Էթոլոգիա և կենդանիների հոգեբանության հիմունքներ

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Արցախի պատմամշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից մեկի՝ Խաչենագետի ներքնահովտի ճարտարապետական հուշարձանների, դրանց պատմական զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են տարածաշրջանի միջնադարյան ճարտարապետության ձևավորման ու զարգացման օրինաչափությունները, եկեղեցաշինական ավանդույթները, պաշտպանական կառույցները, բնակավայրերի կառուցապատման առանձնահատկությունները և ճարտարապետական հուշարձանների փոխկապակցվածությունը բնական միջավայրի ու պատմական իրադարձությունների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում Խաչենի պատմական տարածքի աշխարհագրական դիրքին, բնակլիմայական պայմաններին, տեղական շինանյութերի օգտագործմանը և դրանց ազդեցությանը ճարտարապետական կառույցների հորինվածքային ու կառուցողական լուծումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան հայկական եկեղեցական ճարտարապետության ավանդույթներին, վանական համալիրների, եկեղեցիների, մատուռների և այլ պաշտամունքային կառույցների հատակագծային առանձնահատկություններին, ծավալատարածական հորինվածքներին, շինարարական տեխնիկային և գեղարվեստական հարդարանքին։ Քննարկվում են տարածաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության զարգացման տարբեր փուլերը, պատմական պայմանների ազդեցությունը շինարարական գործունեության վրա, ինչպես նաև տեղական ճարտարապետական դպրոցի առանձնահատկությունները՝ հայկական միջնադարյան ճարտարապետության ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում են եկեղեցական կառույցների ճարտարապետական ձևերի, քանդակազարդերի, արձանագրությունների, խաչքարերի և դեկորատիվ տարրերի ուսումնասիրությունը, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում տվյալ ժամանակաշրջանի գեղարվեստական մտածողության, կրոնական պատկերացումների և մշակութային ավանդույթների մասին։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև աշխարհիկ ճարտարապետության հուշարձաններին, ամրոցներին, պաշտպանական համակարգերին, կամուրջներին, բնակելի և տնտեսական շինություններին, որոնց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել միջնադարյան բնակավայրերի կազմակերպման, հասարակական կյանքի և տնտեսական գործունեության առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են ճարտարապետական հուշարձանների տեղադրությունը, բնական լանդշաֆտի հետ դրանց ներդաշնակությունը, շինարարական նյութերի մշակման եղանակները և կառուցվածքային լուծումների համապատասխանությունը տեղանքի պայմաններին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատմական աղբյուրների, վիմագիր արձանագրությունների, հնագիտական տվյալների և ճարտարապետական չափագրությունների նշանակությանը հուշարձանների կառուցման ժամանակաշրջանների, գործառույթների և հետագա փոփոխությունների բացահայտման գործում։ Առանձնացվում են տարածաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության պահպանության, ուսումնասիրության և գիտական արժևորման հիմնախնդիրները՝ հաշվի առնելով պատմական կառույցների բնական մաշվածությունը, ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած փոփոխությունները և մշակութային հուշարձանների փաստագրման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Խաչենագետի ներքնահովտի պատմաճարտարապետական միջավայրի, հայկական շինարարական ավանդույթների շարունակականության և տարածաշրջանի մշակութային ինքնատիպության մասին։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հայկական միջնադարյան ճարտարապետության պատմության, հուշարձանագիտության, պատմական աշխարհագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, հուշարձանների պահպանության մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների, ինչպես նաև հայկական պատմաճարտարապետական ժառանգությամբ և Արցախի մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Բռնադատվածությունը Գուրգեն Մահարու նամակներում աշխատությունը ուսումնասիրական-փաստագրական բնույթի նյութ է, որը հիմնված է Գուրգեն Մահարու նամակագրության վրա և ներկայացնում է խորհրդային բռնաճնշումների իրականությունը՝ ինչպես այն արտացոլվում է հեղինակի անձնական նամակներում, որտեղ բացահայտվում են աքսորի, վերահսկողության, ստեղծագործական սահմանափակումների և հոգեբանական ճնշման պայմաններում ապրող մտավորականի փորձառությունը, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական մթնոլորտը, որը ձևավորում էր մարդկանց ճակատագրերը և ստեղծագործական հնարավորությունները, իսկ նամակները ծառայում են որպես վկայություն ոչ միայն անհատական ցավի ու պայքարի, այլ նաև ամբողջ մի համակարգի բնույթի մասին, որտեղ մարդկային ազատությունները խիստ սահմանափակված էին և ստեղծագործական խոսքը հաճախ ենթարկվում էր վերահսկողության ու վտանգի։

История

Աշխատությունը ներկայացնում է Թիֆլիսի կանանց հայկական բարեգործական հասարակության գործունեության տարեկան կամ շրջանային հաշվետվությունը։ Գրքում ամփոփված են կազմակերպության կողմից իրականացված սոցիալական, կրթական, առողջապահական և բարեգործական ծրագրերը, նպաստների, ֆինանսական միջոցների և նվիրատվությունների հաշվառումը, ինչպես նաև հասարակության անդամների մասնակցությունը և գործունեության արդյունավետության գնահատումը։ Հաշվետվության միջոցով կարելի է հետևել բարեգործական նախաձեռնությունների տևողությանը, նպատակների իրականացմանը, համայնքի կարիքներին արձագանքելու ձևերին և սոցիալական ծրագրերի ազդեցությանը տեղական հայ համայնքի վրա։ Աշխատությունը կարևոր է հետազոտողների, պատմաբանների, սոցիոլոգների և համայնքային կազմակերպությունների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել հայկական բարեգործական շարժման գործունեությունը 19–20-րդ դարերում և դրա սոցիալական նշանակությունը։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գրաբարի անվանական համակարգում հանդիպող հոլովական զուգաձևությունների ուսումնասիրությանը և դրանց պատմական զարգացմանը հետագա գրական հայերենում։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական երևույթներն են, երբ միևնույն բառը կամ բառային խումբը կարող է հանդես գալ հոլովման մեկից ավելի ձևերով՝ պայմանավորված պատմական, ձևաբանական, հնչյունական կամ գործառական գործոններով։ Քննվում են զուգահեռ հոլովաձևերի առաջացման աղբյուրները, դրանց տարածվածությունը տարբեր լեզվական փուլերում և այն փոփոխությունները, որոնց հետևանքով որոշ ձևեր պահպանվել են, մյուսները՝ սահմանափակվել կամ դուրս եկել գործածությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրաբարի հոլովման տիպերի փոխհարաբերություններին, հոլովական վերջավորությունների տարբերակներին և բառերի՝ մեկ հոլովման համակարգից մյուսին անցնելու երևույթներին։ Պատմական զարգացման տեսանկյունից ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են գրաբարյան զուգաձևությունները շարունակվել միջին հայերենում, ապա տարբեր կերպ արտահայտվել աշխարհաբարի և ժամանակակից գրական հայերենի ձևաբանական համակարգում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական համաբանության դերը, որի ազդեցությամբ առավել տարածված հոլովման ձևերը կարող էին աստիճանաբար ընդլայնել իրենց գործածության շրջանակը և փոխարինել ավելի սահմանափակ տարբերակներին։ Միաժամանակ հաշվի են առնվում հնչյունական փոփոխությունները, բառային կազմի զարգացումը և լեզվական նորմավորման գործընթացները, որոնք նույնպես կարող էին ազդել հոլովական ձևերի հետագա ճակատագրի վրա։ Հետազոտության նյութը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջանների գրավոր հուշարձաններ և գրական աղբյուրներ, որոնց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ձևերի պատմական ընթացքը։ Զուգաձևությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայերենի որոշ անկանոն կամ տարբերակային հոլովաձևերի ծագումը բացատրելու համար, քանի որ դրանց մի մասը կապված է լեզվի ավելի վաղ փուլերում գոյություն ունեցած ձևաբանական տարբերությունների հետ։ Աշխատանքը նպաստում է հայերենի հոլովական համակարգի պատմական վերակազմությանը և ցույց տալիս, որ գրական լեզվի ձևաբանական կառուցվածքը ձևավորվել է երկարատև փոփոխությունների, տարբերակների մրցակցության և լեզվական համակարգի աստիճանական վերակազմավորման արդյունքում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական քերականության, ձևաբանության, գրաբարի և հայոց լեզվի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելով հոլովական համակարգի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան արաբամուսուլմանական գրավոր մշակույթի կարևորագույն հուշարձաններից մեկին՝ դիտարկելով այն որպես բազմաշերտ անթոլոգիական երկ, որտեղ համադրվում են պատմական հիշողությունը, գրական ստեղծագործությունը, բարոյափիլիսոփայական դատողությունները և արաբական մշակութային ավանդույթների հանրագիտարանային ներկայացումը։ Նյութում ընդգծվում է, որ աշխատությունը կառուցված է թեմատիկ բաժինների համակարգով, որտեղ հավաքված են պոեզիայի, անեկդոտների, պատմական պատմությունների և իմաստասիրական դիտարկումների լայն շրջանակ, ինչը թույլ է տալիս այն դիտարկել ոչ միայն որպես գրական ժողովածու, այլ նաև որպես միջնադարյան մտավոր կյանքի արտացոլում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային ընտրության սկզբունքներին և տեքստերի կազմակերպման կառուցվածքային տրամաբանությանը, որոնք նպաստում են մշակութային հիշողության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Աշխատությունը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես է այս ստեղծագործությունը դարձել արաբական անդալուսյան մշակույթի ինքնության և գրական ինքնագիտակցության կարևոր աղբյուր՝ միավորելով արիստոկրատական, քաղաքային և ժողովրդական մշակութային շերտերը մեկ միասնական համակարգում։