Նոր գրքեր պատանիներին: Ինֆորմացիոն ցանկ= Новые книги юным (1987, Ապրիլ, թիվ 4)

Литература

Նյութը նվիրված է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա թատերական ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության և թատրոնի պատմության մեջ՝ առանձնանալով պատմական ու սոցիալական թեմաների, ազգային ինքնության, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական ընտրության և հասարակական հակասությունների բազմակողմանի ներկայացմամբ։ Նրա դրամատիկական ստեղծագործություններում պատմական իրադարձությունները հաճախ վերածվում են ոչ միայն անցյալի պատկերման, այլև մարդու, իշխանության, հասարակության և ազգային ճակատագրի վերաբերյալ ընդհանրացումների։ Հեղինակի դրամատուրգիական մտածողությանը բնորոշ է կերպարների հոգեբանական բացահայտումը, նրանց ներքին հակասությունների և գործողությունների շարժառիթների ներկայացումը, ինչի շնորհիվ դրամատիկական բախումները ստանում են ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին նշանակություն։ Կարևոր տեղ ունի նաև հումորի, երգիծանքի և դրամատիկական լարվածության համադրությունը, որի միջոցով հեղինակը բացահայտում է մարդկային բնավորությունների և հասարակական հարաբերությունների տարբեր կողմերը։ Դրամատիկական երկերում կերպարների փոխհարաբերությունները կառուցվում են կոնֆլիկտների և արժեքային հակադրությունների շուրջ, իսկ երկխոսությունը դառնում է ոչ միայն գործողության առաջխաղացման, այլև կերպարների բնութագրման ու գաղափարական դիրքորոշումների արտահայտման հիմնական միջոցներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, խոսքի անհատականացմանը, ժողովրդական լեզվամտածողության կիրառմանը, պատկերավոր արտահայտություններին և դրամատիկական խոսքի բնականությանը։ Առանձին նշանակություն ունի պատմական նյութի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը, քանի որ անցյալի իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակակից ընթերցողի և հանդիսատեսի համար հասկանալի բարոյական ու հասարակական խնդիրների համատեքստում։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան արժեքավոր է նաև այն առումով, որ միավորում է գրական և թատերական մտածողությունը՝ ստեղծելով բեմական գործողության, կերպարների և խոսքի փոխկապակցված համակարգ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ դրամատուրգիայի զարգացման որոշ կարևոր միտումներ և հասկանալու այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց միջոցով պատմական, սոցիալական և հոգեբանական նյութը վերածվում է թատերական ամբողջական պատկերի։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ներկայացնում է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան որպես հայ գրականության նշանակալի երևույթ, որտեղ պատմական հիշողությունը, հասարակական դիտարկումները, ազգային մտածողությունը, մարդկային հոգեբանությունը և երգիծական հայացքը միավորվում են ինքնատիպ դրամատիկական աշխարհ ստեղծելու համար։

Право

Այս աշխատությունը վերաբերում է բաժնետիրական ընկերության՝ որպես կապիտալների ներգրավման և միավորման իրավական մեխանիզմի ուսումնասիրությանը՝ կորպորատիվ իրավունքի և տնտեսական իրավակարգավորման շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել բաժնետիրական ընկերության իրավական կառուցվածքը, դրա գործառույթները և այն իրավական գործիքները, որոնց միջոցով հնարավոր է ապահովել կապիտալի կենտրոնացում, ներդրումների ներգրավում և տնտեսական գործունեության արդյունավետ կազմակերպում։ Ուսումնասիրվում են բաժնետիրական ընկերության հիմնադրման, կառավարման և գործունեության իրավական հիմքերը, բաժնետերերի իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչպես նաև ընկերության կառավարման մարմինների՝ ընդհանուր ժողովի, տնօրենների խորհրդի և գործադիր մարմնի փոխհարաբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բաժնետոմսերի թողարկման և շրջանառության մեխանիզմներին, որոնք հանդիսանում են կապիտալի ներգրավման հիմնական գործիքներից մեկը, ինչպես նաև շահույթի բաշխման և ֆինանսական պատասխանատվության իրավական կարգավորումներին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև բաժնետիրական ընկերությունների դերը շուկայական տնտեսության զարգացման, խոշոր ներդրումային նախագծերի ֆինանսավորման և տնտեսության տարբեր ոլորտների ինտեգրման գործընթացներում։ Միաժամանակ վերլուծվում են ՀՀ օրենսդրության առանձնահատկությունները և միջազգային փորձը՝ բաժնետիրական ինստիտուտի արդյունավետության բարձրացման համատեքստում։ Այսպիսով, բաժնետիրական ընկերությունը ներկայացվում է որպես ժամանակակից տնտեսության կարևոր իրավական և տնտեսական կառուցվածք, որը նպաստում է կապիտալի համախմբմանը, ներդրումային ակտիվության աճին և տնտեսական զարգացման կայունությանը։

Лингвистика

Հրատարակությունը նվիրված է գրաբարի՝ հայերենի դասական գրական լեզվի ուսուցմանը և ներկայացնում է ուսումնական դասընթացի երկրորդ տարվա նյութը։ Գրաբարը հայ մշակույթի, մատենագրության և եկեղեցական գրականության պատմական լեզուն է, որով ստեղծվել են բազմաթիվ կարևոր երկեր՝ պատմագրական, փիլիսոփայական, աստվածաբանական, թարգմանական և գեղարվեստական բնույթի։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրավոր ժառանգությունը բնագրով ընթերցելու, լեզվի պատմական զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու և դասական հայերենի քերականական ու բառապաշարային համակարգին ծանոթանալու համար։ Երկրորդ տարվա դասընթացի ձևաչափը ենթադրում է ուսուցման շարունակականություն և նախկինում ձեռք բերված գիտելիքների խորացում՝ նպաստելով գրաբարի լեզվական կառուցվածքի և գրավոր խոսքի յուրացմանը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել հայագիտական կրթության մեջ՝ ապահովելով գրաբարի համակարգված ուսուցումը և ընթերցողների պատրաստումը դասական հայերենով ստեղծված գրականության ուսումնասիրությանը։ 19-րդ դարի հայերեն լեզվաբանական և ուսումնական գրականության զարգացումը կապված էր ազգային կրթության, լեզվական գիտելիքների տարածման և պատմական գրավոր ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրության պահպանման հետ։ Հրատարակությունը արժեքավոր է գրաբարի դասավանդման պատմության, հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման և հայերեն դասագրքերի կազմման ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանասերներին, հայագետներին, լեզվաբաններին, ուսուցիչներին և դասական հայերենով գրավոր աղբյուրներ ուսումնասիրող ընթերցողներին։

История

Այս գիրքը ներկայացնում է Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման և զարգացման պատմությունը՝ սկսած Օսմանյան կայսրության անկումից և Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի ղեկավարությամբ նոր պետական համակարգի ստեղծումից մինչև ժամանակակից Թուրքիայի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները։ Գրքում վերլուծվում են հանրապետության հիմնադրման գործընթացը, բարեփոխումների քաղաքականությունը, աշխարհիկ պետության կառուցման քայլերը և պետական ինստիտուտների ձևավորումը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև բազմակուսակցական համակարգի անցմանը, ռազմական հեղաշրջումների փուլերին, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններին և Թուրքիայի դերին տարածաշրջանային ու միջազգային հարաբերություններում։ Նյութում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական փոփոխություններին, տնտեսական արդիականացման գործընթացներին և ազգային ինքնության ձևավորման խնդիրներին։ Գիրքը համադրում է պատմական փաստերը և վերլուծական մոտեցումը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել Թուրքիայի Հանրապետության պատմական զարգացման ուղու մասին։

История

Աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ինստիտուտի՝ արևելյան լեզուների և արևելագիտության կարևոր կրթական կենտրոններից մեկի պատմությանը, գործունեությանը և նշանակությանը։ Ինստիտուտը ձևավորվել է Մոսկվայում Լազարյան ընտանիքի գործունեության հիման վրա և երկար ժամանակ կարևոր դեր է ունեցել արևելյան լեզուների ուսուցման, արևելագիտական գիտելիքի տարածման և հայ մշակութային ու կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտվող նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաստատության կազմակերպական կառուցվածքի, կրթական նպատակների, ուսումնական ծրագրերի և այն միջավայրի մասին, որտեղ իրականացվել է արևելյան լեզուների ու մշակույթների ուսումնասիրությունը։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հաստատության հայագիտական բաղադրիչը, քանի որ այն միաժամանակ կապված էր հայկական կրթության, լեզվի, պատմության և մշակույթի ուսումնասիրման ու տարածման հետ։ Լազարյան հաստատության գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ռուսահայ համայնքի մշակութային պատմության մեջ․ այն ծառայել է որպես կրթական և գիտական կենտրոն, որտեղ տարբեր ժամանակներում ձևավորվել են հայագիտության և արևելագիտության զարգացման համար նշանակալի պայմաններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, հովանավորության համակարգը, դասախոսական կազմը, ուսումնական առարկաները և ուսանողների պատրաստության ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արևելյան լեզուների ուսուցումը, քանի որ այդպիսի կրթությունը կապված էր ոչ միայն լեզվական գիտելիքի ձեռքբերման, այլև արևելյան ժողովուրդների պատմության, գրականության, մշակույթի և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության հետ։ Հաստատության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև XIX դարի ռուսական և հայկական կրթական համակարգերի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Լազարյանների նախաձեռնությունը կարևոր օրինակ է այն բանի, թե ինչպես մասնավոր հովանավորությունը կարող էր նպաստել կրթական հաստատության ձևավորմանն ու երկարատև զարգացմանը և միաժամանակ ծառայել ազգային մշակութային նպատակների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել նաև գրքի և հրատարակչական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լազարյան հաստատության հետ կապված կրթական և գիտական գործունեությունը նպաստել է արևելագիտական և հայագիտական գրականության ստեղծման ու տարածման գործընթացներին։ Հաստատության շուրջ ձևավորված գիտակրթական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել մասնագետների պատրաստման և արևելքի լեզուների ու մշակույթների վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման գործում։ Այս պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալու հայ կրթական հաստատությունների զարգացումը Ռուսական կայսրության տարածքում և հայկական համայնքների մշակութային ինքնակազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հատկապես կարևոր է հաստատության դերը հայ երիտասարդների կրթության և մտավոր զարգացման գործում, ինչպես նաև դրա կապը Մոսկվայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Լազարյան ինստիտուտը որպես կրթական, գիտական և մշակութային նշանակություն ունեցող հաստատություն, որի գործունեությունը միաժամանակ առնչվել է արևելյան լեզուների ուսումնասիրմանը, արևելագիտության զարգացմանը և հայկական կրթամշակութային ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Այն կարող է կարևոր աղբյուր լինել XIX դարի հայկական կրթության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, արևելագիտության պատմության և Մոսկվայի հայ համայնքի մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։

История

Գիրքը ներկայացնում է XIX դարի վերջի Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների, կոտորածների և հալածանքների մանրամասն պատմական ուսումնասիրությունը՝ հիմնված ականատեսների վկայությունների, դիվանագիտական հաղորդագրությունների, միսիոներների զեկույցների և ժամանակի մամուլի հրապարակումների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական հարցի քաղաքական և պատմական նախադրյալները, Օսմանյան իշխանությունների վարած քաղաքականությունը, միջազգային տերությունների արձագանքը և տարածաշրջանում ծավալված իրադարձությունների ազդեցությունը հայ ժողովրդի ճակատագրի վրա։ Աշխատությունը նկարագրում է բնակավայրերի ավերածությունները, խաղաղ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունները, տեղահանությունները և մարդկային կորուստները՝ փորձելով փաստագրել տեղի ունեցած իրադարձությունների մասշտաբն ու բնույթը։ Միաժամանակ ներկայացվում են այն ժամանակաշրջանի սոցիալական, կրոնական և քաղաքական իրողությունները, ինչպես նաև միջազգային հանրության մարդասիրական նախաձեռնություններն ու օգնության փորձերը։ Գիրքը համարվում է ժամանակի կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկը, որն արժեքավոր նյութ է տրամադրում Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների պատմության, հայկական հարցի և հայ ժողովրդի դեմ իրականացված զանգվածային բռնությունների ուսումնասիրության համար։