Գաղափարախոսական, քաղաքական - դաստիարակչական աշխատանքի բարելավումը եվ գրադարանները ։ Մեթոդական նյութեր

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պորֆիրինների ֆոտոֆիզիկական հատկությունների և դրանց կենսաբժշկական ակտիվության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածք–ֆունկցիա կապը և կիրառական նշանակությունը բժշկության մեջ։ Գրքում վերլուծվում են պորֆիրինային միացությունների լուսաբանական հատկությունները՝ կլանման և արտանետման սպեկտրները, ֆոտոէքսցիտացիայի մեխանիզմները, էներգիայի փոխանցման գործընթացները և ակտիվ թթվածնային ձևերի առաջացումը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև պորֆիրինների կառուցվածքային բազմազանությունը և դրանց ազդեցությունը ֆոտոքիմիական վարքագծի վրա՝ կապելով մոլեկուլային կառուցվածքը կենսաբանական ակտիվության հետ։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պորֆիրինների կիրառմանը ֆոտոդինամիկ թերապիայում, ուռուցքային հիվանդությունների ախտորոշման և բուժման ժամանակ, ինչպես նաև դրանց հակամանրէային և հակավիրուսային հնարավոր ազդեցություններին։ Ներկայացվում են փորձարարական հետազոտությունների արդյունքներ, որոնք բացահայտում են պորֆիրինների փոխազդեցությունը կենսաբանական հյուսվածքների հետ և դրանց լուսազգայուն հատկությունների գործնական կիրառությունները։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է քիմիկոսների, կենսաքիմիկոսների, բժշկական հետազոտողների, ֆարմակոլոգների և ֆոտոդինամիկ թերապիայի ոլորտով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության ուսումնասիրությանը Օսմանյան կայսրության քաղաքական ու հասարակական միջավայրում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում XIX դարի երկրորդ կեսից հատկապես սրված այն խնդիրներն են, որոնք կապված էին Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական դրության, անվտանգության ապահովման և բարեփոխումների անհրաժեշտության հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հայկական հարցը ոչ միայն որպես հայ ժողովրդի ներքին խնդիր, այլև որպես միջազգային հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ, որը XIX դարի վերջին աստիճանաբար դարձավ եվրոպական տերությունների և Օսմանյան կայսրության միջև դիվանագիտական քննարկումների առարկա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել Օսմանյան կայսրության հայաբնակ նահանգներում տիրող իրավիճակը, վարչական կառավարման առանձնահատկությունները, հայ բնակչության իրավունքների սահմանափակումները, բարեփոխումների պահանջները և դրանց իրականացման հետ կապված դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային իրավիճակին, Սան Ստեֆանոյի պայմանագրին և Բեռլինի վեհաժողովին, որոնց արդյունքում Հայկական հարցը ստացավ միջազգային-դիվանագիտական հստակ ձևակերպում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հայկական քաղաքական և հասարակական շարժումների զարգացմանը, ազգային ինքնագիտակցության աճին և այն կազմակերպություններին ու գործիչներին, որոնք տարբեր եղանակներով փորձում էին բարձրացնել հայ բնակչության անվտանգության և իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև եվրոպական տերությունների քաղաքականությունը, քանի որ նրանց միջամտությունը և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող դիվանագիտական ճնշումները նշանակալի ազդեցություն ունեցան խնդրի միջազգայինացման գործընթացի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել իշխանությունների քաղաքականությունը, բռնությունների և հալածանքների դրսևորումները, ինչպես նաև 1890-ական թվականների զանգվածային բռնությունների պատմական համատեքստը։ Հայկական հարցի հետագա զարգացումը սերտորեն կապված է XX դարի սկզբի քաղաքական իրադարձությունների և 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության հետ, որից հետո խնդիրը ձեռք բերեց նոր՝ պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային ճանաչման հարթություն։ Աշխատանքը կարող է նաև անդրադառնալ հետագա ժամանակաշրջանում խնդրի ընկալման փոփոխություններին, պատմագրական տարբեր մոտեցումներին և հայ-թուրքական հարաբերություններում դրա շարունակական նշանակությանը։ Այս տեսանկյունից նյութը արժեքավոր է ոչ միայն պատմական փաստերի ուսումնասիրության, այլև ազգային, քաղաքական և միջազգային գործընթացների փոխկապակցվածությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ուսանողներին և Օսմանյան կայսրության ու Հայկական հարցի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի աշխատություն է, որը համակարգում է Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Հայաստանի կանանց մասնակցությանը վերաբերող գրականությունն ու հրապարակումները։ Այն նախատեսված է թեմայի վերաբերյալ տարբեր աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու և կանանց մասնակցության պատմության ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք ստեղծելու նպատակով։ Ցանկում ներկայացվող նյութերը վերաբերում են ռազմաճակատում և թիկունքում գործունեություն ծավալած հայ կանանց, բուժաշխատողների, կապավորների, հետախուզական և այլ ծառայությունների ներկայացուցիչների, ինչպես նաև պատերազմի տարիներին արտադրական, հասարակական ու օգնության աշխատանքներում ներգրավված կանանց մասին հրապարակումներին։ Մատենագիտական գրառումների միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել ինչպես առանձին մասնակիցների կենսագրությունների, այնպես էլ կանանց հավաքական ներդրման վերաբերյալ ստեղծված գրականության շրջանակի մասին։ Հատուկ նշանակություն ունեն անձնական պատմություններին, հուշերին, կենսագրական ակնարկներին և ժամանակի մամուլում հրապարակված նյութերին վերաբերող գրառումները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պատերազմի պատմությունը նաև անհատական փորձառությունների և սոցիալական պատմության տեսանկյունից։ Հրատարակությունն արժեքավոր է նաև կանանց պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ համակարգված ձևով ներկայացնում է մի թեմա, որը պատերազմի ընդհանուր պատմագրության մեջ հաճախ դիտարկվել է ավելի լայն ռազմական և հասարակական գործընթացների համատեքստում։ Նյութերի թեմատիկ կազմակերպումը կարող է օգնել հետազոտողներին բացահայտելու համապատասխան գրքերը, հոդվածները, ակնարկները և փաստագրական հրապարակումները՝ հետագա ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ ցանկը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես է ներկայացվել պատերազմի տարիներին հայ կանանց գործունեությունը և ինչպիսի թեմաներ են առավել մեծ ուշադրություն ստացել պատմական ու հուշագրական գրականության մեջ։ Մատենագիտական տեսանկյունից այն կատարում է տեղեկատվական, որոնողական և աղբյուրագիտական գործառույթ՝ պահպանելով տվյալ թեմայով հրատարակված նյութերի մասին համակարգված տեղեկություններ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր օժանդակ աղբյուր է Հայաստանի նորագույն պատմության, կանանց պատմության և պատերազմի ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով հետազոտողին նպատակային կերպով կողմնորոշվել համապատասխան գրականության և սկզբնաղբյուրային նյութերի շրջանակում։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ապակեպարունակ հրաբխային ապարների կիրառմամբ ստացված ալկալային կապակցանյութերի հիման վրա պատային շինանյութերի մշակման, հատկությունների և արտադրական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են հումքային բաղադրիչների ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը, կապակցանյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա պատրաստված շինանյութերի կառուցվածքային, մեխանիկական և շահագործման հատկությունները։ Քննարկվում են նյութերի ամրության, երկարակեցության, ջերմամեկուսիչ և այլ տեխնիկական ցուցանիշների բարելավման ուղիները, ինչպես նաև արտադրության արդյունավետության և ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաների կիրառման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական հումքային ռեսուրսների օգտագործման հնարավորություններին, նոր շինանյութերի որակի գնահատման մեթոդներին և դրանց կիրառմանը ժամանակակից շինարարության մեջ։ Գիրքը նախատեսված է շինանյութագիտության, շինարարական ճարտարագիտության, նյութագիտության և արդյունաբերական տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի մի շարք նշանավոր ներկայացուցիչների գաղափարական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ազգային ինքնագիտակցության, արևմտահայության դրության, հասարակական վերափոխումների և ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Րաֆֆու, Ծերենցի, Ռափայել Պատկանյանի և Գրիգոր Արծրունու գրական ու հրապարակախոսական գործունեությունն է՝ որպես նույն ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրներին տարբեր ժանրերով արձագանքող մտավորականների։ Նրանց ստեղծագործական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին գեղարվեստական արձակը, պատմավեպը, պոեզիան և հրապարակախոսությունը ներգրավվում ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, կրթության, հասարակական կազմակերպման և ժողովրդի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Րաֆֆու վիպական աշխարհում պատմական և հասարակական թեմաների փոխհարաբերությանը, Ծերենցի պատմական արձակում անցյալի իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, Պատկանյանի պոեզիայի ազգային ու հասարակական շեշտադրումներին և Արծրունու հրապարակախոսական գործունեության գաղափարական նշանակությանը։ Կարևորվում է նրանց հայացքների ոչ միայն ընդհանրությունների, այլև տարբերությունների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր հեղինակի ստեղծագործական մեթոդը, հասարակական գործունեությունը և գաղափարների արտահայտման ձևերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել պատմական հիշողության և ժամանակակից իրականության հարաբերակցությունը, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման միջոցները, կրթության և մշակույթի դերի վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև հասարակական առաջընթացի և ինքնակազմակերպման շուրջ ձևավորված մոտեցումները։ Առանձին ուղղություն է գրականության և մամուլի ազդեցության ուսումնասիրությունը հասարակական գաղափարների տարածման գործում, քանի որ XIX դարում գեղարվեստական ստեղծագործությունն ու պարբերական մամուլը կարևոր հարթակներ էին հանրային քննարկումների և մտավոր շարժումների զարգացման համար։ Այս գործիչների ժառանգության համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հայ հասարակական մտքի գաղափարական բազմազանության և գրականության ու հրապարակախոսության փոխազդեցության մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, հասարակական մտքի պատմության, հրապարակախոսության և գաղափարների պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով նշված հեղինակների ներդրումը XIX դարի հայ ազգային և հասարակական մտքի զարգացման գործընթացներում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերենի և հայերենի գոյականական համակարգերում առկայացման կարգի արտահայտման միջոցների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երկու լեզուներում գոյականի որոշյալության, անորոշության, վերաբերության և խոսքային իրադրության հետ կապի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում առկայացումը դիտարկվում է որպես լեզվական կարգ, որի միջոցով խոսողը տվյալ առարկան կամ երևույթը ներկայացնում է որպես հաղորդակցական իրավիճակում որոշակիորեն ճանաչելի, արդեն հայտնի, նոր ներմուծվող կամ ընդհանրացված հասկացություն։ Քննության են առնվում ֆրանսերենի հոդային համակարգը և հայերենի համապատասխան քերականական ու շարահյուսական միջոցները՝ պարզաբանելով դրանց կառուցվածքային և գործառական տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում որոշյալ և անորոշ նշանակությունների արտահայտմանը, հոդերի կիրառության պայմաններին, գոյականի թվի և շարահյուսական դիրքի ազդեցությանը, ինչպես նաև համատեքստի ու խոսքային իրավիճակի դերին։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, որ իմաստային առումով նման գործառույթները երկու լեզուներում միշտ չէ, որ արտահայտվում են նույն քերականական միջոցներով։ Ուսումնասիրվում են այն դեպքերը, երբ ֆրանսերենում պարտադիր կամ սովորական հոդային ձևին հայերենում կարող է համապատասխանել այլ ձևաբանական միջոց, բառային տարր, շարադասական առանձնահատկություն կամ համատեքստային մեկնաբանություն։ Կարևորվում է նաև ընդհանուր և վերացական հասկացություններ արտահայտող գոյականների գործածությունը, հատուկ անունների առկայացման առանձնահատկությունները և տարբեր շարահյուսական կառույցներում որոշյալության իմաստի փոփոխությունները։ Հետազոտության մեջ կարող են կիրառվել զուգադրական լեզվաբանության, իմաստաբանության և գործաբանության մոտեցումները՝ ձևի ու նշանակության փոխհարաբերությունը երկու լեզուներում համակարգված կերպով ներկայացնելու նպատակով։ Նման ուսումնասիրությունն ունի նաև կիրառական նշանակություն օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ հոդերի և որոշյալության իմաստների ոչ համարժեք գործածությունը կարող է դժվարություններ առաջացնել հայախոս ֆրանսերեն սովորողների համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է ֆրանսերենի և հայերենի անվանական համակարգերի տիպաբանական առանձնահատկությունների, որոշյալության և առկայացման արտահայտման մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։