A concise history of the Armenian people

Педагогика

Այս թեման վերաբերում է երեխայի կյանքի առաջին վեց ամիսներին, որը համարվում է զարգացման ամենակարևոր և զգայուն փուլերից մեկը, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվում են ինչպես ֆիզիկական աճի հիմքերը, այնպես էլ հոգեբանական և զգայական կապերը։ Ծննդյան պահից սկսած երեխայի հիմնական կարիքներն են սնունդը, քունը, ջերմությունը և անվտանգ միջավայրը, իսկ այս բոլոր գործոնների ճիշտ կազմակերպումը մեծ ազդեցություն է ունենում նրա առողջ զարգացման վրա։ Առաջին ամիսներին երեխայի հիմնական սնունդը մայրական կաթն է, որը ապահովում է անհրաժեշտ սննդարար նյութեր և իմունային պաշտպանություն, ինչպես նաև նպաստում է մոր և երեխայի միջև էմոցիոնալ կապի ձևավորմանը։ Այս փուլում կարևոր է նաև հիգիենայի պահպանումը, կանոնավոր բժշկական հսկողությունը և պատվաստումների ժամանակին իրականացումը, որոնք կանխում են բազմաթիվ հիվանդություններ։ Երեխայի դաստիարակության կարևոր բաղադրիչ է նաև հոգեբանական խնամքը՝ նրան մշտապես սիրով, ուշադրությամբ և հանգստությամբ շրջապատելը, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվում է վստահության զգացումը արտաքին աշխարհի նկատմամբ։ Մոտավորապես 2–3 ամսականից երեխան սկսում է արձագանքել ձայներին, դեմքերին և լուսային փոփոխություններին, իսկ 4–6 ամսականում զարգանում են շարժողական ունակությունները, ինչպիսիք են գլուխը պահելը, շրջվելը և ձեռքերով առարկաներին արձագանքելը։ Ծնողի հետ շփումը՝ խոսելը, երգելը և ժպիտը, կարևոր դեր ունի խոսքի և սոցիալական զարգացման նախադրյալների ձևավորման գործում։ Այս փուլում չափազանց կարևոր է երեխայի անվտանգ միջավայրը՝ վնասվածքներից և վտանգավոր առարկաներից պաշտպանված տարածքը, ինչպես նաև հստակ օրվա ռեժիմը, որը ներառում է քնի և սննդի կարգավորված ժամանակացույց։ Վեց ամսականին մոտ երեխան արդեն սկսում է ավելի ակտիվորեն ուսումնասիրել շրջապատը, ինչը հիմք է դառնում հետագա ճանաչողական զարգացման համար։

Финансы

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ներդրումային նախագծերի ֆինանսավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և դրանց կատարելագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ներդրումային ծրագրերի իրականացման համար անհրաժեշտ ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, ներգրավման, բաշխման և արդյունավետ օգտագործման գործընթացներն են, ինչպես նաև այն ֆինանսական գործիքներն ու կառավարչական մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել ներդրումային նախագծերի կենսունակության և արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է նախագծային ֆինանսավորման տնտեսական էությունը և դրա առանձնահատկությունները՝ որպես երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորման մեխանիզմ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն սկզբունքին, ըստ որի ֆինանսավորման պայմաններն ու հնարավոր վերադարձը պետք է կապվեն ոչ միայն ծրագրի նախաձեռնողի ընդհանուր ֆինանսական վիճակի, այլև հենց ներդրումային նախագծի ապագա դրամական հոսքերի և տնտեսական արդյունքների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են վերլուծվել բանկային վարկերի, սեփական միջոցների, ներդրումային ֆոնդերի, պարտքային ֆինանսավորման և այլ ֆինանսական աղբյուրների համադրության հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ռիսկերի բաշխման հարցը, քանի որ ներդրումային նախագծերը կարող են ենթարկվել շուկայական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական, արժութային, քաղաքական և այլ ռիսկերի։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հնարավոր է այդ ռիսկերը բաշխել նախագծի մասնակիցների միջև և ստեղծել ֆինանսավորման համար ավելի կանխատեսելի պայմաններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի ֆինանսական շուկայի և ներդրումային միջավայրի առանձնահատկությունների գնահատումը։ Քննարկվում են նախագծային ֆինանսավորման զարգացմանը նպաստող և խոչընդոտող գործոնները, այդ թվում՝ ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը, տոկոսադրույքները, գրավային պահանջները, ներդրումային ռիսկերի մակարդակը, իրավական և ինստիտուցիոնալ պայմանները և ֆինանսական կազմակերպությունների կարողությունները։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել ներդրումային նախագծերի գնահատման մեթոդներին՝ դրանց ֆինանսական կենսունակությունը, եկամտաբերությունը, վերադարձելիությունը և ռիսկայնությունը որոշելու նպատակով։ Աշխատության գործնական ուղղվածությունը դրսևորվում է այնպիսի առաջարկությունների մշակմամբ, որոնք կարող են նպաստել նախագծային ֆինանսավորման գործիքների բազմազանեցմանը, մասնավոր կապիտալի ներգրավման ընդլայնմանը, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման կատարելագործմանը և երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի իրականացման համար բարենպաստ պայմանների ստեղծմանը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին ներդրումային նախագծերի ֆինանսավորման ռազմավարությունների մշակման, այնպես էլ Հայաստանի ներդրումային քաղաքականության և ֆինանսական համակարգի կատարելագործման գործընթացներում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, ներդրումային և բանկային ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, ներդրումային ծրագրերի ղեկավարներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մաքսային գործի կազմակերպման բարելավման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և մաքսային վարչարարության արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում մաքսային համակարգի կազմակերպական, տնտեսական, իրավական և կառավարչական մեխանիզմներն են, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը արտաքին առևտրի կարգավորման, պետական եկամուտների ապահովման և տնտեսական անվտանգության պահպանման վրա։ Մաքսային մարմինների գործունեության կարևորագույն խնդիրներից են տնտեսական շահերի և ներքին շուկայի պաշտպանությունը, մաքսային օրենսդրության կիրառումը, մաքսային վճարների գանձումը և սահմանով ապրանքների ու տրանսպորտային միջոցների տեղաշարժի նկատմամբ վերահսկողությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել մաքսային գործընթացների կազմակերպման գործող մեխանիզմները, դրանց արդյունավետության վրա ազդող գործոնները և այն խոչընդոտները, որոնք կարող են բարդացնել արտաքին տնտեսական գործունեություն իրականացնող տնտեսավարող սուբյեկտների աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային ընթացակարգերի պարզեցմանը, ժամանակի և վարչական ծախսերի կրճատմանը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, ինքնահայտարարագրման զարգացմանը և մաքսային մարմինների միջև տեղեկատվության արդյունավետ փոխանակմանը։ Մաքսային վարչարարության կատարելագործման կարևոր ուղղություններից է ռիսկերի կառավարման համակարգի զարգացումը, որի միջոցով բարեխիղճ և ցածր ռիսկայնության տնտեսավարողների նկատմամբ հնարավոր է կիրառել ավելի արագացված ընթացակարգեր՝ միաժամանակ վերահսկողական ռեսուրսներն ուղղելով բարձր ռիսկային գործարքների վրա։ Աշխատությունը կարևորում է նաև պետական և մասնավոր հատվածների փոխգործակցությունը, քանի որ մաքսային համակարգի արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է ոչ միայն վերահսկողության մակարդակով, այլև տնտեսավարողներին մատուցվող ծառայությունների որակով և կանխատեսելիությամբ։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել մաքսային մարմինների կառավարման կատարելագործման, աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության, ծառայության տեխնիկական վերազինման և կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցման խնդիրները։ Նախկին և հետագա բարեփոխումների ծրագրերում ևս շեշտադրվել են արդյունավետ կառավարումը, ռիսկերի վրա հիմնված հսկողությունը, ընթացակարգերի պարզեցումը, այլ պետական մարմինների հետ համագործակցությունը և տեխնիկական արդիականացումը։ Ժամանակակից մոտեցումներում առանձնահատուկ նշանակություն է ստացել թվայնացումը և «մեկ կանգառ, մեկ պատուհան» սկզբունքի կիրառումը, ինչպես նաև էլեկտրոնային տեղեկատվական բազաների փոխգործելիությունը, ինչը կարող է նպաստել կրկնակի հսկողության բացառմանը, առևտրի դյուրինացմանը և սահմանահատման գործընթացների արագացմանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտագործվել մաքսային վարչարարության կազմակերպական կառուցվածքի կատարելագործման, մաքսազերծման գործընթացների արագացման, պետական եկամուտների հավաքագրման արդյունավետության բարձրացման և արտաքին առևտրի համար առավել բարենպաստ միջավայրի ձևավորման նպատակով։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, մաքսային գործի և պետական կառավարման մասնագետներին, արտաքին տնտեսական գործունեությամբ զբաղվող մասնագետներին, իրավաբաններին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Право

Այս գիտատեսական և իրավական հետազոտությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իշխանության զարգացման պատմական, տեսական և մեթոդաբանական հիմնախնդիրների համակողմանի վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են դատական իշխանության ձևավորման ու կայացման փուլերը՝ սկսած պետականության վերականգնման և սահմանադրական համակարգի ձևավորման գործընթացներից, մինչև ժամանակակից դատաիրավական բարեփոխումները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է դատական իշխանության անկախության սահմանադրական հիմքերը, դատավորների կարգավիճակը, դատարանների համակարգային կառուցվածքը և դրանց փոխհարաբերությունները գործադիր ու օրենսդիր իշխանությունների հետ՝ իրավական պետության սկզբունքների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական իշխանության արդյունավետության բարձրացման մեխանիզմներին, արդար դատաքննության երաշխիքներին, դատական պրակտիկայի միասնականացման խնդիրներին և եվրոպական իրավական չափանիշների ներդրման գործընթացին։ Աշխատության մեջ կիրառվում է պատմատեսական և համեմատական իրավական վերլուծություն, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դատական համակարգի զարգացման օրինաչափությունները և առկա համակարգային մարտահրավերները։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև դատական բարեփոխումների հեռանկարային ուղղություններ՝ ուղղված դատական անկախության ամրապնդմանը, արդարադատության մատչելիության բարձրացմանը և իրավական պետության ինստիտուտների զարգացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, դատական համակարգի աշխատակիցների, հետազոտողների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և ուսանողների համար։

История

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում 1991-2000 թվականներին իրականացված ագրարային վերափոխումների ուսումնասիրությանը՝ անկախության առաջին տասնամյակի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոխակերպումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսության խորհրդային վարչահրամայական համակարգից շուկայական տնտեսության անցման գործընթացն է, որի կարևորագույն բաղադրիչները հողային բարեփոխումը, սեփականաշնորհումը, կոլեկտիվ և պետական տնտեսությունների լուծարումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայի ազատականացումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական ձևերի հաստատումն էին։ 1991 թվականից սկսված հողային բարեփոխումները արմատապես փոխեցին գյուղատնտեսության սեփականության և տնտեսավարման կառուցվածքը․ նախկին կոլտնտեսություններն ու պետական տնտեսությունները լուծարվեցին, իսկ հողային և արտադրական ռեսուրսների զգալի մասը փոխանցվեց անհատական և գյուղացիական տնտեսություններին։ Պաշտոնական փաստաթղթերում այս գործընթացը դիտարկվում էր որպես գյուղատնտեսության մեջ տնտեսական բարեփոխումների, սեփականաշնորհման և հողային ռեֆորմի իրականացման առանցքային փուլ։ Աշխատանքը կարող է մանրամասնորեն ուսումնասիրել վերափոխումների նախադրյալները։ Անկախության սկզբնական տարիներին Հայաստանի տնտեսությունը հայտնվել էր խոր ճգնաժամում, որն ուղեկցվում էր արտադրական կապերի խզմամբ, էներգետիկ դժվարություններով, շրջափակմամբ և նախկին խորհրդային տնտեսական համակարգի փլուզմամբ։ Այս պայմաններում գյուղատնտեսությունը դարձավ ոչ միայն տնտեսական արտադրության, այլև բնակչության գոյատևման կարևորագույն ոլորտներից մեկը։ 1990-1993 թվականներին ընդհանուր տնտեսական անկումը չափազանց խորն էր, իսկ գյուղատնտեսության մեջ իրականացված լայնածավալ սեփականաշնորհման հետևանքով գյուղատնտեսությամբ զբաղվածների թիվը զգալիորեն աճեց, սակայն աշխատանքի արտադրողականությունն ու արտադրության ապրանքայնությունը նվազեցին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հողային ռեֆորմի ընթացքի և արդյունքների գնահատումը։ Հողերի մասնավորեցումը հնարավորություն տվեց ձևավորելու գյուղացիական տնտեսությունների լայն ցանց և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ հաստատելու մասնավոր սեփականության գերակշռությունը։ Միաժամանակ հողերի մասնատվածությունը, տնտեսությունների փոքր չափերը, արտադրական ռեսուրսների սահմանափակությունը և նախկին կոլեկտիվ ենթակառուցվածքների քայքայումը նոր խնդիրներ առաջացրին։ Այսպիսով, վերափոխումները մի կողմից ստեղծեցին սեփականատիրական հարաբերությունների նոր հիմք, իսկ մյուս կողմից առաջացրին արտադրության կազմակերպման, տեխնիկական ապահովվածության և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորման դժվարություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղատնտեսական տեխնիկայի և արտադրական միջոցների սեփականաշնորհման ուսումնասիրությունը։ 1991-1993 թվականների հողային բարեփոխումներին և սեփականաշնորհմանը զուգահեռ նախկին կոլտնտեսությունների ու պետական տնտեսությունների գյուղատնտեսական տեխնիկան նույնպես անցավ սեփականաշնորհման գործընթացի միջով։ Դրա հետևանքով գյուղացիական տնտեսությունները դարձան արտադրական միջոցների անմիջական օգտագործողներ, սակայն մանր տնտեսությունների համար տեխնիկայի արդյունավետ օգտագործումը և սպասարկումը լուրջ խնդիր դարձան։ Հետագա քաղաքականության մեջ այդ պատճառով կարևորություն ստացան գյուղատնտեսական տեխնիկական սպասարկման կազմակերպումը, խորհրդատվական ծառայությունները և արտադրողների համար օժանդակ ենթակառուցվածքների ձևավորումը։ Վերափոխումների մյուս կարևոր բաղադրիչը գյուղատնտեսական շուկայի ազատականացումն էր։ Նախկինում պետականորեն կարգավորվող արտադրական և իրացման հարաբերությունների փոխարեն աստիճանաբար ձևավորվեց շուկայական մեխանիզմների վրա հիմնված համակարգ։ Գյուղացիական տնտեսությունները պետք է ինքնուրույն որոշեին արտադրության ուղղությունները, իրացման շուկաները և տնտեսական գործունեության կազմակերպման ձևերը։ Սակայն շուկայական հարաբերությունների արագ ներդրումը ուղեկցվեց գնային անկայունությամբ, արտադրական ռեսուրսների թանկությամբ, իրացման դժվարություններով և գյուղատնտեսական ապրանքների շուկայի ոչ լիարժեք ձևավորված ենթակառուցվածքներով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսավորման խնդրին։ Անցումային շրջանում արտադրողները սահմանափակ հնարավորություններ ունեին անհրաժեշտ սերմացու, պարարտանյութ, վառելիք, տեխնիկա և այլ միջոցներ ձեռք բերելու համար։ Այդ պատճառով գյուղատնտեսական վարկավորման համակարգի ձևավորումը դարձավ ագրարային վերափոխումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Միաժամանակ վարկերի հասանելիությունը, տոկոսադրույքները, գրավի պահանջները և գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական կայունությունը սահմանափակում էին շուկայական մեխանիզմների լիարժեք կիրառումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև գյուղատնտեսական ենթակառուցվածքների վիճակը։ Վերափոխումների ընթացքում անհրաժեշտ էր ստեղծել նախկին համակարգից տարբերվող ծառայությունների ցանց՝ տեխնիկական սպասարկում, խորհրդատվություն, վարկավորում, արտադրանքի իրացում և վերամշակում։ 1993 թվականին գյուղատնտեսական բարեփոխումների արդյունքում ստեղծվեց մասնագիտական խորհրդատվական ծառայություն, իսկ հետագայում հանրապետության շրջաններում ձևավորվեցին խորհրդատվական գործակալություններ, որոնք պետք է աջակցեին նորաստեղծ գյուղացիական տնտեսություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև գնահատել բարեփոխումների սոցիալական հետևանքները։ Գյուղատնտեսության սեփականաշնորհումը բնակչության մեծ հատվածի համար ստեղծեց սեփականության և ինքնուրույն տնտեսական գործունեության հնարավորություն, սակայն միաժամանակ գյուղական բնակչության վրա դրվեց արտադրության և շուկայական ռիսկերի հիմնական պատասխանատվությունը։ Փոքր տնտեսությունների գերակշռությունը նպաստեց գյուղական ընտանիքների ինքնապահովմանը, բայց որոշ դեպքերում սահմանափակեց մասնագիտացման, ներդրումների և արտադրողականության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև գյուղատնտեսական արտադրության կառուցվածքային փոփոխությունները։ Բարեփոխումներից հետո արտադրությունը դարձավ ավելի քիչ մասնագիտացված, իսկ բուսաբուծության և անասնաբուծության հարաբերակցությունը փոխվեց։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ 1991-2005 թվականներին ապրանքային գյուղատնտեսական արտադրանքի կառուցվածքում բուսաբուծությանը բաժին էր ընկնում մոտ 56-60 տոկոս, իսկ անասնաբուծությանը՝ 40-44 տոկոս։ Այս փոփոխությունները կարելի է կապել ինչպես շուկայական պահանջարկի, այնպես էլ արտադրական ռեսուրսների և տնտեսությունների հնարավորությունների փոփոխության հետ։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է բարեփոխումների դրական և բացասական արդյունքների համադրական գնահատումը։ Դրական կողմերից կարելի է առանձնացնել մասնավոր սեփականության հաստատումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայական հարաբերությունների ներդրումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական հիմքերի ստեղծումը։ Միաժամանակ պահպանվեցին փոքր և մասնատված տնտեսությունների, տեխնիկական ապահովվածության, ֆինանսավորման, իրացման, ենթակառուցվածքների և արտադրողականության հետ կապված խնդիրներ։ Պաշտոնական գնահատականներում նույնպես նշվում է, որ 1994-2002 թվականների գյուղատնտեսական քաղաքականությունը նպաստեց արտադրության աճին և հետագա զարգացման նախադրյալների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը 1991-2000 թվականների ագրարային վերափոխումները դիտարկում է որպես Հայաստանի անկախության առաջին շրջանի ամենախորքային տնտեսական փոխակերպումներից մեկը։ Դրանք հիմնովին փոխեցին հողի սեփականության կառուցվածքը, գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպումը, գյուղական բնակչության տնտեսական վարքագիծը և գյուղատնտեսության կապը շուկայի հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ սեփականաշնորհման և հողային բարեփոխումների արագ իրականացումը ինքնին բավարար չէր արդյունավետ շուկայական գյուղատնտեսություն ձևավորելու համար․ անհրաժեշտ էին նաև տեխնիկական, ֆինանսական, խորհրդատվական, իրացման և այլ ենթակառուցվածքների զարգացում։ Այդ պատճառով տվյալ ժամանակաշրջանը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես սեփականաշնորհման փուլ, այլև որպես Հայաստանի գյուղատնտեսության նոր տնտեսական համակարգի ձևավորման և դրա հետագա զարգացման հիմնարար շրջան։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է գլոբալացման գործընթացների ազդեցության ուսումնասիրությանը եկամուտների անհավասարության և աղքատության վրա Հայաստանի Հանրապետությունում։ Գրքում վերլուծվում են գլոբալ տնտեսական ինտեգրման հիմնական մեխանիզմները՝ արտաքին առևտուր, օտարերկրյա ներդրումներ, աշխատանքային միգրացիա և ֆինանսական հոսքեր, ինչպես նաև դրանց սոցիալ-տնտեսական հետևանքները երկրի ներսում։ Հեղինակը դիտարկում է եկամուտների բաշխման փոփոխությունները, սոցիալական շերտավորման խորացման միտումները և աղքատության դինամիկան՝ ընդգծելով գլոբալացման և ներքին տնտեսական կառուցվածքի փոխազդեցությունը։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են թե՛ խորացնել անհավասարությունը, թե՛ նպաստել աղքատության նվազեցմանը՝ կախված պետական քաղաքականության արդյունավետությունից և ինստիտուցիոնալ միջավայրի որակից։ Ներկայացվում են նաև Հայաստանի Հանրապետության օրինակով իրականացված էմպիրիկ վերլուծություններ, որոնք բացահայտում են սոցիալական քաղաքականության և տնտեսական աճի փոխկապակցվածությունը գլոբալացման պայմաններում։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, սոցիոլոգների, պետական կառավարման մասնագետների, ուսանողների և սոցիալական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։