Ազգային ժողովի արձանագրություններ․ տասնմեկերորդ նիստ

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատման ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ դրա իրավական բնույթի, կիրառման պայմանների և քրեաիրավական նշանակության համակողմանի վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է այս ինստիտուտի տեղը քրեական իրավունքի համակարգում, դրա նպատակները և այն դերը, որը այն կարող է ունենալ քրեական քաղաքականության մարդասիրացման, տուժողի իրավունքների վերականգնման և սոցիալական կոնֆլիկտների իրավական կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեական պատասխանատվությունից ազատման կիրառման նախադրյալներին, տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության փաստին, պատճառված վնասի հատուցմանը կամ դրա վերականգնմանն ուղղված միջոցառումներին, ինչպես նաև իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան հանգամանքների գնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում է հաշտության կամավորության և իրական լինելու, կողմերի շահերի հավասարակշռության և տուժողի ազատ կամարտահայտության ապահովման նշանակությունը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև տվյալ ինստիտուտի և քրեական պատասխանատվությունից ազատման այլ հիմքերի տարբերակմանը, դրա կիրառման սահմաններին և քրեական գործի ընթացքի վրա ունեցած իրավական հետևանքներին։ Քննության են առնվում իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները, մասնավորապես՝ հաշտության փաստի հաստատման, վնասի հատուցման բավարարության, տուժողի կամքի ազատության և կատարված արարքի բնույթի գնահատման հարցերը։ Կարևորվում է տուժողի իրավունքների ու օրինական շահերի պաշտպանության և հանցանք կատարած անձի նկատմամբ քրեական պատասխանատվության նպատակների միջև պատշաճ հավասարակշռության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հաշտության ինստիտուտի նշանակությունը վերականգնողական արդարադատության գաղափարների համատեքստում, բացահայտել դրա կիրառման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները և դիտարկել օրենսդրական ու իրավակիրառ կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, քննիչների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և վերականգնողական արդարադատության ու քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Педагогика

Այս գիտամեթոդական ուսումնասիրությունը նվիրված է օլիմպիական շարժման էությանը, զարգացման հիմնական փուլերին և երիտասարդ մարզիկների օլիմպիական կրթության մեթոդիկայի ձևավորման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են օլիմպիզմի գաղափարական հիմքերը, նրա դաստիարակչական նշանակությունը և սպորտի միջոցով համամարդկային արժեքների տարածման դերը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է երիտասարդ մարզիկների կրթական գործընթացում օլիմպիական գաղափարների ինտեգրման մեթոդները՝ ընդգծելով բարոյական դաստիարակության, թիմային համագործակցության, առողջ մրցակցության և սպորտային էթիկայի ձևավորման կարևորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի կառուցվածքին, մարզիչների դերին, ոչ ֆորմալ կրթական մեթոդներին և հոգեբանական պատրաստվածության զարգացման միջոցներին։ Աշխատությունը համադրում է մանկավարժական, սպորտային և հոգեբանական մոտեցումներ՝ առաջարկելով գործնական ուղիներ երիտասարդ մարզիկների համակողմանի զարգացման և օլիմպիական արժեքների ձևավորման համար։ Այն օգտակար է մարզիչների, սպորտային մանկավարժների, ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետների և սպորտային կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Литература

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է բարեկամության և մարդկային փոխհարաբերությունների բարդ կողմերին՝ ուշադրություն հրավիրելով այն իրավիճակների վրա, երբ ընկերական կապերը, վստահությունը կամ նվիրվածությունը կարող են հանգեցնել ծանր հետևանքների։ Բարեկամությունը՝ որպես փոխադարձ հարգանքի, հավատարմության, վստահության և աջակցության վրա հիմնված հարաբերություն, գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում է նաև որպես բարոյական փորձության և մարդկային ընտրության դրսևորման միջավայր։ Վերնագրում օգտագործված «զոհեր» բառը ենթադրում է, որ պատումի կենտրոնում կարող են լինել բարեկամական կապերի հետևանքով առաջացած կորուստներ, տառապանքներ կամ անձնական բախումներ։ Այս թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մարդկային բնավորությանը, հարաբերություններում պատասխանատվությանը, անկեղծությանը և վստահության արժեքին։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության, բարոյախոսական պատումների և մարդկային հարաբերություններին նվիրված գրական թեմաների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի հայ ընթերցողական միջավայրում անձնական ու հասարակական հարաբերությունների գեղարվեստական մեկնաբանության նկատմամբ հետաքրքրությունը։

История

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Գերմանիայի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների զարգացմանն ու փոխակերպումներին 1918–1939 թվականների ընթացքում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեն։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես փոխվեցին երկու երկրների քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական կապերը համաշխարհային պատերազմի և նախապատերազմյան միջազգային համակարգի պայմաններում, ինչպես նաև պարզել այն գործոնները, որոնք ազդեցին նախկին դաշնակցային հարաբերությունների վերափոխման վրա։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ձևավորված համագործակցությունը պատերազմի ավարտից հետո հայտնվեց նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում․ երկու պետություններն էլ ստիպված էին վերանայել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և հարմարվել միջազգային հարաբերությունների նոր իրողություններին։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել Օսմանյան կայսրության փլուզումից և Գերմանական կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված իրավիճակը, Վերսալյան համակարգի ձևավորումը, Թուրքիայի Հանրապետության ստեղծումը և այդ իրադարձությունների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների հետագա զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Մուստաֆա Քեմալի գլխավորած թուրքական ազգային շարժման և նոր Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, ինչպես նաև Գերմանիայի՝ Վայմարյան հանրապետության և հետագայում նացիստական վարչակարգի պայմաններում արտաքին քաղաքականության փոփոխություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դիվանագիտական կապերի վերականգնման և ամրապնդման գործընթացը, որի ընթացքում նախկին ռազմական դաշնակցությունը աստիճանաբար վերածվեց ավելի բազմակողմանի քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության։ Ուսումնասիրվում են նաև ռազմական համագործակցության, զենքի մատակարարումների, ռազմական մասնագետների գործունեության, տնտեսական փոխանակումների և առևտրային կապերի նշանակությունը երկու երկրների հարաբերություններում։ Միաժամանակ աշխատանքը ցույց է տալիս, որ այդ կապերը մշտապես չէին զարգանում նույն ուղղությամբ․ Թուրքիայի կողմից հավասարակշռված արտաքին քաղաքականության վարումը և եվրոպական տարբեր ուժերի հետ հարաբերությունների պահպանումը սահմանափակում էին Գերմանիայի հետ լիարժեք ռազմաքաղաքական մերձեցման հնարավորությունները։ 1930-ական թվականներին Գերմանիայում նացիստների իշխանության գալուց հետո երկկողմ հարաբերությունները ստացան նոր բովանդակություն, քանի որ Բեռլինը ձգտում էր ընդլայնել իր քաղաքական և տնտեսական ազդեցությունը Եվրոպայում ու Մերձավոր Արևելքում, մինչդեռ Թուրքիան փորձում էր պահպանել իր ռազմավարական ինքնուրույնությունը և խուսափել որևէ մեկ մեծ տերությունից չափազանց մեծ կախվածությունից։ Այդ ժամանակաշրջանում հատկապես կարևոր դարձան տնտեսական հարաբերությունները, հումքի և արդյունաբերական ապրանքների փոխանակումը, ռազմական տեխնիկայի ձեռքբերումը և տարածաշրջանային քաղաքական շահերի համադրումը։ Աշխատության մեջ հարաբերությունների զարգացումը դիտարկվում է նաև միջազգային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով Ազգերի լիգայի գործունեությունը, եվրոպական ուժերի մրցակցությունը, Խորհրդային Միության գործոնը, Բալկանների և Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական նշանակությունը և Եվրոպայում պատերազմի վտանգի աճը։ Ուսումնասիրության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն թույլ է տալիս հետևել դաշնակցային հարաբերությունների փոխակերպման ամբողջ գործընթացին՝ պատերազմական համագործակցությունից մինչև խաղաղ ժամանակաշրջանի դիվանագիտական և տնտեսական հարաբերություններ, իսկ այնուհետև՝ նախապատերազմյան բարդ ռազմավարական փոխազդեցություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ, եվրոպական և մերձավորարևելյան քաղաքականությամբ, դիվանագիտության պատմությամբ և XX դարի առաջին կեսի աշխարհաքաղաքական գործընթացներով զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է երկու պետությունների հարաբերությունների բազմաշերտ զարգացումը 1918–1939 թվականներին՝ բացահայտելով քաղաքական շահերի, տնտեսական կապերի, ռազմական համագործակցության և փոփոխվող միջազգային միջավայրի ազդեցությունը նրանց փոխհարաբերությունների ձևավորման վրա։

Культура

Մատենագիտական ընթացիկ տեղեկատուն նվիրված է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակվող նոր գրականության հաշվառմանը, համակարգմանը և հանրայնացմանը։ Այն նախատեսված է մշակութային կյանքի տարբեր բնագավառներին առնչվող գրքերի, հոդվածների, գիտական աշխատությունների, պարբերական հրապարակումների և տեղեկատվական այլ նյութերի մասին մատենագիտական տեղեկություններ տրամադրելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ մշակույթի պատմությանը, գրականությանը, երաժշտությանը, թատրոնին, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, կինոարվեստին և ժողովրդական ստեղծագործությանը վերաբերող հրապարակումների ներկայացմանը։ Տեղեկատուի հիմնական նպատակն է նպաստել նոր հրատարակությունների վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը, մասնագիտական գրականության որոնման դյուրացմանը և մշակույթի ու արվեստի ոլորտներում իրականացվող հետազոտական, կրթական և ստեղծագործական աշխատանքների տեղեկատվական ապահովմանը։ Մատենագիտական նյութերի թեմատիկ դասակարգումն ու համակարգված ներկայացումը հնարավորություն են տալիս ընթերցողներին կողմնորոշվելու համապատասխան գրականության ընտրության հարցում և հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Հրատարակությունը նաև պատմամշակութային արժեք ունի՝ որպես խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային կյանքի, գիտական հետաքրքրությունների և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների վերաբերյալ տեղեկատվական աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մատենագետների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, պատմաբանների, գիտաշխատողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է անձնական ապրումների և բանտարկության փորձառության շուրջ ձևավորված պատումի մասին։ Այն կարող է դիտարկվել որպես անհատական հիշողությունների, ապրած դժվարությունների և ազատությունից զրկված լինելու պայմաններում մարդու հոգեվիճակի արտացոլմանն առնչվող գրական երկ։ Բանտի թեման գրականության մեջ հաճախ ծառայում է ոչ միայն անձնական տառապանքի ներկայացմանը, այլև ազատության, մարդկային արժանապատվության, արդարության և հասարակության ու անհատի հարաբերությունների շուրջ մտորումների արտահայտմանը։ Այս տեսանկյունից ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ անձնական փորձառության և հասարակական իրականության հնարավոր առնչությունների ուսումնասիրության նյութ։ Վերնագրի առաջին դեմքով ձևակերպումը շեշտադրում է անհատական դիտանկյունը և ենթադրում անձնական պատմության կամ հիշողությունների ներկայացում։ Առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների՝ երկի կոնկրետ հանգամանքները և ժանրային առանձնահատկությունները հնարավոր չէ հստակեցնել, սակայն այն կարելի է դիտարկել որպես բանտարկության թեմային առնչվող հայերեն գրական ժառանգության նմուշ։