Ֆրոնտալ պոլիմերացման եղանակով պոլիմերային կոմպոզիտների (հիդրոժելերի, գրադիենտային նոր նյութերի) սինթեզ

Экономика

Հեղինակ Սարգսյան Ա.Հ.-ն գրքում մանրամասն քննարկում է այն գործընթացներն ու մեթոդները, որոնց միջոցով ընկերություններն ու ձեռնարկությունները պետք է հաշվետու լինեն իրենց գործունեության էթիկական, սոցիալական և բնապահպանական հետևանքների համար։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում բիզնեսի սոցիալական պատասխանատվության նշանակությանը, որը ենթադրում է ոչ միայն տնտեսական շահույթի ձեռքբերում, այլև հանրության և շրջակա միջավայրի բարօրության ապահովում։ Գրքում ներկայացվում են բարոյական և իրավական սկզբունքները, որոնց վրա պետք է հիմնվի ընկերությունների վարքագիծը՝ սոցիալական պատասխանատվության շրջանակներում։ Բացի դրանից, աշխատությունում արտացոլվում են հայաստանյան իրականությունը, տեղական տնտեսական պայմանները և գործնական օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է սոցիալական պատասխանատվությունը տարածվում հայկական բիզնեսի վրա և ինչպիսի ազդեցություն է ունենում հասարակության բարեկեցության ու զարգացման վրա։ Հեղինակը ընդգծում է, որ բիզնեսի բարոյականությունն ու սոցիալական պատասխանատվությունը կարևոր են ոչ միայն ընկերությունների համբավի համար, այլև ամբողջ հասարակության համար, քանի որ դրանց ազդեցությունը ուղղակիորեն կապված է տնտեսական կայունության, սպառողների վստահության և ընկերությունների երկարաժամկետ զարգացման հետ։ Գրքում նաև քննարկվում են միջազգային չափանիշները և դրանց կիրառությունը Հայաստանի իրականությունում, ինչպես նաև վերլուծվում են սոցիալական պատասխանատվության ծրագրերի արդյունավետությունը։ Աշխատությունը կհամարվի օգտակար թե՛ տնտեսագետների, թե՛ բիզնեսի սեփականատերերի, թե՛ պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցականների իրավական գիտակցության, իրավական մշակույթի և պատասխանատու վարքագծի ձևավորմանը՝ դիտարկելով կրթական ու դաստիարակչական աշխատանքը որպես անչափահասների իրավախախտումների կանխարգելման կարևոր միջոց։ Հետազոտության առանցքում սովորողների կողմից իրենց իրավունքների, պարտականությունների և հասարակության մեջ գործող վարքականոնների գիտակցված ընկալման ձևավորումն է։ Իրավական դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իրավական գիտելիքների փոխանցում, այլև որպես արժեքային կողմնորոշումների, պատասխանատվության զգացման, արդարության, փոխադարձ հարգանքի և սեփական գործողությունների հետևանքները գնահատելու կարողության զարգացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի, դպրոցի և սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը երեխայի իրավական սոցիալականացման գործընթացում։ Քննվում է ուսուցչի և դասղեկի դերը սովորողների հետ կանխարգելիչ աշխատանքի կազմակերպման, կոնֆլիկտային իրավիճակների խաղաղ կարգավորման, համագործակցային հարաբերությունների ձևավորման և դպրոցական միջավայրում ընդունելի վարքի սկզբունքների ամրապնդման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավական կրթության բովանդակության և սովորողների տարիքային առանձնահատկությունների համապատասխանության հարցը, քանի որ իրավական հասկացությունների արդյունավետ յուրացումը պահանջում է դրանց ներկայացում հասկանալի և իրական կյանքին առնչվող իրավիճակների միջոցով։ Դիտարկվում են քննարկումների, իրավիճակային առաջադրանքների, դերային վարժությունների, խմբային աշխատանքի և այլ ակտիվ մանկավարժական մեթոդների հնարավորությունները, որոնք նպաստում են ոչ միայն գիտելիքի յուրացմանը, այլև որոշումների ընդունման ու պատասխանատու վարքի հմտությունների զարգացմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցական միջավայրում բռնության, հակասոցիալական վարքի, կարգապահական խնդիրների և հասակակիցների միջև կոնֆլիկտների կանխարգելման ընդհանուր մանկավարժական մոտեցումներին։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ընտանիքի, կրթական հաստատության և համապատասխան մասնագետների համագործակցությունը՝ հատկապես վարքային դժվարությունների կամ սոցիալական ռիսկերի դեպքում։ Իրավախախտումների կանխարգելումը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ և համակարգային գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն վերահսկողությունից, այլև երեխայի սոցիալական պատասխանատվության և իրավական ինքնագիտակցության զարգացումից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, իրավական կրթության, սոցիալականացման և կանխարգելիչ աշխատանքի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել դպրոցականների իրավական դաստիարակության նշանակությունը օրինապահ, պատասխանատու և հասարակական հարաբերություններին գիտակցաբար մասնակցող անձի ձևավորման գործում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Քուրդիստան և Արևմտյան Ազարբայջան նահանգներում բնակվող քրդերի հարսանեկան ծիսակարգի ազգագրական ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ավանդական սովորույթների պահպանման և ժամանակակից մշակութային նորամուծությունների ներթափանցման փոխհարաբերությանը։ Հարսանիքը դիտարկվում է որպես ընտանեկան և համայնքային կյանքի կարևոր իրադարձություն, որի միջոցով արտահայտվում են ազգակցական հարաբերությունները, սոցիալական կապերը, արժեքային պատկերացումները և մշակութային ինքնության տարբեր բաղադրիչները։ Քննության են առնվում ամուսնության կազմակերպման հիմնական փուլերը՝ ընտանիքների միջև նախնական համաձայնությունից և խնամախոսությունից մինչև նշանադրություն, հարսանեկան նախապատրաստություններ, բուն արարողություններ և հետհարսանեկան սովորույթներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարսի և փեսայի ընտանիքների դերերին, ազգականների մասնակցությանը, համայնքի ներգրավվածությանը և այն ավանդական կանոններին, որոնք կարգավորում են ամուսնության հետ կապված հարաբերությունները։ Ուսումնասիրվում են հարսանեկան ծեսերի խորհրդանշական նշանակությունները, մասնակիցների վարքականոնները, նվերների փոխանակման ձևերը, տոնական հագուստը, երաժշտությունը, պարերը, հյուրասիրությունը և բանավոր ավանդույթի տարբեր դրսևորումները։ Հարսանեկան երաժշտությունն ու պարը դիտարկվում են որպես համայնքային համախմբման և մշակութային հիշողության փոխանցման կարևոր միջոցներ, որոնց միջոցով պահպանվում են տեղային ինքնության բնորոշ տարրերը։ Կարևորվում է նաև հարսանեկան ծիսակարգում կանանց և տղամարդկանց դերերի ուսումնասիրությունը, ընտանիքի ավագ անդամների հեղինակությունը և երիտասարդների մասնակցության փոփոխվող ձևերը։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը քննվում է հասարակական ու տնտեսական փոփոխությունների, քաղաքայնացման, կրթության տարածման, հաղորդակցության ժամանակակից միջոցների, միգրացիոն գործընթացների և մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են ժամանակակից կենսակերպը և նոր սոցիալական պայմանները փոփոխում հարսանիքի կազմակերպման տևողությունը, ծախսերը, մասնակիցների շրջանակը, հագուստը, երաժշտական նախասիրությունները և առանձին ծիսական գործողությունների նշանակությունը։ Միաժամանակ բացահայտվում են այն ավանդական տարրերը, որոնք շարունակում են պահպանվել նույնիսկ փոփոխված ձևով՝ մնալով ընտանեկան և էթնոմշակութային ինքնության կարևոր նշաններ։ Տարածաշրջանային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համեմատել երկու նահանգներում բնակվող քրդական համայնքների հարսանեկան սովորույթները և առանձնացնել ինչպես ընդհանուր հատկանիշները, այնպես էլ տեղային տարբերակները։ Այդ տարբերությունները կարող են պայմանավորված լինել բնակավայրի աշխարհագրական դիրքով, գյուղական կամ քաղաքային միջավայրով, տնտեսական պայմաններով, համայնքային կառուցվածքով և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային երկարատև շփումներով։ Հատուկ նշանակություն է տրվում ծիսակարգի փոփոխությունների նկատմամբ տարբեր սերունդների վերաբերմունքին, քանի որ ավագ սերունդը հաճախ հանդես է գալիս ավանդական գիտելիքի և սովորույթների պահպանողի դերում, մինչդեռ երիտասարդների մասնակցությամբ կարող են տարածվել նոր կազմակերպական և գեղագիտական ձևեր։ Այս համատեքստում հարսանեկան մշակույթը ներկայացվում է որպես շարունակաբար վերափոխվող համակարգ, որտեղ ավանդական և ժամանակակից տարրերը ոչ միայն հակադրվում են, այլև հաճախ միահյուսվում և ձևավորում նոր ծիսական տարբերակներ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ոչ նյութական մշակութային ժառանգության տեսանկյունից, քանի որ հարսանեկան սովորույթները ներառում են երաժշտական, պարային, բանավոր, կենցաղային և խորհրդանշական բազմաթիվ տարրեր, որոնք փոխանցվում են սերունդների միջև։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Իրանի քրդական համայնքների ընտանեկան կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, մշակութային փոփոխությունների և ինքնության պահպանման մեխանիզմների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրության, քրդագիտության, մշակութային մարդաբանության, ընտանիքի պատմության, ծիսագիտության և Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի առաջին երկու տասնամյակներում Հայաստանում աշխատավորական կազմակերպությունների ձևավորման, զարգացման և գործունեության պատմությանը՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական, հասարակական և քաղաքական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արդյունաբերության, արհեստների, տրանսպորտի և աշխատանքի այլ ոլորտներում զբաղված մարդկանց մասնագիտական կազմակերպման նախադրյալները, աշխատանքային պայմանները, աշխատավարձի, աշխատաժամանակի, սոցիալական պաշտպանության և աշխատողների իրավունքների հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աշխատավորների համախմբման սկզբնական ձևերին, մասնագիտական ընկերությունների ու կազմակերպությունների ստեղծմանը և դրանց գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Քննվում է արդյունաբերական կենտրոնների և քաղաքային միջավայրի նշանակությունը կազմակերպված աշխատանքային շարժման զարգացման համար, ինչպես նաև տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությունը աշխատավորական հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրվում են գործադուլները, հավաքները, կոլեկտիվ պահանջների ներկայացման ձևերը և գործատուների հետ հարաբերությունների կարգավորման փորձերը՝ որպես աշխատավորների սոցիալական ու տնտեսական շահերի պաշտպանության միջոցներ։ Կարևորվում է նաև տարբեր մասնագիտությունների ներկայացուցիչների կազմակերպվածության աստիճանը և նրանց միջև համագործակցության ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է արհեստակցական շարժման և ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական գործընթացների փոխհարաբերության քննությունը։ Այդ համատեքստում դիտարկվում է տարբեր գաղափարական ուղղությունների և հասարակական կազմակերպությունների ազդեցությունը աշխատավորական միջավայրի վրա՝ առանց արհեստակցական գործունեությունը միայն քաղաքական պայքարի շրջանակում սահմանափակելու։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Ռուսական կայսրության վերջին շրջանի օրենսդրական և վարչական պայմաններին, 1905 թվականի հեղափոխությանը հաջորդած հասարակական ակտիվությանը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների տնտեսական դժվարություններին և հետագա քաղաքական վերափոխումների ազդեցությանը աշխատավորական կազմակերպությունների գործունեության վրա։ Քննվում են նաև պատերազմով, տնտեսական անկայունությամբ, բնակչության տեղաշարժերով և սոցիալական ճգնաժամերով պայմանավորված փոփոխությունները, որոնք էապես վերափոխել են աշխատանքի կազմակերպման և աշխատավորների սոցիալական պաշտպանության խնդիրները։ Ժամանակաշրջանի մամուլի, արխիվային փաստաթղթերի, կազմակերպությունների որոշումների, հայտարարությունների և այլ պատմական նյութերի ուսումնասիրությունը կարող է հնարավորություն տալ վերականգնելու առանձին միությունների գործունեությունը, անդամների պահանջներն ու հասարակական դերը։ Աշխատավորական կազմակերպությունների պատմությունը ներկայացվում է նաև որպես Հայաստանի սոցիալական պատմության կարևոր բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու աշխատանքի մշակույթի, կոլեկտիվ շահերի պաշտպանության և մասնագիտական ինքնակազմակերպման զարգացման ընթացքը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Հայաստանի նորագույն պատմության, սոցիալական և տնտեսական պատմության, աշխատանքային հարաբերությունների և աշխատավորական շարժումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ավստրո-Հունգարիայի և Ռումինիայի տարածքներում հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է հայերի ներկայության պատմական ընթացքը Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի այդ երկրներում՝ ուշադրություն դարձնելով նրանց բնակության, տնտեսական գործունեության, հասարակական կազմակերպման և համայնքային ինքնության պահպանման առանձնահատկություններին։ Քննության են առնվում հայկական համայնքների ձևավորման նախադրյալները, նրանց կապերը տեղի հասարակությունների հետ և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի առևտրական, արհեստագործական և տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև կրթական, մշակութային և հոգևոր կյանքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են համայնքային կառույցների, եկեղեցական հաստատությունների, դպրոցների, մշակութային կազմակերպությունների և այլ միավորումների նշանակությունը հայկական ինքնության պահպանման ու սերունդների միջև մշակութային կապի ապահովման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև հայերի ինտեգրման և ազգային ինքնության պահպանման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են հայկական համայնքները հարմարվել տվյալ երկրների հասարակական ու քաղաքական միջավայրին՝ միաժամանակ պահպանելով լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Ավստրո-Հունգարիայում և Ռումինիայում հայկական համայնքների պատմական ժառանգության, նրանց փոխհարաբերությունների և եվրոպական հասարակական կյանքում ունեցած ներդրման մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, մշակութաբաններին, արևելաեվրոպական պատմության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է համաշխարհային գրականության դասական նմուշներից մեկի՝ Գյոթեի դրամատիկական պոեմի հայերեն թարգմանությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց պատմական ձևավորման փուլերը, թարգմանական ավանդույթների զարգացումը և լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակներում կատարված թարգմանությունների գեղարվեստական և իմաստաբանական լուծումները, բնագրի հետ դրանց համապատասխանության աստիճանը, ինչպես նաև թարգմանիչների ընտրած ռազմավարությունները՝ կապված բարդ փիլիսոփայական, խորհրդանշական և մշակութային շերտերի փոխանցման հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության լեզվի զարգացմանը, հայերեն բառապաշարի հարստացման գործընթացներին և եվրոպական գրական մտքի ընկալման ու վերարտադրման ձևերին հայ մշակութային միջավայրում։ Ուսումնասիրությունը ներառում է համեմատական վերլուծություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատելու տարբեր թարգմանական տարբերակների գեղարվեստական արժեքը և դրանց ազդեցությունը հայ գրական մտքի զարգացման վրա։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, թարգմանաբանների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների և համաշխարհային դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։