Մովսիսյան, Ֆելիքս Վազգենի

История

Աշխատությունը ուսումնասիրում է հայ հասարակական և մտավոր շրջանակների վերաբերմունքը 1830-1860-ական թվականների լեհական ազգային-ազատագրական շարժումների նկատմամբ՝ դիտարկելով այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների արձագանքը հայ իրականության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն գաղափարներն ու տեսակետներն են, որոնք ձևավորվել են լեհական ազատագրական պայքարի, ազգային ինքնորոշման ձգտումների և եվրոպական քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությամբ։ 1830-1831 թվականների Նոյեմբերյան ապստամբությունը, ինչպես նաև 1863-1864 թվականների Հունվարյան ապստամբությունը Լեհաստանի ազգային պատմության կարևորագույն իրադարձություններից էին և լայն արձագանք էին գտնում ժամանակի եվրոպական հասարակական ու մտավոր միջավայրում։ Աշխատությունը բացահայտում է, թե հայ մտավորականությունը և հասարակական գործիչներն ինչպես էին ընկալում այդ պայքարները, ինչ զուգահեռներ էին տեսնում լեհ ժողովրդի ազգային ձգտումների և հայության պատմական ու քաղաքական խնդիրների միջև, ինչպես նաև ինչ նշանակություն էին տալիս ազատության, ազգային իրավունքների, ինքնության պահպանման և քաղաքական ինքնորոշման գաղափարներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ժամանակի հայկական մամուլի, հրապարակախոսության, գրական-հասարակական մտքի և քաղաքական քննարկումների հնարավոր արտացոլումներին՝ ցույց տալու համար, թե եվրոպական ազգային շարժումները ինչպես էին ներգործում հայ հասարակական գիտակցության զարգացման վրա։ Լեհական փորձի ընկալումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքական իրադարձությունների արձագանք, այլև որպես սեփական ազգային խնդիրների վերաիմաստավորման միջոց։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի եվրոպական կողմնորոշումները, ազգային-ազատագրական գաղափարների տարածման առանձնահատկությունները և տարբեր ժողովուրդների ազատագրական շարժումների նկատմամբ ձևավորվող համակրանքն ու հետաքրքրությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ ցույց է տալիս հայ մտավորականության ներգրավվածությունը ժամանակի եվրոպական գաղափարական գործընթացների մեջ և օգնում է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ ազգային-քաղաքական մտքի զարգացման, նրա գաղափարական աղբյուրների և միջազգային համատեքստի մասին։

История

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի առաջին կեսին Եվրոպայում ծավալված ազգային-ազատագրական շարժումների և դրանց նկատմամբ հայ հասարակական մտքի վերաբերմունքի ու գաղափարական արձագանքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի եվրոպական քաղաքական և հասարակական զարգացումները, ազգային ինքնորոշման, ազատության, պետականության և հասարակական վերափոխումների գաղափարների տարածումը։ Վերլուծվում են եվրոպական ժողովուրդների ազգային շարժումների առաջացման պատմական նախադրյալները, դրանց գաղափարական հիմքերը, հիմնական նպատակները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ուղիներին, որոնց միջոցով եվրոպական քաղաքական գաղափարներն ու ազատագրական շարժումների փորձը հայտնի էին դառնում հայ մտավորական և հասարակական շրջանակներին։ Դիտարկվում են հայ հասարակական մտքում ազգային ինքնագիտակցության, ազատության, կրթության, մշակութային վերածննդի և հասարակական առաջընթացի վերաբերյալ ձևավորվող պատկերացումները։ Քննարկվում են եվրոպական գաղափարական հոսանքների և հայկական հասարակական-քաղաքական մտածողության միջև հնարավոր առնչությունները՝ հաշվի առնելով հայ ժողովրդի պատմական և քաղաքական առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է մամուլի, գրականության, կրթական հաստատությունների, մտավորականության և մշակութային կապերի դերը նոր գաղափարների տարածման ու մեկնաբանման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև եվրոպական ազգային շարժումների փորձի ընկալման առանձնահատկություններին և այն հանգամանքին, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքական ու գաղափարական զարգացումները վերաիմաստավորվում հայկական միջավայրում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու XIX դարի առաջին կեսի եվրոպական ազգային շարժումների պատմությունը հայ հասարակական մտքի զարգացման գործընթացների հետ և բացահայտելու դրանց գաղափարական փոխառնչությունների հիմնական ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց և Եվրոպայի պատմության, հասարակական մտքի պատմության, ազգային շարժումների և XIX դարի քաղաքական գաղափարների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։