Bedouin tribes of the Euphrates

Informatics

Աշխատությունը նվիրված է օբյեկտակողմնորոշված տվյալների բազաների կառավարման համակարգերի կազմակերպման համար հարմարվողական միջոցների կառուցման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակը տվյալների բազայի կառավարման այնպիսի մոտեցումների մշակումն ու վերլուծությունն է, որոնք կարող են ճկուն կերպով արձագանքել համակարգի աշխատանքի պայմանների, տվյալների կառուցվածքի, օգտվողների պահանջների և հաշվարկային ծանրաբեռնվածության փոփոխություններին։ Օբյեկտակողմնորոշված տվյալների բազաներում տեղեկատվությունը ներկայացվում է օբյեկտների, դասերի, հատկությունների և դրանց միջև հարաբերությունների միջոցով, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի բնական կերպով նկարագրել բարդ առարկայական տիրույթները և պահպանել տվյալների ու դրանց հետ աշխատող գործողությունների միջև կապը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նման համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տվյալների կազմակերպման սկզբունքները, օբյեկտների պահպանման և որոնման մեխանիզմները, ինչպես նաև տվյալների բազայի կառավարման հիմնական բաղադրիչների փոխազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հարմարվողականության գաղափարին, որի էությունն այն է, որ համակարգը կարողանա իր աշխատանքի պարամետրերը փոփոխել՝ կախված ընթացիկ բեռնվածությունից, հարցումների բնույթից, տվյալների ծավալից և օգտագործման դինամիկայից։ Այսպիսի մոտեցումը կարող է նպաստել տվյալների հասանելիության արագության, հիշողության օգտագործման արդյունավետության և համակարգի ընդհանուր արտադրողականության բարձրացմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հարցումների մշակման և օպտիմալացման հարմարվողական մեխանիզմների ուսումնասիրություն, ինդեքսավորման ռազմավարությունների ընտրություն, տվյալների պահպանման կառուցվածքների փոփոխում և ռեսուրսների բաշխման ավտոմատ կարգավորում։ Կարևոր ուղղություն է համակարգի աշխատանքի վերաբերյալ վիճակագրական և ընթացիկ տեղեկատվության օգտագործումը՝ առավել արդյունավետ կառավարման որոշումներ ընդունելու համար։ Համակարգը կարող է վերլուծել նախկինում կատարված հարցումների բնույթը, տվյալների հասանելիության հաճախականությունը և ռեսուրսների օգտագործման մակարդակը՝ հետագայում համապատասխան պարամետրերն ավելի նպատակային կարգավորելու համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև օբյեկտակողմնորոշված տվյալների բազաների ընդլայնելիության և փոփոխվող պահանջներին հարմարվելու խնդիրներին։ Ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերում տվյալների կառուցվածքը և օգտվողների պահանջները կարող են արագ փոխվել, ուստի կառավարման միջոցները պետք է ապահովեն համակարգի ճկունությունը՝ առանց դրա աշխատանքի կայունության և ամբողջականության խախտման։ Այդ համատեքստում կարևոր են տվյալների մոդելի փոփոխությունների, սխալների հայտնաբերման, համակարգի ինքնակարգավորման և վերականգնման մեխանիզմների մշակումը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մաթեմատիկական մոդելավորում, ալգորիթմների վերլուծություն, համակարգչային փորձարկում և տարբեր աշխատանքային սցենարների համեմատական գնահատում։ Առաջարկվող մեթոդների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել հարցումների կատարման ժամանակի, հիշողության և հաշվողական ռեսուրսների օգտագործման, տվյալների հասանելիության արագության, համակարգի կայունության և փոփոխվող բեռնվածության պայմաններում աշխատանքի որակի ցուցանիշներով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տվյալների բազաների նախագծողներին, համակարգային ծրագրավորողներին, տեղեկատվական համակարգերի մասնագետներին, ծրագրային ճարտարապետներին, տվյալների կառավարման հետազոտողներին և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի ձևավորել օբյեկտակողմնորոշված տվյալների բազաների կառավարման հարմարվողական միջոցների կառուցման մեթոդական հիմք՝ ապահովելով համակարգերի ճկունությունը, արտադրողականությունը, մասշտաբայնությունը և փոփոխվող շահագործման պայմաններին արդյունավետ արձագանքելու կարողությունը։

Religion

Հրատարակությունը ներառում է քրիստոնեական Սուրբ Գրքի երկու հիմնական բաժինները՝ Հին և Նոր Կտակարանները, որոնք միասին ներկայացնում են աստվածաշնչյան գրականության և քրիստոնեական հավատքի հիմնարար ժառանգությունը։ Հին Կտակարանում ընդգրկված են աշխարհի արարման, մարդկության սկզբնավորման, նախահայրերի պատմության, Իսրայելի ժողովրդի անցյալի, օրենքների, մարգարեությունների, իմաստության և հոգևոր խրատների հետ կապված պատմություններ ու ուսմունքներ։ Նոր Կտակարանը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքն ու քարոզչությունը, նրա առակներն ու հրաշքները, չարչարանքները, խաչելությունն ու հարությունը, ինչպես նաև առաքյալների գործունեությունը և վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորումը։ Երկու Կտակարանների փոխկապակցվածությունը քրիստոնեական աստվածաբանության մեջ բացահայտում է աստվածային հայտնության, ուխտի, փրկության, հավատի և մարդու բարոյական պատասխանատվության գաղափարները։ Սուրբգրային տեքստերը դարեր շարունակ ազդեցություն են ունեցել քրիստոնեական ծիսակարգի, հոգևոր գրականության, արվեստի, կրթության և հասարակական մտածողության վրա։ Նման ամբողջական հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի սուրբգրային ժառանգության պահպանման, տարածման և ուսումնասիրության համար՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալ քրիստոնեական հավատքի պատմական ու գաղափարական հիմքերին։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հագուստը որպես նշանային համակարգ հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում՝ ընդգծելով դրա սեմիոտիկ, սոցիալ-մշակութային և հաղորդակցական գործառույթները։ Նշվում է, որ հագուստը ոչ միայն կենցաղային անհրաժեշտություն է, այլև մշակութային կոդավորման միջոց, որի միջոցով արտահայտվում են սոցիալական կարգավիճակը, ինքնությունը, արժեքային կողմնորոշումները և խմբային պատկանելությունը։ Վերլուծվում է, որ հայ մշակութային միջավայրում հագուստը պատմականորեն կապված է ավանդույթների, ազգային ինքնության պահպանման և ծիսական գործառույթների հետ, որտեղ տարազային համակարգը հաճախ հանդես է եկել որպես ազգային ինքնության տեսանելի նշանային ձև։ Միևնույն ժամանակ բրիտանական լեզվամշակույթում հագուստը ավելի հաճախ պայմանավորված է սոցիալական դասերի, ինստիտուցիոնալ նորմերի և իրավիճակային էթիկետի պահանջներով, ինչի արդյունքում ձևավորվել է հագուստի ավելի ֆունկցիոնալ և կոդավորված համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ երկու մշակույթներում էլ հագուստը գործում է որպես ոչ բառային հաղորդակցության միջոց՝ լրացնելով կամ փոխարինելով լեզվական հաղորդագրությունները և ազդելով սոցիալական ընկալման վրա։ Նշվում է նաև, որ գլոբալիզացիայի պայմաններում հագուստի սեմիոտիկ համակարգերը ենթարկվում են փոխազդեցության և հիբրիդացման՝ միաժամանակ պահպանելով տեղային մշակութային առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հագուստը հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում հանդես է գալիս որպես բազմաշերտ նշանային համակարգ, որը միավորում է սոցիալական, մշակութային և հաղորդակցական իմաստներ։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի «Ազատ» համալսարանի դասախոսների մասնագիտական գործունեության արդյունավետության գնահատման և բարձրացման գիտամեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բարձրագույն կրթության համակարգում դասախոսի դերը, մասնագիտական գործունեության հիմնական ուղղությունները և կրթական գործընթացի որակի վրա ազդող գործոնները։ Վերլուծվում են դասավանդման արդյունավետության գնահատման տեսական մոտեցումները, չափանիշներն ու ցուցանիշները՝ հաշվի առնելով դասախոսի մասնագիտական գիտելիքները, մանկավարժական կարողությունները, դասավանդման մեթոդների ընտրությունը, ուսանողների հետ հաղորդակցությունը և կրթական գործընթացի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասախոսների գիտահետազոտական, ուսումնամեթոդական և կազմակերպական գործունեության փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը մասնագիտական աշխատանքի ընդհանուր արդյունավետության վրա։ Դիտարկվում են ուսանողների առաջադիմության, հետադարձ կապի, ինքնագնահատման, գործընկերային գնահատման և վարչական վերահսկողության կիրառման հնարավորությունները դասախոսական աշխատանքի որակի գնահատման գործընթացում։ Քննարկվում են մասնագիտական զարգացման, վերապատրաստման, նոր կրթական տեխնոլոգիաների ներդրման և դասավանդման մեթոդների կատարելագործման ուղիները։ Կարևորվում է գնահատման այնպիսի համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա համադրել քանակական և որակական ցուցանիշները և բացահայտել դասախոսների գործունեության ուժեղ ու կատարելագործման ենթակա կողմերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բուհական կառավարման, աշխատանքային պայմանների, մասնագիտական մոտիվացիայի և կազմակերպական միջավայրի ազդեցությանը դասախոսների աշխատանքի արդյունավետության վրա։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում դասախոսական գործունեության գնահատման մեթոդաբանության կատարելագործմանը, կրթության որակի բարձրացմանը և մասնագիտական զարգացման ծրագրերի արդյունավետ կազմակերպմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բարձրագույն կրթության մասնագետների, բուհերի ղեկավարների, դասախոսների, մանկավարժների և կրթության կառավարման ոլորտի հետազոտողների համար։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է Դավիթ Անհաղթին վերագրվող աստվածաբանական բնագրի և դրա շուրջ ձևավորված մեկնողական ավանդույթի պատմագիտական ու աստվածաբանական համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Սուրբ Խաչի քրիստոնեական խորհրդաբանության ներկայացումն է, դրա գաղափարական բովանդակությունը, աստվածաբանական հիմնավորումները և հայ միջնադարյան հոգևոր մտքի շրջանակում ունեցած նշանակությունը։ Բնագիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական բովանդակություն ունեցող գրական ստեղծագործություն, այլև որպես հայ քրիստոնեական աշխարհայացքի, մեկնողական մշակույթի և մտավոր ավանդույթի զարգացման մասին տեղեկություններ պարունակող սկզբնաղբյուր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խաչի խորհրդի մեկնաբանությանը, Քրիստոսի փրկագործության գաղափարին և այն աստվածաբանական պատկերացումներին, որոնց միջոցով բացահայտվում է խաչի տեղը քրիստոնեական վարդապետության մեջ։ Քննվում են ստեղծագործության կառուցվածքային, գաղափարական և հռետորական առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան հղումների գործառույթը և քրիստոնեական խորհրդանիշների մեկնաբանման եղանակները։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է երկի ձևավորման մշակութային ու եկեղեցական միջավայրը, ձեռագրային փոխանցման ավանդույթը և հետագա դարերում դրա ընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործության հեղինակության և վերագրման խնդրին՝ հաշվի առնելով Դավիթ Անհաղթի անունով պահպանված ժառանգության ուսումնասիրության ընթացքում առաջացած բանասիրական ու պատմագիտական հարցերը։ Մեկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել բնագրի աստվածաբանական հասկացությունները, խորհրդանշական պատկերները և գաղափարական շեշտադրումները։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է բացահայտել մեկնողական ավանդույթի շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև այն մտավոր միջավայրը, որտեղ գործել են մեկնիչները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ միջնադարյան աստվածաբանական գրականության և փիլիսոփայական մտածողության փոխհարաբերությանը, քանի որ բնագրի գաղափարական կառուցվածքում կրոնական խորհրդաբանությունը կարող է զուգակցվել տրամաբանական ու փիլիսոփայական մեկնաբանության տարրերի հետ։ Ձեռագրագիտական և աղբյուրագիտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել բնագրի տարբերակների փոխանցման, ընդօրինակման և մեկնությունների պահպանման պատմությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, Սուրբ Խաչի պաշտամունքի գաղափարական հիմքերի, մեկնողական գրականության և Դավիթ Անհաղթին վերագրվող ժառանգության պատմական ընկալման բացահայտման համար՝ միավորելով պատմագիտության, աստվածաբանության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան հայ գրական մշակույթի ուսումնասիրության մոտեցումները։

Religion

Գիրքը ներկայացնում է Մարկոս Աղաբեկյանի՝ հայոց աշխարհի, հայ ազգի և Հայ եկեղեցու ազգային ինքնության հարցերին նվիրված գրավոր ուղերձը՝ հասցեագրված Ներսես արքեպիսկոպոս Վարժապետյանին, որը Օսմանյան կայսրության հայոց պատրիարքն էր։ Աշխատության կենտրոնում հայ ժողովրդի ազգային պատկանելության, պատմական ինքնագիտակցության, հոգևոր ժառանգության և եկեղեցու՝ ազգային կյանքի մեջ ունեցած դերի փոխհարաբերություններն են։ Հայոց պատմության ընթացքում եկեղեցին եղել է ոչ միայն կրոնական կառույց, այլև ազգային լեզվի, կրթության, մշակույթի և համայնքային կազմակերպվածության պահպանման կարևոր կենտրոն։ Այդ հանգամանքը ազգային ինքնության վերաբերյալ քննարկումներին հաղորդել է կրոնական և հասարակական նշանակություն՝ հարցը կապելով ժողովրդի պատմական շարունակականության, մշակութային առանձնահատկությունների և հավաքական ինքնագիտակցության հետ։ Նամակի ձևաչափը ենթադրում է հեղինակի մտքերի ներկայացում որոշակի հասցեատիրոջ՝ ստեղծելով հնարավորություն գաղափարական դիրքորոշումներ արտահայտելու, խնդիրներ բարձրացնելու և դրանց շուրջ քննարկում ծավալելու համար։ Հասցեատիրոջ՝ հայոց պատրիարքի պաշտոնը փաստաթղթին հաղորդում է նաև եկեղեցական ու հասարակական նշանակություն, քանի որ պատրիարքական իշխանությունը կարևոր դեր ուներ օսմանահայ համայնքի հոգևոր և ազգային կյանքում։ Նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի, ազգային ինքնության ըմբռնումների, եկեղեցի–ազգ հարաբերությունների և հայ համայնքի ներքին քննարկումների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել որպես պատմական աղբյուր՝ բացահայտելու ժամանակաշրջանի ազգային գաղափարների ձևակերպման եղանակները, եկեղեցու հասարակական առաքելության վերաբերյալ պատկերացումները և ազգային պատկանելության շուրջ ծավալված մտավոր բանավեճերի բնույթը։