Angriff von Aserbaidschan: Armenien registriert 85.000 Geflüchtete aus Bergkarabach

Другие предметы

Բանասիրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ և վրաց բանասիրական ուսումնասիրությունների փոխկապակցվածությանը և դրանց ընդհանուր գիտական խնդիրների քննությանը։ Անդրադարձ է կատարվում երկու ժողովուրդների լեզուների, գրականությունների, գրավոր մշակույթի և պատմական աղբյուրների համատեղ ու համեմատական ուսումնասիրության նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական ու գրական փոխառնչություններին, ձեռագրական ժառանգությանը, թարգմանական ավանդույթներին և պատմամշակութային կապերի արտացոլմանը տարբեր բնույթի գրավոր աղբյուրներում։ Վերլուծվում են հայագիտական և վրացագիտական հետազոտությունների այն ուղղությունները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական ուսումնասիրել երկու մշակույթների զարգացման առանձին երևույթներ և փոխազդեցություններ։ Քննարկվում են նաև բանասիրական նյութերի համեմատական վերլուծության, աղբյուրների քննության և լեզվական փաստերի մեկնաբանման մեթոդաբանական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու միջգիտակարգային համագործակցության նշանակությունը հայ-վրացական պատմամշակութային և լեզվագրական կապերի բացահայտման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, վրացագիտության, համեմատական լեզվաբանության, գրականագիտության և Կովկասի մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի առաջին կեսին Եվրոպայում ծավալված ազգային-ազատագրական շարժումների և դրանց նկատմամբ հայ հասարակական մտքի վերաբերմունքի ու գաղափարական արձագանքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի եվրոպական քաղաքական և հասարակական զարգացումները, ազգային ինքնորոշման, ազատության, պետականության և հասարակական վերափոխումների գաղափարների տարածումը։ Վերլուծվում են եվրոպական ժողովուրդների ազգային շարժումների առաջացման պատմական նախադրյալները, դրանց գաղափարական հիմքերը, հիմնական նպատակները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ուղիներին, որոնց միջոցով եվրոպական քաղաքական գաղափարներն ու ազատագրական շարժումների փորձը հայտնի էին դառնում հայ մտավորական և հասարակական շրջանակներին։ Դիտարկվում են հայ հասարակական մտքում ազգային ինքնագիտակցության, ազատության, կրթության, մշակութային վերածննդի և հասարակական առաջընթացի վերաբերյալ ձևավորվող պատկերացումները։ Քննարկվում են եվրոպական գաղափարական հոսանքների և հայկական հասարակական-քաղաքական մտածողության միջև հնարավոր առնչությունները՝ հաշվի առնելով հայ ժողովրդի պատմական և քաղաքական առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է մամուլի, գրականության, կրթական հաստատությունների, մտավորականության և մշակութային կապերի դերը նոր գաղափարների տարածման ու մեկնաբանման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև եվրոպական ազգային շարժումների փորձի ընկալման առանձնահատկություններին և այն հանգամանքին, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքական ու գաղափարական զարգացումները վերաիմաստավորվում հայկական միջավայրում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու XIX դարի առաջին կեսի եվրոպական ազգային շարժումների պատմությունը հայ հասարակական մտքի զարգացման գործընթացների հետ և բացահայտելու դրանց գաղափարական փոխառնչությունների հիմնական ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց և Եվրոպայի պատմության, հասարակական մտքի պատմության, ազգային շարժումների և XIX դարի քաղաքական գաղափարների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Другие предметы

Գիրքը պատմում է մի երիտասարդ արաբական արոտչի՝ Սանտյագոյի պատմությունը, ով իր կյանքը և երազանքը կապում է «անձնական առաքելության» (Personal Legend) հետ։ Սանտյագոն որոշում է թողնել ամեն ինչ և գնալ դեպի Եգիպտոս՝ գտնելու իր երազանքների գանձը։ Ճանապարհին նա հանդիպում է տարբեր մարդկանց, որոնցից յուրաքանչյուրն օգնում է նրան հասկանալու կյանքը, սերը, հավատը և իրական արժեքները։ Գիրքը խորապես անդրադառնում է մարդու ընտրության, երազանքի, հավատքի, բնության հետ համընկնելու և իրականության ներքին ձայնը լսելու թեմաներին։ Կոելյոն օգտագործում է ալքիմիայի և խորհրդանիշների լեզուն՝ ցույց տալով, որ յուրաքանչյուր մարդ ունի իր ճանապարհը և եթե նա հետևի իր սրտին, կհասնա նպատակին։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական համառոտ ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և մասնագետների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից տեխնիկական գրականության հոսքում։ Այն ընդգրկում է ինժեներական գիտությունների տարբեր ճյուղերին՝ մեքենաշինությանը, էլեկտրոնիկային, ավտոմատացմանը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներին, էներգետիկային, շինարարությանը և այլ կիրառական ոլորտներին վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով գիտատեխնիկական առաջընթացի արդի միտումները և նորագույն հետազոտությունների ուղղությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության ճշգրտությունն ու համակարգված ներկայացումը, և ծառայում է որպես կարևոր օժանդակ գործիք գիտական ու մասնագիտական գործունեության համար՝ հնարավորություն տալով արագ գտնել անհրաժեշտ գրականություն, գնահատել դրա արդիականությունը և կիրառել այն ուսումնական կամ հետազոտական նպատակներով։

Технология

Գիրքը նվիրված է մարդատար ավտոմոբիլների պասիվ անվտանգության մակարդակի բարձրացման հիմնախնդիրներին՝ կրող համակարգերի կատարելագործման միջոցով։ Այն ներկայացնում է ավտոմեքենաների անվտանգության ապահովման տեսական հիմքերը, թափքի կրող կառուցվածքների դերը վթարների ժամանակ ուղևորների պաշտպանվածության բարձրացման գործում և ժամանակակից նախագծման սկզբունքները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են ավտոմոբիլային թափքի ուժային տարրերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դեֆորմացիայի կառավարման մեխանիզմները, հարվածային բեռնվածությունների ազդեցությունը և էներգիայի կլանման արդյունավետ եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրող համակարգերի օպտիմալացմանը, նոր նյութերի կիրառմանը, համակարգչային մոդելավորման մեթոդներին և անվտանգության ցուցանիշների գնահատմանը։ Գիրքը ներկայացնում է ինժեներական լուծումներ, որոնք ուղղված են վթարների հետևանքով առաջացող վնասվածքների նվազեցմանը, մեքենաների հուսալիության բարձրացմանը և ուղևորների պաշտպանության կատարելագործմանը։ Աշխատանքը նախատեսված է ավտոմոբիլային ինժեներների, տրանսպորտի ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ավտոմեքենաների կառուցվածքի ու անվտանգության տեխնոլոգիաներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Այս հրատարակությունը 1893 թվականին Մոսկվայում տպագրված 8 էջանոց հաշվետվություն է, որը վերաբերում է գաղտնի խորհրդական, Լազարյան ինստիտուտի նախկին պրոֆեսոր Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի հոգևոր կտակի կատարմանը։ Ն. Օ. Էմինը հայագետ, պատմաբան, բանասեր և արևելագետ էր, որը երկար տարիներ կապված է եղել Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հետ․ նա սկզբում այնտեղ սովորել է, ապա դասավանդել հայերեն, զբաղեցրել տեսուչի պաշտոնը և հետագայում շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր։ Հաշվետվության բնույթը ցույց է տալիս, որ այն պարզապես կենսագրական կամ հուշագրական նյութ չէ, այլ փաստաթղթային բնույթի հրապարակում, որի հիմնական նպատակը հանգուցյալի կտակով նախատեսված կամ նրա կողմից սահմանված կամքի իրականացման ընթացքի և արդյունքների արձանագրումն է։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես Ն. Օ. Էմինի ժառանգության, նրա գրքերի ու ձեռագրերի, ինչպես նաև Լազարյան ինստիտուտի գիտակրթական միջավայրի պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Էմինի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայագիտության զարգացման հետ․ նա զբաղվել է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, ազգագրությամբ և Արևելքի ուսումնասիրությամբ, աշխատություններ հրապարակել հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն, ինչպես նաև կատարել է կարևոր թարգմանություններ։ Հոգևոր կտակի կատարման վերաբերյալ առանձին հաշվետվության գոյությունը վկայում է նաև այն մասին, որ նրա թողած գիտական և նյութական ժառանգությունը դիտարկվել է որպես հասարակական և կրթամշակութային նշանակություն ունեցող արժեք։ Հատկապես կարևոր է Էմինի գրադարանի և ձեռագրական հավաքածուների հարցը։ Լազարյան ինստիտուտի պատմական նյութերում նրա անունով առանձնացվում է գրադարանային ֆոնդ, իսկ հետագայում ձևավորվել է նաև Ն. Օ. Էմինի անունը կրող ազգագրական ֆոնդ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես գիտական ժառանգության պահպանման և ինստիտուցիոնալ փոխանցման պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Աշխատության արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն կապված է 19-րդ դարի վերջի հայագիտական և արևելագիտական գիտական միջավայրի հետ։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլև արևելագիտության կարևոր կենտրոն, որտեղ աշխատել են նշանավոր հայագետներ և արևելագետներ։ Ինստիտուտի գործունեությունը նպաստել է հայոց լեզվի, հայ գրականության, Հայաստանի պատմության և Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ռուս-հայկական գիտական և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Էմինի ժառանգության հետ կապված փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում գիտնականների անձնական գրադարանները, ձեռագրերը և այլ նյութերը փոխանցվում գիտակրթական հաստատություններին և ինչպես էին դրանք վերածվում հանրային գիտական ռեսուրսի։ Նման նյութը կարևոր է նաև գրքի և ձեռագրի պատմության տեսանկյունից։ Գիտնականի մահից հետո նրա անձնական հավաքածուի ճակատագիրը հաճախ որոշում էր հետագա հետազոտությունների հնարավորությունները։ Գրքերի և ձեռագրերի ճիշտ հաշվառումը, պահպանությունը և համապատասխան հաստատությանը փոխանցումը հնարավորություն էին տալիս պահպանել գիտական ժառանգությունը և այն հասանելի դարձնել հաջորդ սերունդների մասնագետներին։ Այդ պատճառով հաշվետվությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես 19-րդ դարի գիտական ժառանգության կառավարման մասին վկայող փաստաթուղթ։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրա կապով Ն. Օ. Էմինի անձնական կյանքի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Էմինը Նոր Ջուղայից ծագող հայ մտավորական էր, ծնվել է 1815 թվականին Նոր Ջուղայում, կրթություն ստացել Կալկաթայում, այնուհետև տեղափոխվել Ռուսաստան և կրթությունը շարունակել Մոսկվայում։ Նա սկզբում ռուսերեն չգիտեր, սակայն Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու տարիներին տիրապետեց լեզվին և հետագայում դարձավ ռուսալեզու գիտական միջավայրում ակտիվ գործող հայագետ։ Նրա գիտական գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայ պատմագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու թարգմանությունը, ինչի մասին վկայում են, օրինակ, Մովսես Խորենացու և Վարդան Մեծի պատմական երկերի ռուսերեն հրատարակությունները։ Այսպիսով, նրա թողած ժառանգությունը միայն անձնական ունեցվածք չէր, այլ հայագիտության և արևելագիտության համար կարևոր գիտական նյութերի ամբողջություն։ Փաստաթուղթը հետաքրքիր է նաև իրավական և հասարակական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր կտակի կատարման հաշվետվությունը ենթադրում է կտակարարի կամքի, ժառանգության և դրա տնօրինման վերաբերյալ որոշակի կազմակերպչական ու ֆինանսական գործընթացների առկայություն։ Հաշվետվության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու այդ գործընթացի մանրամասները և հասկանալու, թե ինչպիսի մեխանիզմներով էր գիտնականի կտակած ունեցվածքը կամ միջոցները օգտագործվում նրա ցանկություններին համապատասխան։ Այս առումով հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև 19-րդ դարի բարեգործական մշակույթի և մտավոր ժառանգության պահպանման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ, սակայն բովանդակալից փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի կյանքի վերջին շրջանի, նրա կտակի կատարման, գիտական ժառանգության պահպանման և Լազարյան ինստիտուտի պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր 19-րդ դարի վերջում գիտնականի անձնական գրադարանը, ձեռագրերը և այլ ժառանգությունը փոխանցվում կրթական ու գիտական միջավայրին և ինչ նշանակություն կարող էր ունենալ այդ գործընթացը հայագիտության հետագա զարգացման համար։ Հրատարակությունը հատկապես հետաքրքիր է հայագիտության, Լազարյան ինստիտուտի, 19-րդ դարի ռուսահայ մշակութային կյանքի, արևելագիտության և հայ գիտնականների ժառանգության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։