Армянские древности в Аккермане (в Бессарабии)

Другие предметы

Լրագրողական, հասարակական-քաղաքական և մարդասիրական բնույթի այս հրապարակումը նվիրված է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղից հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությանը և տարածաշրջանում մնացած բնակիչների ապագայի վերաբերյալ անորոշությանը։ Հոդվածի վերնագրում ընդգծվում է, որ հրապարակման տվյալ ժամանակահատվածում Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության ավելի քան 70 տոկոսը լքել էր իր բնակության վայրը։ Քննության են առնվում ռազմական գործողություններից հետո ստեղծված իրավիճակը, բնակչության անվտանգության վերաբերյալ մտահոգությունները և մարդկանց՝ իրենց տները թողնելու որոշման վրա ազդող հանգամանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղահանված ընտանիքների սոցիալական և մարդասիրական խնդիրներին, ժամանակավոր կացարանների, սննդի, բժշկական օգնության և անհրաժեշտ ծառայությունների հասանելիությանը։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստան տեղափոխված բնակիչների ընդունման, տեղավորման և հետագա սոցիալական ինտեգրման հետ կապված դժվարություններին։ Հրապարակման թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև Լեռնային Ղարաբաղում մնացած անձանց անվտանգության, իրավունքների պաշտպանության, կենսապայմանների և ապագայի վերաբերյալ անորոշության հարցերը։ Դիտարկվում են միջազգային կազմակերպությունների, մարդասիրական կառույցների և պետական մարմինների հնարավոր դերերը ստեղծված իրավիճակի հետևանքների մեղմացման գործում։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու զանգվածային տեղահանության մարդկային հետևանքները, տարածաշրջանային հակամարտության սոցիալական ազդեցությունները և բնակչության պաշտպանության հետ կապված միջազգային իրավական հիմնախնդիրները։ Կարևորվում է հրապարակման նշանակությունը որպես 2023 թվականի իրադարձությունների ժամանակակից լրագրողական արձագանք, որը կարող է օգտագործվել հետագա պատմական, հասարակագիտական և մեդիագիտական ուսումնասիրություններում՝ հաշվի առնելով դրա հրապարակման ժամանակային համատեքստը։ Այն կարող է օգտակար լինել լրագրության, միջազգային հարաբերությունների, մարդու իրավունքների, հակամարտությունների ուսումնասիրության և հարկադիր տեղահանության հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Ժողովածուն ներառում է հայ դասական արձակագիր Ակսել Բակունց-ի մի շարք առավել խորհրդանշական պատմվածքներ, որոնք համարվում են նրա ստեղծագործական բարձրագույն նվաճումներից։ Այս պատմվածքներում Բակունցը ներկայացնում է հայ գյուղաշխարհի և լեռնային բնության խորքային պատկերը՝ միաժամանակ բացահայտելով մարդու ներաշխարհը, նրա մենակությունը, երազանքները և հաճախ նաև սոցիալական ծանր իրականությունը։ «Անձրևը» պատմվածքում զգացվում է մարդկային զգացմունքների նուրբ լարվածություն և բնության ու մարդու հոգեվիճակի զուգահեռ պատկերում, «Ալպիական մանուշակ»-ում կենտրոնը տեղափոխվում է գեղեցկության, սիրո և անցողիկության խորհրդանշական ընկալման վրա, իսկ «Մթնաձոր»-ը առանձնանում է իր մռայլ, լեգենդային մթնոլորտով, որտեղ բնությունն ու մարդկային ճակատագիրը միահյուսվում են դրամատիկ կերպով։ Բակունցի լեզուն այստեղ չափազանց պատկերավոր է, հագեցած բնության մանրակրկիտ նկարագրություններով և հոգեբանական խորությամբ, ինչը ստեղծում է և՛ իրական, և՛ խորհրդանշական աշխարհ։ Այս ժողովածուն համարվում է հայ արձակի կարևոր մասերից մեկը, քանի որ այն միավորում է բնության գեղարվեստական ընկալումը և մարդու կյանքի փիլիսոփայական մեկնաբանությունը։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ն. Ն. Բերբերովայի ստեղծագործական ժառանգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի արձակի թեմատիկ և գաղափարական ուղղությունները, կերպարային համակարգը, սյուժետային կառուցվածքը և պատմողական եղանակների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հերոսների ներաշխարհի ներկայացմանը, անհատի ինքնության, օտարացման, հիշողության, հայրենիքի և արտագաղթի փորձառության գեղարվեստական արտահայտման միջոցներին։ Վերլուծվում են ստեղծագործությունների լեզվաոճական հատկանիշները, հեղինակային խոսքի կառուցվածքը, հոգեբանական նկարագրությունների դերը և գեղարվեստական ժամանակի ու տարածության կազմակերպման սկզբունքները։ Քննարկվում են նաև գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի, գրական ավանդույթի և մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու հեղինակի անհատական ոճի, գեղարվեստական մտածողության և ստեղծագործությունների կառուցվածքային ու բովանդակային առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության, գրականության տեսության, ոճագիտության և արտագաղթյան գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 1960–1980-ական թվականների ռուսական գեղարվեստական արձակում Հայաստանի թեմայի արտացոլման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով երկրի պատմության, մշակույթի, բնաշխարհի, հասարակական կյանքի և ազգային ինքնության գրական ներկայացմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում հայկական իրականությունը հանդես է գալիս որպես սյուժեի միջավայր, կերպարների կենսաշխարհի բաղադրիչ, պատմական հիշողության տարածք կամ հեղինակային գեղարվեստական ընկալման առարկա։ Ուսումնասիրվում է, թե ռուսագիր հեղինակները ինչպիսի պատկերային և լեզվաոճական միջոցներով են ներկայացրել Հայաստանը, ինչպես են մեկնաբանել հայկական մշակութային միջավայրը և ինչ դեր է այդ թեման կատարել ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական կառուցվածքում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Հայաստանի գրական կերպարի ձևավորման վրա։ Գեղարվեստական արձակում երկիրը կարող է ներկայանալ իր բնաշխարհով, քաղաքային և գյուղական միջավայրով, պատմական հուշարձաններով, կենցաղով, մարդկանց փոխհարաբերություններով, ազգային ավանդույթներով և մշակութային հիշողությամբ։ Այս տարրերը ստեղծագործության մեջ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես նկարագրական ֆոն, այլև կարող են մասնակցել կերպարների հոգեբանական աշխարհի, ստեղծագործության տրամադրության և գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Բնապատկերների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես են լեռները, հովիտները, քաղաքները, գյուղերը և պատմամշակութային տարածքները վերածվում գեղարվեստական խորհրդանիշների և ինչպիսի զգացմունքային նշանակություն են ձեռք բերում հեղինակային պատումում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Երևանի գրական կերպարին։ Քաղաքային տարածքը կարող է ներկայացվել որպես ժամանակակից կյանքի, մշակութային հաղորդակցության և պատմական հիշողության հանդիպման վայր։ Քաղաքի ճարտարապետությունը, փողոցները, հասարակական ու մշակութային միջավայրը և առօրյա կյանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակներին բացահայտել ժամանակաշրջանի սոցիալական փոփոխություններն ու մարդկանց կենսակերպը։ Միաժամանակ քաղաքային պատկերի միջոցով կարող է արտահայտվել հնի և նորի հարաբերակցությունը, երբ պատմական շերտերը համադրվում են արդիականացման գործընթացների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական գյուղի և ավանդական կենսակերպի ներկայացմանը։ Գյուղական միջավայրը գեղարվեստական արձակում կարող է կապվել աշխատանքի, ընտանիքի, սերունդների հարաբերությունների, հողի նկատմամբ վերաբերմունքի և ավանդույթների պահպանման թեմաների հետ։ Նման պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել, թե ռուսական արձակը ինչպես է ընկալել հայկական հասարակության առօրյա մշակույթը և ինչպիսի կերպարային միջոցներով է ներկայացրել ազգային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է հայ մարդու գեղարվեստական կերպարի վերլուծությունը։ Ուսումնասիրվում են տարբեր սոցիալական խմբերի և սերունդների ներկայացուցիչների կերպարները, նրանց բնավորությունը, արժեքային պատկերացումները, ընտանեկան ու հասարակական հարաբերությունները։ Կարևորվում է այն հարցը, թե հեղինակները որքանով են ստեղծում անհատականացված կերպարներ և ինչպես են դրանց միջոցով ներկայացնում ավելի լայն մշակութային ու սոցիալական միջավայրը։ Այս տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում կերպարների խոսքին, վարքագծին, հոգեբանական նկարագրությանը և նրանց հարաբերություններին այլ մշակութային միջավայրերի ներկայացուցիչների հետ։ Կարևոր թեմա է պատմական հիշողության դերը։ Հայաստանի մասին գեղարվեստական պատումներում ժամանակակից իրականությունը հաճախ կարող է ընկալվել անցյալի հետ շարունակական կապի մեջ։ Հնագույն և միջնադարյան մշակութային հուշարձանները, պատմական տեղանունները, ընտանեկան պատմությունները և սերունդների հիշողությունը կարող են ծառայել որպես տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոցներ։ Այսպիսի կառուցվածքում անցյալը չի սահմանափակվում պատմական տեղեկատվությամբ, այլ ներգրավվում է կերպարների ինքնագիտակցության և ստեղծագործության ընդհանուր իմաստային համակարգի մեջ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացմանը։ Ճարտարապետական հուշարձանները, եկեղեցիները, վանքերը, ձեռագրական մշակույթը, երաժշտությունը, գրականությունը և ժողովրդական արվեստը կարող են դառնալ գեղարվեստական պատկերման կարևոր տարրեր։ Դրանց միջոցով ռուս հեղինակները հնարավորություն են ստանում ներկայացնելու հայկական մշակույթի պատմական խորությունը և տարբեր դարաշրջանների միջև պահպանվող շարունակականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել, թե մշակութային ժառանգությունը ստեղծագործություններում ինչ գործառույթ է կատարում՝ նկարագրակա՞ն, խորհրդանշակա՞ն, պատմակա՞ն, թե կերպարների աշխարհընկալումը բացահայտող։ Բնության պատկերը նույնպես դիտարկվում է որպես թեմայի կարևոր բաղադրիչ։ Հայկական բնաշխարհի նկարագրությունները կարող են ստեղծել ստեղծագործության տարածական միջավայրը և միաժամանակ արտահայտել հեղինակի վերաբերմունքը երկրի նկատմամբ։ Բնական պատկերները երբեմն կարող են համադրվել պատմական հիշողության կամ մարդու ներաշխարհի հետ՝ ձեռք բերելով խորհրդանշական նշանակություն։ Բնապատկերի լեզվաոճական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գունային, ձայնային, տարածական և զգայական պատկերների համակարգը և որոշել դրանց դերը պատումի կառուցվածքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է «սեփականի» և «օտարի» հարաբերակցության խնդիրը։ Մեկ այլ ազգային մշակույթի մասին գրող հեղինակը գործում է իր լեզվական ու մշակութային փորձի շրջանակում և միաժամանակ փորձում է ճանաչել այլ միջավայր։ Այդ պատճառով Հայաստանի գրական պատկերը կարող է կառուցվել արտաքին դիտարկման և ներքին մշակութային ընկալման փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում է, թե հեղինակներն ինչպես են հաղթահարում մշակութային հեռավորությունը, ինչպես են մեկնաբանում իրենց համար նոր կամ առանձնահատուկ երևույթները և որքանով են կարողանում խուսափել ընդհանրացված պատկերացումներից։ Այս խնդիրը կարևոր է ազգային կերպարների և միջմշակութային հաղորդակցության գրական ուսումնասիրության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայ և ռուս ժողովուրդների մշակութային հարաբերությունների թեման։ Գրական ստեղծագործություններում տարբեր ազգային պատկանելություն ունեցող կերպարների հանդիպումները կարող են ներկայացնել փոխադարձ ճանաչման, բարեկամության, մասնագիտական համագործակցության կամ մշակութային հետաքրքրության տարբեր ձևեր։ Նման դրվագների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տվյալ ժամանակաշրջանի արձակում ինչպիսի պատկերացումներ են ձևավորվել միջմշակութային հարաբերությունների վերաբերյալ և ինչպես է Հայաստանը ներառվել ռուսական գրական աշխարհընկալման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1960–1980-ական թվականների գրական միջավայրի առանձնահատկություններին։ Այդ ժամանակաշրջանի արձակում նկատելի էին մարդու ներաշխարհի, բարոյական ընտրության, պատմական հիշողության, առօրյա կյանքի և ազգային մշակույթների նկատմամբ հետաքրքրության տարբեր դրսևորումներ։ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը այս լայն գրական գործընթացների համատեքստում հնարավորություն է տալիս պարզել, թե այն ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել ժամանակաշրջանի ռուսական արձակում և ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական մեկնաբանությունը տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Կարևորվում է հեղինակային դիրքորոշման վերլուծությունը։ Նույն մշակութային տարածքը տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում կարող է ներկայացվել տարբեր կերպ՝ պայմանավորված նրանց կենսափորձով, ճանապարհորդություններով, անձնական կապերով, գեղագիտական սկզբունքներով և ընտրված ժանրով։ Հետևաբար համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Հայաստանի վերաբերյալ տարբեր հեղինակային պատկերացումները և առանձնացնել կրկնվող թեմատիկ ու պատկերային կառուցվածքները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել վեպերը, վիպակները, պատմվածքները, գեղարվեստական ակնարկները և արձակի այլ ձևեր։ Ժանրային տարբերությունները նույնպես ազդում են թեմայի ներկայացման եղանակի վրա։ Ծավալուն վեպում հայկական միջավայրը կարող է դառնալ սյուժեի ամբողջական տարածք, մինչդեռ պատմվածքում կամ ակնարկում այն կարող է կենտրոնանալ մեկ դրվագի, կերպարի կամ մշակութային տպավորության շուրջ։ Ժանրային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես է նույն թեման փոփոխվում ստեղծագործության կառուցվածքային պահանջներին համապատասխան։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Հայաստանի և հայկական իրականության ներկայացման ժամանակ ռուսերեն արձակում կարող են օգտագործվել հայկական տեղանուններ, անձնանուններ, մշակութային հասկացություններ և առանձին ազգային իրողություններ արտահայտող բառեր։ Դրանց ներգրավումը ռուսերեն գեղարվեստական տեքստ կարող է կատարել ոչ միայն տեղեկատվական, այլև ոճական ու մշակութային գործառույթ։ Ուսումնասիրվում է, թե այդ լեզվական միավորները ինչպես են բացատրվում կամ մեկնաբանվում համատեքստում և ինչ դեր ունեն ազգային միջավայրի գեղարվեստական հավաստիության ձևավորման գործում։ Կարևոր խնդիր է նաև կերպավորման միջոցների ուսումնասիրությունը։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, բնապատկերային նկարագրությունները, դիմանկարները և հեղինակային մեկնաբանությունները միասին ձևավորում են Հայաստանի գեղարվեստական պատկերը։ Դրանց համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն այն, թե ինչ է պատմվում երկրի մասին, այլև այն, թե ինչպես է ստեղծվում այդ պատկերը գրական լեզվի միջոցով։ Այս տարբերակումը կարևոր է թեմատիկ ուսումնասիրությունը զուտ բովանդակային նկարագրությունից գրականագիտական վերլուծության վերածելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմագրական, համեմատական-տիպաբանական, թեմատիկ, պատկերաբանական և լեզվաոճական վերլուծության մեթոդները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն քննությունը կարող է համադրվել ժամանակաշրջանի ընդհանուր գրական գործընթացների ուսումնասիրության հետ։ Սա հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես անհատական հեղինակային առանձնահատկությունները, այնպես էլ մի շարք ստեղծագործություններում հանդիպող ընդհանուր միտումները։ Կարևոր է նաև գրական տեքստերի համադրումը պատմամշակութային համատեքստի հետ՝ առանց գեղարվեստական ստեղծագործությունը փաստագրական աղբյուրի հետ նույնացնելու։ Գեղարվեստական արձակը ներկայացնում է ոչ թե իրականության ուղղակի պատճենը, այլ հեղինակային ընտրությամբ, պատկերային համակարգով և ժանրային պայմանականություններով ձևավորված աշխարհ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրության կարևոր խնդիր է տարբերակել պատմական կամ մշակութային իրողությունը դրա գրական վերաիմաստավորումից։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ռուսական արձակի թեմատիկ զարգացումը, ազգային կերպարի ստեղծման սկզբունքները և հայ-ռուսական գրական ու մշակութային փոխառնչությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել XX դարի ռուս գրականության պատմության վերաբերյալ պատկերացումները և ցույց տալ, թե ինչպես է մեկ ազգային մշակույթ ներկայացվել մեկ այլ լեզվով ստեղծված գեղարվեստական գրականության մեջ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի գրական կերպարի փոփոխությունները և առանձնացնել այն թեմաները, պատկերներն ու խորհրդանիշները, որոնք առավել կայուն տեղ են զբաղեցրել ռուսագիր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի պատմամշակութային և ազգային կերպարի բազմակողմ գրականագիտական ուսումնասիրություն՝ ռուսական գեղարվեստական արձակի երեք տասնամյակների նյութի հիման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության, համեմատական գրականագիտության, հայ-ռուսական գրական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և ազգային կերպարների գրական ներկայացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Культура

Հրատարակությունը նվիրված է Սայաթ-Նովայի կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա մասին տարբեր տարիներին ստեղծված գրականության համակարգված ներկայացմանը։ Որպես կենսամատենագիտական աշխատանք՝ այն միավորում է բանաստեղծ-աշուղի կենսագրական տվյալները և նրա կյանքի ու գործունեության վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով կողմնորոշվել Սայաթ-Նովային վերաբերող բազմազան աղբյուրների և ուսումնասիրությունների մեջ։ Նյութը կարող է ընդգրկել նրա ստեղծագործությունների առանձին հրատարակությունները, ժողովածուները, գրականագիտական և երաժշտագիտական ուսումնասիրությունները, հոդվածները, հուշագրությունները, ինչպես նաև նրան նվիրված այլ աշխատություններ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Սայաթ-Նովայի ստեղծագործական ժառանգության բազմալեզու բնույթին, քանի որ նրա երգերը կապված են հայերեն, վրացերեն և ադրբեջաներեն ստեղծագործական ավանդույթների հետ։ Մատենագիտական համակարգումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նրա ստեղծագործության տարբեր մեկնաբանությունները, լեզվական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը հայ և տարածաշրջանային մշակույթի զարգացման վրա։ Կենսագրական հատվածը կարող է անդրադառնալ նրա կյանքի հիմնական փուլերին, ստեղծագործական գործունեությանը, ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրին և պատմական իրադարձություններին, որոնց համատեքստում ձևավորվել է նրա աշխարհայացքն ու արվեստը։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է որպես տեղեկատու աղբյուր՝ Սայաթ-Նովայի մասին հետազոտություն սկսելու, անհրաժեշտ գրականությունը հայտնաբերելու և նրա ստեղծագործական ժառանգության վերաբերյալ առկա ուսումնասիրությունների շրջանակը հասկանալու համար։ Այն կարող է արժեքավոր լինել գրականագետների, երաժշտագետների, բանասերների, մատենագետների, ուսանողների և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Политология

Քաղաքագիտական, պատմագիտական և սահմանադրաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում խորհրդարանական մշակույթի ձևավորման ու կայացման պատմական, քաղաքական, իրավական և հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում խորհրդարանական մշակույթի հասկացությունը, դրա հիմնական բաղադրիչները, ժողովրդավարական կառավարման համակարգում խորհրդարանի դերը և ներկայացուցչական իշխանության զարգացման տեսական հիմունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանում խորհրդարանական ավանդույթների ձևավորման պատմական փորձին, Առաջին Հանրապետության խորհրդարանական գործունեությանը և անկախության վերականգնումից հետո օրենսդիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են սահմանադրական կարգավորումների, քաղաքական բազմակարծության, կուսակցական համակարգի, ընտրական գործընթացների և քաղաքական մասնակցության ազդեցությունները խորհրդարանական մշակույթի կայացման վրա։ Քննարկվում են խորհրդարանական գործունեության կազմակերպման սկզբունքները, իշխանության և ընդդիմության փոխհարաբերությունները, քաղաքական երկխոսության, փոխզիջման, հրապարակայնության և հաշվետվողականության նշանակությունը ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական բարեփոխումները, խորհրդարանի լիազորությունների փոփոխությունները, օրենսդրական գործընթացների կատարելագործման հնարավորությունները և միջազգային խորհրդարանական փորձի համեմատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքացիական հասարակության, քաղաքական կրթության, հանրային վերահսկողության և ժողովրդավարական արժեքների տարածման դերին խորհրդարանական մշակույթի զարգացման գործընթացում։ Կարևորվում են քաղաքական ինստիտուտների նկատմամբ հասարակական վստահության ձևավորման, ներկայացուցչական ժողովրդավարության արդյունավետության բարձրացման և խորհրդարանական վարքագծի կայուն ավանդույթների հաստատման հիմնախնդիրները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, սահմանադրական իրավունքի, Հայաստանի նորագույն պատմության, պետական կառավարման և ժողովրդավարական ինստիտուտների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։