Հաշվետվություն 2017 թվականին կատարած աշխատանքների

История

Աշխատությունը նվիրված է հին Վանի թագավորության արքա Ռուսա II-ի արձանագրության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա պատմական, լեզվաբանական և աղբյուրագիտական նշանակությունը։ Վերլուծվում են արձանագրության բովանդակությունը, գրության առանձնահատկությունները, ստեղծման պատմական համատեքստը և դրա կապը Վանի թագավորության քաղաքական, վարչական և ռազմական գործունեության հետ։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում սեպագիր արձանագրությունների ընթերցման, թարգմանության և մեկնաբանության հարցերին, ինչպես նաև դրանց միջոցով վերականգնվող պատմական իրադարձություններին, պետական կառավարման համակարգին և կրոնամշակութային պատկերացումներին։ Հետազոտությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի Ուրարտուի պատմության, հին Արևելքի քաղաքակրթությունների և հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության ուսումնասիրության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, հնագետների, լեզվաբանների և էպիգրաֆիկայի ոլորտի մասնագետների համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է անջատողականության քաղաքական, իրավական, սոցիալական և ինքնութենական հիմքերի ուսումնասիրությանը եվրոպական ինտեգրման պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Իսպանիայի ներպետական գործընթացներին և կատալոնական դեպքին։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործոններն են, որոնք նպաստում են տարածքային ինքնավարության ընդլայնման կամ պետական կազմից առանձնանալու պահանջների ձևավորմանը՝ պատմական հիշողությունը, ազգային և տարածաշրջանային ինքնությունը, լեզվական առանձնահատկությունները, տնտեսական շահերը, քաղաքական ներկայացվածությունը և կենտրոնական ու տարածաշրջանային իշխանությունների հարաբերությունները։ Քննվում է անջատողականությունը որպես բազմագործոն քաղաքական երևույթ՝ տարբերակելով անկախության, ինքնավարության, դաշնայնացման և ապակենտրոնացման պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Իսպանիայի տարածքային կառավարման կառուցվածքին և ինքնավար համայնքների քաղաքական ու իրավական կարգավիճակի նշանակությանը՝ բացահայտելու համար, թե ինչ պայմաններում են կենտրոնի և տարածաշրջանների միջև տարաձայնությունները վերածվում ինքնորոշման շուրջ քաղաքական հակասությունների։ Կատալոնական շարժումը դիտարկվում է իր պատմական զարգացման, լեզվամշակութային ինքնության, կուսակցական քաղաքականության, հասարակական մոբիլիզացիայի և տնտեսական փաստարկների փոխազդեցության շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական կարգի և ինքնորոշման գաղափարի հարաբերակցության վերլուծությունը, ինչպես նաև այն իրավական ու քաղաքական հակասությունները, որոնք առաջանում են տարածքային ամբողջականության սկզբունքի և տարածաշրջանային քաղաքական պահանջների միջև։ Ուսումնասիրվում է նաև հանրաքվեների, ընտրությունների, հասարակական շարժումների, քաղաքական կազմակերպությունների և քաղաքացիական նախաձեռնությունների դերը անջատողական օրակարգերի ձևավորման ու տարածման գործընթացներում։ Եվրոպական համատեքստը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն համեմատական տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով, թե եվրոպական ինտեգրումը, բազմամակարդակ կառավարումը և ազգային ու տարածաշրջանային ինքնությունների համատեղ գոյությունը ինչպես են փոխում պետություն–տարածաշրջան հարաբերությունների ավանդական պատկերացումները։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում հասարակության ներսում առկա տարբեր դիրքորոշումներին՝ անջատողական գործընթացը չներկայացնելով որպես ամբողջ տարածաշրջանի բնակչության միասնական քաղաքական կամքի արտահայտություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքականագիտության, սահմանադրական իրավունքի, տարածաշրջանագիտության և եվրոպական ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ տարածքային ինքնորոշման շարժումների առաջացման պատճառները, զարգացման առանձնահատկությունները և պետության քաղաքական համակարգի հետ դրանց փոխհարաբերությունները վերլուծելու նպատակով։

История

Գիրքը նվիրված է Աղվանից, կամ Գանձասարի կաթողիկոսության պատմությանը XVII-XIX դարերում՝ ներկայացնելով նրա հոգևոր, քաղաքական, վարչական և մշակութային գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է կաթողիկոսության դերը տարածաշրջանի հայկական համայնքների և հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում, ինչպես նաև նրա հարաբերությունները Հայոց եկեղեցու այլ նվիրապետական կենտրոնների, տեղական իշխանությունների և տարբեր քաղաքական ուժերի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Գանձասարի վանքի՝ որպես հոգևոր և մշակութային կարևոր կենտրոնի նշանակությանը, կաթողիկոսական աթոռի իրավասության տարածքին և դրա պահպանման ու ընդլայնման հետ կապված խնդիրներին։ Քննարկվում են XVII-XVIII դարերի ընթացքում տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները, պարսկական և հետագայում ռուսական իշխանությունների ազդեցությունը, տեղական իշխանական տների ու հոգևոր առաջնորդների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև կաթողիկոսության դիրքի փոփոխությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում կաթողիկոսների գործունեությանը, նրանց վարչական և եկեղեցական քաղաքականությանը, թեմերի կառավարմանը, հոգևորականության պատրաստմանը և եկեղեցական կառույցների պահպանմանը։ Գիրքը կարևոր տեղեկություններ է ներկայացնում նաև վանական համալիրների, եկեղեցաշինության, ձեռագրական ժառանգության, կրթության և մշակութային կյանքի մասին՝ ցույց տալով, թե ինչպես է կաթողիկոսությունը նպաստել հայկական ինքնության և հոգևոր ավանդույթների պահպանմանը տարածաշրջանում։ XIX դարի իրադարձությունների համատեքստում ուսումնասիրվում են կաթողիկոսության կարգավիճակի և գործունեության փոփոխությունները, նոր վարչաքաղաքական պայմանները և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրին նրա պատմական դերակատարության վերափոխմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն եկեղեցական պատմության, այլև Արցախի և Արևելյան Հայաստանի քաղաքական, սոցիալական ու մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագիտության և կրոնագիտության մասնագետների, մշակութաբանների, ձեռագրագետների, ուսանողների և տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է իսլամական իրավագիտության հանաֆիական ուղղության պատմական զարգացման, կրոնաիրավական սկզբունքների ձևավորման և դրանց փոխանցման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Իբրահիմ ալ-Հալաբիի գիտական ժառանգությանը։ Հետազոտության առանցքում միջնադարյան իսլամական իրավական մտքի կարևորագույն աղբյուրներից մեկի ձեռագրական ավանդույթն է, դրա տարածումը, տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված ընդօրինակումները և դրանց միջև առկա բովանդակային ու տեքստաբանական տարբերությունները։ Ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բացահայտվում են այն փոփոխությունները, լրացումները, խմբագրական առանձնահատկություններն ու մեկնաբանական շերտերը, որոնք առաջացել են աշխատության տարածման և կիրառության ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանաֆիական իրավական դպրոցի հիմնական սկզբունքների համակարգմանը, իրավական նորմերի մեկնաբանությանը և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով դասական իրավագիտական գիտելիքը փոխանցվել է հաջորդ սերունդներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նաև Օսմանյան ժամանակաշրջանի կրոնաիրավական միջավայրի մասին, որտեղ հանաֆիական իրավագիտությունը կարևոր դեր ուներ հասարակական, կրոնական և իրավական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Ձեռագրական տարբեր օրինակների համադրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տեքստի պատմությունը, այլև այն մտավոր ու մշակութային միջավայրը, որտեղ այն արտագրվել, մեկնաբանվել և գործնական կիրառություն է ստացել։ Քննարկվում է իրավագիտական ավանդույթի շարունակականության խնդիրը, տարբեր աղբյուրների և հեղինակավոր իրավագետների տեսակետների համադրումը, ինչպես նաև իրավական գիտելիքի համակարգման նշանակությունը հանաֆիական դպրոցի հետագա զարգացման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում իսլամագիտության, արևելագիտության, կրոնագիտության, իրավունքի պատմության, ձեռագրագիտության և աղբյուրագիտության մասնագետների համար, քանի որ միավորում է պատմական, իրավագիտական և տեքստաբանական ուսումնասիրության մեթոդները։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Օսմանյան կայսրության մտավոր և իրավական պատմությունն ուսումնասիրողների համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել իսլամական իրավական գրականության տարածման, ձեռագրային ժառանգության պահպանման և հանաֆիական իրավական մտքի զարգացման առանձնահատկությունների մասին։

Педагогика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի թեմական հոգևոր դպրոցի դերին որպես 19-րդ դարի ազգային մշակույթի կարևոր կենտրոն՝ ընդգծելով նրա կրթական, հոգևոր և հասարակական ազդեցությունը հայ մշակութային կյանքի զարգացման վրա։ Դիտարկվում է դպրոցի գործունեությունը Ռուսական կայսրության վարչական և եկեղեցական համակարգերի պայմաններում, ինչպես նաև այն, թե ինչպես էր այն ծառայում ոչ միայն հոգևորականների պատրաստման, այլ նաև լայն իմաստով ազգային մտավորականության ձևավորման նպատակին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի բովանդակությանը, որտեղ համադրվում էին աստվածաբանական, լեզվական, պատմական և ընդհանուր կրթական առարկաները՝ նպաստելով աշակերտների համակողմանի կրթությանը և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Աշխատանքում վերլուծվում է դպրոցի մշակութային ազդեցությունը՝ նրա շրջանավարտների մասնակցությունը հայկական մամուլի, կրթական հաստատությունների և հասարակական շարժումների զարգացման գործընթացներին, ինչպես նաև նրանց դերը ազգային վերածննդի գաղափարների տարածման մեջ։ Նշվում է նաև, որ թեմական դպրոցը դարձել էր կարևոր միջնորդ օղակ ավանդական եկեղեցական կրթության և ժամանակակից աշխարհիկ կրթական համակարգերի միջև՝ նպաստելով կրթական նոր մոդելների ձևավորմանը։ Ընդգծվում է, որ Երևանի թեմական հոգևոր դպրոցը ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլ նաև գաղափարական կենտրոն, որտեղ ձևավորվում էին ազգային ինքնության, մշակութային շարունակականության և հասարակական առաջընթացի հիմքերը։

Религия

Հրատարակությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթների ներկայացմանն ու պարզաբանմանը և պատկանում է կրոնական ուսուցողական գրականության այն շրջանակին, որի նպատակն է ընթերցողին հասկանալի ձևով ծանոթացնել քրիստոնեական դավանանքի հիմնարար գաղափարներին։ «Հավատապատում» և «մանր ուսմունք քրիստոնեական հավատքի» բնորոշումները մատնանշում են հավատքի բովանդակությունը համառոտ, համակարգված և ուսուցողական եղանակով ներկայացնելու նպատակը։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական գիտելիքների տարածման, կրոնական կրթության կազմակերպման և եկեղեցական ավանդույթի փոխանցման գործում։ Դրանց միջոցով ընթերցողները կարող էին ծանոթանալ քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմքերին, հավատքի նշանակությանը, կրոնական բարոյականության սկզբունքներին և մարդու հոգևոր կյանքի վերաբերյալ եկեղեցական պատկերացումներին։ Հավատքի ուսուցողական շարադրանքը նպաստում է կրոնական հասկացությունների ընկալմանը և դրանց կապի բացահայտմանը քրիստոնեական կյանքի, բարոյական պատասխանատվության ու հոգևոր դաստիարակության հետ։ Նման գրականությունը հատկապես կարևոր է այն միջավայրերում, որտեղ գիրքը ծառայել է որպես կրոնական գիտելիքի փոխանցման, ինքնուսուցման և եկեղեցական կրթության միջոց։ Հրատարակությունը նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական գրականության զարգացման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով քրիստոնեական ուսմունքը հայերենով ներկայացնելու և ընթերցողների համար մատչելի դարձնելու ավանդույթը։ Այն կարելի է դիտարկել Հայ եկեղեցու կրթական ու դավանաբանական մշակույթի և հայերեն հոգևոր գրքի պատմության համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, կրոնագետների, հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, մատենագետների և հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողների համար։ Այն արժեքավոր նյութ է կրոնական կրթության պատմության, քրիստոնեական ուսմունքի հայերեն ներկայացման ձևերի և ազգային գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ պահպանելով իր նշանակությունը որպես հայերեն հոգևոր գրքի պատմական նմուշ։