Հայաստանի Կուր-Արաքսյան հուշարձանների օբսիդիանի աղբյուրներն ըստ ռենտգենային ֆլուորեսցենցիայի (pXRF) վերլուծության արդյունքների

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Վասիլի Գրոսսմանի ուշ շրջանի ստեղծագործական փուլի համատեքստում «Բարիք ձեզ» վիպակի գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են հեղինակի ստեղծագործության էվոլյուցիան, ուշ շրջանի աշխարհայացքային փոփոխությունները, բարոյափիլիսոփայական որոնումները և մարդու ու պատմության հարաբերության նոր մեկնաբանությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վիպակի կառուցվածքային կազմակերպմանը, կերպարների հոգեբանական խորացմանը, պատմողական տեխնիկային և լեզվաոճական լուծումներին՝ դրանք դիտարկելով Գրոսսմանի ստեղծագործական ամբողջության և հատկապես նրա վերջին շրջանի գեղարվեստական համակարգի համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը նաև բացահայտում է փաստագրական և գեղարվեստական տարրերի փոխհարաբերությունը, էթիկական խնդիրների կենտրոնականությունը և մարդկային արժանապատվության թեմայի վերաիմաստավորումը հեղինակի ուշ արձակում։ Գրքում ներկայացված համեմատական վերլուծությունները հնարավորություն են տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել «Բարիք ձեզ» վիպակի տեղը Գրոսսմանի ստեղծագործական ժառանգության մեջ և նրա նշանակությունը XX դարի ռուսական արձակի զարգացման ընդհանուր գործընթացում։

Химия

Գիրքը նվիրված է չհագեցած էֆիրների ֆունկցիոնալացման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ C-, N- և O- նուկլեոֆիլների մասնակցությամբ իրականացվող ռեակցիաների շրջանակում՝ ընդգծելով դրանց սինթետիկ հնարավորություններն ու մեխանիստական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են չհագեցած օրգանական միացությունների ակտիվացման հիմնական ուղիները, նուկլեոֆիլային հավելման և փոխարինման ռեակցիաների ընթացքը, ինչպես նաև միջանկյալ ակտիվ մասնիկների ձևավորման և կայունացման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր տեսակի նուկլեոֆիլների ազդեցությունը ռեակցիոն ընտրողականության, ստերեոքիմիայի և ելքային միացությունների կառուցվածքային բազմազանության վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև կատալիզատորների դերը, ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացումը և ժամանակակից սինթետիկ մոտեցումները՝ ուղղված բարդ օրգանական կառուցվածքների ստացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆունկցիոնալացված էֆիրների կիրառական նշանակությանը՝ դեղագործական քիմիայում, նյութագիտության մեջ և բիոակտիվ միացությունների սինթեզում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական օրգանական քիմիայի սկզբունքները և փորձարարական սինթեզի տվյալները՝ առաջարկելով նոր մոտեցումներ չհագեցած համակարգերի նպատակային ֆունկցիոնալացման համար։ Գիրքը նախատեսված է քիմիկոսների, օրգանական սինթեզի մասնագետների, գիտահետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։

Литература

Միքայել Նալբանդյան-ի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ գրականության և ազգային մտքի կարևորագույն շերտերից մեկը, որտեղ հեղինակը համադրում է հայրենասիրական, ազատագրական և լուսավորական գաղափարները՝ արտահայտված բարձրարժեք պոեզիայի միջոցով։ Այս ստեղծագործությունները ձևավորվել են մի ժամանակաշրջանում, երբ հայ հասարակությունը գտնվում էր ազգային ինքնագիտակցության և քաղաքական զարթոնքի փուլում, և Նալբանդյանի պոեզիան դարձել է այդ շարժման գաղափարական արտահայտություններից մեկը։ Նրա բանաստեղծություններում ընդգծված են ազատության, մարդկային արժանապատվության, հայրենիքի նկատմամբ սիրո և սոցիալական արդարության թեմաները, որոնք հաճախ հնչում են հուզական ու պայքարող տոնով։ Լեզուն համեմատաբար պարզ է, բայց գաղափարապես խորքային, և այն ուղղված է ոչ միայն գեղարվեստական ազդեցության, այլ նաև հասարակական գիտակցության արթնացմանը։ Ժողովածուն կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այն ցույց է տալիս Նալբանդյանի՝ որպես մտածողի և հեղափոխական գաղափարների կրողի ամբողջական կերպարը, որտեղ գրականությունն ու հասարակական դիրքորոշումը միաձուլված են մեկ ամբողջության մեջ։

История

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի վերջին տասնամյակում Ադրբեջանում տեղի ունեցած ներքաղաքական գործընթացների պատմաքաղաքական ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով խորհրդային համակարգի ճգնաժամից դեպի անկախ պետականության ձևավորում անցման բարդ և հակասական փուլը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական ինստիտուտների, իշխանության կառուցվածքի, հասարակական շարժումների և քաղաքական ուժերի հարաբերությունների փոփոխություններն են։ Ուսումնասիրվում են Խորհրդային Միության վերակառուցման քաղաքականության պայմաններում հասարակական և ազգային շարժումների ակտիվացումը, կենտրոնական իշխանության ազդեցության աստիճանական թուլացումը և հանրապետության քաղաքական դաշտում նոր կազմակերպությունների ու առաջնորդների ի հայտ գալը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախության հռչակմանը հաջորդած պետականաշինության գործընթացներին, նոր քաղաքական և իրավական ինստիտուտների ձևավորմանը, իշխանության համար մրցակցությանը և ղեկավարության փոփոխություններին։ Քննվում է նաև Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցությունը երկրի ներքաղաքական կյանքի վրա՝ այն դիտարկելով իշխանության լեգիտիմության, հասարակական մոբիլիզացիայի, քաղաքական օրակարգի և պետական կառավարման փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ադրբեջանի ժողովրդական ճակատի և այլ քաղաքական ուժերի գործունեությունը, ինչպես նաև խորհրդային կուսակցական համակարգից բազմակենտրոն քաղաքական միջավայրի անցման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են 1990-ականների սկզբի քաղաքական անկայունությունը, իշխանափոխությունները, պետական կառույցների վերակազմավորումը և հետագա տարիներին իշխանական համակարգի կենտրոնացման միտումները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել սահմանադրական ու ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին, կուսակցական համակարգի զարգացմանը, ընտրական գործընթացներին և գործադիր ու օրենսդիր իշխանությունների հարաբերություններին։ Ներքաղաքական զարգացումները դիտարկվում են նաև տնտեսական վերափոխումների, սոցիալական դժվարությունների, պատերազմի հետևանքների և հետխորհրդային տարածաշրջանում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական միջավայրի հետ փոխկապակցված։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել քաղաքական զարգացման տարբեր փուլերը և հետևել դրանց միջև շարունակականությանն ու փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքական պատմության, հետխորհրդային փոխակերպումների և պետականաշինության վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով այն գործընթացները, որոնց պայմաններում ձևավորվում և վերափոխվում էր Ադրբեջանի քաղաքական համակարգը դիտարկվող ժամանակաշրջանում։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ջոն Դոս Պասոսի վեպերի փորձարարական բնույթին, նրա գեղարվեստական մեթոդների, կառուցվածքային նորարարությունների և մոդեռնիստական գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակության քննությանը։ Դոս Պասոսի ստեղծագործական աշխարհում ավանդական վիպական պատմելաձևը ենթարկվում է էական փոփոխությունների․ անհատի կյանքի պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մեկ կենտրոնական հերոսի շուրջ զարգացող ամբողջական սյուժե, այլև որպես բազմաթիվ մարդկանց ճակատագրերից, հասարակական իրադարձություններից, քաղաքական գործընթացներից, լրատվական նյութերից, հիշողություններից և ներքին ապրումներից կազմված բարդ ամբողջություն։ Նրա փորձարարական վեպերի գլխավոր առանձնահատկություններից մեկը բազմաձայնությունն է, որի շնորհիվ ընթերցողը միաժամանակ հանդիպում է տարբեր սոցիալական շերտերի ներկայացուցիչների, նրանց աշխարհայացքների, խնդիրների և հակասությունների։ Այս կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս անհատի պատմությունը կապել հասարակության ընդհանուր կյանքի հետ և ցույց տալ, որ մարդու ճակատագիրը հաճախ ձևավորվում է ոչ միայն սեփական ընտրությունների, այլև տնտեսական, քաղաքական և սոցիալական ուժերի ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում հեղինակի կիրառած կինեմատոգրաֆիական մտածողությունը։ Տեսարանների արագ փոփոխությունը, տարբեր ժամանակային և տարածական հարթությունների միավորումը, կտրուկ անցումները և զուգահեռ պատմությունների զարգացումը ստեղծում են շարժուն ու դինամիկ պատում, որը հիշեցնում է կինոմոնտաժի սկզբունքները։ Այդպիսի կառուցվածքը կոտրում է ավանդական ժամանակագրական հաջորդականությունը և ընթերցողին ստիպում է ինքնուրույն կապեր ստեղծել տարբեր դրվագների ու կերպարների միջև։ Նորարարական կարևոր հնարք է նաև տարբեր տեսակի նյութերի համադրումը։ Գեղարվեստական պատմությանը զուգահեռ կարող են հայտնվել թերթային վերնագրեր, հանրային իրադարձությունների արձագանքներ, կենսագրական հատվածներ և ներքին մենախոսություններ։ Այս եղանակով վեպի գեղարվեստական տարածքը ընդլայնվում է՝ ընդգրկելով ոչ միայն հերոսների անձնական կյանքը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական իրականությունը։ Դոս Պասոսի մոտ հատկապես կարևոր է անհատի և զանգվածային հասարակության փոխհարաբերությունը։ Նրա կերպարները հաճախ հայտնվում են արագ փոփոխվող Ամերիկայի սոցիալական և տնտեսական միջավայրում, որտեղ քաղաքային զարգացումը, արդյունաբերացումը, կապիտալիստական հարաբերությունները, պատերազմները և քաղաքական հակասությունները անմիջական ազդեցություն են ունենում մարդու կյանքի վրա։ Այս համատեքստում վեպը դառնում է ոչ միայն անձնական ճակատագրերի պատմություն, այլև մի ամբողջ հասարակության գեղարվեստական պատկերը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև հեղինակի լեզվական ու ոճական բազմազանությանը։ Տարբեր կերպարների համար օգտագործվող խոսքային առանձնահատկությունները, ներքին մենախոսությունը, փաստագրական նյութի և գեղարվեստական պատումի միաձուլումը ստեղծում են բազմաշերտ տեքստ, որտեղ միաժամանակ գործում են տարբեր ձայներ և տեսանկյուններ։ Դրանով հեղինակը հրաժարվում է միակողմանի պատմողի դիրքից և ընթերցողին ավելի ակտիվ դեր է տալիս։ Փորձարարական ձևը նաև հնարավորություն է տալիս վերանայել իրականության ներկայացման ավանդական սկզբունքները։ Դոս Պասոսի համար իրականությունը մեկ ամբողջական և միանշանակ պատմություն չէ․ այն կազմված է բազմաթիվ անհատական ընկալումներից, իրար հակասող տեսակետներից և երբեմն անկապ թվացող, բայց ընդհանուր ժամանակաշրջանի մեջ փոխկապակցված իրադարձություններից։ Հենց այդ պատճառով նրա վեպերի կառուցվածքային մասնատվածությունը ոչ թե պարզապես ձևական հնարք է, այլ ժամանակակից աշխարհի բարդությունն արտահայտելու գեղարվեստական միջոց։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ջոն Դոս Պասոսի փորձարարական վեպը կարևոր դեր ունի ամերիկյան մոդեռնիստական գրականության մեջ։ Նրա ստեղծագործական նորարարությունները՝ բազմակենտրոն կառուցվածքը, կինոմոնտաժային սկզբունքների կիրառումը, փաստագրական և գեղարվեստական նյութի համադրությունը, ներքին մենախոսությունը և բազմաձայն պատումը, ընդլայնում են վեպի արտահայտչական հնարավորությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականությամբ, մոդեռնիզմով, XX դարի վեպի պատմությամբ և գրական ձևերի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես է Դոս Պասոսը փոխակերպում ավանդական վիպական կառուցվածքը և այն դարձնում ժամանակակից հասարակության բազմաշերտ իրականությունը ներկայացնելու միջոց։

Другие предметы

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Արցախի միջին լեռնային գոտու պայմաններում խաղողի «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի վազերի աճի ու բերքատվության վրա ոռոգման ռեժիմների և աչքերով (կտրվածքի/էտի ծանրաբեռնվածության) ազդեցության համատեղ գնահատմանը՝ ընդգծելով ագրոտեխնիկական գործոնների դերը խաղողագործության արդյունավետության բարձրացման մեջ։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են ոռոգման տարբեր ինտենսիվությունները ազդում վեգետատիվ աճի, շիվերի զարգացման, տերևային մակերեսի ձևավորման և բերքի որակական ու քանակական ցուցանիշների վրա՝ հաշվի առնելով նաև հողի խոնավության պահպանումը և կլիմայական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էտի ծանրաբեռնվածության՝ աչքերի քանակի կարգավորման ազդեցությանը, որը անմիջականորեն կապված է վազի բեռնվածության, սննդանյութերի բաշխման և բերքատվության կայունության հետ։ Քննարկվում է նաև «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի կենսաբանական առանձնահատկությունների տարբեր արձագանքը նույն ագրոտեխնիկական պայմաններում՝ ընդգծելով սորտային ընտրության կարևորությունը լեռնային գոտիներում խաղողագործության զարգացման համար։ Աշխատությունում եզրակացվում է, որ ոռոգման և էտի օպտիմալ համադրությունը թույլ է տալիս ապահովել վազերի հավասարակշռված աճ, բարձրացնել բերքատվությունը և բարելավել խաղողի տեխնոլոգիական որակը՝ հատկապես ռիսկային գյուղատնտեսական պայմաններում։