Միհրականությունը Առաջավոր Ասիայի և Միջերկրածովյան ավազանի քաղաքական և կրոնահոգևոր համակարգում

Философия

Այս գիրքը նվիրված է կառավարման սկզբունքների սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ձևավորման էությունը, հասարակական նշանակությունը և գործնական կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են կառավարման՝ որպես հասարակական հարաբերությունների կարգավորման և կազմակերպման կարևորագույն գործընթացի տեսական հիմքերը, դրա կապը մարդու, հասարակության և պետական կառույցների զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում կառավարման սկզբունքների պատմական ձևավորմանը, դրանց փիլիսոփայական մեկնաբանություններին, սոցիալական համակարգերում ունեցած դերին և ժամանակակից պայմաններում կիրառման խնդիրներին։ Գիրքը քննարկում է իշխանության, պատասխանատվության, որոշումների կայացման, առաջնորդության և կազմակերպական հարաբերությունների հիմնահարցերը՝ դիտարկելով դրանք ոչ միայն որպես կառավարչական գործիքներ, այլև որպես հասարակական արժեքների և մարդկային փոխհարաբերությունների արտահայտություններ։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման արդյունավետության վրա ազդող սոցիալական, մշակութային և բարոյական գործոնները, ինչպես նաև կառավարման տարբեր մոդելների կիրառման դժվարություններն ու հնարավորությունները։ Այն նախատեսված է փիլիսոփայության, կառավարման, հասարակագիտության և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար՝ առաջարկելով կառավարման երևույթի համապարփակ տեսական վերլուծություն։

Политология

Էթնոքաղաքական կոնֆլիկտները այն հակամարտություններն են, որոնք ծագում են տարբեր էթնիկ խմբերի միջև քաղաքական, տարածքային, մշակութային կամ պետական իշխանության շուրջ պայքարի արդյունքում և հաճախ ուղեկցվում են ազգային ինքնության, լեզվի, կրոնի կամ պատմական հիշողության հարցերով պայմանավորված լարվածություններով։ Այս կոնֆլիկտները սովորաբար առաջանում են այն հասարակություններում, որտեղ առկա է էթնիկ բազմազանություն և պետական ինստիտուտները չեն կարողանում հավասարապես ապահովել բոլոր խմբերի քաղաքական մասնակցությունը և իրավունքների պաշտպանությունը։ Էթնոքաղաքական հակամարտությունների խորքային պատճառները կարող են ներառել պատմական անարդարությունները, տարածքային վեճերը, տնտեսական անհավասարությունը, իշխանության կենտրոնացումը մեկ էթնիկ խմբի ձեռքում և պետական քաղաքականության խտրական բնույթը։ Հաճախ նման կոնֆլիկտները սրվում են քաղաքական էլիտաների կողմից, որոնք օգտագործում են էթնիկ տարբերությունները որպես մոբիլիզացիայի գործիք՝ սեփական իշխանությունը ամրապնդելու կամ հասարակական աջակցություն ստանալու նպատակով։ Այս հակամարտությունները կարող են ունենալ տարբեր դրսևորումներ՝ սկսած քաղաքական լարվածությունից և քաղաքացիական անհնազանդությունից մինչև զինված բախումներ, քաղաքացիական պատերազմներ կամ նույնիսկ ցեղասպանության ռիսկ։ Էթնոքաղաքական կոնֆլիկտների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեն նաև արտաքին դերակատարները, որոնք կարող են աջակցել տարբեր կողմերի՝ իրենց աշխարհաքաղաքական շահերից ելնելով, ինչը հաճախ ավելի է բարդացնում հակամարտության կարգավորումը։ Կոնֆլիկտների լուծման համար կիրառվում են տարբեր մեթոդներ, ներառյալ բանակցությունները, միջնորդությունը, միջազգային կազմակերպությունների ներգրավումը, դաշնային կամ ինքնավար կառավարման մոդելների ներդրումը և խաղաղապահ առաքելությունները։ Սակայն նման հակամարտությունների կարգավորումը հաճախ երկարաժամկետ գործընթաց է, քանի որ դրանք կապված են ոչ միայն քաղաքական, այլև խորքային սոցիալական և հոգեբանական գործոնների հետ, ինչպիսիք են փոխադարձ անվստահությունը և պատմական հիշողության հակասական մեկնաբանությունները։ Ընդհանուր առմամբ, էթնոքաղաքական կոնֆլիկտները համարվում են ժամանակակից աշխարհի ամենաբարդ և վտանգավոր հակամարտությունների տեսակներից մեկը, քանի որ դրանք կարող են սպառնալ ինչպես պետական կայունությանը, այնպես էլ տարածաշրջանային և միջազգային անվտանգությանը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է պատահական բլոկ-հիերարխիկ ցանցերի տոպոլոգիական բնութագրիչների ավտոմատացված հետազոտության համակարգի մշակմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում բարդ ցանցերի տեսությունն է, որտեղ ցանցը ներկայացվում է որպես հանգույցների և դրանց միջև կապերի համակարգ, իսկ հանգույցները կարող են միավորվել տարբեր խմբերի կամ համայնքների՝ ըստ իրենց կապերի կառուցվածքի։ Բլոկ-հիերարխիկ մոդելը հնարավորություն է տալիս նկարագրել բազմամակարդակ և համայնքային կառուցվածք ունեցող ցանցեր՝ հաշվի առնելով ինչպես առանձին հանգույցների միջև փոխկապակցվածությունը, այնպես էլ ավելի խոշոր խմբերի և ենթախմբերի ձևավորումը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում նման պատահական ցանցերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և դրանց քանակական գնահատմանը։ Տոպոլոգիական բնութագրիչների շարքում կարող են դիտարկվել հանգույցների աստիճանները, կապերի խտությունը, միջին հեռավորությունները, կլաստերացման մակարդակը, կապակցվածության հատկությունները, համայնքային կառուցվածքը և այլ չափորոշիչներ, որոնք հնարավորություն են տալիս նկարագրել ցանցի ներքին կազմակերպվածությունը։ Հետազոտության առանձնահատկությունն այն է, որ այդ գործընթացը նախատեսվում է իրականացնել ավտոմատացված համակարգի միջոցով՝ նվազեցնելով մեծածավալ հաշվարկների և բազմակի փորձարկումների ժամանակ կատարվող ձեռքով աշխատանքի անհրաժեշտությունը։ Համակարգի մշակումը ենթադրում է տվյալների ներմուծման, պատահական ցանցերի գեներացման կամ մշակման, անհրաժեշտ տոպոլոգիական ցուցանիշների հաշվարկման, արդյունքների պահպանման և դրանց վերլուծության գործիքների համադրում։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր պարամետրերով կառուցված ցանցերի վարքագիծը, կատարել բազմաթիվ փորձարկումներ և համեմատել ստացված արդյունքները։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ պատահական բլոկ-հիերարխիկ ցանցերի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բարդ համակարգերում համայնքային և հիերարխիկ կառուցվածքների ձևավորման օրինաչափությունների ավելի լավ ըմբռնմանը։ Ավտոմատացման բաղադրիչը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս բարձրացնել հաշվարկների արագությունն ու վերարտադրելիությունը և ստեղծել հետազոտական գործիք, որը կարող է կիրառվել տարբեր պարամետրերի և ցանցային մոդելների համեմատական ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել համակարգչային գիտության, կիրառական մաթեմատիկայի, ցանցերի տեսության, տվյալների վերլուծության և ծրագրային համակարգերի մշակման ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին ու ուսանողներին։ Այն հատկապես օգտակար կարող է լինել այն հետազոտողների համար, ովքեր զբաղվում են բարդ ցանցերի մոդելավորմամբ, ցանցային կառուցվածքների քանակական վերլուծությամբ և դրանց ուսումնասիրության ավտոմատացման խնդիրներով։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նպատակ ունենալով մասնագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին և հետազոտողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են մեքենաշինությանը, էլեկտրոնիկային, էլեկտրատեխնիկային, շինարարությանը, էներգետիկային, ավտոմատացման համակարգերին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներին և տեխնիկական գիտությունների այլ ուղղություններին վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները և ոլորտի զարգացման նորարարական ուղղությունները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ծանոթանալ մասնագիտական և գիտական աշխատություններին, ինչպես նաև ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, հետազոտական և գործնական գործունեության համար։ Այն կարևոր տեղեկատվական գործիք է, որը նպաստում է տեխնիկական գիտելիքների տարածմանը, մասնագիտական իրազեկվածության բարձրացմանը և գիտատեխնիկական տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական արդարադատության իրականացման դատավարական առանձնահատկությունների, դրա իրավական բնույթի և սահմանադրական վերահսկողության համակարգում ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում սահմանադրական դատավարությունը դիտարկվում է որպես սահմանադրական իրավակարգի պահպանման և իրավական ակտերի սահմանադրականության վերահսկման համար նախատեսված առանձնահատուկ իրավական ընթացակարգերի համակարգ։ Ուշադրություն է հատկացվում սահմանադրական դատավարության սկզբունքներին, մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, վարույթի փուլերին և գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկություններին։ Քննվում է սահմանադրական դատավարության հարաբերակցությունը դատավարության այլ տեսակների հետ՝ բացահայտելով դրա ինքնուրույն բնույթը և այն հատկանիշները, որոնք պայմանավորված են սահմանադրական վերահսկողության նպատակներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմին դիմելու իրավական հիմքերի, դիմելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների և ներկայացվող դիմումների ընդունելիության պայմանների ուսումնասիրությունը։ Կարևորվում են գործի քննության նախապատրաստման, դատավարության մասնակիցների դիրքորոշումների ներկայացման, իրավական փաստարկների գնահատման և վերջնական որոշման ընդունման ընթացակարգային հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության գնահատման առանձնահատկություններին, երբ քննության առարկան ոչ թե սովորական իրավական վեճի փաստական հանգամանքների պարզումն է, այլ համապատասխան իրավական նորմերի և սահմանադրական դրույթների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Քննվում են նաև անհատական սահմանադրական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությունը և դրանց կապը անձի սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական դատավարության ընթացքում մրցակցության, կողմերի իրավահավասարության, հրապարակայնության, դատական անկախության և իրավական որոշակիության սկզբունքների դրսևորման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է նաև ընդունված որոշումների իրավական բնույթի, դրանց պարտադիր ուժի և իրավական համակարգի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Սահմանադրական արդարադատությունը դիտարկվում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների գործունեության սահմանադրական շրջանակների պահպանման հետ փոխկապակցված ինստիտուտ՝ առանց այն նույնացնելու ընդհանուր իրավասության դատական վերահսկողության հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական մոտեցումները, սահմանադրական և դատավարական իրավունքի սկզբունքները, ինչպես նաև սահմանադրական արդարադատության ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրները։ Նման համալիր քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դատավարական մեխանիզմների դերը սահմանադրական նորմերի գործողության ապահովման, սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և իրավական համակարգում սահմանադրականության սկզբունքի իրականացման գործում։ Աշխատությունը կարող է կիրառական և տեսական նշանակություն ունենալ սահմանադրական իրավունքի, դատավարական իրավունքի և սահմանադրական արդարադատության ոլորտների ուսումնասիրության համար։

История

Այս աշխատանքը նվիրված է 1895–1897 թվականների Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած հայկական ջարդերից հետո Գերմանիայի քաղաքական և դիվանագիտական դիրքորոշմանը Թուրքիայում, ինչպես նաև Բեռլինի և Օսմանյան Պորտայի միջև հարաբերությունների զարգացման առանձնահատկություններին այդ ժամանակաշրջանում։ Հեղինակը վերլուծում է Գերմանական կայսրության արտաքին քաղաքականության հիմնական նպատակները Օսմանյան կայսրությունում՝ ընդգծելով տնտեսական, ռազմավարական և աշխարհաքաղաքական շահերը, որոնք պայմանավորում էին նրա զգուշավոր և հաճախ չեզոք մոտեցումը հայկական կոտորածների հարցում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է Գերմանիայի դերի աճը Օսմանյան կայսրության ներսում՝ հատկապես ռազմական խորհրդատվության, երկաթուղային նախագծերի (օրինակ՝ Բաղդադի երկաթուղու գաղափարի) և տնտեսական ներթափանցման միջոցով, ինչը ձևավորում էր երկու պետությունների միջև սերտ գործընկերային հարաբերություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հայկական հարցը միջազգային դիվանագիտության մեջ հաճախ ենթարկվում էր մեծ տերությունների շահերի բախմանը, և Գերմանիան, որպես նոր ուժեղացող կայսրություն, հիմնականում խուսափում էր Օսմանյան կայսրության ներքին գործերին կտրուկ միջամտությունից՝ նախընտրելով պահպանել իր ռազմավարական դիրքերը տարածաշրջանում։ Աշխատության մեջ նաև վերլուծվում է եվրոպական մամուլի և դիվանագիտական հաղորդագրությունների արձագանքը հայկական կոտորածներին, ինչպես նաև գերմանական հասարակական կարծիքի որոշ հատվածների քննադատական վերաբերմունքը այդ իրադարձությունների նկատմամբ։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ Գերմանիայի քաղաքականությունը մեծապես պայմանավորված էր մեծ տերությունների հավասարակշռության պահպանման ձգտմամբ և Օսմանյան կայսրության հետ ռազմավարական գործընկերության խորացմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Գերմանիայի դիրքորոշումը որպես պրագմատիկ և շահադիտական արտաքին քաղաքականության օրինակ, որտեղ հումանիտար հարցերը հաճախ երկրորդական դեր էին ստանում աշխարհաքաղաքական հաշվարկների համեմատ։