Կրտսեր Անաքարսիսի ուղևորությունը Հունաստան, հատոր երկրորդ

Другие предметы

Գիրքը նվիրված է Երևանի կենտրոնական հատվածի վերակազմավորման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով ժամանակակից քաղաքաշինական, ճարտարապետական և տարածքային զարգացման խնդիրներին։ Աշխատությունում վերլուծվում են քաղաքի կենտրոնի ձևավորման պատմական առանձնահատկությունները, կառուցապատման կառուցվածքը, քաղաքային միջավայրի փոփոխության հիմնական ուղղությունները և վերակազմավորման վրա ազդող սոցիալ-տնտեսական ու մշակութային գործոնները։ Քննարկվում են տարածքների արդյունավետ օգտագործման, պատմամշակութային ժառանգության պահպանության, նոր կառուցապատման ինտեգրման, տրանսպորտային հոսքերի կազմակերպման, հանրային տարածքների բարելավման և բնակչության կենսապայմանների զարգացման հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքային միջավայրի կայուն զարգացման սկզբունքներին, ճարտարապետական լուծումների ներդաշնակմանը և կենտրոնական տարածքների արդիականացման ուղիներին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինության մասնագետների, տարածքային պլանավորման ոլորտի հետազոտողների, պետական և համայնքային կառավարման ներկայացուցիչների, ինչպես նաև քաղաքային զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողների և մասնագետների համար։

Психология

Психология школьного конфликта: Социально-перцептивные и рефлексивные аспекты աշխատությունը կրթական հոգեբանության ոլորտի գիտական և մեթոդական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է դպրոցական միջավայրում առաջացող կոնֆլիկտների հոգեբանական պատճառների և դինամիկայի վրա, այն վերլուծում է աշակերտների, ուսուցիչների և ծնողների միջև փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով սոցիալ-ընկալողական (social-perceptual) և ռեֆլեքսիվ գործընթացների դերը կոնֆլիկտների ձևավորման և լուծման մեջ, գիրքը ներկայացնում է կոնֆլիկտային իրավիճակների հոգեբանական մեխանիզմները, սխալ ընկալումների և հաղորդակցության խանգարումների ազդեցությունը, ինչպես նաև ինքնավերլուծության և ինքնակարգավորման կարևորությունը, միաժամանակ առաջարկելով կանխարգելման և միջամտության մանկավարժական ռազմավարություններ, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հոգեբանության, մանկավարժության և դպրոցական կառավարման ոլորտների մասնագետների համար։

Финансы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության համակարգի ֆինանսական կառավարման կազմակերպման, ֆինանսավորման մեխանիզմների, բուհերի ֆինանսական կայունության և առկա կառավարչական խնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման և արդյունավետ օգտագործման սկզբունքների վրա՝ դրանք դիտարկելով կրթության որակի, բուհերի զարգացման, հասանելիության և կառավարման արդյունավետության հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Ֆինանսական կառավարումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկամուտների և ծախսերի հաշվառման գործընթաց, այլև որպես բուհի ռազմավարական կառավարման կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ֆինանսական միջոցները համապատասխանեցնել կրթական, գիտահետազոտական և կազմակերպական առաջնահերթություններին։ Քննության են առնվում բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները՝ պետական ֆինանսավորում, ուսման վարձերից ձևավորվող եկամուտներ, գիտահետազոտական ծրագրերի միջոցներ, դրամաշնորհներ, միջազգային ծրագրերից ստացվող ֆինանսավորում, նվիրատվություններ և օրենսդրությամբ թույլատրելի այլ եկամուտներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական ֆինանսավորման մեխանիզմներին և այն հարցին, թե որքանով են դրանք ապահովում բուհերի հիմնական գործառույթների իրականացումը և երկարաժամկետ զարգացման հնարավորությունները։ Վերլուծվում է ֆինանսական աղբյուրների սահմանափակ բազմազանությունից առաջացող կախվածության խնդիրը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ուսումնական հաստատության եկամուտների զգալի մասը ձևավորվում է ուսման վարձերից։ Նման կառուցվածքը կարող է բուհերի ֆինանսական վիճակը դարձնել զգայուն ուսանողների թվի, ժողովրդագրական փոփոխությունների, կրթական պահանջարկի և սոցիալ-տնտեսական պայմանների նկատմամբ։ Կարևորվում է ֆինանսավորման աղբյուրների բազմազանեցումը և այնպիսի ֆինանսական քաղաքականության ձևավորումը, որը կարող է նվազեցնել առանձին եկամտային աղբյուրներից կախվածությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բյուջետային պլանավորման գործընթացը։ Քննության է առնվում տարեկան ֆինանսական պլանավորման և երկարաժամկետ ռազմավարական նպատակների միջև կապը, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բուհի ֆինանսական ռեսուրսները կարող են բաշխվել կրթական ծրագրերի, գիտահետազոտական գործունեության, ենթակառուցվածքների, աշխատակազմի զարգացման և այլ առաջնահերթությունների միջև։ Առանձին նշանակություն է տրվում ծախսերի կառուցվածքի վերլուծությանը։ Աշխատավարձային ծախսերը, շենքերի և ենթակառուցվածքների պահպանումը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպումը, տեխնիկական վերազինումը, թվային համակարգերի ներդրումը, գիտական հետազոտությունների ֆինանսավորումը և ուսանողական ծառայությունները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված ուղղություններ, որոնց միջև միջոցների արդյունավետ բաշխումը կարող է էական ազդեցություն ունենալ բուհի գործունեության արդյունքների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ֆինանսական ինքնավարության խնդրին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատության արդյունավետ կառավարումը պահանջում է որոշակի ազատություն ֆինանսական ռեսուրսների տնօրինման և զարգացման առաջնահերթությունների որոշման հարցում, սակայն այդ ինքնավարությունը միաժամանակ ենթադրում է հաշվետվողականության, թափանցիկության և վերահսկողության գործուն համակարգերի առկայություն։ Ուսումնասիրվում է ինքնավարության և պետական վերահսկողության միջև հավասարակշռության խնդիրը՝ հաշվի առնելով հանրային միջոցների նպատակային օգտագործման անհրաժեշտությունը։ Ֆինանսական հաշվետվողականությունը դիտարկվում է որպես կառավարման արդյունավետության կարևոր պայման։ Բուհի ղեկավարությունը, պետական մարմինները և կրթական համակարգի մյուս շահակիցները պետք է ունենան ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման վերաբերյալ հստակ ու համադրելի տեղեկատվություն։ Այդ պատճառով կարևորվում են ֆինանսական հաշվառման, ներքին վերահսկողության, աուդիտի, կատարողականի գնահատման և հաշվետվությունների համակարգերի զարգացումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական կառավարման արդյունավետության գնահատման ցուցանիշներին։ Միայն ընդհանուր եկամուտների կամ ծախսերի ծավալը բավարար չէ հաստատության ֆինանսական վիճակը գնահատելու համար։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել մեկ ուսանողի հաշվով կատարվող ծախսերը, կրթական և գիտական ծրագրերի ֆինանսավորման հարաբերակցությունը, սեփական եկամուտների ձևավորման կարողությունը, ընթացիկ և կապիտալ ծախսերի կառուցվածքը, ֆինանսական պարտավորությունները և ռեսուրսների օգտագործման արդյունքները։ Նման ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջանների արդյունքները և բացահայտել ֆինանսական կառավարման թույլ կողմերը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ֆինանսավորման և կրթության որակի փոխկապակցվածությունը։ Ֆինանսական ռեսուրսների ավելացումը ինքնին չի երաշխավորում կրթական արդյունքների բարելավում, եթե միջոցները չեն բաշխվում հստակ առաջնահերթությունների և չափելի նպատակների հիման վրա։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են արդյունքահեն ֆինանսավորման և կատարողականի վրա հիմնված կառավարման մոտեցումները, որոնց դեպքում հատկացվող միջոցները որոշակիորեն կապվում են կրթական, գիտական կամ կազմակերպական արդյունքների հետ։ Միաժամանակ հաշվի է առնվում, որ բարձրագույն կրթության արդյունքները բազմաբնույթ են և միշտ չէ, որ հնարավոր է դրանք գնահատել միայն քանակական չափանիշներով։ Առանձին ուղղություն է ուսման վարձերի և բարձրագույն կրթության հասանելիության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Ուսման վարձը բուհերի համար կարող է լինել ֆինանսավորման կարևոր աղբյուր, սակայն դրա մակարդակը անմիջականորեն կապված է ուսանողների և ընտանիքների ֆինանսական հնարավորությունների հետ։ Հետևաբար ֆինանսական կառավարման համակարգում կարևորվում են կրթաթոշակները, ուսման վարձի փոխհատուցման ծրագրերը և սոցիալական աջակցության այլ մեխանիզմները։ Դրանց նպատակային կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս համատեղել բուհերի ֆինանսական կայունության և կրթության սոցիալական հասանելիության խնդիրները։ Քննության է առնվում նաև գիտահետազոտական գործունեության ֆինանսավորումը։ Ժամանակակից համալսարանի գործառույթները չեն սահմանափակվում միայն կրթական ծառայությունների մատուցմամբ, և գիտական հետազոտությունների զարգացումը պահանջում է համապատասխան ֆինանսական հիմք։ Կարևորվում են մրցութային դրամաշնորհները, միջազգային գիտական ծրագրերը, համալսարանների և մասնավոր հատվածի համագործակցությունը, հետազոտական արդյունքների կիրառման հնարավորությունները և գիտական ենթակառուցվածքների ֆինանսավորումը։ Ֆինանսավորման այս աղբյուրների զարգացումը կարող է միաժամանակ նպաստել բուհերի եկամուտների բազմազանեցմանը և գիտական ներուժի ամրապնդմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության հնարավորություններին։ Բուհերի կապերը գործարար միջավայրի հետ կարող են նպաստել համատեղ կրթական և հետազոտական ծրագրերի իրականացմանը, մասնագիտական ենթակառուցվածքների զարգացմանը և լրացուցիչ ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավմանը։ Միաժամանակ նման համագործակցությունը պահանջում է հստակ կառավարման մեխանիզմներ, որպեսզի ֆինանսավորման աղբյուրները չխաթարեն ակադեմիական նպատակներն ու կրթական հաստատությունների հիմնական առաքելությունը։ Կարևոր խնդիր է ֆինանսական ռիսկերի կառավարումը։ Բուհերը կարող են բախվել ուսանողների թվի նվազման, եկամուտների անկման, ծախսերի աճի, արտաքին ֆինանսավորման փոփոխության կամ տնտեսական անկայունության հետևանքով առաջացող խնդիրների։ Այդ պատճառով ֆինանսական կառավարման համակարգում անհրաժեշտ է ոչ միայն ընթացիկ բյուջետավորում, այլև տարբեր հնարավոր զարգացումների գնահատում, ֆինանսական պահուստների ձևավորում և երկարաժամկետ կայունության ապահովման միջոցառումների մշակում։ Քննության են առնվում նաև ֆինանսական կառավարման տեղեկատվական համակարգերի նշանակությունն ու թվայնացման հնարավորությունները։ Ժամանակակից կառավարման ծրագրերը կարող են միավորել բյուջետավորման, հաշվապահական հաշվառման, գնումների, աշխատավարձերի, ուսանողական վճարումների և ֆինանսական հաշվետվությունների տվյալները՝ ղեկավարությանը տրամադրելով որոշումների ընդունման համար անհրաժեշտ տեղեկատվություն։ Տվյալների ամբողջականությունն ու ժամանակին հասանելիությունը հնարավորություն են տալիս ավելի արագ բացահայտել ֆինանսական շեղումները և գնահատել առանձին ստորաբաժանումների գործունեության արդյունավետությունը։ Հատուկ տեղ է հատկացվում բուհերի կառավարման մարմինների և ֆինանսական ստորաբաժանումների դերերի հստակեցմանը։ Ֆինանսական որոշումները պետք է կապված լինեն հաստատության ռազմավարական նպատակների հետ, ինչը պահանջում է ակադեմիական և վարչական կառավարման մարմինների համագործակցություն։ Ֆինանսական պլանավորման արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև մասնագիտական կարողություններից, ֆինանսական վերլուծության մշակույթից և որոշումների հիմնավորվածությունից։ Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ֆինանսական կառավարման այն խնդիրները, որոնք պայմանավորված են ֆինանսավորման կառուցվածքով, բուհերի կազմակերպական կարգավիճակով, կառավարման մեխանիզմներով և կրթական շուկայի փոփոխություններով։ Դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունների շարքում կարևորվում են ֆինանսավորման մեխանիզմների կատարելագործումը, եկամուտների աղբյուրների բազմազանեցումը, ֆինանսական ինքնավարության և պատասխանատվության հավասարակշռումը, ռազմավարական բյուջետավորման զարգացումը, թափանցիկության բարձրացումը և արդյունքների վրա հիմնված կառավարման գործիքների կիրառումը։ Աշխատության գիտական և գործնական նշանակությունը պայմանավորված է բարձրագույն կրթության ֆինանսական կառավարման խնդիրների համակարգային դիտարկմամբ և բուհերի ֆինանսական կայունության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, հանրային ֆինանսների և բարձրագույն կրթության տնտեսագիտության ոլորտների հետազոտողների, համալսարանների ղեկավարների ու ֆինանսական ստորաբաժանումների մասնագետների, կրթական քաղաքականություն մշակողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Նյութը նվիրված է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա թատերական ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության և թատրոնի պատմության մեջ՝ առանձնանալով պատմական ու սոցիալական թեմաների, ազգային ինքնության, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական ընտրության և հասարակական հակասությունների բազմակողմանի ներկայացմամբ։ Նրա դրամատիկական ստեղծագործություններում պատմական իրադարձությունները հաճախ վերածվում են ոչ միայն անցյալի պատկերման, այլև մարդու, իշխանության, հասարակության և ազգային ճակատագրի վերաբերյալ ընդհանրացումների։ Հեղինակի դրամատուրգիական մտածողությանը բնորոշ է կերպարների հոգեբանական բացահայտումը, նրանց ներքին հակասությունների և գործողությունների շարժառիթների ներկայացումը, ինչի շնորհիվ դրամատիկական բախումները ստանում են ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին նշանակություն։ Կարևոր տեղ ունի նաև հումորի, երգիծանքի և դրամատիկական լարվածության համադրությունը, որի միջոցով հեղինակը բացահայտում է մարդկային բնավորությունների և հասարակական հարաբերությունների տարբեր կողմերը։ Դրամատիկական երկերում կերպարների փոխհարաբերությունները կառուցվում են կոնֆլիկտների և արժեքային հակադրությունների շուրջ, իսկ երկխոսությունը դառնում է ոչ միայն գործողության առաջխաղացման, այլև կերպարների բնութագրման ու գաղափարական դիրքորոշումների արտահայտման հիմնական միջոցներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, խոսքի անհատականացմանը, ժողովրդական լեզվամտածողության կիրառմանը, պատկերավոր արտահայտություններին և դրամատիկական խոսքի բնականությանը։ Առանձին նշանակություն ունի պատմական նյութի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը, քանի որ անցյալի իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակակից ընթերցողի և հանդիսատեսի համար հասկանալի բարոյական ու հասարակական խնդիրների համատեքստում։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան արժեքավոր է նաև այն առումով, որ միավորում է գրական և թատերական մտածողությունը՝ ստեղծելով բեմական գործողության, կերպարների և խոսքի փոխկապակցված համակարգ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ դրամատուրգիայի զարգացման որոշ կարևոր միտումներ և հասկանալու այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց միջոցով պատմական, սոցիալական և հոգեբանական նյութը վերածվում է թատերական ամբողջական պատկերի։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ներկայացնում է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան որպես հայ գրականության նշանակալի երևույթ, որտեղ պատմական հիշողությունը, հասարակական դիտարկումները, ազգային մտածողությունը, մարդկային հոգեբանությունը և երգիծական հայացքը միավորվում են ինքնատիպ դրամատիկական աշխարհ ստեղծելու համար։

Медицина

Այս գրքույկը նվիրված է խոլերայի կանխարգելմանը և վարակիչ հիվանդության տարածումից մարդկանց պաշտպանելու միջոցների ներկայացմանը։ Խոլերան սուր աղիքային վարակ է, որը կարող է տարածվել հիմնականում վարակված ջրի և սննդի միջոցով և առաջացնել ծանր ջրազրկում, ուստի հիվանդության կանխարգելումը, հիգիենայի պահպանումը և վարակի տարածման ուղիների սահմանափակումը հանրային առողջապահության կարևոր խնդիրներից են։ Աշխատության թեման ընդգրկում է հիվանդության վտանգների մասին բնակչության իրազեկման, առօրյա կենցաղում մաքրության կանոնների պահպանման և համաճարակային իրավիճակներում անհրաժեշտ զգուշավորության նշանակությունը։ Նմանատիպ բժշկագիտական ու առողջապահական հրատարակությունները նպատակ ունեին ընթերցողներին մատչելի ձևով ներկայացնելու վարակիչ հիվանդությունների տարածման պայմանները, անձնական և հասարակական հիգիենայի դերը, ինչպես նաև կանխարգելիչ վարքագծի անհրաժեշտությունը։ Խոլերայի դեմ պայքարում առանձնահատուկ կարևորություն ունեն անվտանգ խմելու ջրի օգտագործումը, սննդամթերքի պատշաճ պահպանումն ու պատրաստումը, ձեռքերի լվացումը, աղտոտված ջրից խուսափելը և հիվանդության կասկածի դեպքում ժամանակին բժշկական օգնության դիմելը։ Այս թեմաների հանրամատչելի ներկայացումը նպաստում է առողջապահական գիտելիքների տարածմանը և ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են անհատական սովորություններն ու համայնքային սանիտարական պայմանները ազդել համաճարակների կանխարգելման վրա։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև բժշկական գիտելիքների պատմության տեսանկյունից՝ որպես հայերեն տպագիր առողջապահական գրականության օրինակ, որն անդրադառնում է հասարակության համար լուրջ վտանգ ներկայացրած վարակիչ հիվանդությանը։ Այն կարող է հետաքրքրել բժշկության պատմությամբ, համաճարակաբանությամբ, հանրային առողջապահության զարգացման և հայերեն բժշկագիտական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես են առողջապահական խնդիրները ներկայացվել հայ ընթերցողին և ինչպես է տարածվել հիվանդությունների կանխարգելման գաղափարը։

Политология

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի հիսուներորդ նիստի պաշտոնական ատենագրությունը՝ արձանագրելով ժողովի աշխատանքների ընթացքը, քննարկումների հաջորդականությունն ու նիստի ընթացքում բարձրացված հարցերը։ Այն կարևոր վավերագրական սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ ազգային ներկայացուցչական մարմինների գործունեության, համայնքային ինքնակառավարման համակարգի և Կոստանդնուպոլսի հայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Ատենագրության գրառումները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժողովական աշխատանքի կազմակերպմանը, մասնակիցների ելույթներին, արտահայտված տեսակետներին և ներկայացված առաջարկությունների քննարկման ընթացքին։ Դրանք արժեքավոր նյութ են ժողովի գործառույթները, քննարկումների կարգը և որոշումների ձևավորման ու ընդունման ընթացակարգերը ուսումնասիրելու համար։ Նման փաստաթղթերը լուսաբանում են ազգային հաստատությունների դերը համայնքի կառավարման, հասարակական հարաբերությունների կարգավորման և հավաքական խնդիրների լուծման գործում։ Դրանք նաև արտացոլում են հայ համայնքի ինքնակազմակերպման ավանդույթներն ու ներկայացուցչական կառույցների նշանակությունը տվյալ ժամանակաշրջանում։ Ատենագրության պաշտոնական լեզուն, վարչական ձևակերպումներն ու ժողովական բառապաշարը կարևոր նյութ են ժամանակաշրջանի հայերենի և փաստաթղթային մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունն ունի պատմական ու վավերագրական արժեք՝ որպես հայ ազգային կառույցների գործունեությունն ու 19-րդ դարի հասարակական-քաղաքական կյանքը փաստագրող սկզբնաղբյուր։