Թադևոսյան, Ելենա Էլիոտի

Философия

Աշխատությունը նվիրված է Լուսավորության գաղափարների, սկզբունքների և պատմական ժառանգության վերաիմաստավորմանն ու արժևորմանը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի փիլիսոփայական մտքի շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են ժամանակակից փիլիսոփաները վերանայել բանականության, գիտության, առաջընթացի, ազատության, անհատի ինքնավարության և համընդհանուր մարդկային արժեքների վերաբերյալ Լուսավորության ժամանակաշրջանում ձևավորված պատկերացումները։ Ուսումնասիրության շրջանակում Լուսավորությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական դարաշրջան, այլև որպես գաղափարական և փիլիսոփայական ժառանգություն, որի նկատմամբ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին ձևավորվեցին ինչպես պաշտպանական, այնպես էլ քննադատական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդիականության ճգնաժամի, ռացիոնալության սահմանների և տեխնոլոգիական առաջընթացի սոցիալական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե արդյոք բանականության և գիտական առաջընթացի վրա հիմնված հասարակության իդեալները կարող են պահպանել իրենց արժեքը այնպիսի պատմական իրադարձություններից հետո, ինչպիսիք էին համաշխարհային պատերազմները, ամբողջատիրական վարչակարգերի ձևավորումը և զանգվածային ոչնչացման փորձառությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Ֆրանկֆուրտի դպրոցի ներկայացուցիչների քննադատությանը, հատկապես բանականության գործիքայնացման և ժամանակակից հասարակության մեջ մարդու ազատության սահմանափակման խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն փիլիսոփայական դիրքորոշումները, որոնք փորձում էին պահպանել Լուսավորության էմանսիպատոր ներուժը՝ վերափոխելով դրա սկզբունքները ժամանակակից պայմաններին համապատասխան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բանականության և հաղորդակցության, անհատի և հասարակության, ազատության և սոցիալական պատասխանատվության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել պոստմոդեռնիստական քննադատությունները, որոնցում կասկածի տակ են դրվում համընդհանուր ճշմարտությունների, առաջընթացի միասնական ուղու և ռացիոնալության համընդհանուր չափանիշների գաղափարները։ Միևնույն ժամանակ աշխատանքը կարող է ցույց տալ, որ Լուսավորության ժառանգությունը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի փիլիսոփայության մեջ ամբողջությամբ չի մերժվում, այլ հաճախ վերաիմաստավորվում է՝ հաշվի առնելով պատմական փորձի հակասությունները և ժամանակակից հասարակության նոր մարտահրավերները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության, գիտական մտածողության և անհատի ինքնորոշման արժեքներին՝ որպես Լուսավորության գաղափարական ժառանգության շարունակական դրսևորումների։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է ձևավորվել ավանդույթի և քննադատության երկխոսությունը, և ինչպիսի նշանակություն է ստացել Լուսավորության գաղափարը արդիականության վերաբերյալ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի բանավեճերում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ժամանակակից փիլիսոփայական մտքի զարգացման տրամաբանության, ռացիոնալության խնդրի և արդիականության ինքնաքննադատության ավելի խոր ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, մշակութաբաններին, հասարակագետներին, քաղաքագետներին, պատմաբաններին, գաղափարների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։