Я. А. Манандян. Критический обзор истории армянского народа. - Ереван: Армгиз, 1945 (на арм. яз.) : [Рецензия на книгу]

Политология

Ուժեղ ներգործություն ունեցող թունավոր նյութերի արտանետմամբ վթարների հետևանքների գնահատումն ու վերացումը կարևոր խնդիր է արտակարգ իրավիճակների կառավարման և բնակչության պաշտպանության ոլորտում։ Նման վթարները կարող են առաջանալ քիմիական գործարաններում, արդյունաբերական ձեռնարկություններում, պահեստներում կամ վտանգավոր նյութեր տեղափոխող տրանսպորտային միջոցների վթարների ժամանակ։ Թունավոր նյութերի արտանետումը մեծ վտանգ է ներկայացնում մարդու կյանքի, առողջության, շրջակա միջավայրի և տնտեսության համար, քանի որ այդ նյութերը կարող են արագ տարածվել օդում, ջրում և հողում՝ առաջացնելով զանգվածային թունավորումներ և երկարաժամկետ էկոլոգիական վնասներ։ Վթարների հետևանքների գնահատումը ներառում է արտանետված նյութի տեսակի, քանակի, տարածման ուղղության և վտանգավորության աստիճանի ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև բնակչության և շրջակա միջավայրի վրա հնարավոր ազդեցության որոշումը։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն մասնագետների արագ արձագանքը, տեխնիկական միջոցների կիրառումը և ժամանակակից կանխատեսման համակարգերը, որոնք օգնում են գնահատել վտանգի տարածման սահմանները և հնարավոր ռիսկերը։ Վթարի հետևանքների վերացման հիմնական նպատակն է նվազեցնել մարդկային կորուստները, կանխել թունավոր նյութերի հետագա տարածումը և վերականգնել անվտանգ պայմանները։ Այդ նպատակով իրականացվում են տարհանում, բնակչության իրազեկում, պաշտպանիչ միջոցների օգտագործում, տարածքի մեկուսացում և վնասակար նյութերի չեզոքացում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը, քանի որ թունավոր նյութերի ազդեցությունը կարող է առաջացնել շնչառական խնդիրներ, այրվածքներ, թունավորումներ և այլ ծանր հետևանքներ։ Նման իրավիճակներում անհրաժեշտ է համակարգված համագործակցություն փրկարար ծառայությունների, բժշկական հաստատությունների, ոստիկանության և տեղական կառավարման մարմինների միջև։ Բացի անմիջական վտանգից, քիմիական վթարները կարող են ունենալ նաև երկարաժամկետ ազդեցություն բնության և մարդկանց կյանքի վրա՝ վնասելով ջրային պաշարները, հողը և կենդանական աշխարհը։ Այդ պատճառով կարևոր է ոչ միայն հետևանքների արագ վերացումը, այլ նաև կանխարգելիչ միջոցառումների իրականացումը, անվտանգության կանոնների պահպանումը և վտանգավոր նյութերի պահպանման ու տեղափոխման խիստ վերահսկողությունը։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է կառավարման գործընթացներում դեստրուկտիվ մոտիվացիայի ձևավորման և դրսևորման սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական և կազմակերպական արժեհամակարգերի փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն մոտիվացիոն գործոններն են, որոնք կառավարչական գործունեության ընթացքում կարող են նպաստել ոչ արդյունավետ վարքագծի, միջանձնային լարվածության, կազմակերպական նպատակների և անհատական շահերի հակասության, պատասխանատվության նվազման կամ կառավարման հարաբերությունների խաթարման առաջացմանը։ Դեստրուկտիվ մոտիվացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդեցություն ունենալ ինչպես անձնային առանձնահատկությունները, այնպես էլ կազմակերպության կառուցվածքը, կառավարման ոճը, սոցիալական միջավայրը և գերակշռող արժեքային կողմնորոշումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել արժեհամակարգի վերափոխման պայմաններում մասնագիտական, սոցիալական և անձնական արժեքների հարաբերակցության փոփոխությանը և դրա հնարավոր ազդեցությանը աշխատակիցների ու ղեկավարների վարքագծային շարժառիթների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել իշխանության, մասնագիտական հաջողության, նյութական շահագրգռվածության, ինքնաիրացման, պատասխանատվության, համագործակցության և կազմակերպական հավատարմության հետ կապված արժեքային կողմնորոշումները։ Կարևոր ուղղություն է կառուցողական և դեստրուկտիվ մոտիվացիոն միտումների տարբերակումը՝ պարզելու, թե ինչ պայմաններում անձի շարժառիթները նպաստում են կազմակերպության արդյունավետ գործունեությանը, իսկ ինչ իրավիճակներում կարող են հակասել ընդհանուր նպատակներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման տարբեր մակարդակներում առաջացող դերային հակասություններին, աշխատակիցների միջև վստահության և համագործակցության խնդիրներին, կազմակերպական մշակույթի ազդեցությանը և սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում կառավարչական վարքի վերափոխմանը։ Հոգեբանական և սոցիոլոգիական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անհատական արժեքների և կազմակերպական նորմերի փոխազդեցությունը՝ դեստրուկտիվ վարքային միտումները դիտարկելով ավելի լայն սոցիալական միջավայրի շրջանակում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կարող է կապված լինել կազմակերպություններում մոտիվացիոն համակարգերի կատարելագործման, առողջ կազմակերպական մշակույթի ձևավորման, կառավարման հարաբերություններում հակասությունների նվազեցման և աշխատակիցների կառուցողական ներգրավվածության խթանման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի, մոտիվացիայի տեսությունների և արժեքների սոցիալական հոգեբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով կառավարչական գործունեության մոտիվացիոն հիմքերի փոփոխությունները հասարակական արժեհամակարգերի վերափոխման պայմաններում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Երուսաղեմի պատմության կարևորագույն իրադարձություններից երկուսին՝ քաղաքի գրավմանն ու տաճարի կործանմանը։ Այս իրադարձությունները նշանակալի տեղ են զբաղեցնում հին աշխարհի պատմության և աստվածաշնչյան ավանդության մեջ՝ կապված հրեական ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կրոնական կյանքի և հոգևոր կենտրոնի կորստի հետ։ Երուսաղեմի տաճարը դարեր շարունակ եղել է հրեական հավատքի, պաշտամունքի և ազգային ինքնության կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկը, ուստի դրա ավերումը պատմական ու կրոնական մեծ նշանակություն ունեցող իրադարձություն է։ Քաղաքի գրավման և սրբավայրի կործանման պատմությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հին շրջանի քաղաքական բախումներին, նվաճումներին, բնակչության տեղաշարժերին և դրանց հետևանքով առաջացած հասարակական ու հոգևոր փոփոխություններին։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել աստվածաշնչյան պատմության և կրոնական ուսուցողական գրականության շրջանակում՝ որպես անցյալի իրադարձությունների պատմական ու բարոյական նշանակությունը ներկայացնող հրատարակություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Երուսաղեմի պատմությամբ, հին հրեական մշակույթով, աստվածաշնչյան ավանդությամբ և կրոնական պատմագրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Շինուհայր բնակավայրի զբոսաշրջային օգտագործման և զարգացման համար անհրաժեշտ ճարտարապետական ու տարածական լուծումների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով բնակավայրի ձևավորված կառուցվածքը, բնական միջավայրը, պատմամշակութային առանձնահատկությունները և զբոսաշրջային ներուժը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն խնդիրների բացահայտման վրա, որոնք առաջանում են բնակավայրը զբոսաշրջային պահանջներին հարմարեցնելու ընթացքում՝ միաժամանակ պահպանելով նրա տեղական ճարտարապետական դիմագիծը, լանդշաֆտային առանձնահատկությունները և բնակիչների համար հարմարավետ կենսամիջավայրը։ Քննության են առնվում բնակավայրի տարածական կազմակերպումը, կառուցապատման բնույթը, փողոցային և հետիոտնային ցանցը, հանրային տարածքները, սպասարկման օբյեկտները և զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները։ Կարևորվում է առկա ճարտարապետական միջավայրի գնահատումը՝ պարզելու, թե որ կառույցներն ու տարածքները կարող են վերականգնվել, վերաօգտագործվել կամ հարմարեցվել զբոսաշրջային նոր գործառույթների համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կացության, սննդի, տեղեկատվական սպասարկման, հանգստի և մշակութային գործունեության համար անհրաժեշտ տարածքների կազմակերպմանը։ Զբոսաշրջային հարմարեցումը դիտարկվում է ոչ միայն նոր շինությունների կառուցման, այլև գոյություն ունեցող միջավայրի նպատակային վերակազմակերպման տեսանկյունից՝ հնարավորինս պահպանելով բնակավայրի մասշտաբը և ավանդական կառուցապատման բնույթը։ Ուսումնասիրվում են զբոսաշրջային երթուղիների ձևավորման, տեսարժան վայրերի և հանրային տարածքների միջև կապերի բարելավման, տեղեկատվական ցուցանակների ու կողմնորոշման համակարգերի կազմակերպման խնդիրները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում հետիոտնային հասանելիությանը և այցելուների անվտանգ ու հարմարավետ տեղաշարժի ապահովմանը։ Բնակավայրի զբոսաշրջային զարգացման ընթացքում կարևորվում է նաև տրանսպորտային ենթակառուցվածքի կազմակերպումը՝ ավտոմեքենաների կայանման, հասարակական տրանսպորտի հասանելիության և զբոսաշրջային հիմնական ուղղությունների հետ կապերի բարելավման տեսանկյունից։ Ճարտարապետական լուծումների մշակման ժամանակ հաշվի են առնվում տեղանքի ռելիեֆը, կլիմայական պայմանները, տեսարանային ուղղությունները և բնական լանդշաֆտի հետ կառուցապատման ներդաշնակեցման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմամշակութային ժառանգության պահպանությանը և այն զբոսաշրջային զարգացման գործընթացում ներառելու հնարավորություններին։ Ժառանգության օբյեկտների և ավանդական միջավայրի նկատմամբ զգույշ մոտեցումը դիտարկվում է որպես բնակավայրի ինքնատիպությունը պահպանելու և զբոսաշրջային գրավչությունը բարձրացնելու կարևոր պայման։ Քննության են առնվում նաև նոր կառուցապատման ճարտարապետական սկզբունքները՝ նյութերի, ծավալների, ձևերի և գունային լուծումների ընտրությունը տեղական միջավայրին համապատասխանեցնելու նպատակով։ Կարևորվում է հանրային տարածքների բարեկարգումը, կանաչապատումը, փոքր ճարտարապետական ձևերի կիրառումը և հանգստի համար նախատեսված տարածքների ստեղծումը։ Զբոսաշրջային միջավայրի հարմարեցման կարևոր բաղադրիչ է դիտարկվում նաև համընդհանուր հասանելիությունը՝ տարբեր կարիքներ ունեցող այցելուների համար հնարավորինս մատչելի և անվտանգ միջավայր ձևավորելու նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակում զբոսաշրջությունը դիտարկվում է նաև որպես բնակավայրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործոն, քանի որ համապատասխան ճարտարապետական և ենթակառուցվածքային պայմանների ստեղծումը կարող է նպաստել տեղական ծառայությունների, փոքր ձեռնարկատիրության, հյուրատնային տնտեսությունների և մշակութային նախաձեռնությունների զարգացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում է զբոսաշրջային հոսքերի և տեղական բնակչության առօրյա պահանջների հավասարակշռումը, որպեսզի զբոսաշրջային զարգացումը չխաթարի բնակավայրի բնականոն կենսագործունեությունն ու տարածական ինքնությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում կայուն զարգացման սկզբունքներին՝ բնական ռեսուրսների խնայող օգտագործմանը, էներգաարդյունավետ լուծումներին, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և նոր միջամտությունների ազդեցության նվազեցմանը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է բնակավայրի զբոսաշրջային ներուժի բացահայտման և դրա հիման վրա ճարտարապետական, քաղաքաշինական ու բարեկարգման համալիր առաջարկությունների ձևավորման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության, քաղաքաշինության, զբոսաշրջության, տարածքային պլանավորման, մշակութային ժառանգության պահպանության և բնակավայրերի կայուն զարգացման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, նախագծողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Անդրանիկ Ծառուկեանի գրական և հրապարակախոսական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկելով արձակի, պոեզիայի և հրապարակախոսության փոխկապակցվածության մեջ։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհի ձևավորման նախադրյալները, կենսագրական փորձառությունների արտացոլումը գրականության մեջ, ինչպես նաև հետեղեռնյան հայության, սփյուռքահայ կյանքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հայրենիքի հետ հոգևոր կապի թեմաները։ Ծառուկեանի ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում որբացած սերնդի ապրումները և սփյուռքահայ հասարակության կյանքի պատկերումը։ Վերլուծվում են նրա արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, ինքնակենսագրական տարրերի կիրառումը, պատմողական ոճը և իրական իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ժառանգությանը՝ բացահայտելով հայրենիքի, կորստի, հիշողության, ազգային ճակատագրի և մարդկային ապրումների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հրապարակախոսական գործունեությանը, քանի որ Ծառուկեանը զբաղվել է նաև խմբագրական և լրագրողական աշխատանքով ու հիմնադրել է «Նայիրի» պարբերականը։ Քննարկվում են նրա լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հասարակական և մշակութային խնդիրների նկատմամբ վերաբերմունքը, ինչպես նաև ստեղծագործությունների տեղը XX դարի սփյուռքահայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագիտության և սփյուռքագիտության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է հեղինակի բանաստեղծական աշխարհը՝ ձևավորված զգացմունքային խորությամբ, լեզվական նրբությամբ և մտահայեցողական շերտերով։ Բանաստեղծություններում հաճախ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում մարդու ներաշխարհը, հայրենիքի թեման, կյանքի անցողիկության ու հիշողության մոտիվները, ինչպես նաև անձնական ապրումների և համամարդկային զգացողությունների փոխհարաբերությունը։ Մարո Մարգարյանի պոեզիան բնորոշվում է պարզ, բայց միաժամանակ արտահայտիչ լեզվով, որտեղ պատկերները կառուցված են ոչ թե բարդ ձևականություններով, այլ հուզական լարվածությամբ և ներքին երաժշտականությամբ։ Այդ պատճառով ընթերցողը հիմնականում հանդիպում է ոչ միայն գաղափարների, այլ նաև տրամադրությունների ու հոգեվիճակների փոխանցման։