Կիլիկիայի հայկական թագավորության և Եգիպտոսի սուլթանության հարաբերությունները 1250-1375 թթ.

Литература

Մխիթար Գոշը (Մխիթար Գոշ 1130–1213) հայ միջնադարյան գրականության և իրավագիտության հսկայական ազդեցություն ունեցող գործիչ է, որը համարվում է հայկական իրավաբանական և աստվածաբանական գրականության դասական ներկայացուցիչ։ Նա առավել հայտնի է իր «Դատական կանոնագրությամբ» (կամ «Հանրապետական կամ Քաղաքացիական օրենսգիրք») և «Քրիստոնեական բարոյագիտություն» գործերով, որոնց միջոցով զարգացրել է իրավագիտության, բարոյագիտության և վարչական իրավունքի հիմնարար սկզբունքները։ Մխիթար Գոշի ստեղծագործություններում առկա է իրավունքի ու արդարադատության հաստատման գաղափարը, ինչպես նաև հասարակական կյանքի կարգի, օրդինացիայի և բարոյական նորմերի ձևավորման կարևորությունը։ Նրա դատական կանոնագրությունը ներառում է քաղաքացիական, քրեական և վարչական իրավունքի նորմերը՝ հիմնված Հայկական եկեղեցու, ավանդույթի և դասական իրավական սկզբունքների վրա, ինչը թույլ է տալիս ապահովել արդարադատություն և իրավական պաշտպանություն հասարակության բոլոր շերտերի համար։ Գործերի լեզուն պարզ, հասկանալի ու ուսուցողական է, ինչի շնորհիվ դրանք օգտագործվել են ինչպես իրավաբանական պրակտիկայում, այնպես էլ կրթական նպատակներով՝ միջնադարյան Հայաստանի և նրա շրջակա շրջանների իրավագիտական ուսուցման համար։ Մխիթար Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր դեր են ունեցել իրավական և մշակութային ժառանգության պահպանման, հասարակական կյանքի կանոնակարգման և հայ իրավագիտության զարգացման գործում։ Նրա նուրբ վերլուծություններն ու սկզբունքները մինչև այսօր դիտվում են որպես իրավական մտքի դասական օրինակ և հանդիսանում են հայկական իրավաբանության հիմքերի կարևոր բաղադրիչ։

Литература

Այս ժողովածուն նախատեսված է ուսումնական հաստատությունների՝ վարժարանների կարիքների համար և ներառում է արձակ ու չափածո գրական նյութերի ընտրանի։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը ցույց է տալիս, որ գրքում հավաքված են տարբեր ստեղծագործություններից ընտրված հատվածներ կամ առանձին երկեր, որոնք կարող են ծառայել որպես ընթերցանության և գրական կրթության ուսումնական նյութ։ Արձակ բաժինը կարող է ներառել պատմողական բնույթի երկեր, պատմվածքներ, նկարագրություններ, խրատական պատմություններ կամ այլ արձակ նյութեր, իսկ չափածո բաժինը՝ բանաստեղծություններ և բանաստեղծական ստեղծագործություններ։ Նման ժողովածուների նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել գրական խոսքի տարբեր ձևերին, զարգացնել ընթերցանության ըմբռնումը, լեզվական արտահայտչամիջոցների ճանաչումը և գեղագիտական ընկալումը։ Դրանք կարող են նպաստել նաև բառապաշարի հարստացմանը, գրավոր ու բանավոր խոսքի զարգացմանը և գրական ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Վարժարանների համար նախատեսված լինելու հանգամանքը վկայում է գրքի գործնական կրթական նշանակության մասին․ այն կարող էր օգտագործվել դասարանում ընթերցանության, գրական նյութերի քննարկման, անգիր սովորելու կամ լեզվական վարժությունների ընթացքում։ Արձակ և չափածո ստեղծագործությունների համատեղ ընդգրկումը սովորողներին հնարավորություն է տալիս համեմատելու գրական տարբեր ժանրերի կառուցվածքը, լեզուն և արտահայտչական միջոցները։ Հրատարակությունը կարևոր է XIX դարի հայ ուսումնական գրականության, դպրոցական ընթերցանության նյութերի կազմման և գրական կրթության զարգացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Սակայն առանց բովանդակության ցանկի կամ բնագրի հնարավոր չէ հաստատել ժողովածուում ընդգրկված հեղինակների անունները, ստեղծագործությունների վերնագրերը, նյութերի լեզվական կամ թեմատիկ ընտրության սկզբունքները և նախատեսված դասարանների հստակ շրջանակը։

Право

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում իրավունքի ձևերի (աղբյուրների) համակարգին՝ այն դիտարկելով տեսական-իրավական վերլուծության շրջանակում՝ որպես իրավական կարգավորման հիմքային կառուցվածք, որը սահմանում է իրավունքի արտահայտման ձևերը, դրանց իրավաբանական ուժը և փոխհարաբերությունները։ Նյութում վերլուծվում են իրավունքի աղբյուրների հիմնական տեսակները՝ Սահմանադրություն, օրենքներ, ենթաօրենսդրական նորմատիվ ակտեր, միջազգային պայմանագրեր, իրավական սովորույթներ և դատական պրակտիկայի դերակատարությունը՝ իրավական համակարգի զարգացման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Սահմանադրության գերակայության սկզբունքին և նորմատիվ իրավական ակտերի հիերարխիկ կառուցվածքին, որը ապահովում է իրավական համակարգի միասնականությունն ու կանխատեսելիությունը։ Քննարկվում են նաև միջազգային իրավունքի և ներպետական իրավունքի փոխազդեցության հարցերը, ինչպես նաև իրավական աղբյուրների մեկնաբանման և կիրառման խնդիրները դատական և վարչական պրակտիկայում։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ իրավունքի ձևերի համակարգի արդյունավետությունը պայմանավորված է իրավական հստակությամբ, ինստիտուցիոնալ կայունությամբ և իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականությամբ՝ ապահովելով իրավական պետության կայացման հիմնարար հիմքեր Հայաստանի Հանրապետությունում։

Литература

Այս փոքրածավալ գրական ստեղծագործությունը ներկայացված է երկու սիրահարների կերպարների շուրջ կառուցված պատմությամբ։ Վերնագրում արտահայտված հարցադրումը և սիրային հարաբերությունների հիշատակումը հուշում են երկի կենտրոնական թեման՝ մարդկային զգացմունքները, սիրո հետ կապված ընտրություններն ու հարաբերությունների բարդությունները։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես սիրային բովանդակությամբ գեղարվեստական երկ, սակայն առանց լրացուցիչ տեղեկությունների նպատակահարմար չէ հստակեցնել սյուժետային մանրամասները կամ վերագրել նրան որոշակի ժանրային կառուցվածք։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի հայ գրականության մեջ սիրային թեմատիկայի, երկխոսական պատումի և ընթերցողական ժամանցի համար նախատեսված գրական նյութերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը նաև վկայում է Երևանի տպագրական միջավայրում հայերեն գրական երկերի տարածման մասին։ Այն արժեքավոր մատենագիտական նյութ է ժամանակաշրջանի հայ գրքի պատմության, գրական նախասիրությունների և քաղաքային ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համայնքային ծառայողների աշխատանքի վարձատրության կազմակերպման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը՝ տեղական ինքնակառավարման մարմնի գործունեության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում համայնքային ծառայության արդյունավետության, աշխատավարձի ձևավորման սկզբունքների, պաշտոնների դասակարգման, աշխատանքի բարդության ու պատասխանատվության և վարձատրության միջև փոխկապակցվածության խնդիրներն են։ Աշխատավարձը դիտարկվում է ոչ միայն որպես աշխատողի կատարած աշխատանքի դիմաց վճարում, այլև որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման, մասնագիտական մոտիվացիայի, որակյալ կադրերի ներգրավման և պահպանման կարևոր գործիք։ Քննվում են համայնքային ծառայողների հիմնական աշխատավարձի սահմանման մոտեցումները, հավելավճարների, պարգևատրումների և այլ վճարումների կիրառման սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը աշխատողների նյութական շահագրգռվածության և աշխատանքի արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պաշտոնային պարտականությունների ծավալի, պատասխանատվության աստիճանի, մասնագիտական որակավորման, աշխատանքային փորձի և աշխատանքի արդյունքների գնահատման ու վարձատրության միջև հնարավոր համապատասխանությանը։ Տեղական ինքնակառավարման մարմնի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդհանուր համակարգային խնդիրները դիտարկել կազմակերպական իրական միջավայրի շրջանակում՝ վերլուծելով աշխատակազմի կառուցվածքը, պաշտոնների բաշխումը, աշխատավարձի ձևավորման մեխանիզմները և ֆինանսական հնարավորությունների ազդեցությունը կադրային քաղաքականության վրա։ Կարևոր ուղղություն է համայնքային բյուջեի հնարավորությունների և աշխատավարձային ծախսերի հարաբերակցության գնահատումը, քանի որ վարձատրության համակարգի կատարելագործումը պետք է համադրվի ֆինանսական կայունության և հանրային միջոցների արդյունավետ օգտագործման պահանջների հետ։ Քննվում են նաև աշխատանքի գնահատման չափորոշիչների հստակեցման, վարձատրության համակարգի թափանցիկության բարձրացման և աշխատողների կատարողական արդյունքների ու խրախուսման մեխանիզմների միջև ավելի հիմնավորված կապի ձևավորման հարցերը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել գործող կազմակերպական մեխանիզմների համեմատական վերլուծություն, աշխատավարձային համակարգում առկա անհամաչափությունների բացահայտում և դրանց բարելավման տնտեսական ու կառավարչական մոտեցումների քննարկում։ Առանձին նշանակություն ունի արդար և հասկանալի վարձատրության համակարգի դերը համայնքային ծառայության գրավչության, աշխատողների մոտիվացիայի և կադրերի կայունության ապահովման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տեղական ինքնակառավարման, հանրային կառավարման, աշխատանքի տնտեսագիտության և մարդկային ռեսուրսների կառավարման ոլորտների ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով համայնքային ծառայության վարձատրության կազմակերպումը որպես կառավարման արդյունավետության և համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալ զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է V–XVIII դարերի ընթացքում հայ և իրանական գրականությունների միջև ձևավորված բազմաշերտ կապերի, փոխազդեցությունների և մշակութային հաղորդակցության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ հայ-իրանական գրական հարաբերությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին գրական ստեղծագործությունների կամ հեղինակների միջև ազդեցությունների ամբողջություն, այլև որպես երկարատև պատմամշակութային գործընթաց, որի հիմքում ընկած են երկու ժողովուրդների հարևանությունը, պատմական փոխհարաբերությունները, լեզվական ու մշակութային շփումները և ընդհանուր տարածաշրջանային միջավայրը։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել այն ուղիները, որոնց միջոցով իրանական մշակութային և գրական տարրերը ներթափանցել են հայկական գրական միջավայր, ինչպես նաև այն ազդեցությունները, որոնք հայկական գրական և մշակութային ավանդույթները կարող էին ունենալ իրանական աշխարհի վրա։ V–XVIII դարերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու այդ կապերի զարգացման երկարատև ընթացքին՝ սկսած վաղմիջնադարյան մշակութային շփումներից մինչև նոր ժամանակաշրջանի գրական հարաբերություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական պայմանների ազդեցությանը գրական փոխազդեցությունների վրա։ Հայ և իրանական ժողովուրդների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային շփումները տարբեր դարաշրջաններում ստեղծել են փոխադարձ ազդեցությունների համար նպաստավոր միջավայր։ Այդ հարաբերություններում կարևոր դեր են ունեցել նաև առևտրական ճանապարհները, քաղաքային մշակութային կենտրոնները, կրթական և հոգևոր հաստատությունները, ինչպես նաև տարբեր լեզուներով գրականության տարածման ու թարգմանության գործընթացները։ Գրական կապերը զարգացել են ոչ միայն ուղղակի ազդեցության միջոցով, այլև բանավոր ավանդությունների, պատմությունների, առասպելների, ժողովրդական զրույցների և մշակութային պատկերացումների փոխանակման ճանապարհով։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում թարգմանական գրականության դերը։ Թարգմանությունը հանդես է գալիս որպես մշակույթների միջև հաղորդակցության հիմնական միջոցներից մեկը՝ հնարավորություն տալով գրական և գաղափարական արժեքների տարածմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում թարգմանված կամ փոխադրված ստեղծագործությունները նպաստել են գրական ժանրերի, թեմաների, կերպարների և գեղարվեստական պատկերների փոխանակմանը։ Այս գործընթացը հատկապես կարևոր է այն առումով, որ թարգմանության միջոցով ոչ միայն առանձին ստեղծագործություններ են անցնում մի մշակույթից մյուսը, այլև փոխվում են գրական ընկալման և գեղարվեստական մտածողության որոշ ձևեր։ Հայ-իրանական գրական կապերի կարևոր դրսևորումներից է թեմատիկ և կերպարային ընդհանրությունների ձևավորումը։ Երկու գրական ավանդույթներում հանդիպող պատմական, առասպելական, սիրային, հերոսական և բարոյափիլիսոփայական թեմաները կարող են ունենալ տարբեր ազգային մեկնաբանություններ, սակայն միաժամանակ պահպանել որոշակի ընդհանուր հիմք։ Հերոսական պայքարի, հայրենիքի, սիրո, հավատարմության, իշխանության, բարոյական ընտրության և ճակատագրի վերաբերյալ պատկերացումները տարբեր ժամանակներում դարձել են փոխազդեցության կարևոր հարթակներ։ Այդ ընդհանրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ոչ միայն ազդեցության ուղղությունները, այլև երկու գրականությունների ինքնատիպությունը։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև պատմագրական և գրական ժառանգության փոխհարաբերությանը։ Հայ և իրանական պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները կարող են կարևոր նյութ տրամադրել երկու ժողովուրդների մշակութային շփումների ուսումնասիրության համար։ Պատմական իրադարձությունների գեղարվեստական արտացոլումը հաճախ անցնում է ազգային սահմաններից և դառնում փոխադարձ գրական պատկերացումների ձևավորման հիմք։ Այս համատեքստում գրականությունը հանդես է գալիս որպես պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր ժողովուրդների միջև մշակութային ընկալումների ձևավորման միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի նաև բանահյուսական ժառանգության ուսումնասիրությունը։ Ժողովրդական հեքիաթները, ավանդազրույցները, առասպելները և հերոսապատումները հաճախ ունեն շարժուն բնույթ և կարող են տարածվել տարբեր ժողովուրդների մշակութային միջավայրերում՝ ենթարկվելով տեղական վերամշակման։ Հայկական և իրանական բանահյուսական նյութերի համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու սյուժետային մոտիվների, կերպարային տիպերի և պատկերային համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այդ գործընթացում փոխառությունը սովորաբար չի նշանակում մեխանիկական կրկնություն․ օտար նյութը նոր մշակութային միջավայրում ստանում է նոր իմաստ և ձև։ XVIII դարի հասնող ժամանակային ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայ-իրանական գրական կապերի շարունակականությունը՝ չնայած քաղաքական և հասարակական փոփոխություններին։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվում են գրական հաղորդակցության ձևերը, սակայն մշակութային շփումների հիմքում շարունակում են մնալ աշխարհագրական հարևանությունը, պատմական կապերը և փոխադարձ հետաքրքրությունը։ Այս երկարատև գործընթացը ցույց է տալիս, որ հայ և իրանական գրականությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունների լայն համակարգում։ Ուսումնասիրության արժեքը պայմանավորված է նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից դրա նշանակությամբ։ Հայ-իրանական գրական կապերի քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ տարբերակել փոխազդեցության, փոխառության, զուգահեռ զարգացման և ընդհանուր մշակութային միջավայրի ազդեցության երևույթները։ Այն նպաստում է երկու գրական ավանդույթների փոխադարձ կապերի ավելի ամբողջական ընկալմանը և ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են պատմականորեն հարակից ժողովուրդների գրականությունները պահպանել սեփական ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ փոխանակելով թեմաներ, գաղափարներ և գեղարվեստական ձևեր։ Այս ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայ և իրանական գրականության, արևելյան մշակույթի, համեմատական գրականագիտության և միջմշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել V–XVIII դարերում ձևավորված հայ-իրանական գրական փոխհարաբերությունների զարգացման հիմնական ուղղությունների և դրանց մշակութային նշանակության մասին։