Основные проблемы формирования финансовой стратегии промышленных предприятий (на примере приборостроительного НПП «Тайфун»)

Математика

Ֆիզիկական և օպտիկական հետազոտությունների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գերկարճ լույսային իմպուլսների գրանցման, բնութագրման և կառավարման սպեկտրոսկոպիական մեթոդների ուսումնասիրմանը։ Քննության են առնվում գերկարճ իմպուլսների ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց ժամանակային և սպեկտրային բնութագրերը, ինչպես նաև լույսի և նյութի փոխազդեցության ընթացքում առաջացող ֆիզիկական երևույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իմպուլսների տևողության, հաճախականային կազմի, փուլային կառուցվածքի և ինտենսիվության որոշման մեթոդներին։ Վերլուծվում են սպեկտրոսկոպիական չափումների, ոչ գծային օպտիկական երևույթների և ժամանակահաճախականային վերլուծության կիրառման հնարավորությունները գերկարճ իմպուլսների հատկությունների գնահատման համար։ Քննարկվում են նաև իմպուլսների ձևի փոփոխման, սեղմման, ժամանակային կառավարման և տարածման ընթացքում առաջացող աղավաղումների փոխհատուցման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները գերարագ օպտիկական գործընթացների և դրանց փորձարարական հետազոտման տեխնոլոգիաների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լազերային ֆիզիկայի, օպտիկական սպեկտրոսկոպիայի, ֆոտոնիկայի և գերարագ օպտիկական համակարգերի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Другие предметы

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Культура

Գիրքը նվիրված է վարիացիոն սկզբունքների ուսումնասիրությանը հայ կոմպոզիտորների դաշնամուրային ստեղծագործություններում՝ բացահայտելով թեմատիկ զարգացման, ձևաստեղծման և երաժշտական մտածողության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջանների հայ կոմպոզիտորների դաշնամուրային երկերում կիրառված վարիացիոն մեթոդները, դրանց կառուցվածքային և արտահայտչական նշանակությունը, ինչպես նաև կապը ազգային երաժշտական ավանդույթների հետ։ Քննարկվում են երաժշտական ձևի կազմակերպման սկզբունքները, թեմայի փոփոխման և զարգացման եղանակները, ռիթմական, հարմոնիկ, մեղեդային և հյուսվածքային վերափոխումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն առանձնահատկություններին, որոնց միջոցով կոմպոզիտորները համադրում են դասական վարիացիոն տեխնիկաները հայկական երաժշտական մտածողության տարրերի հետ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, դաշնակահարների, կոմպոզիտորների, երաժշտական կրթության մասնագետների, ուսանողների և հայ երաժշտական մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում դրամական հոսքերի հաշվառման և վերահսկողության համակարգերի հիմնախնդիրների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են բանկային ֆինանսական հոսքերի կառավարման տեսական հիմքերը, դրանց դասակարգման և հաշվառման հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև վերահսկողության մեխանիզմները՝ ներքին աուդիտի և ռիսկերի կառավարման համատեքստում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է բանկային համակարգում դրամական հոսքերի շարժի առանձնահատկությունները, իրացվելիության կառավարման գործիքները և ֆինանսական հաշվետվությունների արժանահավատության ապահովման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվապահական ստանդարտների կիրառմանը, տեղեկատվական համակարգերի դերին, թվային բանկինգի ազդեցությանը և վերահսկողության ավտոմատացված մեխանիզմների զարգացմանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև հնարավոր ռիսկերը՝ ներառյալ գործառնական, վարկային և իրացվելիության ռիսկերը, և դրանց նվազեցման ուղիները արդյունավետ վերահսկողության համակարգի միջոցով։ Հեղինակը առաջարկում է դրամական հոսքերի կառավարման և վերահսկողության կատարելագործման ուղղություններ՝ ուղղված բանկային համակարգի թափանցիկության, կայունության և արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, բանկային ոլորտի մասնագետների, հաշվապահների, ֆինանսական վերլուծաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Литература

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական խորհրդային գրականության և բանահյուսության (ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության) փոխկապակցված զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր մշակութային ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են խորհրդային շրջանում ձևավորված գրական ուղղությունները, թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սոցիալիստական իրականության արտացոլումը հայ գրողների ստեղծագործություններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության տարբեր ժանրերին՝ հեքիաթներին, երգերին, առածներին, էպիկական և լիրիկական ստեղծագործություններին, որոնք պահպանել են ազգային մտածողության, լեզվի և մշակութային ինքնության կարևոր շերտերը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև բանահյուսության ազդեցությունը խորհրդային գրականության վրա՝ որպես ստեղծագործական ներշնչման աղբյուր և գեղարվեստական մտածողության ձևավորման գործոն։ Ներկայացվում են գրականության և բանավոր ավանդույթի փոխազդեցության օրինակներ, ինչպես նաև դրանց ուսումնասիրության գիտական մոտեցումները։ Գիրքը կարևոր է հայ գրականության պատմության, մշակութաբանության և բանահյուսագիտության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային շրջանի մշակութային գործընթացների մասին։

Биология

Թեմային նվիրված է գլխուղեղի կեղևի գագաթային ասոցիատիվ շրջանի էֆերենտ կապերի ուսումնասիրությունը, որտեղ ներկայացվում են այդ հատվածից դուրս եկող նյարդային ազդակների ուղիները և դրանց ֆունկցիոնալ նշանակությունը կենտրոնական նյարդային համակարգի տարբեր կառուցվածքների հետ փոխազդեցության մեջ։ Գագաթային ասոցիատիվ կեղևը կարևոր ինտեգրատիվ կենտրոն է, որը մասնակցում է զգայական տեղեկատվության մշակմանը, տարածական կողմնորոշմանը, մարմնի սխեմայի ձևավորմանը, ուշադրության բաշխմանը և կամային շարժումների պլանավորմանը, իսկ նրա էֆերենտ կապերը ապահովում են այդ մշակված տեղեկատվության փոխանցումը դեպի շարժողական, ենթակեղևային և այլ ասոցիատիվ կենտրոններ։ Հիմնական արտագնա ուղիները ներառում են կապեր ճակատային կեղևի հետ, որոնք կարևոր են շարժողական պլանավորման և բարձրագույն ճանաչողական ֆունկցիաների համար, ինչպես նաև կապեր տեսաթալամուսի, բազալ գանգլիաների և միջին ուղեղի կառուցվածքների հետ, որոնք մասնակցում են զգայական-շարժողական ինտեգրացիային և վարքային արձագանքների ձևավորմանը։ Այս շրջանի էֆերենտ կապերը նաև ունեն նշանակալի դեր կիսագնդերի միջև տեղեկատվության փոխանակման մեջ՝ ապահովելով համաչափ և համաձայնեցված գործունեություն բարդ կոգնիտիվ գործողությունների ժամանակ։ Ներկայացվում են նաև այդ կապերի դիսֆունկցիայի հնարավոր հետևանքները, որոնք կարող են արտահայտվել տարածական ընկալման խանգարումներով, պրաքսիսի խնդիրներով և ուշադրության դեֆիցիտներով, ինչը կարևոր է կլինիկական նյարդաբանության և նեյրովիրաբուժության համար։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ընդգծում է գագաթային ասոցիատիվ կեղևի էֆերենտ համակարգի բարդ կառուցվածքը և դրա առանցքային դերը զգայական տեղեկատվության ինտեգրման և նպատակաուղղված վարքի իրականացման մեջ։