Анализ и синтез сферических механизмов по динамическим критериям

Культура

Музеи мира աշխատությունը արվեստագիտության և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեղեկատու բնույթի ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է աշխարհի տարբեր երկրներում գտնվող նշանավոր թանգարանները, դրանց պատմությունը, հավաքածուների ձևավորման առանձնահատկությունները և մշակութային նշանակությունը, այն անդրադառնում է համաշխարհային արվեստի խոշոր կենտրոններին՝ Եվրոպայի, Ասիայի, Ամերիկայի և այլ տարածաշրջանների թանգարանային հավաքածուներին, նկարագրելով նրանցում պահվող գեղարվեստական արժեքները՝ սկսած հնագույն քաղաքակրթությունների նմուշներից մինչև ժամանակակից արվեստի ստեղծագործություններ, գիրքը նաև բացատրում է թանգարանների դերը հասարակության կրթության, մշակութային հիշողության պահպանման և արվեստի հանրահռչակման գործընթացներում, միաժամանակ ընդգծելով ցուցադրությունների կազմակերպման, պահպանության և վերականգնման մեթոդները, ինչը այն դարձնում է օգտակար աղբյուր արվեստասերների, ուսանողների և մշակութային ոլորտի մասնագետների համար։

Журналистика

Աշխատությունը նվիրված է 1996–2007 թվականներին Ստամբուլում հրատարակվող «Ակօս» պարբերականի հրապարակախոսության մեջ հայկական թեմատիկայի ներկայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն խնդիրներն ու գաղափարական ուղղություններն են, որոնց միջոցով պարբերականը լուսաբանել է Թուրքիայի հայ համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքը, ինքնության պահպանման հարցերը, հայոց լեզվի և մշակութային ժառանգության նշանակությունը, հայ-թուրքական հարաբերությունները, պատմական հիշողությունը և հասարակության մեջ հայերին վերաբերող քննարկումները։ Հրապարակախոսական նյութերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես լրագրողական տեքստեր, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրությունները, բանավեճերը և համայնքային խնդիրներն արտացոլող աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պարբերականի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր Հրանտ Դինքի հրապարակախոսական գործունեությանը, նրա կողմից հայ և թուրք հասարակությունների միջև երկխոսության, փոխադարձ ճանաչողության և պատմական խնդիրների հանրային քննարկման թեմաների ներկայացմանը։ Հետազոտության ժամանակագրական սահմանները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պարբերականի գործունեության սկզբնական շրջանից մինչև 2007 թվականը հայկական թեմատիկայի զարգացման ընթացքը և հրապարակախոսական շեշտադրումների հնարավոր փոփոխությունները։ Կարևոր ուղղություն է հոդվածների թեմատիկ, ժանրային և լեզվաոճական վերլուծությունը, որի միջոցով կարելի է բացահայտել հեղինակների փաստարկման եղանակները, հասարակական խնդիրների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և տարբեր լսարանների հետ հաղորդակցության ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային ինքնության, փոքրամասնությունների իրավունքների, մշակութային հիշողության, քաղաքացիական պատկանելության և խոսքի ազատության վերաբերյալ քննարկումներին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի Թուրքիայի հասարակական-քաղաքական միջավայրի համատեքստում։ Միաժամանակ կարևոր է պարբերականի դերը հայկական համայնքի ներքին խնդիրները հանրային դաշտ բերելու և հայերին վերաբերող հարցերը ավելի լայն հասարակական քննարկումների առարկա դարձնելու գործում։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից հրապարակախոսական նյութերի համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ոչ միայն առանձին իրադարձությունների լուսաբանումը, այլև այն գաղափարական ու հասարակական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են հայկական թեմաներին վերաբերող դիրքորոշումները և բանավեճերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մամուլի պատմության, հրապարակախոսության, հայագիտության և հասարակական հաղորդակցության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայկական խնդիրների արտացոլման և մեկնաբանման առանձնահատկությունները նշված ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլում։

Культура

Հրատարակությունը մշակույթի և արվեստի բնագավառին վերաբերող ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականությունը։ Այն նախատեսված է գիտնականների, մասնագետների, գրադարանների, մշակութային հաստատությունների և ընթերցողների համար՝ տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած համապատասխան գրականության վերաբերյալ արագ և հուսալի տեղեկություն ստանալու նպատակով։ Տեղեկատուն ընդգրկում է մշակույթի և արվեստի տարբեր ոլորտներին վերաբերող հրատարակություններ և մատենագիտական նյութեր՝ հնարավորություն տալով հետևելու տվյալ բնագավառներում գիտական, տեսական, պատմական և տեղեկատվական գրականության ընթացքին։ Թեմատիկ ընդգրկումը ներառում է գրականություն, թատրոն, երաժշտություն, կերպարվեստ, ճարտարապետություն, մշակույթի պատմություն, մշակութային հաստատությունների գործունեություն, հուշարձանների պահպանություն, թանգարանագիտություն, գրադարանագիտություն և մատենագիտություն։ Նյութերի համակարգված ներկայացումը հեշտացնում է անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը և հնարավորություն է տալիս հետազոտողին արագ կողմնորոշվել համապատասխան գրականության մեջ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն ընթացիկ բնույթն է, քանի որ այն ոչ միայն արձանագրում է արդեն գոյություն ունեցող մատենագիտական ժառանգությունը, այլև տեղեկատվություն է տրամադրում տվյալ ժամանակահատվածում նոր լույս տեսած աշխատությունների մասին։ Այդ պատճառով այն արժեքավոր գործիք է գիտական հետազոտությունների, գրականության ցանկերի կազմման և թեմատիկ մատենագիտական որոնումների համար։ Տեղեկատուն միաժամանակ ունի պատմամշակութային նշանակություն, քանի որ նրա միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել խորհրդահայ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի նկատմամբ գիտական ու հասարակական հետաքրքրության հիմնական ուղղությունները, հրատարակչական ակտիվությունը և մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտների վերաբերյալ ձևավորված գիտական գրականությունը։ Նման աղբյուրը հնարավորություն է տալիս նաև հետազոտել տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկատվական և գրադարանամատենագիտական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել որպես օժանդակ սկզբնաղբյուր Հայաստանի մշակույթի և արվեստի պատմության, խորհրդահայ մշակութային քաղաքականության, արվեստագիտության և գրականագիտության զարգացման ուսումնասիրության ընթացքում։ Այն հատկապես օգտակար է մատենագետների, գրադարանագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, գրականագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի պետականության ժամանակաշրջանում ձևավորված քրեաիրավական համակարգի, հանցագործությունների վերաբերյալ իրավական պատկերացումների և պատժի կիրառման սկզբունքների պատմաիրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում ժամանակաշրջանի իրավական աղբյուրները, օրենսդրական ժողովածուները, դատական սովորույթները և իրավական նորմերը՝ բացահայտելու համար քրեական պատասխանատվության ձևավորման և իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցավոր համարվող արարքների տեսակներին, դրանց դասակարգման սկզբունքներին և հասարակության, պետության, եկեղեցու, սեփականության, ընտանիքի ու անհատի դեմ ուղղված իրավախախտումների նկատմամբ կիրառվող մոտեցումներին։ Վերլուծվում են պատժի նպատակներն ու տեսակները, պատասխանատվության աստիճանի որոշման չափանիշները, ինչպես նաև հանցանքի ծանրության, մեղավորության և պատճառված վնասի նշանակությունը պատժի ընտրության գործընթացում։ Քննության են առնվում նաև դատական իշխանության կազմակերպումը, քրեական գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկությունները և աշխարհիկ ու եկեղեցական իրավական նորմերի փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է հայկական ավանդական իրավական մտածողության դերը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով Կիլիկյան Հայաստանի ակտիվ քաղաքական, առևտրային և մշակութային կապերը հարևան պետությունների ու եվրոպական երկրների հետ, որոնք կարող էին նպաստել տարբեր իրավական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում է քրեաիրավական նորմերի կապը տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքի, բարոյական պատկերացումների և պետական կառավարման պահանջների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջնադարյան հայկական իրավական հուշարձանների նշանակությանը, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հանցագործության, մեղքի, պատասխանատվության և արդարադատության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Համեմատական մոտեցմամբ հնարավոր է բացահայտել Կիլիկյան Հայաստանի իրավական համակարգի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները հայկական իրավունքի նախորդ և հետագա զարգացման փուլերի համեմատությամբ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պետության և իրավունքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայկական պետականության իրավական մշակույթի, քրեական արդարադատության և հասարակական հարաբերությունների իրավական կարգավորման սկզբունքների մասին։

Лингвистика

Լեզվաբանական, գրականագիտական և թարգմանաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինի բանաստեղծությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ռուս և հայ գրականությունների փոխառնչությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում Պուշկինի բանաստեղծական լեզվի հիմնական բնութագրերը, նրա ստեղծագործություններին բնորոշ բառապաշարը, պատկերավոր մտածողությունը, հնչերանգային կառուցվածքը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռուսերեն բնագրերի և հայերեն թարգմանությունների բառային, իմաստային, քերականական ու ոճական համապատասխանություններին, ինչպես նաև բանաստեղծական խոսքի ազգային լեզվական առանձնահատկությունների փոխանցման խնդիրներին։ Վերլուծվում են փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանշական պատկերների և այլ գեղարվեստական միջոցների վերարտադրման եղանակները հայերեն թարգմանություններում։ Քննարկվում են բանաստեղծական չափի, ռիթմի, հանգավորման, հնչյունական ներդաշնակության և արտահայտչականության պահպանման հնարավորություններն ու դժվարությունները՝ հաշվի առնելով ռուսերենի և հայերենի կառուցվածքային տարբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են տարբեր թարգմանիչների լեզվաոճական ընտրությունները, բառային համարժեքների կիրառումը, բնագրի իմաստային նրբերանգների փոխանցումը և թարգմանական մեկնաբանության առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Պուշկինի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների դերին հայ գրական լեզվի զարգացման, բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների հարստացման և ռուս-հայկական գրական կապերի ամրապնդման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց և ռուսաց լեզուների համեմատական ուսումնասիրության, թարգմանության տեսության, ոճագիտության, գրականագիտության և գեղարվեստական թարգմանության պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Գրականագիտական և լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլիացի բանաստեղծ Ջորջ Գորդոն Բայրոնի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակներում կատարված հայերեն թարգմանությունների բառապաշարը, քերականական կառուցվածքը, շարահյուսությունը, ոճական միջոցները և բանաստեղծական խոսքի վերարտադրման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնագրի իմաստային, պատկերային և հուզական առանձնահատկությունները հայերեն փոխանցելու խնդիրներին, թարգմանիչների կատարած բառային ու ոճական ընտրություններին, ինչպես նաև հայերենի արտահայտչական հնարավորությունների կիրառմանը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական պատկերների, փոխաբերությունների, մակդիրների, դարձվածքների և այլ գեղարվեստական միջոցների փոխանցման տարբեր եղանակները՝ բացահայտելով բնագրի և թարգմանության միջև լեզվական ու ոճական համապատասխանությունները և տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև թարգմանությունների լեզվի զարգացման առանձնահատկությունները՝ կապված հայ գրական լեզվի տարբեր փուլերի, թարգմանական ավանդույթների և առանձին թարգմանիչների անհատական ոճի հետ։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպես են տարբեր թարգմանական մոտեցումներ ազդել ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական բովանդակության հայերեն վերարտադրության վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, թարգմանաբանների, անգլերեն և հայերեն գրականությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և գեղարվեստական թարգմանության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։