Մեծ եղեռնը և Ֆրանսիան (1915-191 8)թթ.

Политология

Այս նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղից տեղահանված առաջին փախստականների ժամանմանը Հայաստանի Հանրապետություն՝ ընդգծելով հումանիտար իրավիճակի արագ սրացումը և բնակչության զանգվածային տեղաշարժի հետևանքները տարածաշրջանում։ Գործընթացը դիտարկվում է որպես երկարատև հակամարտության վերջին զարգացումների ուղղակի արդյունք, որտեղ անվտանգային պայմանների վատթարացումը հանգեցրել է քաղաքացիական բնակչության հարկադիր տեղահանման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փախստականների սոցիալական և կենսապահովման առաջնային կարիքներին՝ ժամանակավոր կացարան, սնունդ, բժշկական օգնություն և հոգեբանական աջակցություն, ինչպես նաև պետական կառույցների և միջազգային մարդասիրական կազմակերպությունների արձագանքին։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի Հանրապետության վրա առաջացող սոցիալ-տնտեսական ծանրաբեռնվածությունը և ինտեգրման երկարաժամկետ մարտահրավերները։ Նշվում է, որ նման զանգվածային տեղաշարժերը խորացնում են տարածաշրջանային անկայունությունը և պահանջում են համակարգված միջազգային մարդասիրական միջամտություն՝ բնակչության պաշտպանության և նվազագույն կենսապայմանների ապահովման համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Հայաստանի պատմական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով երկու ժողովուրդների և տարածաշրջանի քաղաքական, հասարակական ու մշակութային կյանքի զարգացման տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են Հայկական լեռնաշխարհի և Անատոլիայի պատմական գործընթացները, հայկական և թուրքական քաղաքական կազմավորումների փոխհարաբերությունները, Օսմանյան կայսրության ձևավորման ու ընդարձակման հետևանքով առաջացած նոր քաղաքական իրողությունները, ինչպես նաև հայ բնակչության սոցիալ-տնտեսական և հասարակական վիճակի փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում XIX դարի և XX դարի սկզբի իրադարձություններին, երբ հայ-թուրքական հարաբերությունները սերտորեն կապվեցին Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականության, ազգային հարցի և մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությանը, դրա նախապատմությանը, իրականացման գործընթացին, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանություններին ու կոտորածներին և դրանց երկարաժամկետ ժողովրդագրական, քաղաքական ու մշակութային հետևանքներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված քաղաքական իրավիճակին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և Թուրքիայի միջև հարաբերություններին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին, ինչպես նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցած հետագա վերադասավորումներին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների զարգացումը խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջաններում, ներառյալ դիվանագիտական հարաբերությունների բացակայության, սահմանների, պատմական հիշողության, Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել երկու երկրների հարաբերությունները ոչ միայն որպես երկկողմ քաղաքական խնդիր, այլև որպես Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի պատմական ու աշխարհաքաղաքական զարգացումների բաղադրիչ։ Աշխատությունում կարող են վերլուծվել նաև հասարակական հիշողության, ինքնության, պատմական ժառանգության և պատմության տարբեր մեկնաբանությունների ազդեցությունը ժամանակակից հարաբերությունների վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հայ և թուրք ժողովուրդների պատմական շփումների, մշակութային փոխազդեցությունների և տարածաշրջանի բազմազգ հասարակության ուսումնասիրությունը, ինչը թույլ է տալիս հարաբերությունների պատմությունը ներկայացնել ավելի լայն սոցիալական և մշակութային համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանագետներին, լրագրողներին, ուսանողներին և հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայաստանի և Թուրքիայի միջև պատմական հարաբերությունների բազմաշերտ զարգացումը՝ անդրադառնալով քաղաքական հակասություններին, պատերազմներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին, Հայոց ցեղասպանության հետևանքներին և ժամանակակից հարաբերությունների վրա պատմական անցյալի ազդեցությանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1878–1923 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում արևմտահայ բնակչության նկատմամբ պետական անվտանգության և գաղտնի ծառայությունների քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն վարչական, ոստիկանական և հետախուզական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով իշխանությունները տեղեկություններ էին հավաքում հայկական հասարակական, քաղաքական, կրթական և համայնքային կյանքի վերաբերյալ՝ դրանք դիտարկելով կայսրության ներքին անվտանգության քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացների զարգացմանը Բեռլինի վեհաժողովից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունից մինչև Օսմանյան կայսրության վերջին տարիները՝ հաշվի առնելով տարբեր իշխանությունների և քաղաքական վարչակարգերի պայմաններում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական հաստատությունների զեկուցագրերը, պաշտոնական գրագրությունը, դիվանագիտական փաստաթղթերը, հուշագրությունները, մամուլի նյութերը և այլ սկզբնաղբյուրներ՝ պարզելու համար, թե ինչպես էին իշխանական կառույցները գնահատում հայկական կազմակերպությունների, մտավորականների, հոգևորականների և հասարակական գործիչների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական վերահսկողության և հայկական ազգային ու հասարակական շարժումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն պատկերացումներին, որոնց հիման վրա հայկական քաղաքական և համայնքային գործունեության տարբեր դրսևորումներ կարող էին ներկայացվել որպես անվտանգության խնդիր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև գաղտնի տեղեկատվության հավաքման, հաղորդման և պետական որոշումների կայացման միջև առկա կապերը՝ խուսափելով առանձին փաստաթղթերի կամ պաշտոնական գնահատականների անվերապահ ընդունումից։ Կարևոր է աղբյուրների քննադատական համադրումը, քանի որ անվտանգության կառույցների փաստաթղթերը կարող էին արտացոլել ոչ միայն փաստական տեղեկություններ, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական մտահոգությունները, կասկածները և վարչական մոտեցումները։ Թեման առնչվում է նաև ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի կենտրոնացման քաղաքականությանը, ազգային հարցերին, քաղաքական բռնությունների պատմությանը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների զարգացումներին՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել արևմտահայության նկատմամբ պետական քաղաքականության տարբեր բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, անվտանգության կառույցների պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայության քաղաքական ու հասարակական պատմության և ուշ օսմանյան պետական համակարգի գործունեության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական բանավեճի լեզվամշակույթի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով քաղաքական հաղորդակցության ընթացքում լեզվի գործածության, խոսքի կառուցվածքի, արտահայտչական միջոցների և հաղորդակցական վարքագծի առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական բանավեճն է՝ որպես հանրային խոսքի առանձնահատուկ ձև, որտեղ լեզուն ոչ միայն տեղեկատվություն փոխանցելու, այլև դիրքորոշում ձևավորելու, հակառակորդին համոզելու, քննադատելու և լսարանի վրա ազդեցություն գործելու գործիք է։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել քաղաքական գործիչների խոսքում կիրառվող բառապաշարը, դարձվածքները, հռետորական հարցերը, կրկնությունները, համեմատությունները, փոխաբերությունները և այլ արտահայտչական միջոցներ՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը խոսքի բովանդակության և ընկալման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել բանավեճի մասնակիցների կողմից լեզվական նորմերի պահպանմանը, խոսքի հստակությանը, տրամաբանական հաջորդականությանը, փաստարկվածությանը և հաղորդակցական էթիկային։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև քաղաքական բանավեճում հակադրության և քննադատության լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը, ներառյալ գնահատողական բառապաշարի, պիտակավորման, հուզական արտահայտությունների և այլ ազդեցության մեխանիզմների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչպես են քաղաքական նպատակները, գաղափարական դիրքորոշումները և լսարանի առանձնահատկությունները պայմանավորում խոսքի ընտրությունը և կառուցվածքը։ Քաղաքական բանավեճի լեզվամշակույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև հրապարակային խոսքի որակը, բանավեճի կառուցողականության աստիճանը և քաղաքական հաղորդակցության մեջ փոխադարձ հարգանքի պահպանման կարևորությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև զանգվածային լրատվության միջոցների և թվային հարթակների ազդեցությունը քաղաքական խոսքի լեզվական առանձնահատկությունների վրա, քանի որ ժամանակակից քաղաքական հաղորդակցությունը հաճախ տարածվում է կարճ, հուզական և լայն լսարանի համար նախատեսված հաղորդագրությունների միջոցով։ Հետազոտությունը կարող է բացահայտել քաղաքական խոսքի այն առանձնահատկությունները, որոնք նպաստում են հանրային երկխոսության արդյունավետությանը, ինչպես նաև այն լեզվական երևույթները, որոնք կարող են խոչընդոտել կառուցողական քննարկմանը կամ նպաստել հասարակական բևեռացմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ քաղաքական հաղորդակցության մշակույթի բարձրացման, հրապարակային խոսքի կատարելագործման և հանրային բանավեճի ավելի արդյունավետ ու քաղաքակիրթ ձևերի զարգացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, լրագրողներին, քաղաքական հաղորդակցության մասնագետներին, քաղաքագետներին, հռետորաբանության և խոսքի մշակույթի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև հասարակական հաղորդակցության ոլորտում սովորող ուսանողներին։

Литература

Այս աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի առաջին կեսի գերմանական փիլիսոփայական վեպի ժանրային առանձնահատկությունների և պոետիկայի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Թոմաս Մանի ստեղծագործություններին։ Գերմանական փիլիսոփայական վեպը տվյալ շրջանում ձևավորվել է որպես ինտելեկտուալ արձակի յուրահատուկ տեսակ, որտեղ գեղարվեստական պատմությունը սերտորեն միահյուսվում է փիլիսոփայական մտորումների, պատմական վերլուծության և հոգեբանական խորքային դիտարկումների հետ։ Այս ժանրը բնորոշվում է գաղափարական բազմաշերտությամբ, խորհրդանշական մտածողությամբ և մարդու գոյաբանական խնդիրների կենտրոնականությամբ՝ անդրադառնալով ժամանակի, մշակույթի, արվեստի և քաղաքակրթության ճգնաժամային ընկալումներին։ Թոմաս Մանի վեպերում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում «կուլտուր-փիլիսոփայական մոդելավորման» սկզբունքները, որտեղ կերպարները հաճախ հանդես են գալիս որպես գաղափարների կրողներ, իսկ սյուժեն կառուցվում է ոչ թե միայն իրադարձությունների, այլ մտավոր գործընթացների զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր են նաև երաժշտական կառուցվածքի, իռոնիայի, բազմաձայնության և ինտելեկտուալ խորհրդանշանների կիրառումը, որոնք ձևավորում են բարդ պոետիկ համակարգ։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև ժանրային սահմանների ընդլայնման խնդիրները, վեպի և էսսեի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հեղինակի աշխարհայացքի ազդեցությունը գեղարվեստական ձևի վրա։ Այսպիսով, աշխատանքը բացահայտում է գերմանական փիլիսոփայական վեպի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները և Թոմաս Մանի ստեղծագործական ժառանգության դերը XX դարի եվրոպական արձակի ձևավորման գործընթացում։

Другие предметы

Այս հաշվետվությունը ներկայացնում է 2015 թվականի ընթացքում իրականացված աշխատանքների համակարգված ամփոփում՝ նպատակ ունենալով գնահատել կատարված գործունեության արդյունքները, բացահայտել հիմնական ձեռքբերումներն ու խնդիրները և ձևավորել հետագա զարգացման ուղղությունները։ Նման փաստաթուղթը սովորաբար ընդգրկում է տարվա ընթացքում իրականացված ծրագրերի, միջոցառումների և նախաձեռնությունների ամբողջական նկարագրությունը՝ ըստ ոլորտների կամ կառուցվածքային ստորաբաժանումների, ինչպես նաև դրանց իրականացման արդյունավետության վերլուծությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պլանավորված և փաստացի կատարված աշխատանքների համեմատությանը, ինչը թույլ է տալիս գնահատել նպատակների իրականացման մակարդակը և ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը։ Հաշվետվության մեջ կարող են ներառվել նաև ֆինանսական և նյութական ցուցանիշների ամփոփումներ, համագործակցությունների արդյունքներ, հանրային ծառայությունների կամ ծրագրերի ազդեցության գնահատում և խնդիրների վերհանում։ Կարևոր բաղադրիչ է նաև առաջիկա ժամանակահատվածի համար առաջարկությունների և զարգացման ուղիների ձևակերպումը, որոնք բխում են 2015 թվականի ընթացքում արձանագրված փորձից։ Ընդհանուր առմամբ, նման հաշվետվությունը ծառայում է որպես կառավարչական վերահսկման և պլանավորման գործիք՝ ապահովելով գործունեության թափանցիկություն և շարունակական կատարելագործման հնարավորություն։