Книги автора (3)

Онлайн

История

Թուրքիան և նրա նվաճողական քաղաքականությունն Անդրկովկասում (1914–1918)

Աշխատությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օսմանյան Թուրքիայի վարած քաղաքականությանը Հարավային Կովկասում՝ ներկայացնելով տարածաշրջանում նրա ռազմաքաղաքական նպատակները, տարածքային հավակնությունները, ռազմական գործողությունները և դրանց ազդեցությունը Անդրկովկասի ժողովուրդների ու պետությունների պատմական ճակատագրի վրա։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական ընդգրկումն ընդգրկում է 1914–1918 թվականները՝ մի ժամանակաշրջան, երբ համաշխարհային պատերազմի ծավալման, Ռուսական կայսրության թուլացման և հետագա փլուզման, ինչպես նաև Կովկասյան ռազմաճակատի փոփոխությունների հետևանքով տարածաշրջանում տեղի ունեցան խորքային քաղաքական ու ռազմական վերափոխումներ։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Օսմանյան կայսրության արտաքին քաղաքականության և ռազմական ռազմավարության ուսումնասիրությունը, որի շրջանակում քննության են առնվում Անդրկովկասի նկատմամբ թուրքական իշխանությունների հետաքրքրությունները, տարածաշրջանում ազդեցության ընդլայնման ձգտումները և ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքների նկատմամբ վերահսկողություն հաստատելու քաղաքականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կովկասյան ռազմաճակատի իրադարձություններին, օսմանյան բանակի ռազմական գործողություններին, ռուսական զորքերի նահանջին և տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Այս իրադարձությունները դիտարկվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընդհանուր զարգացումների համատեքստում՝ բացահայտելով, թե ինչպես պատերազմի ընթացքը, միջազգային քաղաքական պայմանները և տարածաշրջանային հակասությունները նպաստեցին Անդրկովկասում նոր քաղաքական իրադրության ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև 1917 թվականի ռուսական հեղափոխությունների և Ռուսական կայսրության փլուզման հետևանքով ստեղծված իրավիճակի ուսումնասիրությունը։ Կենտրոնական իշխանության թուլացումը, նախկին կայսերական վարչական ու ռազմական համակարգի կազմալուծումը և Կովկասյան ռազմաճակատի փոփոխությունները նոր հնարավորություններ ու մարտահրավերներ ստեղծեցին տարածաշրջանի ժողովուրդների համար։ Այս պայմաններում Օսմանյան կայսրությունը փորձեց ընդլայնել իր ռազմաքաղաքական ներկայությունը՝ օգտվելով առաջացած ուժային և քաղաքական վակուումից։ Աշխատությունը կարևորում է նաև 1918 թվականի իրադարձությունները, երբ Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրից հետո փոխվեցին տարածաշրջանի միջազգային ու ռազմաքաղաքական պայմանները, իսկ թուրքական զորքերի առաջխաղացումը և ռազմական գործողությունները անմիջական ազդեցություն ունեցան Անդրկովկասի քաղաքական վերադասավորումների վրա։ Այս գործընթացները կապված էին նաև Անդրկովկասյան Դաշնային Հանրապետության կազմավորման և լուծարման, Հայաստանի, Վրաստանի ու Ադրբեջանի անկախ պետականության հռչակման, ինչպես նաև Բաթումի պայմանագրերի և դրանց հետևանքների հետ։ Հայ ժողովրդի պատմության տեսանկյունից աշխատության կարևորագույն ուղղություններից է 1914–1918 թվականների թուրքական քաղաքականության և ռազմական գործողությունների ազդեցության ուսումնասիրությունը արևելահայության անվտանգության, հայկական բնակավայրերի, պետականության ձևավորման ու ազգային ինքնապաշտպանության խնդիրների վրա։ Այդ ժամանակաշրջանը հայ ժողովրդի համար առանձնահատուկ ծանր հետևանքներ ունեցավ՝ կապված Օսմանյան կայսրությունում իրականացված Հայոց ցեղասպանության, Կովկասում ստեղծված ռազմաքաղաքական ճգնաժամի, գաղթականության զանգվածային տեղաշարժերի և բնակչության անվտանգության սպառնալիքների հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև հայկական քաղաքական ու հասարակական ուժերի դիրքորոշումները, ազգային պետականության վերականգնման ձգտումները, ռազմական ու դիվանագիտական գործընթացները և տարածաշրջանային հակամարտությունների պայմաններում հայ ժողովրդի առջև ծառացած խնդիրները։ Քննության կարևոր բաղադրիչ է Անդրկովկասի ժողովուրդների և քաղաքական ուժերի փոխհարաբերությունների դիտարկումը, քանի որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական, վրացական, ադրբեջանական և այլ քաղաքական շրջանակների շահերը հաճախ ձևավորվում էին ինչպես ներքին ազգային խնդիրների, այնպես էլ արտաքին ուժերի ազդեցության պայմաններում։ Օսմանյան Թուրքիայի քաղաքականության ուսումնասիրությունը, հետևաբար, հնարավորություն է տալիս հասկանալու ոչ միայն մեկ պետության ռազմաքաղաքական նպատակները, այլև Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին Հարավային Կովկասում ձևավորված բարդ միջազգային հարաբերությունների ամբողջ համակարգը։ Գրական և գիտական առումով աշխատությունը պատկանում է պատմաքաղաքական և ռազմապատմական ուսումնասիրությունների շարքին, որտեղ արտաքին քաղաքականության, ռազմական իրադարձությունների և հասարակական գործընթացների վերլուծությունը միավորվում է տարածաշրջանի պատմական զարգացումների ամբողջական պատկերը ներկայացնելու նպատակով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի 20-րդ դարի սկզբի հայ պատմագրության և Անդրկովկասի նորագույն պատմության ուսումնասիրության համար՝ անդրադառնալով այնպիսի իրադարձությունների, որոնք վճռորոշ ազդեցություն ունեցան տարածաշրջանի պետական սահմանների, քաղաքական հարաբերությունների և ժողովուրդների հետագա պատմական ընթացքի վրա։ Աշխատության պատմագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու 1914–1918 թվականների իրադարձությունները ոչ թե առանձին ռազմական դրվագների, այլ փոխկապակցված քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթացների շրջանակում։ Այն կարևոր ընթերցանության նյութ է Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության արտաքին քաղաքականությամբ, Կովկասյան ռազմաճակատով, Հայոց ցեղասպանության պատմական համատեքստով, Հայաստանի առաջին հանրապետության ձևավորման նախադրյալներով և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվողների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, արևելագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին և ուսանողներին՝ որպես նյութ 20-րդ դարասկզբի տարածաշրջանային քաղաքականության, թուրքական ռազմաքաղաքական գործողությունների և հայ ժողովրդի նորագույն պատմության բարդ ու շրջադարձային իրադարձությունների ուսումնասիրության համար։

Обновлено. 2026-11-17
Թուրքիան և նրա նվաճողական քաղաքականությունն Անդրկովկասում (1914–1918)

Бесплатно

Онлайн

История

Դավադիր գործարք․ Հայաստան, Ռուսաստան և Թուրքիա

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի, Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև ձևավորված քաղաքական հարաբերությունների, տարածաշրջանային շահերի բախման, դիվանագիտական գործընթացների և աշխարհաքաղաքական փոխազդեցությունների քննությանը։ Գրքի թեմատիկ առանցքում երեք պետությունների հարաբերություններն են՝ դիտարկված Հայաստանի պատմական ճակատագրի, ազգային անվտանգության, պետական ինքնիշխանության և տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության տեսանկյունից։ Վերնագրում օգտագործված «դավադիր գործարք» ձևակերպումն արտահայտում է քաղաքական իրադարձությունների նկատմամբ քննադատական և գնահատողական մոտեցում՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այնպիսի հնարավոր պայմանավորվածությունների, որոշումների ու քաղաքական գործընթացների վրա, որոնք կարող էին անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ Հայաստանի շահերի, տարածքային ամբողջականության և ազգային անվտանգության վրա։ Աշխատության ընդհանուր խնդրադրությունը կապված է Հարավային Կովկասում Ռուսաստանի և Թուրքիայի պատմական մրցակցության, նրանց արտաքին քաղաքական նպատակների և Հայաստանի՝ այդ բարդ հարաբերությունների համակարգում ունեցած դիրքի ուսումնասիրության հետ։ Հատուկ կարևորություն ունի հայ-ռուսական հարաբերությունների դիտարկումը, որոնք պատմականորեն ներառել են ինչպես քաղաքական ու ռազմական համագործակցության, այնպես էլ շահերի անհամընկնման և փոխադարձ կախվածության տարբեր դրսևորումներ։ Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությունը կարևոր ազդեցություն է ունեցել Հայաստանի անվտանգության, արտաքին կողմնորոշման և պետական զարգացման հնարավորությունների վրա, իսկ Թուրքիայի հետ հարաբերությունները մշտապես պայմանավորվել են պատմական հակասություններով, ազգային հարցերով, տարածքային խնդիրներով և տարածաշրջանային ռազմավարական շահերով։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքին, արտաքին ուժերի ազդեցության պայմաններում ինքնուրույն քաղաքականություն վարելու բարդություններին և ազգային շահերի պաշտպանության խնդրին։ Հայաստանի անկախ պետականության վերականգնումից հետո այս հարցերը նոր նշանակություն ստացան, քանի որ երկիրը ստիպված էր ձևավորել արտաքին քաղաքականության սեփական առաջնահերթությունները՝ միաժամանակ հաշվի առնելով հարևան պետությունների ռազմավարական նպատակները, տարածաշրջանային հակամարտությունները և միջազգային քաղաքականության փոփոխվող պայմանները։ Աշխատությունը կարևորում է նաև պատմական իրադարձությունների քաղաքական գնահատման անհրաժեշտությունը՝ խրախուսելով պետական որոշումների, դիվանագիտական հարաբերությունների և միջազգային պայմանավորվածությունների հետևանքների քննադատական ուսումնասիրությունը։ Գրքի գաղափարական ուղղվածության մեջ առանձնանում են ազգային ինքնիշխանության, պետական շահերի պաշտպանության, պատմական հիշողության և քաղաքական պատասխանատվության հարցերը։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս խորհելու այն մասին, թե ինչպես են մեծ տերությունների ռազմավարական հաշվարկները ներգործում փոքր պետությունների ճակատագրի վրա, ինչպիսի վտանգներ կարող են առաջանալ արտաքին քաղաքական կախվածությունից, և որքան կարևոր է միջազգային հարաբերություններում ազգային շահերի հստակ գիտակցումն ու պաշտպանությունը։ Պատմաքաղաքական առումով աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 20-րդ դարի վերջին տասնամյակի հայ հասարակական և քաղաքական մտքի ուսումնասիրության համար, երբ Հայաստանի անկախացումից հետո ձևավորվում էին նոր պետական ինստիտուտներ, արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններ և տարածաշրջանային հարաբերությունների սկզբունքներ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայ-ռուսական հարաբերությունները, Թուրքիայի քաղաքական դիրքորոշումը, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը և Հարավային Կովկասում ուժերի նոր դասավորությունը դարձել էին հասարակական ու քաղաքական քննարկումների կարևորագույն թեմաներ։ Ստեղծագործությունը պատկանում է քաղաքական հրապարակախոսության և պատմաքաղաքական վերլուծության ոլորտին, որտեղ պատմական իրադարձությունների մեկնաբանությունը զուգակցվում է ազգային շահերի և միջազգային հարաբերությունների գնահատման հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, արտաքին քաղաքականությամբ, հայ-ռուսական և հայ-թուրքական հարաբերություններով, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներով և հետխորհրդային աշխարհաքաղաքական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Գրքի արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ այն ներկայացնում է անկախության առաջին տարիներին ձևավորված քաղաքական մտահոգություններն ու գնահատականները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու այդ ժամանակաշրջանի հասարակական ընկալումները, ազգային անվտանգության վերաբերյալ պատկերացումները և Հայաստանի միջազգային դիրքի շուրջ ծավալված բանավեճերը։

Обновлено. 2026-11-17
Դավադիր գործարք․ Հայաստան, Ռուսաստան և Թուրքիա

Бесплатно

Онлайн

История

Օսմանյան կայսրության քաղաքականությունը Արևմտյան Հայաստանում և տերությունների քաղաքականությունը 19-րդ դարի վերջին քառորդում ու 20-րդ դարի սկզբին

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջին քառորդում և 20-րդ դարի սկզբին Օսմանյան կայսրության՝ Արևմտյան Հայաստանի նկատմամբ վարած քաղաքականության, հայ բնակչության հասարակական, քաղաքական և ազգային կյանքի, ինչպես նաև տարածաշրջանի հիմնախնդիրների շուրջ եվրոպական և այլ մեծ տերությունների արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է պատմական այն բարդ ժամանակաշրջանը, երբ Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումները, ազգային հարցերը, կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման ձգտումը և միջազգային հարաբերությունների փոփոխությունները սերտորեն փոխկապակցված էին՝ առանձնահատուկ նշանակություն հաղորդելով Հայկական հարցին։ Աշխատության կարևոր թեմաներից է Արևմտյան Հայաստանի նկատմամբ օսմանյան իշխանությունների վարչական, քաղաքական և հասարակական քաղաքականության ուսումնասիրությունը, որի շրջանակում ուշադրության կենտրոնում են հայ բնակչության իրավական ու հասարակական դրությունը, ազգային իրավունքների խնդիրը, բարենորոգումների հարցը և հայաբնակ նահանգներում տիրող քաղաքական իրադրությունը։ Ներկայացվում է այն պատմական միջավայրը, որտեղ հայ ժողովուրդը բախվում էր ազգային ինքնության, անվտանգության, սեփական իրավունքների պաշտպանության և հասարակական կյանքի կազմակերպման լուրջ խնդիրների։ Հայկական հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականության բաղադրիչ, այլև որպես միջազգային դիվանագիտության կարևոր խնդիր, որի շուրջ ձևավորվում էին տարբեր պետությունների շահերը, քաղաքական դիրքորոշումները և դիվանագիտական նախաձեռնությունները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում եվրոպական մեծ տերությունների՝ Ռուսաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի քաղաքականությանը, նրանց հարաբերություններին Օսմանյան կայսրության հետ և Արևմտյան Հայաստանի հարցում ունեցած մոտեցումներին։ Այս քաղաքականությունը պայմանավորված էր ոչ միայն հայ բնակչության վիճակի և բարենորոգումների խնդրով, այլև Մերձավոր Արևելքում ազդեցության տարածման, ռազմավարական շահերի պաշտպանության, առևտրական ուղիների վերահսկման և տարածաշրջանում ուժերի հավասարակշռության պահպանման ձգտումներով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր Հայկական հարցը աստիճանաբար ձեռք բերում միջազգային քաղաքական նշանակություն, ինչպես էին դիվանագիտական բանակցություններն ու միջպետական պայմանավորվածություններն անդրադառնում Արևմտյան Հայաստանի ճակատագրի վրա, և ինչպիսի հակասություններ էին առաջանում հռչակված քաղաքական սկզբունքների ու իրական պետական շահերի միջև։ Կարևոր պատմական հանգրվան է 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմը և դրան հաջորդած Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրը, ինչպես նաև Բեռլինի վեհաժողովը, որոնց արդյունքում Հայկական հարցը պաշտոնապես ընդգրկվեց եվրոպական դիվանագիտության օրակարգում։ Այդ իրադարձություններից հետո Արևմտյան Հայաստանում բարենորոգումներ իրականացնելու հարցը դարձավ միջազգային քննարկումների և դիվանագիտական հարաբերությունների շարունակական թեմա։ Հետագա տարիներին Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականության փոփոխությունները, սուլթանական իշխանության վարած քաղաքականությունը, հայ բնակչության նկատմամբ իրականացվող ճնշումները և միջազգային միջամտությունների սահմանափակ հնարավորությունները խորացրին տարածաշրջանի քաղաքական ու հասարակական հակասությունները։ Աշխատության ժամանակագրական ընդգրկման վերջին հատվածը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև 20-րդ դարասկզբի քաղաքական զարգացումները, մեծ տերությունների շահերի բախումը, օսմանյան պետական համակարգում տեղի ունեցած փոփոխությունները և Հայկական հարցի շուրջ նոր դիվանագիտական նախաձեռնությունները։ Գրքի կարևոր առանձնահատկություններից է Արևմտյան Հայաստանի պատմության ներկայացումը միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում՝ ցույց տալով, որ տարածաշրջանի քաղաքական ճակատագիրը պայմանավորված էր ինչպես Օսմանյան կայսրության ներքին գործընթացներով, այնպես էլ արտաքին ուժերի ռազմավարական հաշվարկներով։ Գիտական առումով աշխատությունը պատկանում է հայոց նորագույն պատմության, օսմանագիտության և միջազգային հարաբերությունների պատմության ուսումնասիրությունների շրջանակին։ Այն կարևոր նշանակություն ունի Հայկական հարցի ձևավորման ու զարգացման, 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին եվրոպական դիվանագիտության, Օսմանյան կայսրության ազգային քաղաքականության և Արևմտյան Հայաստանի պատմական իրադրության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ ժողովրդի պատմության վճռորոշ ժամանակաշրջաններից մեկի, ազգային իրավունքների պաշտպանության գործընթացների, միջազգային քաղաքականության ազդեցության և հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմական զարգացումների մասին։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրություն է պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, հայագիտական հետազոտություններ կատարողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայկական հարցով, Արևմտյան Հայաստանի պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության քաղաքական համակարգով և Մերձավոր Արևելքի միջազգային հարաբերությունների ձևավորմամբ։

Обновлено. 2026-11-17
Օսմանյան կայսրության քաղաքականությունը Արևմտյան Հայաստանում և տերությունների քաղաքականությունը 19-րդ դարի վերջին քառորդում ու 20-րդ դարի սկզբին

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Подробнее Գրիգոր Նարեկացի Գրիգոր Նարեկացի 951 թ․ – 1003 թ․ Գրիգոր Նարեկացին միջնադարյան հայ գրականության և քրիստոնեական մտքի ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Մատյան ողբերգությունն» է, որը հաճախ կոչվում է պարզապես «Նարեկ»։ Գիրքը բաղկացած է աղոթքներից և հոգևոր խորհրդածություններից։ Նարեկացին խորությամբ ուսումնասիրել է մարդու հոգին, մեղքը, ապաշխարությունն ու հավատքը։ Նրա լեզուն չափազանց հարուստ և պատկերավոր է։ Նարեկացու ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ հոգևոր մշակույթի վրա։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ 2015 թվականին նա հռչակվել է Կաթոլիկ եկեղեցու Վարդապետ։ Նարեկացին համարվում է համաշխարհային քրիստոնեական գրականության կարևոր հեղինակներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել ամբողջ աշխարհում։ menu_book29 Подробнее Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Подробнее Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց 1886 թ․ – 1908 թ․ Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարական պոեզիայի ամենապայծառ ներկայացուցիչներից է։ Չնայած կարճ կյանքին, նա ստեղծել է բարձրարժեք գրական ժառանգություն։Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարերգության ամենապայծառ անուններից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, սերը և կյանքի գեղեցկությունը։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա հասցրել է ստեղծել բարձրարժեք պոեզիա։ Նրա լեզուն երաժշտական է և նուրբ։ Մեծարենցը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ռոմանտիկ պոեզիայի վրա։ Նրա բանաստեղծությունները լի են լույսով և զգացմունքայնությամբ։ Նա համարվում է արևմտահայ պոեզիայի ամենաքնարական ձայներից մեկը։ Նրա գործերը մինչ օրս սիրով ընթերցվում են։ Նրա ժառանգությունը փոքր ծավալով, բայց մեծ արժեք ունի։ Նա հայ գրականության բացառիկ տաղանդներից է։ menu_book2 Подробнее Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее