Մուսայելյան, Հովիկ Գաստելլոյի

Литература

Այս աշխատությունը վերաբերում է արդի հայ բանաստեղծության գեղագիտական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ժամանակակից գրական գործընթացների, գեղարվեստական մտածողության և լեզվական նորարարությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել 20-րդ դարի վերջի և 21-րդ դարի սկզբի հայ պոեզիայի զարգացման միտումները, բացահայտել գեղագիտական նոր համակարգերի ձևավորումը և դրանց արտահայտման ձևերը տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրվում են արդի բանաստեղծության թեմատիկ բազմազանությունը, պատկերային համակարգը, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և ձևային փորձարարությունները՝ ազատ չափ, մոդեռնիստական և հետմոդեռնիստական միտումներ, ինչպես նաև ինտերտեքստուալ կապերը համաշխարհային գրականության հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական խոսքի նոր որակներին՝ անհատականության ընդգծում, ներքին հոգեբանական խորություն, խորհրդանշական մտածողություն և լեզվի բազմաշերտ օգտագործում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է սոցիալ-մշակութային և պատմական գործոնների ազդեցությունը ժամանակակից հայ պոեզիայի ձևավորման վրա, ինչպես նաև գրական ավանդույթի և նորարարության հարաբերակցությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում են տարբեր բանաստեղծական դպրոցներ և հեղինակային ոճեր՝ որպես արդի գեղագիտական համակարգի բաղադրիչներ։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության ոլորտում՝ նպաստելով արդի հայ բանաստեղծության գեղագիտական արժեքների և զարգացման օրինաչափությունների ավելի խորքային ընկալմանը։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1960-ական թվականների հայ բանաստեղծության տիպաբանական առանձնահատկությունների, գեղարվեստական միտումների և բանաստեղծական մտածողության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի պոեզիայում ձևավորված հիմնական ուղղությունները, թեմատիկ ու ժանրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններին բնորոշ ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական լեզվի, պատկերային համակարգի, քնարական հերոսի, կառուցվածքի, ոճի և արտահայտչամիջոցների փոփոխություններին։ Վերլուծվում են ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունները, նախորդ գրական փորձի վերաիմաստավորումը և նոր գեղագիտական սկզբունքների դրսևորումները։ Քննարկվում են նաև անհատական և հասարակական թեմաների արտացոլումը, ազգային մշակութային ժառանգության ընկալումը և ժամանակաշրջանի գրական միջավայրի ազդեցությունը բանաստեղծական ստեղծագործության վրա։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համակարգելու տարբեր հեղինակների ու ստեղծագործական ուղղությունների միջև առկա կապերը և բացահայտելու ժամանակաշրջանի հայ պոեզիայի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, պոեզիայի տեսությամբ և գրական տիպաբանությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։