Обзор Эриванской губернии

Математика

Ակտուարական մաթեմատիկա. Խնդրագիրք. Մաս 1-ը բարձրագույն մաթեմատիկայի և ֆինանսական մաթեմատիկայի ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է ակտուարական հաշվարկների հիմունքները գործնական խնդիրների միջոցով յուրացնելու համար, աշխատությունում ներկայացվում են կյանքի ապահովագրության և կենսաթոշակային հաշվարկների հիմնական մոդելները, մահացության և գոյատևման հավանականությունների կիրառումը, անուիտետների և ապահովագրական վճարների հաշվարկման մեթոդները, ինչպես նաև տոկոսադրույքների և ֆինանսական հոսքերի գնահատման սկզբունքները, յուրաքանչյուր թեմա ուղեկցվում է խնդիրների համակարգված շարքով, որոնք օգնում են զարգացնել մաթեմատիկական մոդելավորման և ֆինանսական ռիսկերի գնահատման հմտությունները, միաժամանակ ընդգծվում է ակտուարական մտածողության կարևորությունը ապահովագրական ոլորտում, բանկային համակարգում և երկարաժամկետ ֆինանսական պլանավորման մեջ, աշխատությունը նպատակ ունի կապել տեսական հավանականության գիտելիքները իրական ֆինանսական կիրառությունների հետ՝ ձևավորելով մասնագիտական գործնական կարողություններ։

Другие предметы

Այս ստեղծագործությունը պատմում է մարդկային ընտրությունների, վտանգի, ազատության և գոյատևման պայքարի մասին՝ զարգացնելով լարված ու դինամիկ սյուժե, որտեղ յուրաքանչյուր որոշում կարող է ճակատագրական հետևանքներ ունենալ։ Հերոսները հայտնվում են բարդ և անսպասելի իրավիճակներում, որոնք ստիպում են նրանց վերանայել սեփական արժեքները, հաղթահարել ներքին վախերն ու դիմակայել արտաքին սպառնալիքներին։ Պատմությունը համադրում է հոգեբանական խորությունը, դրամատիկ զարգացումները և անընդհատ աճող լարվածությունը՝ բացահայտելով մարդկային բնավորության ուժեղ և թույլ կողմերը ճգնաժամային պայմաններում։ Ստեղծագործության ընթացքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վստահության, պատասխանատվության, հարաբերությունների և կյանքի արժեքի թեմաներին՝ ընթերցողին ներգրավելով իրադարձությունների արագընթաց զարգացման մեջ։ Գիրքը նախատեսված է ժամանակակից արձակի, հոգեբանական դրամայի և լարված սյուժեներով հարուստ պատմությունների սիրահարների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է հայ բանագիտության ձևավորման և զարգացման ավանդական գիտական մոտեցումների քննությանը և ժամանակակից տեղեկատվական ու հաղորդակցական միջավայրում առաջացած նոր մարտահրավերների բացահայտմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով համացանցային բանահյուսության ուսումնասիրման անհրաժեշտությանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ բանահյուսությունը փոփոխվող հասարակական և տեխնոլոգիական պայմաններին զուգընթաց փոխում է իր գոյության, տարածման և փոխանցման ձևերը, ուստի դրա ուսումնասիրության ավանդական մեթոդները անհրաժեշտ է լրացնել նոր մեթոդաբանական գործիքներով։ Աշխատությունը դիտարկում է հայ բանագիտության ավանդույթները՝ դրանց ձևավորման պատմությունը, հիմնական ուսումնասիրության առարկաները, աղբյուրագիտական սկզբունքները և բանահյուսական նյութի հավաքման, գրանցման ու դասակարգման եղանակները։ Դասական բանագիտության շրջանակում կարևոր նշանակություն են ունեցել բանավոր կերպով փոխանցվող հեքիաթների, առասպելների, ավանդազրույցների, երգերի, առածների, ասացվածքների, հանելուկների, ծեսերի և ժողովրդական այլ ստեղծագործությունների հավաքագրումն ու գիտական համակարգումը։ Սակայն թվային հաղորդակցության տարածումը ստեղծել է բանահյուսական ստեղծագործության նոր միջավայր, որտեղ նյութը կարող է առաջանալ, փոփոխվել և տարածվել ոչ միայն բանավոր շփման, այլև սոցիալական ցանցերի, առցանց հարթակների, քննարկումների, բլոգների, տեսանյութերի և հաղորդագրությունների միջոցով։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համացանցային բանահյուսությունը, որը կարելի է դիտարկել որպես ժողովրդական ստեղծագործության ժամանակակից դրսևորումների ամբողջություն։ Դրա օրինակներ կարող են լինել ինտերնետային մեմերը, կատակները, անեկդոտները, տարածվող պատմությունները, առցանց լեգենդները, շղթայական հաղորդագրությունները, ժողովրդական մեկնաբանությունները և թվային միջավայրում ձևավորվող այլ կայուն կամ կիսակայուն տեքստեր։ Այդ նյութերի առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք հաճախ չունեն մեկ հաստատուն հեղինակ, արագորեն տարածվում են բազմաթիվ օգտատերերի միջոցով, ենթարկվում են փոփոխությունների և կարող են միաժամանակ գոյություն ունենալ տարբեր տեքստային, պատկերային ու տեսաձայնային տարբերակներով։ Աշխատությունը կարևորում է հենց այս փոփոխականության ուսումնասիրությունը, քանի որ ավանդական բանահյուսության նյութի համեմատ թվային ստեղծագործությունները հաճախ ունեն տարածման շատ ավելի արագ և լայն մեխանիզմներ։ Համացանցային միջավայրը փոխում է նաև հեղինակի և լսարանի հարաբերությունը․ օգտատերը կարող է միաժամանակ լինել նյութի սպառող, վերարտադրող, փոփոխող և նոր տարբերակի ստեղծող։ Այս հանգամանքը մարտահրավեր է առաջացնում բանագիտության դասական հեղինակային և տեքստաբանական մոտեցումների համար և պահանջում է մշակել թվային նյութի գրանցման, պահպանման, տարբերակների համադրման ու տարածման պատմության ուսումնասիրման նոր եղանակներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բանահյուսական նյութի համատեքստի խնդիրը։ Եթե ավանդական բանահյուսական տեքստը հաճախ գրանցվում էր կատարողի, բնակավայրի, ժամանակի և ծիսական կամ սոցիալական միջավայրի մասին տեղեկությունների հետ միասին, ապա առցանց նյութի դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել հրապարակման հարթակը, օգտատերերի փոխազդեցությունը, տարածման ժամանակագրությունը, մեկնաբանությունները, հղումները և նյութի փոփոխության տարբեր փուլերը։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն տեքստը, այլև դրա թվային «կյանքը»։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև համացանցային բանահյուսության լեզվական առանձնահատկություններին՝ խոսակցական բառապաշարի, ժարգոնի, կրճատումների, նորաբանությունների, հումորի, պատկերային և տեքստային համադրությունների, ինչպես նաև տարբեր լեզուների ու մշակույթների տարրերի փոխներթափանցման դրսևորումներին։ Հատուկ նշանակություն ունի հայալեզու թվային բովանդակության ուսումնասիրությունը, քանի որ այն կարող է արտացոլել ժամանակակից հայ հասարակության արժեքները, կարծրատիպերը, հումորային պատկերացումները, հասարակական արձագանքները և առօրյա հաղորդակցության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն հիմնավորում է հայ բանագիտության մեթոդաբանական շրջանակի ընդլայնման անհրաժեշտությունը՝ ավանդական բանահյուսական ժառանգության ուսումնասիրությունը համադրելով թվային մշակույթի հետազոտության ժամանակակից մեթոդների հետ։ Համացանցային նյութերի համակարգված հավաքագրումը կարող է նաև կարևոր լինել մշակութային հիշողության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ թվային բովանդակությունը հաճախ արագ փոփոխվում կամ անհետանում է։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել բանագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, լեզվաբաններին, մեդիա և թվային մշակույթի հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ բանահյուսությունը չի սահմանափակվում միայն ավանդական բանավոր ժառանգությամբ․ այն շարունակում է ստեղծվել և վերարտադրվել նոր հաղորդակցական միջավայրերում, իսկ համացանցը դարձել է ժողովրդական ստեղծագործության կարևոր տարածք։ Այդ պատճառով ժամանակակից հայ բանագիտության համար համացանցային բանահյուսության ուսումնասիրությունը ոչ միայն նոր թեմատիկ ուղղություն է, այլև անհրաժեշտ պայման՝ ժամանակակից մշակութային գործընթացները լիարժեք փաստագրելու, վերլուծելու և հայ բանահյուսության շարունակական զարգացումն ըմբռնելու համար։

Культура

Գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությանը և կրկեսի տեսության հիմնարար հարցերի վերլուծությանը։ Աշխատանքի առանցքում կրկեսային արվեստի կառուցվածքային, գեղարվեստական և արտահայտչական առանձնահատկությունների բացահայտումն է, ինչպես նաև հայկական կրկեսի ձևավորման, զարգացման և ազգային արվեստի համակարգում ունեցած դերի ուսումնասիրությունը։ Կրկեսը բեմական արվեստի յուրահատուկ տեսակ է, որտեղ միավորվում են մարմնի պլաստիկան, ակրոբատիկան, ձեռնածությունը, հավասարակշռության արվեստը, ծաղրածուական կատարումը, երաժշտությունը, տեսողական ձևավորումը և դրամատուրգիական կազմակերպումը։ Այդ բաղադրիչների փոխկապակցվածությունն է ձևավորում կրկեսային ներկայացման ամբողջական գեղարվեստական կերպարը։ Ձևաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձին ուսումնասիրել ներկայացման կառուցվածքային տարրերը, համարների տեսակները, կատարողական տեխնիկան, բեմական տարածությունը, ռիթմը, շարժման լեզուն, դերակատարի կերպարը և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության ձևերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կրկեսի տեսական հասկացությունների համակարգումը։ Կարող են քննարկվել կրկեսային համարի կառուցվածքը, ժանրային առանձնահատկությունները, կատարողական հնարքները, ռիսկի և վարպետության հարաբերակցությունը, ֆիզիկական գործողության վերածումը գեղարվեստական արտահայտության, ինչպես նաև զվարճանքի և արվեստի փոխհարաբերությունը։ Կրկեսային արվեստի առանձնահատկությունն այն է, որ կատարողի ֆիզիկական կարողությունը ինքնին վերածվում է գեղարվեստական նյութի, իսկ տեխնիկական բարդությունը հաճախ միահյուսվում է կերպարային և դրամատուրգիական լուծումների հետ։ Հայկական կրկեսի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են համընդհանուր կրկեսային ավանդույթները համադրվել ազգային մշակութային առանձնահատկությունների հետ։ Կարևոր կարող են լինել հայկական բեմական մշակույթի, երաժշտական ավանդույթների, հումորի, կերպարային մտածողության և կատարողական դպրոցի ազդեցությունները կրկեսային արվեստի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն պատմական և մշակութային պայմաններին, որոնց ներքո ձևավորվել և զարգացել է հայկական կրկեսը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև կրկեսային արտիստի մասնագիտությունը և կատարողական դպրոցի ձևավորման գործընթացը։ Կրկեսային արվեստը պահանջում է երկարատև մասնագիտական պատրաստվածություն, ֆիզիկական բարձր պատրաստվածություն, շարժումների ճշգրտություն, տարածական կողմնորոշում և բեմական արտահայտչականություն։ Այդ պատճառով կատարողի վարպետությունը ձևավորվում է տեխնիկական ուսուցման և գեղարվեստական մտածողության համադրման արդյունքում։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև հանդիսատեսի գործոնը։ Կրկեսային ներկայացման ազդեցությունը մեծապես պայմանավորված է անմիջական հաղորդակցությամբ, զարմանքի, հումորի, վտանգի և հուզական լարվածության ստեղծմամբ։ Հանդիսատեսի արձագանքը հաճախ դառնում է ներկայացման գեղարվեստական ռիթմի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կրկեսի և թատրոնի, պարի, երաժշտության ու այլ բեմական արվեստների փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ժամանակակից կրկեսային արվեստի զարգացման համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ավանդական համարների վերաիմաստավորումը, նոր բեմական տեխնոլոգիաների կիրառումը, դրամատուրգիական ամբողջական ներկայացումների ձևավորումը և կրկեսային արտահայտչամիջոցների ընդլայնումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի կրկեսը դիտարկել ոչ միայն որպես զվարճանքի ձև, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական համակարգ՝ իր ժանրերով, արտահայտչամիջոցներով, կատարողական լեզվով և տեսական օրինաչափություններով։ Հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ազգային կրկեսի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, զարգացման ընթացքի և հայկական մշակույթի ընդհանուր համակարգում նրա ունեցած նշանակության մասին։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է բանկային ծառայությունների ռիսկերի գնահատման մեթոդների և դրանց ավտոմատացված համակարգի մշակմանը՝ բանկային գործունեության արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և ռիսկերի կառավարման ժամանակակից խնդիրների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում բանկային ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող տարբեր տեսակի ռիսկերի բացահայտումը, չափումը, դասակարգումը և դրանց հնարավոր ազդեցության գնահատումն է։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել վարկային, շուկայական, իրացվելիության, գործառնական, տեխնոլոգիական և այլ ռիսկերի առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով դրանց փոխկապակցվածությունը և բանկային ծառայությունների բնույթը։ Կարևոր ուղղություն է ռիսկերի գնահատման քանակական և որակական մեթոդների համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է ձևավորել ռիսկի ամբողջական գնահատական և աջակցել կառավարչական որոշումների ընդունմանը։ Հետազոտության տեխնոլոգիական բաղադրիչը ենթադրում է ռիսկերի գնահատման ավտոմատացված համակարգի նախագծում, որը կարող է հավաքագրել և մշակել ֆինանսական ու գործառնական տվյալներ, կիրառել նախապես սահմանված չափանիշներ և ալգորիթմներ, հաշվարկել ռիսկի ցուցանիշները և ներկայացնել արդյունքները որոշում կայացնողներին։ Նման համակարգը կարող է նախատեսել ռիսկերի դասակարգման, գնահատման, համեմատության և մշտադիտարկման գործիքներ՝ նվազեցնելով ձեռքով կատարվող գործողությունների ծավալը և բարձրացնելով գնահատման արագությունն ու հետևողականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել տվյալների բազաների, տեղեկատվական համակարգերի և ծրագրային մոդուլների փոխկապակցմանը, որպեսզի ռիսկերի գնահատումը հիմնվի արդիական և ամբողջական տեղեկատվության վրա։ Ավտոմատացման կարևոր առավելություններից է նաև մեծածավալ տվյալների արագ մշակման հնարավորությունը, ինչը հատկապես կարևոր է բազմաթիվ հաճախորդների և ծառայությունների հետ աշխատող բանկային համակարգերում։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև ռիսկի սահմանաչափերի, նախազգուշացման ազդանշանների և վերահսկողական ցուցանիշների ձևավորման մեխանիզմներ, որոնց միջոցով հնարավոր է ժամանակին հայտնաբերել ռիսկի աճի միտումները։ Համակարգի արդյունավետությունը կարող է գնահատվել փորձնական տվյալների կամ սիմուլյացիոն սցենարների միջոցով՝ համեմատելով ավտոմատացված գնահատման արդյունքները ավանդական մոտեցումների հետ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև համակարգի հուսալիությունը, տեղեկատվական անվտանգությունը, տվյալների գաղտնիության պահպանումը և ալգորիթմների թափանցիկությունը, քանի որ բանկային ոլորտում ավտոմատացված որոշումների օգտագործումը պահանջում է բարձր մակարդակի վերահսկողություն։ Հետազոտության գործնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ մշակվող լուծումը կարող է նպաստել բանկային ծառայությունների ռիսկերի ավելի արագ և համակարգված գնահատմանը, ռիսկերի կառավարման ծախսերի նվազեցմանը և կառավարման որոշումների որակի բարձրացմանը։ Նման համակարգը կարող է կիրառվել ինչպես առանձին բանկերի ներքին ռիսկերի կառավարման գործընթացներում, այնպես էլ բանկային ծառայությունների տարբեր տեսակների համեմատական գնահատման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է բանկային ռիսկերի կառավարման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել տվյալների վրա հիմնված ավտոմատացված գործիք, որը հնարավորություն կտա ժամանակին հայտնաբերել և գնահատել ռիսկերը, վերահսկել դրանց փոփոխությունը և ապահովել բանկային ծառայությունների մատուցման ավելի անվտանգ ու արդյունավետ կազմակերպում։

Литература

Բուրմունք ծաղկանց — հայ հեղինակ Աիդա Մնացականյան-ի ստեղծագործություններից է, որը բնույթով մտորումային, քնարական և գեղարվեստական արձակ է և կենտրոնանում է մարդու ներաշխարհի նուրբ զգացումների, կյանքի գեղեցկության ընկալման և հոգևոր արժեքների վրա։ Գրքի վերնագիրը խորհրդանշական է և կապվում է ծաղիկների բուրմունքի, կյանքի բազմագույն փորձառությունների և հիշողությունների հետ, որտեղ յուրաքանչյուր պատկեր կամ պատմություն նման է բույրի՝ անցողիկ, բայց զգացմունքային ազդեցությամբ լի։ Ստեղծագործության մեջ հեղինակը անդրադառնում է մարդու զգացմունքային աշխարհին՝ սիրո, կարոտի, հույսի, ցավի և ներքին խաղաղության թեմաներին՝ փորձելով ցույց տալ, որ կյանքի փոքր ու պարզ պահերն անգամ կարող են ունենալ խոր իմաստ և հոգևոր արժեք։ Մնացականյանը իր պատմություններում և մտորումներում հաճախ ընդգծում է բնության և մարդու ներդաշնակությունը՝ ծաղիկների, գարնան, լույսի և զգացմունքների միջոցով ստեղծելով նուրբ, քնարական մթնոլորտ։ Գիրքը նաև կրում է ինքնաճանաչման և հոգեբանական վերլուծության շերտ, որտեղ ընթերցողը խրախուսվում է դիտարկել իր ներաշխարհը, գնահատել կյանքի գեղեցկությունը և սովորել նկատել մանրուքների մեջ թաքնված իմաստները։ Լեզուն պարզ է, պատկերավոր և հուզական, ինչը դարձնում է ստեղծագործությունը մատչելի և միաժամանակ խորքային ընթերցանության համար։