Սիմյան, Տիգրան Սերժիկի

Литература

Աշխատությունը նվիրված է 1918–1939 թվականների գերմանական վեպի գաղափարական, գեղարվեստական և աշխարհայացքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակաշրջանի պատմական ու մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքների, Վայմարյան հանրապետության հասարակական ու քաղաքական հակասությունների, տնտեսական ճգնաժամերի, քաղաքային կյանքի փոփոխությունների, գաղափարական բախումների և նացիոնալ-սոցիալիզմի վերելքի արտացոլումները գերմանական արձակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության հարաբերությանը, մարդու հոգևոր ճգնաժամին, պատերազմի փորձառությանը, օտարման, միայնության, բարոյական ընտրության, պատմական պատասխանատվության և մարդկային ազատության խնդիրներին։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի գրողները գեղարվեստական կերպարների և պատմողական կառուցվածքների միջոցով ներկայացրել ավանդական արժեքների վերանայումը, հասարակական անկայունությունը և նոր քաղաքական ու մշակութային իրականության ձևավորումը։ Քննության են առնվում վեպի ժանրային ու կառուցվածքային փոփոխությունները, հոգեբանական վերլուծության խորացումը, ժամանակի և տարածության կազմակերպման նոր եղանակները, խորհրդանշական պատկերները, ներքին մենախոսությունը, բազմաձայն պատմողական ձևերը և գեղարվեստական փորձարարության այլ դրսևորումներ։ Կարևորվում են նաև ինտելեկտուալ, սոցիալական, պատմական, հակապատերազմական և հոգեբանական վեպերի առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով դրանց միջոցով արտահայտված գաղափարական խնդիրների բազմազանությունը։ Անդրադարձ է կատարվում գրականության և ժամանակաշրջանի փիլիսոփայական ու հասարակական մտքի փոխազդեցությանը, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են պատմական ցնցումները փոխել մարդու, պետության, մշակույթի և քաղաքակրթության վերաբերյալ գրական պատկերացումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում 1930-ական թվականներին քաղաքական ճնշումների, գրաքննության, արտագաղթի և վտարանդիության պայմաններում ստեղծված գրականությանը, որը գերմանական արձակի զարգացման մեջ ձևավորեց նոր թեմաներ և գաղափարական շեշտադրումներ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս միջպատերազմյան գերմանական վեպը դիտարկել որպես ժամանակաշրջանի պատմական փորձառության և մտավոր ճգնաժամերի գեղարվեստական արտահայտություն՝ բացահայտելով գրական ձևի, գաղափարական բովանդակության և հասարակական իրականության փոխադարձ կապերը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Հերման Հեսսեի գեղարվեստական մտածողության և փիլիսոփայական հայացքների համակարգային ուսումնասիրությանը՝ նրա ուշ շրջանի նշանավոր վեպերից մեկի գաղափարական, կառուցվածքային և խորհրդանշական առանձնահատկությունների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի հոգևոր ինքնակատարելագործման, գիտելիքի և կյանքի հարաբերակցության, մշակույթի պահպանման, մտավոր ազատության, կրթության և հասարակության նկատմամբ պատասխանատվության խնդիրներն են։ Քննվում է հեղինակի պատկերացրած մտավոր աշխարհը, որտեղ գիտությունը, արվեստը, երաժշտությունը, փիլիսոփայությունը և մշակութային հիշողությունը միավորվում են համընդհանուր հոգևոր համակարգի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գլխավոր կերպարի զարգացման ճանապարհին՝ նրա մտավոր ձևավորումից մինչև սեփական միջավայրի արժեքների և սահմանափակումների վերաիմաստավորումը։ Այդ ճանապարհը դիտարկվում է որպես անհատի ներքին որոնման և ինքնաճանաչման արտահայտություն, որի միջոցով բացահայտվում է հեղինակի վերաբերմունքը մեկուսացված մտավոր կյանքի և իրական հասարակական գոյության փոխհարաբերության նկատմամբ։ Ուսումնասիրվում է նաև կրթական ու հոգևոր համայնքի խորհրդանշական նշանակությունը, դրա ներքին կարգապահությունը, ավանդույթների պահպանման սկզբունքները և արտաքին աշխարհի հետ ունեցած հակադրությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խաղի գաղափարը՝ որպես մարդկության մշակութային փորձը, տարբեր գիտելիքային ոլորտները և ստեղծագործական մտածողությունը համադրող խորհրդանիշ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել արևելյան և արևմտյան փիլիսոփայական ավանդույթների փոխազդեցությունները, երաժշտության գաղափարական նշանակությունը, անհատի և հասարակության հակադրությունը, ինչպես նաև ժամանակի, պատմության և մշակութային շարունակականության խնդիրները։ Վեպի բազմաշերտ կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև կենսագրական պատումի, մտացածին պատմագրության, խորհրդանշական պատկերների և ինտելեկտուալ արձակի փոխհարաբերությունները։ Հեղինակի գրական-փիլիսոփայական աշխարհընկալումը ներկայանում է որպես հակադրությունների միավորման որոնում՝ հոգևորի և առօրյայի, անհատականի և հասարակականի, ազատության և կարգապահության, գիտելիքի և կենսափորձի միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտության, փիլիսոփայական մեկնաբանության և մշակութաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով Հեսսեի ստեղծագործական աշխարհում մարդու հոգևոր զարգացման և մշակույթի նշանակության վերաբերյալ հիմնարար գաղափարները։