Հնախոսություն եգիպտացիների, կարթագենացիների, ասորեստանցիների, բաբելացիների, մարերի և պարսիկների, մակեդոնացիների ու հույների մասին, հատոր 2

История

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի զինված ուժերում 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին իրականացված արդիականացման գործընթացների պատմաքաղաքական և ռազմավարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի կազմակերպական կառուցվածքի, տեխնոլոգիական ապահովվածության, կառավարման համակարգերի և պաշտպանական արդյունաբերության զարգացման միջև փոխկապակցվածությունն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1980-ական թվականներից ձևավորված պաշտպանական արդյունաբերության նոր քաղաքականությանը, որի շրջանակում զինված ուժերի արդիականացումը աստիճանաբար կապվեց ազգային արդյունաբերական կարողությունների ընդլայնման, միջազգային համագործակցության, համատեղ արտադրության և տեխնոլոգիական կարողությունների զարգացման հետ։ Թուրքիայի պաշտպանական արդյունաբերության պետական մարմնի պատմական տվյալներով՝ 1985 թվականին ստեղծված համապատասխան կառույցի նպատակներից էին զինված ուժերի արդիականացումը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված ազգային պաշտպանական արդյունաբերության զարգացումը, իսկ 1990–2000 թվականներին գնումների քաղաքականության մեջ պատրաստի արտադրանքի ձեռքբերումից աստիճանաբար անցում էր կատարվում համատեղ արտադրության ուղղությամբ։ 2000-ականներից ավելի մեծ նշանակություն ստացավ հիմնական հարթակների նախագծման և տեղական արդյունաբերական կարողությունների զարգացման մոտեցումը։ Հետազոտության շրջանակում այս փոփոխությունները դիտարկվում են նաև ՆԱՏՕ-ին Թուրքիայի անդամակցության և դաշինքի շրջանակում փոխգործունակության պահանջների համատեքստում։ 21-րդ դարի սկզբին ՆԱՏՕ-ն իր անդամների ռազմական կարողությունների վերափոխման կարևոր ուղղություններ էր համարում ժամանակակից, ավելի կիրառելի և տեղակայման համար հարմար ուժերի ձևավորումը, ինչն ընդհանուր միջավայր էր ստեղծում նաև Թուրքիայի ռազմական բարեփոխումների համար։ Քննվում են պաշտպանական պլանավորման, կառավարման և հրամանատարական համակարգերի փոփոխությունները, ռազմական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, ինչպես նաև տեղական գիտահետազոտական ու արտադրական ներուժի դերի աճը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ արդիականացումը միայն տեխնիկական վերազինում չէ, այլ ներառում է նաև անձնակազմի պատրաստության, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմավարական պլանավորման և ռազմական կառավարման փոփոխություններ։ Կարևորվում է պաշտպանական արդյունաբերության և պետական քաղաքականության փոխհարաբերությունը, քանի որ տեղական արտադրական ներուժի զարգացումը դիտարկվում էր արտաքին մատակարարումներից կախվածությունը նվազեցնելու և տեխնոլոգիական կարողությունները ընդլայնելու քաղաքականության շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Թուրքիայի զինված ուժերի վերափոխումը որպես ռազմական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և արդյունաբերական գործոնների փոխազդեցությամբ պայմանավորված երկարաժամկետ գործընթաց՝ այն տեղադրելով նաև ՆԱՏՕ-ի ռազմական վերափոխումների և տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրի համատեքստում։

Религия

Աստվածաշունչը քրիստոնեական հավատքի գլխավոր սուրբ գրությունն է, որն ընդգրկում է Հին և Նոր կտակարանները՝ ներկայացնելով քրիստոնեական դավանանքի, հոգևոր կյանքի և բարոյական արժեքների հիմնարար դրույթները։ Այն միավորում է տարբեր ժամանակներում ստեղծված կրոնական, պատմական, իմաստասիրական և ուսուցողական բնույթի գրություններ, որոնք անդրադառնում են աշխարհի արարմանը, մարդկության պատմությանը, Աստծո և մարդու հարաբերությանը, հավատքի պահպանմանը և բարոյական պատասխանատվությանը։ Հին կտակարանը ներառում է պատմություններ, օրենքներ, սաղմոսներ, իմաստության գրություններ և մարգարեական խոսքեր՝ ներկայացնելով աստվածաշնչյան ավանդության ձևավորումն ու զարգացումը։ Նոր կտակարանը կենտրոնանում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, գործունեության և ուսմունքի, նրա քարոզների ու առակների, ինչպես նաև առաքյալների գործունեության և վաղ քրիստոնեական համայնքների կյանքի վրա։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական ավանդության, աղոթքի, պաշտամունքի և հոգևոր դաստիարակության համար։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հավատքի հիմնական սկզբունքներին, բարոյական պատգամներին և մարդկային կյանքի իմաստի, սիրո, արդարության, ներողամտության ու խղճի վերաբերյալ խորհրդածություններին։ Միաժամանակ գիրքը կարևոր գրական և մշակութային ժառանգություն է, որի գաղափարներն ու պատկերները մեծ ազդեցություն են թողել հայ հոգևոր կյանքի, լեզվի և գրավոր մշակույթի զարգացման վրա։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ոչ լեզվական բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում անգլերեն պատմագիտական տերմինաբանության ընտրության, համակարգման և մեթոդական տիպականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Քննության են առնվում պատմագիտական բառապաշարի լեզվաբանական և մասնագիտական առանձնահատկությունները, տերմինների ընտրության չափանիշները և ուսումնական նյութում դրանց ընդգրկման սկզբունքները։ Վերլուծվում են տերմինների իմաստային կառուցվածքը, գործածության հաճախականությունը, մասնագիտական նշանակությունը և պատմագիտական տարբեր թեմատիկ ոլորտներին պատկանելությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական բառապաշարի դասակարգման և մեթոդական խմբավորման հնարավորություններին՝ ըստ լեզվական բարդության, իմաստային կապերի, կիրառության ոլորտի և յուրացման աստիճանի։ Դիտարկվում են ուսանողների մասնագիտական հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը նպաստող վարժությունների, առաջադրանքների և ուսուցման մեթոդների ընտրության սկզբունքները։ Քննարկվում են տերմինների ընկալման, մտապահման և խոսքային գործունեության մեջ ճիշտ կիրառման ընթացքում առաջացող դժվարությունները, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման մեթոդական միջոցները։ Կարևորվում է տերմինաբանական աշխատանքի կապը մասնագիտական տեքստերի ընթերցանության, թարգմանության, բանավոր հաղորդակցության և գիտական տեղեկատվության ընկալման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսումնական բառապաշարի ծավալի որոշմանը, նյութի աստիճանական բարդացմանը և սովորողների մասնագիտական պահանջներին համապատասխանեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել մասնագիտական անգլերենի դասավանդման բովանդակության կատարելագործմանը, պատմագիտական տերմինաբանության յուրացման արդյունավետ մեթոդների մշակմանը և ուսանողների՝ օտարալեզու մասնագիտական աղբյուրների հետ ինքնուրույն աշխատելու կարողությունների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, պատմաբանների, բուհերի դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Другие предметы

Կարտոֆիլի սորտերի և սորտատիպերի համեմատական ուսումնասիրումը Իրանի Գոլեստան նահանգի լեռնային և հարթավայրային պայմաններում ուղղված է տարբեր ագրոէկոլոգիական գոտիներում բույսերի հարմարվողականության, բերքատվության և որակական ցուցանիշների գնահատմանը՝ հաշվի առնելով կլիմայական, հողային և միկրոկլիմայական առանձնահատկությունները։ Գոլեստան նահանգը բնութագրվում է զգալի բարձրաչափական տարբերություններով, որտեղ լեռնային շրջաններում գերակշռում են ավելի զով կլիմա, բարձր խոնավություն և կարճ վեգետացիոն շրջան, իսկ հարթավայրերում՝ ավելի տաք և չոր պայմաններ՝ երկար աճման սեզոնով, ինչը ստեղծում է տարբեր պահանջներ կարտոֆիլի սորտերի նկատմամբ։ Համեմատական ուսումնասիրության հիմնական նպատակներից է տարբեր սորտերի ադապտացիոն կարողության, բերքատվության կայունության և հիվանդությունների նկատմամբ դիմադրողականության գնահատումը՝ հատկապես ուշացած մաշկային հիվանդության (phytophthora infestans) և այլ սնկային վարակների նկատմամբ։ Լեռնային պայմաններում հաճախ առավել արդյունավետ են համարվում վաղահաս և ցրտադիմացկուն սորտերը, որոնք կարողանում են կարճ վեգետացիոն շրջանում ձևավորել բավարար բերք, մինչդեռ հարթավայրային գոտիներում ավելի բարձր արդյունքներ կարող են տալ միջին և ուշահաս սորտերը՝ պայմանով, որ ապահովված է բավարար ոռոգում և սննդային ռեժիմ։ Սորտատիպերի համեմատական վերլուծությունը ներառում է նաև կարտոֆիլի պալարների չափը, օսլայի պարունակությունը, պահեստավորման ունակությունը և շուկայական որակական հատկանիշները, որոնք կարևոր են տնտեսական արդյունավետության տեսանկյունից։ Հետազոտություններում կիրառվում են դաշտային փորձարարական դիզայններ, կրկնություններով փորձարկումներ և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ արդյունքների հավաստիությունն ապահովելու համար։ Ընդհանուր առմամբ, նման համեմատական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ընտրել տարածաշրջանային պայմաններին առավել հարմար կարտոֆիլի սորտեր՝ բարձրացնելով արտադրողականությունը և ապահովելով ագրարային արտադրության կայուն զարգացում Գոլեստան նահանգի տարբեր ագրոէկոլոգիական գոտիներում։

Религия

Աշխատությունը նախատեսված է Մարդասիրական ճեմարանի սաների հոգևոր և բարոյական դաստիարակության համար՝ միավորելով քրիստոնեական ուսուցողական նյութեր և մանկական աղոթքներ։ Այն արտացոլում է կրթության այն մոտեցումը, որի համաձայն երեխայի մտավոր զարգացմանը պետք է զուգակցվի հավատքի, բարության, ազնվության և բարոյական պատասխանատվության ձևավորումը։ Քրիստոնեական ուսուցումները նպատակ ունեն երեխաներին ծանոթացնելու հավատի հիմնական գաղափարներին, Աստծո հանդեպ սիրո և վստահության նշանակությանը, Հիսուս Քրիստոսի ուսմունքին, պատվիրաններին և քրիստոնեական վարքի սկզբունքներին։ Աղոթքները կարևոր դեր ունեն այս դաստիարակչական գործընթացում՝ սովորողներին ծանոթացնելով առ Աստված դիմելու, շնորհակալություն հայտնելու, օգնություն խնդրելու, մեղքերի համար զղջալու և հոգևոր խաղաղություն որոնելու ավանդույթներին։ Դրանք կարող են կիրառվել ինչպես անհատական աղոթքի, այնպես էլ ուսումնական հաստատության ընդհանուր հոգևոր կյանքի ընթացքում՝ նպաստելով հավատքի և աղոթական սովորությունների ձևավորմանը։ Հատկապես ուշագրավ է հրատարակության կապը Մարդասիրական ճեմարանի հետ, քանի որ այն վկայում է հայկական կրթական միջավայրում կրոնական գիտելիքի և բարոյական դաստիարակության համատեղ կազմակերպման ձգտման մասին։ Գիրքը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ կրթական ու եկեղեցական պատմության, Կալկաթայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի և մանկավարժական ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն ներկայացնում է այն կարևոր դերը, որ հոգևոր գրականությունն ունեցել է երեխաների կրթության, ինքնության պահպանման և համայնքային կյանքի շարունակականության գործում։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է ուրեոթելիկ և ոչ ուրեոթելիկ արգինազների դերի համակողմանի ուսումնասիրությանը պոլիամինների կենսասինթեզի գործընթացում՝ ընդգծելով արգինինի նյութափոխանակության կենտրոնական տեղը բջջային կենսաքիմիական ուղիներում։ Վերլուծվում են արգինազ ֆերմենտների իզոֆորմները, դրանց արտահայտման առանձնահատկությունները տարբեր հյուսվածքներում և օրգանիզմներում, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը օրնիտինի ձևավորմանը՝ որպես պոլիամինների (պուտրեսցին, սպերմիդին, սպերմին) կենսասինթեզի նախանյութի։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուրեոթելիկ և ոչ ուրեոթելիկ օրգանիզմներում ազոտի փոխանակության տարբերություններին, ֆերմենտային կարգավորման մեխանիզմներին և նյութափոխանակային հոսքերի վերահսկման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է պոլիամինների կենսաբանական դերը՝ բջջային աճի, տարբերակման, ԴՆԹ-ի կայունության և սթրեսային պատասխանների կարգավորման գործընթացներում։ Աշխատությունը ներկայացնում է փորձարարական և տեսական տվյալների համադրություն՝ բացահայտելով արգինազների ֆունկցիոնալ նշանակությունը կենսասինթետիկ ուղիների կարգավորման և բջջային հոմեոստազի պահպանման մեջ։