Биохимические механизмы действия экстрактов некоторых лекарственных растений

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ ազգային էպիկական ժառանգության կարևորագույն դրսևորումներից մեկի և դրա գրական մշակումների նկարազարդումների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով բանավոր խոսքի, գրական տեքստի և տեսողական արվեստի փոխազդեցությունը։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում էպոսի կերպարների, դրվագների, միջավայրի և գաղափարական բովանդակության գեղարվեստական մեկնաբանություններին, որոնք տարբեր նկարիչների ստեղծագործություններում ստացել են ինքնատիպ տեսողական արտահայտություն։ Ուսումնասիրվում են նկարազարդումների ձևավորման առանձնահատկությունները, կերպարների պատկերային լուծումները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքը, գունային մտածողությունը, գրաֆիկական ոճը և ազգային մշակութային տարրերի կիրառությունը։ Առանձին դիտարկվում են նաև էպոսի գրական մշակումների նկարազարդումները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են գրական տեքստի փոփոխություններն ու մեկնաբանությունները ազդում դրա տեսողական ներկայացման վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական էպիկական նյութի պատկերավորման զարգացման ընթացքին և բացահայտելու տարբեր ժամանակաշրջանների գեղարվեստական մտածողության ազդեցությունը նկարազարդումների լեզվի վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի ժողովրդական ավանդույթների, ազգային կերպարվեստի և ժամանակակից գեղարվեստական միջոցների համադրության ուսումնասիրությունը, քանի որ հենց այդ փոխազդեցության միջոցով են ձևավորվում էպոսի տեսողական ինքնատիպ կերպարներն ու պատկերային համակարգերը։ Գրքում նկարազարդումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրական ստեղծագործությունը ուղեկցող պատկերային նյութ, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական մեկնաբանություն, որը կարող է ընդգծել տեքստի գաղափարական, հուզական և խորհրդանշական շերտերը։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման տեսանկյունից և կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրականագետներին, մշակութաբաններին, նկարիչներին, գրքի ձևավորմամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և հայկական էպիկական ու պատկերագրական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Медицина

Այս աշխատությունը նվիրված է սուր պանկրեատիտի ժամանակ ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի կիրառման հնարավորությունների, արդյունավետության և կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում դիտարկվում են սուր պանկրեատիտի ախտորոշման և բուժման ժամանակակից մոտեցումները, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լապարոսկոպիկ միջամտությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկատվություն տրամադրել հիվանդության ծանրության, որովայնի խոռոչի վիճակի և հնարավոր բարդությունների վերաբերյալ։ Ախտորոշիչ լապարոսկոպիան հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն գնահատելու որովայնամզի և հարակից օրգանների վիճակը, հայտնաբերելու բորբոքային կամ նեկրոտիկ փոփոխություններ և անհրաժեշտության դեպքում վերցնելու նյութ հետագա հետազոտության համար։ Բուժական ուղղության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում լապարոսկոպիկ մեթոդների կիրառմանը որոշ բարդությունների դեպքում, հատկապես երբ անհրաժեշտ է նվազագույն ինվազիվ ճանապարհով իրականացնել դրենավորում, սանիտացիա կամ այլ համապատասխան միջամտություն։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հիվանդների ընտրության չափանիշները, միջամտության ժամանակի ընտրությունը, վիրահատական տեխնիկայի առանձնահատկությունները և լապարոսկոպիայի արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիվանդության ծանրության աստիճանին, պանկրեատիտի տեղային և համակարգային բարդություններին, ինչպես նաև այն հանգամանքներին, որոնք կարող են սահմանափակել լապարոսկոպիկ մոտեցման կիրառումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել բուժման արդյունքների համեմատություն, բարդությունների հաճախականության, հետվիրահատական վերականգնման ընթացքի, հոսպիտալացման տևողության և մահացության ցուցանիշների գնահատում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նվազագույն ինվազիվ միջամտությունների դերը ժամանակակից վիրաբուժության մեջ, քանի որ դրանց ճիշտ ընտրությունը կարող է նվազեցնել վիրահատական տրավման և նպաստել հիվանդի ավելի արագ վերականգնմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի տեղն ու նշանակությունը սուր պանկրեատիտի համալիր կառավարման համակարգում և բացահայտելու այն կլինիկական իրավիճակները, որոնցում դրա կիրառումը կարող է առավել նպատակահարմար լինել։

Технология

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հրաբխածին թեթև լցանյութերով փրփրաբետոնների ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրանց հիման վրա շինվածքների կիրառման հնարավորությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով շինանյութերի ոլորտում էներգաարդյունավետության և թեթև կոնստրուկցիաների նշանակությունը։ Աշխատությունում դիտարկվում է փրփրաբետոնի կառուցվածքային առանձնահատկությունը՝ որպես ցեմենտային մատրիցի և օդային ծակոտիների համակարգի համադրություն, որը ապահովում է նյութի ցածր խտություն և բավարար ջերմամեկուսիչ հատկություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հրաբխածին ծագում ունեցող լցանյութերի՝ պեմզայի, տուֆի և պեռլիտի կիրառմանը, որոնք բարելավում են բետոնի մեխանիկական և ջերմատեխնիկական ցուցանիշները։ Քննարկվում են նաև արտադրական տեխնոլոգիական փուլերը՝ խառնուրդի կազմավորում, փրփուրի ստացում, ձուլում և կարծրացում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը վերջնական նյութի կառուցվածքի վրա։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ նման կոմպոզիտային նյութերի կիրառումը թույլ է տալիս նվազեցնել շինարարական քաշը, բարձրացնել էներգաարդյունավետությունը և ընդլայնել թեթև, բայց դիմացկուն շինվածքների նախագծման հնարավորությունները՝ հատկապես սեյսմիկ ակտիվ տարածաշրջաններում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է այբուբենի ծագման և դրա հիմքում ընկած լեզվաբանական երևույթների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենին և հայոց գրային համակարգի ձևավորման հարցերին։ Հետազոտության առանցքում տառերի, հնչյունների և լեզվական կառուցվածքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն խնդիրը, թե ինչ սկզբունքներով կարող է ձևավորվել լեզվին համապատասխան գրային համակարգ։ Հեղինակը փորձում է լեզվաբանական վերլուծության միջոցով բացատրել այբուբենի առանձին տարրերի ծագումն ու նշանակությունը՝ դրանք կապելով հայերենի հնչյունական առանձնահատկությունների և բառարմատների հետ։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել տառերի անվանումները, դրանց հնչյունական արժեքները, հնարավոր պատմական կապերը և գրային նշանների ձևավորման ու զարգացման վերաբերյալ տարբեր տեսակետներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համեմատական դիտարկումներին, որոնց միջոցով հայոց այբուբենի առանձնահատկությունները կարող են համադրվել այլ հին գրային համակարգերի և լեզուների հետ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայոց գրերի ուսումնասիրությունը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական կամ մշակութային երևույթ, այլև որպես լեզվաբանական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հնչյունաբանության, ստուգաբանության, պատմական լեզվաբանության և գրագիտության զարգացման տվյալները։ Աշխատությունը հետաքրքրական է նաև իր ժամանակաշրջանի գիտական մտածողության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է լեզվի և գրի ծագման վերաբերյալ այն մոտեցումները, որոնք կիրառվել են հայերենի ուսումնասիրության մեջ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի և գրի պատմությամբ, հայագիտությամբ, պատմահամեմատական լեզվաբանությամբ և հին գրային համակարգերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հայոց այբուբենի վերաբերյալ վաղ շրջանի գիտական ուսումնասիրությունների բնույթի, կիրառված մեթոդների և լեզվաբանական բացատրությունների փորձերի մասին։

История

Գիրքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1914–1918 թվականներին, Կովկասյան ճակատում հայկական զորամասերի կազմավորման, կազմակերպման և գործունեության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է հայկական ռազմական ստորաբաժանումների ստեղծման պատմական պայմանները, դրանց կառուցվածքը, հրամանատարական կազմը, մարտական ուղին և դերը տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական իրադարձություններում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են հայկական կամավորական ջոկատների և զորամասերի ձևավորման գործընթացները, նրանց մասնակցությունը ռազմական գործողություններին, փոխհարաբերությունները դաշնակից ուժերի և տեղական կառույցների հետ, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ազգային շարժումների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական ռազմական ուժերի կազմակերպչական խնդիրներին, մարտական փորձին, մարդկային և նյութական ռեսուրսների օգտագործմանը և պատմական նշանակությանը։ Գիրքը հիմնված է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա և նպաստում է Կովկասյան ճակատի իրադարձությունների, հայ զինվորական պատմության և ազգային ռազմական ավանդույթների առավել խորքային ընկալմանը։ Աշխատանքը նախատեսված է պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Այս թեման վերաբերում է 1970-1980-ական թվականների վիպակի զարգացման առանձնահատկություններին, երբ գրականության մեջ նկատելի դարձավ մարդու ներաշխարհի խորքային վերլուծության, սոցիալական իրականության բազմաշերտ արտացոլման և գեղարվեստական մտածողության նոր ձևերի ակտիվացումը։ Այդ շրջանում վիպակը հաճախ հանդես էր գալիս որպես միջանկյալ ժանր՝ համադրելով վեպի լայն պատումային կառուցվածքը և պատմվածքի կենտրոնացվածությունը, ինչը հնարավորություն էր տալիս ավելի խտացված ձևով ներկայացնել ժամանակի սոցիալական, բարոյական և հոգեբանական խնդիրները։ Հեղինակները մեծ ուշադրություն էին դարձնում անհատի և հասարակության հարաբերություններին, ներքին կոնֆլիկտներին, արժեքային ճգնաժամերին և ժամանակի փոփոխվող իրականության ազդեցությանը մարդու վարքագծի վրա։ Գեղարվեստական լեզուն դառնում է ավելի հոգեբանական և խորհրդանշական, հաճախ կիրառվում են ենթատեքստեր, ներքին մենախոսություն և ոչ ուղղակի պատկերումներ, որոնք խորացնում են իմաստային դաշտը։ Այս շրջանի վիպակը նաև արտացոլում է գաղափարական սահմանափակումների պայմաններում ստեղծագործական նոր ուղիներ գտնելու փորձերը՝ ձևավորելով ավելի նուրբ, բազմիմաստ և հաճախ ենթաշերտային գրականություն, որը կարևոր դեր է խաղացել ազգային գրական գործընթացների զարգացման մեջ։