Նոր գրքեր: Տեխնիկա: Ինֆորմացիոն ցանկ =Новые книги: Техника (1986, Март, №3)

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է հարկային վարչարարության համակարգի կատարելագործման հիմնական ուղղությունների և բարեփոխումների առաջնահերթությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից տնտեսական ու կառավարչական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում հարկային վարչարարությունը դիտարկվում է որպես հարկային պարտավորությունների հաշվարկման, հայտարարագրման, վճարման, վերահսկման և հարկ վճարողների հետ պետական մարմինների փոխգործակցության կազմակերպական ու իրավական մեխանիզմների ամբողջություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի վարչարարական համակարգի ձևավորմանը, որը կարող է միաժամանակ նպաստել հարկային պարտավորությունների պատշաճ կատարմանը, պետական եկամուտների կայուն ձևավորմանը և հարկ վճարողների համար վարչարարական բեռի նվազեցմանը։ Քննվում են հարկային ընթացակարգերի պարզեցման, թվայնացման, էլեկտրոնային ծառայությունների ընդլայնման և տեղեկատվական համակարգերի ինտեգրման հնարավորությունները։ Կարևորվում է ռիսկերի վրա հիմնված վերահսկողության զարգացումը, որի պայմաններում վարչարարական ռեսուրսները կարող են կենտրոնացվել առավել բարձր ռիսկ պարունակող գործարքների և գործունեության ոլորտների ուսումնասիրության վրա՝ նվազեցնելով բարեխիղճ հարկ վճարողների նկատմամբ անհարկի միջամտությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հարկային ստուգումների արդյունավետության բարձրացումը, դրանց ընտրության չափանիշների կատարելագործումը և վերահսկողական գործընթացների թափանցիկության ապահովումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հարկ վճարողների սպասարկման որակին, խորհրդատվական և տեղեկատվական ծառայությունների հասանելիությանը, քանի որ հարկային կանոնների հասկանալի ներկայացումը կարող է նպաստել պարտավորությունների կամավոր կատարմանը։ Քննվում են նաև հարկային մարմինների տեղեկատվական և վերլուծական կարողությունների զարգացման խնդիրները՝ տվյալների մշակման և տարբեր աղբյուրներից ստացվող տեղեկատվության համադրման միջոցով։ Կարևորվում է հարկային վարչարարության արդյունավետության գնահատման չափանիշների ձևավորումը, որոնք կարող են ներառել ոչ միայն հավաքագրվող հարկային եկամուտների ծավալը, այլև վարչարարական ծախսերը, ընթացակարգերի տևողությունը, հարկ վճարողների սպասարկման արդյունավետությունը և հարկային կարգապահության մակարդակը։ Բարեփոխումների համատեքստում ուսումնասիրվում է նաև ստվերային տնտեսական գործունեության սահմանափակման, հարկային բազայի պատշաճ հաշվառման և հարկային պարտավորությունների կատարումից խուսափելու ռիսկերի նվազեցման խնդիրը։ Միաժամանակ կարևորվում է իրավական որոշակիության և կանխատեսելիության ապահովումը, քանի որ հարկային կանոնների հաճախակի կամ ոչ հստակ փոփոխությունները կարող են բարդացնել ինչպես հարկ վճարողների գործունեությունը, այնպես էլ վարչարարության իրականացումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական կառավարման թվային վերափոխման, հարկային մարմինների կազմակերպական զարգացման և աշխատակիցների մասնագիտական կարողությունների բարձրացման նշանակությանը։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն հարկային քաղաքականության և վարչարարության բարեփոխումների մշակման, պետական եկամուտների կառավարման արդյունավետության բարձրացման և պետություն-հարկ վճարող փոխհարաբերությունների կատարելագործման համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց Ձորի տարածաշրջանում տարածված հայերենի տեղական խոսվածքների լեզվական առանձնահատկությունների և դրանց աշխարհագրական բաշխման համակարգված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր բնակավայրերի խոսքային տվյալների համադրությունն է, որի միջոցով բացահայտվում են հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական հատկանիշների տարածքային տարբերությունները։ Լեզվաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին խոսվածքները, այլև պարզելու որոշակի լեզվական երևույթների տարածման սահմանները, դրանց փոխադարձ կապերը և հարակից բարբառային միավորների հետ հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հնչյունական համակարգին՝ ձայնավորների ու բաղաձայնների արտասանական տարբերակներին, պատմական հնչյունափոխություններին և բնակավայրից բնակավայր հանդիպող տեղային առանձնահատկություններին։ Ձևաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել հոլովման և խոնարհման ձևերը, դերանունների, բայերի ու անվանական խոսքի մասերի տեղական տարբերակները, իսկ բառապաշարային քննությունը հնարավորություն է տալիս արձանագրելու տվյալ տարածաշրջանին բնորոշ բառերը, իմաստային տարբերությունները և հնաբանությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է լեզվական երևույթների քարտեզագրումը, որի միջոցով հնարավոր է տեսանելի դարձնել առանձին հատկանիշների տարածական բաշխումը և սահմանել բարբառային տարբերակների միջև անցումային գոտիները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության պատմական տեղաշարժերի, հարևան տարածքների հետ հաղորդակցության և սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությանը տեղական խոսքի ձևավորման ու փոփոխության վրա։ Տարբեր սերունդների լեզվական տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև խոսվածքների պահպանվածության աստիճանը և գրական հայերենի ազդեցությամբ տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրման համար, հատկապես այն պայմաններում, երբ հասարակական և ժողովրդագրական փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար նվազեցնել տեղական լեզվական առանձնահատկությունների կիրառությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բարբառագիտության, լեզվաաշխարհագրության և պատմական լեզվաբանության մեթոդները՝ ներկայացնելով Վայոց Ձորի խոսվածքների տարածքային կառուցվածքն ու տեղը հայերենի բարբառային համակարգում։

Литература

Աշխատությունը ուսումնասիրում է Հակոբ Կարապենցի փոքր արձակի առանձնահատկությունները՝ կենտրոնանալով նրա ստեղծագործությունների թեմատիկ բազմազանության, գեղարվեստական ձևերի և պատմողական տեխնիկաների վրա, ինչպես նաև դրանց տեղադրումը սփյուռքահայ գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Վերլուծվում են գրական առնչությունները և փոխազդեցությունները ինչպես հայ գրական ավանդույթի, այնպես էլ համաշխարհային արձակի տարբեր ուղղությունների հետ՝ բացահայտելով ազդեցությունների և ստեղծագործական վերամշակումների մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի լեզվական մտածողությանը, պատկերային համակարգին, միկրոպատումների կառուցվածքին և մարդկային ճակատագրերի հոգեբանական ներկայացմանը՝ ընդգծելով նրա արձակի ներքին լարվածությունն ու բազմաշերտ իմաստային դաշտը։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է Կարապենցի ստեղծագործական դիրքորոշումը մշակութային ինքնության, հիշողության և տեղահանության թեմաների նկատմամբ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է նրա փոքր արձակը դառնում միջմշակութային երկխոսության կարևոր հարթակ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Մեծ Պահքի շրջանում եկեղեցական ընթերցումների մաս կազմող առակների մեկնության ուսումնասիրությանը հայ մատենագրության մեջ՝ բացահայտելով դրանց կրոնական, բարոյական, ծիսական և գրական նշանակությունը։ Հետազոտության կենտրոնում առակների մեկնողական ավանդույթն է, որի միջոցով աստվածաշնչյան պատմություններն ու պատկերները վերածվում են քրիստոնեական բարոյականության, հոգևոր ինքնաքննության և հավատքի դաստիարակության միջոցի։ Ուսումնասիրվում է Մեծ Պահքի շրջանի առանձնահատուկ տեղը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ծիսական կյանքում և այդ ժամանակահատվածում ընթերցվող առակների դերը հավատացյալի հոգևոր պատրաստության գործընթացում։ Աշխատությունում ուշադրություն է դարձվում առակների բովանդակությանը, դրանց այլաբանական կառուցվածքին և այն եղանակներին, որոնց միջոցով հայ մատենագիրներն ու մեկնիչները բացահայտել են դրանց թաքնված իմաստները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի առակների կերպարների, գործողությունների և խորհրդանշական պատկերների մեկնությունը, քանի որ մեկնողական գրականության մեջ դրանք հաճախ ընկալվում են ոչ միայն որպես պատմողական տարրեր, այլև որպես հոգևոր ու բարոյական գաղափարների կրողներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել ապաշխարության, խոնարհության, ողորմության, ներողամտության, հավատքի, պահքի, մեղքի գիտակցության և հոգևոր մաքրագործման թեմաները, որոնք առանձնահատուկ կարևորություն են ստանում Մեծ Պահքի շրջանում։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հայ մեկնողական ավանդույթը առակների ընկալման ժամանակ հաճախ համադրում է բառացի, այլաբանական, բարոյական և հոգևոր մեկնության տարբեր մակարդակներ՝ ստեղծելով բազմաշերտ մեկնաբանական համակարգ։ Կարևորվում է նաև հայ մատենագրության մեջ ձևավորված մեկնողական ժառանգության ուսումնասիրությունը և դրա կապը վաղ քրիստոնեական ու համաքրիստոնեական մեկնողական ավանդույթների հետ։ Այդ համատեքստում հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես են հայ հեղինակները յուրացրել նախկին մեկնողական փորձը, վերաիմաստավորել այն և հարմարեցրել հայ եկեղեցական ու մշակութային միջավայրին։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ միջնադարյան գրականության ուսումնասիրության համար, քանի որ մեկնողական երկերը ոչ միայն աստվածաբանական բնույթ ունեն, այլև արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական, գեղարվեստական և բարոյափիլիսոփայական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ մատենագրության մեջ Սուրբ Գրքի մեկնության ավանդույթի, առակի՝ որպես ուսուցողական ժանրի զարգացման և եկեղեցական ընթերցումների մշակութային նշանակության մասին։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, աստվածաբաններին, բանասերներին, միջնադարագետներին, եկեղեցական գրականության և հայ մատենագրության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան մշակույթն ուսումնասիրող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է Մեծ Պահքի շրջանում ընթերցվող առակները որպես քրիստոնեական հոգևոր և բարոյական դաստիարակության կարևոր գործիք և բացահայտում է դրանց մեկնության բազմաշերտ ավանդույթը հայ մատենագրության մեջ՝ միավորելով աստվածաշնչյան տեքստը, եկեղեցական ծեսը, բարոյական ուսուցումը և հայ միջնադարյան մեկնողական մտածողությունը։

Химия

Գիրքը՝ «Ընդհանուր և անօրգանական քիմիա», հեղինակը Մխիթարյան Հ., հանդիսանում է ուսումնական և հիմնարար ձեռնարկ, որը ներկայացնում է քիմիայի ընդհանուր տեսական հիմքերը և անօրգանական քիմիայի հիմնական բաժինները։ Այն ընդգրկում է նյութի կառուցվածքի մասին պատկերացումները, քիմիական կապերի տեսակները, տարրերի պարբերական համակարգը և քիմիական ռեակցիաների հիմնական օրենքները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են անօրգանական միացությունների դասերը՝ օքսիդներ, թթուներ, հիմքեր և աղեր, դրանց հատկությունները, ստացման եղանակները և կիրառությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված քիմիական հաշվարկների հիմունքներին, ռեակցիաների հավասարակշռությանը, լուծույթների հատկություններին և էլեկտրոլիտային դիսոցիացիային։ Ներառված են նաև գործնական օրինակներ և խնդիրներ, որոնք նպաստում են տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը և կիրառական հմտությունների զարգացմանը։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, քիմիայի ուսուցիչների և բնագիտական ուղղություններով սովորողների համար՝ ապահովելով քիմիայի հիմունքների համակարգված և խորքային ընկալում։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի ժայռապատկերների տիպաբանության և դրանց պատմամշակութային նշանակության վերլուծությանը՝ ընդգծելով հնագույն պատկերագրական համակարգերի ձևավորումը, զարգացման փուլերը և գաղափարական բովանդակությունը։ Դիտարկվում են Հայաստանի տարբեր շրջաններում հայտնաբերված ժայռապատկերները՝ հատկապես Սյունիքի, Վայոց ձորի և Գեղամա լեռնաշղթայի տարածքներում, որտեղ դրանք ներկայացնում են նախապատմական և վաղ պատմական հասարակությունների աշխարհընկալումը, տնտեսական գործունեությունը և ծիսական պատկերացումները։ Աշխատանքում առանձնացվում են ժայռապատկերների հիմնական տիպերը՝ կենդանական պատկերներ, որսորդական տեսարաններ, աստղագիտական նշաններ, ծիսական և խորհրդանշական կոմպոզիցիաներ, ինչպես նաև աբստրակտ նշանային համակարգեր, որոնք վկայում են վաղ հաղորդակցական ձևերի գոյության մասին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց տիպաբանական դասակարգման սկզբունքներին՝ ըստ ձևաբանական, թեմատիկ և ֆունկցիոնալ հատկանիշների, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանների և մշակութային շերտերի փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում է նաև ժայռապատկերների աստղագիտական և օրացուցային հնարավոր նշանակությունը, ինչպես նաև դրանց կապը հնագույն հավատալիքների և ծիսական համակարգերի հետ։ Ընդգծվում է, որ Հայաստանի ժայռապատկերները ոչ միայն հնագիտական կարևոր հուշարձաններ են, այլ նաև մշակութային հիշողության եզակի աղբյուրներ, որոնք բացահայտում են տարածաշրջանի հնագույն բնակչության մտածողության, աշխարհընկալման և գեղարվեստական արտահայտման ձևերը։