Ազգային ժողովի արձանագրություններ, նիստ 18

Культура

Այս գիրքը ներկայացնում է թանգարանագիտության հիմունքները՝ բացատրելով թանգարանների ձևավորման, զարգացման և գործունեության հիմնական սկզբունքները։ Գրքում քննարկվում են թանգարանների տեսակները, դրանց կազմակերպչական կառուցվածքը, հավաքածուների ձևավորման և պահպանման մեթոդները, ինչպես նաև ցուցադրությունների նախագծման և այցելուների հետ աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև թանգարանների կրթական և մշակութային դերին՝ ընդգծելով դրանց նշանակությունը հասարակության պատմական հիշողության պահպանման և մշակութային արժեքների փոխանցման գործում։ Նյութում ներկայացվում են նաև ժամանակակից թանգարանային տեխնոլոգիաները, թվայնացման գործընթացները և ինտերակտիվ ցուցադրությունների կիրառումը։ Գիրքը համադրում է տեսական հիմքերը և գործնական մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ թանգարանային աշխատանքի բազմաշերտ բնույթը և դրա կարևորությունը մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։

Медицина

Ազգագրական, պատմաբժշկական և մշակութաբանական բնույթի աշխատությունը նվիրված է Անդրկովկասի որոշ բնակավայրերում ապրող հայերի ժողովրդական բժշկության ավանդույթների, բուժման եղանակների, առողջության և հիվանդությունների վերաբերյալ պատկերացումների, ինչպես նաև սերնդեսերունդ փոխանցված բուժական գիտելիքների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակության հիմնական թեման հայ ժողովրդի ավանդական բժշկական մշակույթի առանձնահատկությունների բացահայտումն է՝ հաշվի առնելով տարբեր բնակավայրերի աշխարհագրական պայմանները, կենցաղային սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները և տեղական մշակութային ավանդույթները։ Աշխատության շրջանակում հետաքրքրություն են ներկայացնում ժողովրդական բժշկության ձևավորման պատմական նախադրյալները, բուժական փորձի փոխանցման եղանակները, բնության և մարդու առողջության փոխհարաբերության վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև ավանդական բուժման գործելակերպերի տեղը համայնքային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ժողովրդական բժշկության մեջ օգտագործվող բուսական, կենդանական և հանքային ծագման նյութերի վերաբերյալ տեղեկությունները, դրանց պատրաստման ու կիրառման ավանդական ձևերը և տարբեր հիվանդությունների բուժման հետ կապված ժողովրդական պատկերացումները։ Նման նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են մարդիկ պատմականորեն օգտագործել իրենց շրջապատող բնական միջավայրի հնարավորությունները և կուտակված փորձառությունը առողջական խնդիրներին արձագանքելու համար։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել դեղաբույսերի ժողովրդական անվանումները, դրանց ճանաչման և հավաքման ավանդույթները, ինչպես նաև բուսական աշխարհի վերաբերյալ տեղական գիտելիքների արտացոլումը բուժական սովորույթներում։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև հիվանդությունների ծագման վերաբերյալ ժողովրդական բացատրությունները, առողջության պահպանման կենցաղային կանոնները, սննդակարգի և կենսակերպի հետ կապված պատկերացումները, ինչպես նաև հիվանդությունների կանխարգելման ավանդական սովորույթները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում բուժման գործընթացում կիրառվող ծիսական գործողությունները, աղոթքները, հավատալիքները և խորհրդանշական արարողությունները, որոնք ժողովրդական բժշկության պատմության մեջ հաճախ գոյակցել են գործնական բուժական միջոցների հետ։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն բժշկության պատմության, այլև հայ ժողովրդի հոգևոր մշակույթի, աշխարհընկալման և կրոնական պատկերացումների հետազոտության տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև ժողովրդական բուժողների, հեքիմների, մանկաբարձների և բուժական գիտելիքներ ունեցող համայնքային այլ անձանց գործունեության առանձնահատկությունները, նրանց հասարակական հեղինակությունը և բուժական փորձի փոխանցման մեխանիզմները։ Ավանդական բժշկության ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունեն ընտանիքի և համայնքի դերը, տարեցների կուտակած փորձառությունը, կանանց մասնակցությունը կենցաղային բուժական սովորույթների պահպանմանը և բուժման վերաբերյալ գիտելիքների բանավոր փոխանցումը։ Անդրկովկասի տարբեր բնակավայրերում հայերի ժողովրդական բժշկության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տեղական ավանդույթները, բացահայտելու դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու աշխարհագրական ու մշակութային միջավայրի ազդեցությունը բուժական սովորույթների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն լեռնային և հարթավայրային բնակավայրերի բնական պայմանները, տեղական բուսական աշխարհը, բնակչության զբաղմունքները և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային շփումները, որոնք կարող էին ազդել ժողովրդական բժշկության գործելակերպերի բազմազանության վրա։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև հայ ազգագրության, բանահյուսության և ժողովրդական հավատալիքների ուսումնասիրությանը, քանի որ հիվանդությունների, բուժման և առողջության վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ արտահայտվել են ավանդազրույցներում, ասացվածքներում, ծիսական խոսքերում և կենցաղային սովորույթներում։ Պատմամշակութային տեսանկյունից կարևոր է ժողովրդական բժշկության նյութերի դիտարկումը որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի և աշխարհընկալման վկայություններ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել պատմականորեն կիրառված բուժական եղանակների ազգագրական արժեքը դրանց բժշկական արդյունավետությունից, քանի որ ավանդական կիրառությունը ինքնին չի հաստատում որևէ միջոցի անվտանգությունն ու բուժական ազդեցությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայկական ավանդական բժշկության վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքագրման, համակարգման և պահպանման կարևորությամբ։ Նման նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու բժշկական գիտելիքների պատմական զարգացումը, ժողովրդական բուժական փորձի և գիտական բժշկության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում առողջության նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի փոփոխությունները։ Հրատարակությունը կարող է կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունենալ հատկապես այն սովորույթների և պատկերացումների ուսումնասիրման համար, որոնք ժամանակի ընթացքում փոփոխվել կամ դուրս են եկել առօրյա գործածությունից։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, պատմաբաններին, բժշկության պատմության հետազոտողներին, մշակութաբաններին, բանագետներին, հայագետներին, էթնոբուսաբաններին, ժողովրդական հավատալիքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, դասախոսներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի ազգագրական, պատմաբժշկական, մշակութաբանական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Անդրկովկասի հայ բնակչության ավանդական բուժական գիտելիքների, առողջության վերաբերյալ ժողովրդական պատկերացումների, տեղական սովորույթների և հայկական մշակութային ժառանգության առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Право

Աշխատությունը նվիրված է վարչական վարույթի առանձին տեսակների առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը և դրանց տարբերակման ու գնահատման համար անհրաժեշտ չափորոշիչների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում վարչական վարույթը դիտարկվում է որպես պետական կառավարման և հանրային իշխանության իրականացման կարևոր իրավական մեխանիզմ, որի միջոցով իրավասու վարչական մարմինները քննում և լուծում են անձանց իրավունքներին, ազատություններին ու օրինական շահերին առնչվող հարցեր։ Աշխատության առանցքում տարբեր տեսակի վարչական վարույթների առանձնահատկությունների բացահայտումն է՝ հաշվի առնելով դրանց իրավական բնույթը, նպատակները, մասնակիցների շրջանակը, ընթացակարգային փուլերը, ապացուցման և որոշումների կայացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն չափորոշիչներին, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերակել վարչական վարույթների առանձին տեսակները և որոշել դրանց նկատմամբ կիրառելի իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են վարչական մարմինների իրավասության, վարույթի հարուցման հիմքերի, ժամկետների, վարչական ակտերի ընդունման, շահագրգիռ անձանց մասնակցության և նրանց իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև վարչական վարույթի ընթացքում օրինականության, հիմնավորվածության, համաչափության, անաչառության և անձի լսված լինելու իրավունքի ապահովման խնդիրը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպիսի չափանիշների հիման վրա կարելի է գնահատել տարբեր վարչական ընթացակարգերի առանձնահատկությունները և դրանց համապատասխանությունը վարչական իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել վարչական իրավունքի տեսական և գործնական խնդիրներով զբաղվող իրավաբանների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Աշխատության գործնական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է վարչական վարույթների ճիշտ կազմակերպման, ընթացակարգային սխալների կանխարգելման, վարչական մարմինների որոշումների իրավաչափության բարձրացման և վարույթի մասնակիցների իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության տեսանկյունից։

Право

Այս աշխատանքը վերաբերում է քրեական իրավունքում մեղքի հիմնախնդիրների տեսական և գործնական վերլուծությանը՝ ընդգծելով մեղքի դերը որպես հանցակազմի պարտադիր տարր և քրեական պատասխանատվության հիմք։ Այն ուսումնասիրում է մեղքի ձևերը՝ դիտավորություն և անզգուշություն, դրանց ներհատուկ հատկանիշները, սահմանազատման չափանիշները և իրավական գնահատման առանձնահատկությունները տարբեր իրավիճակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեղքի հոգեբանական և իրավական ընկալումների փոխկապակցվածությանը, որտեղ քննարկվում է անձի գիտակցման աստիճանը, կամային վերաբերմունքը կատարված արարքի նկատմամբ և դրանց ազդեցությունը պատասխանատվության չափի վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև քրեական օրենսդրության մոտեցումները մեղքի ապացուցման գործընթացում, դատական պրակտիկայի օրինակներ և մեկնաբանություններ, որոնք օգնում են հասկանալ, թե ինչպես է մեղքը հաստատվում կոնկրետ գործերի շրջանակում։ Քննարկվում են նաև արդարացի պատժի նշանակման սկզբունքները, մեղմացուցիչ և ծանրացուցիչ հանգամանքների ազդեցությունը մեղքի գնահատման վրա, ինչպես նաև իրավական որոշակիության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր է քրեական իրավունքի տեսության և պրակտիկայի համար, քանի որ այն նպաստում է մեղքի ինստիտուտի ավելի խորքային ընկալմանը և դրա կիրառման արդյունավետությանը իրավապահ համակարգում։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1917 թվականի ապրիլի 6–12-ին տեղի ունեցած Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն (ՀՅԴ) կուսակցության շրջանային ժողովի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա քաղաքական և կազմակերպական նշանակությունը ռուսական հեղափոխական իրադարձությունների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է ժողովի նախադրյալները՝ Ռուսական կայսրության փլուզում, ազգային-քաղաքական շարժումների ակտիվացում և հայկական քաղաքական ուժերի վերակազմակերպման անհրաժեշտություն։ Գրքում դիտարկվում են ժողովի օրակարգային հիմնական հարցերը՝ կուսակցական կառուցվածքի ամրապնդում, ազգային ինքնավարության գաղափարների ձևակերպում, զինված և քաղաքական պայքարի ռազմավարության հստակեցում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներկայացուցիչների ելույթներին, ընդունված որոշումներին և դրանց ազդեցությանը հետագա քաղաքական զարգացումների վրա՝ հատկապես Անդրկովկասում հայկական քաղաքական ուժերի դիրքավորման տեսանկյունից։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև Դաշնակցության ներքին կազմակերպական գործընթացները և կուսակցության դերը հայկական ազգային շարժման համակարգման գործում 1917 թվականի հեղափոխական իրավիճակում։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների և հայ քաղաքական պատմության հետազոտողների համար՝ նպաստելով Դաշնակցության գործունեության այդ շրջանի ավելի խոր ըմբռնմանը։

Лингвистика

Գրականագիտական, լեզվաոճաբանական և բանաստեղծական արվեստի ուսումնասիրությանը նվիրված այս աշխատանքը լուսաբանում է հայ բանաստեղծ Գեղամ Սարյանի պոեմների և բալլադների խոսքարվեստի առանձնահատկությունները՝ նրա ստեղծագործական ժառանգության և հայ նորագույն գրականության զարգացման համատեքստում։ Քննության են առնվում բանաստեղծի գեղարվեստական մտածողության ինքնատիպությունը, լեզվական արտահայտչամիջոցների կիրառությունը և պոեմների ու բալլադների ժանրային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սարյանի ստեղծագործությունների բառապաշարին, պատկերավորման համակարգին, փոխաբերությունների, համեմատությունների, մակդիրների և խորհրդանշական արտահայտությունների գեղարվեստական գործառույթներին։ Վերլուծվում են բանաստեղծական խոսքի ռիթմական ու հնչյունական կազմակերպումը, տաղաչափական առանձնահատկությունները, շարահյուսական կառուցվածքները և դրանց դերը ստեղծագործությունների հուզական ու գաղափարական բովանդակության արտահայտման գործում։ Քննարկվում են պոեմների պատմողական և քնարական տարրերի փոխհարաբերությունները, բալլադներին բնորոշ դրամատիկական լարվածությունը, կերպարների խոսքային բնութագրումները և հեղինակային վերաբերմունքի արտահայտման եղանակները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ժողովրդական բանահյուսության, ազգային բանաստեղծական ավանդույթների և գրական լեզվի ազդեցությունները Գեղամ Սարյանի ստեղծագործական ոճի ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բանաստեղծի խոսքարվեստի զարգացման ընթացքին, գեղարվեստական լեզվի անհատականացմանը և նրա պոեմների ու բալլադների տեղին հայ գրականության պատմության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականության տեսության, լեզվաոճաբանության, բանաստեղծական խոսքի ուսումնասիրության և Գեղամ Սարյանի ստեղծագործական ժառանգության հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու ուսանողների համար։