Պատմություն կամ Աղվանից աշխարհում տեղի ունեցած որոշ իրադարձությունների հիշատակարան

Психология

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է կարատեով զբաղվող մարզիկի պատրաստության ընդհանուր համակարգում հոգեբանական պատրաստվածության տեղի, կառուցվածքի և նշանակության բացահայտմանը։ Աշխատության հիմնական գաղափարն այն է, որ բարձր մարզական արդյունքի հասնելու համար միայն ֆիզիկական ուժը, արագությունը, տեխնիկական հմտությունները և մարտավարական գիտելիքները բավարար չեն․ մրցակցային պայմաններում մարզիկի արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև նրա հոգեբանական վիճակից, ինքնակարգավորման կարողությունից, ուշադրության կենտրոնացումից, վստահությունից, հուզական կայունությունից և մրցակցային իրավիճակներում ճիշտ որոշումներ կայացնելու ունակությունից։ Կարատեն առանձնահատուկ պահանջներ է ներկայացնում մարզիկի հոգեբանական պատրաստվածության նկատմամբ, քանի որ մարզական մենամարտում անհրաժեշտ է միաժամանակ վերահսկել սեփական հուզական վիճակը, գնահատել հակառակորդի գործողությունները, արագ արձագանքել փոփոխվող իրավիճակներին և պահպանել տեխնիկական գործողությունների ճշգրտությունը։ Ուստի հոգեբանական պատրաստվածությունը հանդես է գալիս ոչ թե որպես մարզման առանձին, երկրորդական բաղադրիչ, այլ որպես ֆիզիկական, տեխնիկական և մարտավարական պատրաստության հետ փոխկապակցված համակարգ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից մեկը հոգեբանական պատրաստվածության կառուցվածքի սահմանումն է։ Այն կարող է ներառել մարզիկի մոտիվացիոն, հուզական, կամային, ճանաչողական և անձնային առանձնահատկությունները։ Մոտիվացիոն բաղադրիչը կապված է մարզվելու և մրցելու ցանկության, նպատակների հստակության, մարզական արդյունքի հասնելու ձգտման և երկարատև պատրաստության ընթացքում ջանքերը պահպանելու կարողության հետ։ Ուժեղ և կայուն մոտիվացիան կարող է նպաստել մարզիկի հետևողականությանը, հատկապես այն փուլերում, երբ մարզումները պահանջում են մեծ ֆիզիկական և հոգեբանական ծանրաբեռնվածություն։ Հուզական պատրաստվածությունը վերաբերում է մարզիկի՝ մրցումային լարվածությունը, անհանգստությունը, վախը, զայրույթը կամ չափազանց մեծ ոգևորությունը կառավարելու կարողությանը։ Մարտական սպորտաձևերում հուզական ինքնակարգավորումը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ չափից ավելի լարվածությունը կարող է խանգարել շարժումների ճշգրտությանը, ուշադրությանը և արագ որոշումների կայացմանը։ Մյուս կողմից՝ չափազանց ցածր ակտիվությունը նույնպես կարող է բացասաբար անդրադառնալ մարտական պատրաստվածության վրա։ Հետևաբար կարևոր է մարզիկին սովորեցնել գտնել օպտիմալ հոգեբանական ակտիվության վիճակ։ Կամային պատրաստվածությունը ևս հոգեբանական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է։ Այն արտահայտվում է դժվարությունները հաղթահարելու, ցավի և հոգնածության պայմաններում նպատակային գործողությունը շարունակելու, մարզչի առաջադրանքները հետևողականորեն կատարելու և մրցակցության ընթացքում սեփական գործողությունները վերահսկելու կարողությամբ։ Կարատեում կամային որակները կարող են կարևոր լինել հատկապես այն իրավիճակներում, երբ մենամարտի ընթացքը չի համապատասխանում նախապես մշակված մարտավարությանը և մարզիկը ստիպված է արագ վերակազմակերպել իր գործողությունները։ Ճանաչողական պատրաստվածության շրջանակում առանձնահատուկ դեր ունեն ուշադրությունը, ընկալումը, հիշողությունը, մտածողության արագությունը և իրավիճակի գնահատման կարողությունը։ Մարտիկը պետք է կարողանա կարճ ժամանակում ընկալել հակառակորդի շարժումները, կանխատեսել հնարավոր գործողությունները և ընտրել համապատասխան հակազդման տարբերակը։ Այդ պատճառով հոգեբանական պատրաստվածության զարգացումը կարող է անմիջականորեն նպաստել տեխնիկական և մարտավարական գործողությունների արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև մրցակցային պատրաստվածությունը։ Մարզիկը կարող է մարզումների ընթացքում ցուցաբերել բարձր տեխնիկական և ֆիզիկական մակարդակ, սակայն մրցումների ժամանակ զգալ լարվածություն, անորոշություն կամ ինքնավստահության նվազում։ Այդ հակասությունը ցույց է տալիս, որ մրցումային պայմանների հոգեբանական մոդելավորումը պետք է լինի մարզման համակարգի անբաժանելի մասը։ Մարզիկը պետք է աստիճանաբար սովորի գործել մրցակցային ճնշման, հանդիսատեսի ներկայության, ժամանակային սահմանափակումների և անկանխատեսելի իրավիճակների պայմաններում։ Հոգեբանական պատրաստվածության տեղը ընդհանուր մարզական համակարգում կարելի է ներկայացնել որպես տարբեր պատրաստության բաղադրիչների փոխկապակցող օղակ։ Ֆիզիկական պատրաստվածությունը ստեղծում է շարժողական հնարավորությունների հիմքը, տեխնիկական պատրաստվածությունը ապահովում է անհրաժեշտ շարժումների կատարումը, իսկ մարտավարական պատրաստվածությունը սովորեցնում է այդ գործողությունները նպատակային օգտագործել։ Հոգեբանական պատրաստվածությունը նպաստում է նրան, որ մարզիկը կարողանա այդ ամբողջ ներուժը կիրառել համապատասխան իրավիճակում և անհրաժեշտ պահին։ Այսպիսով, հոգեբանական պատրաստվածությունը ոչ միայն ինքնուրույն ուղղություն է, այլև մյուս մարզական կարողությունների գործնական իրացման պայման։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մարզման տարբեր փուլերում հոգեբանական աշխատանքի առանձնահատկություններին։ Նախապատրաստական շրջանում հիմնական շեշտը կարող է դրվել մոտիվացիայի, ինքնավստահության, ուշադրության, ինքնակարգավորման և նպատակադրման զարգացման վրա։ Մրցումներին մոտ ժամանակահատվածում ավելի մեծ նշանակություն են ստանում մրցակցային լարվածության կառավարումը, մրցումային իրավիճակների մոդելավորումը և անհատական հոգեբանական պատրաստման ծրագրերը։ Մրցման անմիջական նախօրեին և մրցման ընթացքում կարևոր են մարզիկի հոգեբանական ակտիվացման կամ հանգստացման տեխնիկաները, ուշադրության կենտրոնացումը և նախապես մշակված գործողությունների ծրագրի պահպանումը։ Մարզչի դերը այս համակարգում նույնպես կարևոր է։ Մարզիչը ոչ միայն տեխնիկական և ֆիզիկական պատրաստության կազմակերպիչ է, այլև մարզիկի հոգեբանական զարգացման վրա ազդող հիմնական անձանցից մեկը։ Մարզչի հաղորդակցման ոճը, գնահատականները, պահանջների հստակությունը և մարզիկի նկատմամբ վստահության դրսևորումը կարող են ազդել նրա մոտիվացիայի և ինքնավստահության վրա։ Այդ պատճառով արդյունավետ մարզչական աշխատանքը պետք է հաշվի առնի մարզիկի անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Անհատական մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ նույն մրցակցային իրավիճակը տարբեր մարզիկների վրա կարող է ունենալ տարբեր ազդեցություն։ Մի մարզիկ կարող է առավել արդյունավետ գործել բարձր հուզական ակտիվության պայմաններում, մինչդեռ մեկ ուրիշի համար անհրաժեշտ է ավելի հանգիստ և վերահսկվող հոգեբանական վիճակ։ Հետևաբար հոգեբանական պատրաստության արդյունավետ ծրագիրը պետք է կառուցվի ոչ միայն ընդհանուր սկզբունքների, այլև մարզիկի անհատական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության հիման վրա։ Կարևոր է նաև ինքնավերահսկման և ինքնակարգավորման հմտությունների զարգացումը։ Մարզիկը պետք է կարողանա ճանաչել սեփական հուզական վիճակի փոփոխությունները, հասկանալ դրանց պատճառները և կիրառել համապատասխան կարգավորման մեթոդներ։ Դրանք կարող են ներառել շնչառական տեխնիկաներ, ուշադրության կենտրոնացման վարժություններ, դրական ինքնախոսք, մտապատկերում, մրցակցային իրավիճակների նախապատրաստական պատկերացում և նախամրցումային անհատական ռիտուալներ։ Նման մեթոդների արդյունավետությունը կախված է դրանց համակարգված ուսուցումից և մարզումների ընթացքում կիրառելուց։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ հոգեբանական պատրաստվածության կառուցվածքի հստակեցումը կարող է օգնել մարզիչներին ավելի նպատակային կազմակերպել մարզական գործընթացը։ Հոգեբանական բաղադրիչի գնահատման միջոցով հնարավոր է բացահայտել այն կողմերը, որոնք առավել մեծ ուշադրության կարիք ունեն, և համապատասխանաբար կառուցել անհատական կամ խմբային մարզման ծրագիր։ Դա կարող է նպաստել ոչ միայն մրցումային արդյունքների բարձրացմանը, այլև մարզիկի երկարաժամկետ մարզական զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարատեիստի պատրաստության համակարգում հոգեբանական պատրաստվածությունը ներկայացնում է որպես բազմաբաղադրիչ և գործնական նշանակություն ունեցող համակարգ, որի մեջ միավորվում են մոտիվացիան, հուզական և կամային կայունությունը, ուշադրությունը, մտածողությունը, ինքնակարգավորումը, ինքնավստահությունը և մրցակցային վարքի կառավարումը։ Դրա արդյունավետ կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական, տեխնիկական և մարտավարական պատրաստության արդյունքները լիարժեքորեն իրացնել մրցակցային պայմաններում։ Թեման կարող է հետաքրքրել մարզիչներին, սպորտային հոգեբաններին, կարատեի մասնագետներին, մարզական մանկավարժներին, մարզիկների պատրաստության հետազոտողներին և սպորտի տեսության ու մեթոդիկայի ոլորտի ուսանողներին։

Лингвистика

Արդի արևելահայերենի ուսումնական քերականական բառարան աշխատությունը ուսումնական լեզվաբանական ձեռնարկ է, որը նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնելու արդի արևելահայերենի քերականական կառուցվածքները և բառապաշարի քերականական կիրառությունները՝ օգնելով սովորողներին ճիշտ օգտագործել լեզվի ձևաբանական և շարահյուսական կանոնները, այն ընդգրկում է խոսքի մասերի մանրամասն նկարագրություն, հոլովման և խոնարհման համակարգեր, բառերի ձևաբանական փոփոխություններ, շարադասական կառուցվածքներ, ինչպես նաև հաճախ հանդիպող լեզվական սխալների բացատրություններ և դրանց ճիշտ կիրառման օրինակներ, գիրքը միաժամանակ ծառայում է որպես բառարան և ուսումնական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով արագ գտնել քերականական տեղեկություններ և դրանք կիրառել թե՛ գրավոր, թե՛ բանավոր խոսքում, ինչպես նաև զարգացնել լեզվական ճշգրտությունը և գրագիտությունը ժամանակակից հայերենում։

Культура

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Գյումրի քաղաքի XIX դարի և XX դարի առաջին կեսի հասարակական շենքերի ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց արդիականացման հիմնախնդիրներին։ Գրքում ներկայացվում է քաղաքի քաղաքաշինական զարգացման պատմական ընթացքը՝ ընդգծելով հասարակական նշանակության կառույցների ձևավորման փուլերը, ճարտարապետական ոճերի բազմազանությունը և կառուցապատման ավանդույթների ազդեցությունը քաղաքային միջավայրի ձևավորման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է կրթական, վարչական, մշակութային և ծառայողական նշանակության շենքերի ճարտարապետական լուծումները, շինարարական տեխնոլոգիաները, դեկորատիվ տարրերը և դրանց փոխկապակցվածությունը ժամանակի սոցիալ-տնտեսական պայմանների հետ։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև պատմամշակութային արժեքների պահպանության, վերականգնման և ժամանակակից քաղաքաշինական պահանջներին համապատասխանեցման խնդիրներին՝ քննարկելով հին կառույցների ինտեգրման հնարավորությունները նոր քաղաքային միջավայրում։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, արվեստաբանների, պատմաբանների և մշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտի մասնագետների համար՝ առաջարկելով ինչպես վերլուծական մոտեցում, այնպես էլ գործնական լուծումների շրջանակ։

Религия

Գիրքը քրիստոնեական Սուրբ Գրքի կարևորագույն հատվածներից է և ներառում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի, մահվան և հարության մասին պատմող աստվածաշնչյան գրությունները, ինչպես նաև առաքյալների գործունեության, վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման և քրիստոնեական հավատի տարածման վերաբերյալ վկայությունները։ Այն բաղկացած է չորս Ավետարաններից՝ ըստ Մատթեոսի, Մարկոսի, Ղուկասի և Հովհաննեսի, Առաքելական գործերից, առաքելական թղթերից և Հովհաննեսի Հայտնությունից։ Ավետարաններում ներկայացվում են Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքը, նրա քարոզները, առակները, հրաշքները, մարդկանց հետ հանդիպումները և բարոյական ու հոգևոր պատգամները։ Առաքելական գործերը պատմում են առաջին քրիստոնեական համայնքների կազմավորման, առաքյալների քարոզչական գործունեության և նոր հավատի տարածման մասին, իսկ թղթերում բացատրվում ու մեկնաբանվում են քրիստոնեական վարդապետության հիմնարար դրույթները, հավատքի, սիրո, հույսի, ապաշխարության, ներողամտության և համայնքային կյանքի սկզբունքները։ Հովհաննեսի Հայտնությունը ներկայացնում է խորհրդանշական և տեսիլքային պատկերներով հարուստ աստվածաբանական խոսք՝ անդրադառնալով բարու և չարի հակադրությանը, հոգևոր փորձություններին, Աստծո արդարությանը և աշխարհի վերջնական վերափոխման գաղափարին։ Ամբողջ գրքի գաղափարական առանցքը Աստծո և մարդու հարաբերությունն է, փրկության խոստումը, հոգևոր վերածնունդը, սիրո ու մարդասիրության գերակայությունը և բարոյական պատասխանատվությունը։ Այն քրիստոնեական հավատքի, եկեղեցական կյանքի, ծիսական ավանդույթի և հոգևոր դաստիարակության հիմնարար աղբյուրներից է, որն իր ազդեցությունն է ունեցել նաև համաշխարհային գրականության, արվեստի, փիլիսոփայության և բարոյական մտածողության զարգացման վրա։ Հայ ընթերցողի համար այն առանձնահատուկ նշանակություն ունի քրիստոնեական գրավոր մշակույթի, աստվածաշնչյան լեզվի և հոգևոր ավանդույթի պահպանման ու փոխանցման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը արժեքավոր է աստվածաշնչագիտության, քրիստոնեության պատմության, հայ կրոնական գրականության, թարգմանական ավանդույթի և հայալեզու գրքի պատմության ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև կարևոր ընթերցանության նյութ է քրիստոնեական հավատքով, աստվածաշնչյան ուսմունքով և հոգևոր մշակույթով հետաքրքրվողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը կենտրոնանում է մարդկային փոխհարաբերությունների, փոխադարձ վստահության, նվիրվածության և հոգևոր մտերմության թեմաների վրա՝ բացահայտելով մարդկանց միջև ձևավորվող ամուր կապերի նշանակությունը տարբեր կենսական իրավիճակներում։ Պատմության ընթացքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն արժեքներին, որոնց վրա կառուցվում են անկեղծ հարաբերությունները՝ ազնվությանը, փոխօգնությանը, պատասխանատվությանը, հարգանքին և դժվարությունների ժամանակ միմյանց աջակցելու պատրաստակամությանը։ Կերպարների հարաբերությունների և նրանց ապրումների միջոցով ներկայացվում է, թե ինչպես կարող են ընդհանուր փորձությունները, ուրախությունները, հակասությունները և համատեղ որոշումները նպաստել մարդկանց մերձեցմանը կամ, ընդհակառակը, փորձության ենթարկել արդեն ձևավորված կապերը։ Կարևորվում է վստահության խնդիրը, քանի որ իրական մտերմությունը պահանջում է ոչ միայն ընդհանուր հետաքրքրություններ, այլև դիմացինի զգացմունքներն ու ընտրությունները հասկանալու և ընդունելու կարողություն։ Ստեղծագործության մեջ կարող են արտացոլվել նաև անհատական շահերի և բարոյական պարտավորությունների միջև հակասությունները, որոնք հերոսներին կանգնեցնում են ընտրության առաջ և բացահայտում նրանց բնավորության տարբեր կողմերը։ Մարդկային հարաբերությունները ներկայացվում են որպես անհատի հոգևոր ու բարոյական զարգացման կարևոր միջավայր, որտեղ նա սովորում է պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար, գնահատել ուրիշի աջակցությունը և հաղթահարել անձնական տարաձայնությունները։ Միաժամանակ անդրադարձ է կատարվում միայնության, փոխըմբռնման անհրաժեշտության, ներողամտության և համերաշխության հարցերին։ Կերպարների փոխհարաբերությունների զարգացումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ամուր մարդկային կապերը ձևավորվում են ժամանակի ընթացքում և հաճախ առավել հստակ դրսևորվում են բարդ իրավիճակներում։ Գեղարվեստական պատումը կարող է համադրել առօրյա կյանքի դրվագները, հոգեբանական ապրումները և բարոյական խնդիրները՝ ընթերցողին մղելով խորհելու մարդկանց միջև անկեղծ հարաբերությունների արժեքի մասին։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես մարդկային բնավորության, միջանձնային հարաբերությունների և բարոյական արժեքների գեղարվեստական արտացոլման տեսանկյունից։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ոռոգման ջրի օգտագործման տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է գյուղատնտեսության զարգացման համար ոռոգման ջրի բացառիկ նշանակությամբ, ջրային ռեսուրսների սահմանափակությամբ, ոռոգման համակարգերի տեխնիկական վիճակով, ջրի տեղափոխման և բաշխման ընթացքում առաջացող կորուստներով, ինչպես նաև ջրամատակարարման ծախսերի ազդեցությամբ գյուղատնտեսական արտադրության ինքնարժեքի և շահութաբերության վրա։ Հայաստանի գյուղատնտեսության մի շարք ճյուղերի համար ոռոգումը հանդիսանում է արտադրական գործընթացի անհրաժեշտ պայման, ուստի ջրի արդյունավետ կառավարումը անմիջականորեն կապված է հողերի արտադրողականության, բերքատվության, գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամուտների և գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել ոռոգման ջրի տնտեսական արդյունավետության վրա ազդող հիմնական գործոնները և մշակել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան նվազեցնել ջրի կորուստները, խնայել ֆինանսական և էներգետիկ ռեսուրսները, բարձրացնել ոռոգվող հողերի արտադրողականությունը և ապահովել ջրային ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Հայաստանի ջրային ռեսուրսների առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսության մեջ դրանց օգտագործման ուղղությունները և ոռոգման համակարգի դերը երկրի ագրարային տնտեսության զարգացման գործում։ Ջրի տնտեսական արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրա առկա քանակով, այլև հասանելիությամբ, որակով, ջրառի, տեղափոխման, մղման և բաշխման ծախսերով։ Հետևաբար ոռոգման ջրի արդյունավետության գնահատումը պետք է իրականացվի ամբողջական շղթայի տեսանկյունից՝ ջրառից մինչև մշակաբույսի կողմից ջրի փաստացի օգտագործումը։ Կարևոր խնդիր է ոռոգման համակարգերում ջրի կորուստների նվազեցումը։ Ջրանցքների, ջրատարների, խողովակաշարերի և այլ հիդրոտեխնիկական կառույցների մաշվածությունը կարող է հանգեցնել ջրի զգալի կորուստների՝ նվազեցնելով համակարգի օգտակար գործողության մակարդակը և մեծացնելով մեկ միավոր ջրի մատակարարման ինքնարժեքը։ Այդ պատճառով ենթակառուցվածքների վերականգնումը, նորոգումը և տեխնիկական արդիականացումը դիտարկվում են որպես տնտեսական արդյունավետության բարձրացման առանցքային ուղղություններ։ Ջրի կորուստների կրճատումը հնարավորություն է տալիս նույն ջրային ռեսուրսի հաշվին ընդլայնել ոռոգման հնարավորությունները կամ նվազեցնել ջրառի և ջրամատակարարման հետ կապված ծախսերը։ Տնտեսական արդյունավետության կարևոր բաղադրիչ է ոռոգման համակարգերի էներգաարդյունավետությունը։ Մեխանիկական ջրամատակարարման դեպքում ջրի մղումը պահանջում է էլեկտրաէներգիայի զգալի ծախս, որը կարող է բարձրացնել ջրի մատակարարման արժեքը և, համապատասխանաբար, գյուղատնտեսական արտադրանքի ինքնարժեքը։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել պոմպակայանների տեխնիկական վիճակը, պոմպային սարքավորումների արդյունավետությունը, ջրի բարձրացման անհրաժեշտությունը և էներգիայի սպառման հնարավոր նվազեցման մեխանիզմները։ Էներգախնայող սարքավորումների ներդրումը և տեխնիկական կորուստների նվազեցումը կարող են բարելավել ինչպես ջրամատակարարող կառույցների, այնպես էլ ջրօգտագործողների տնտեսական արդյունքները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում ջրի հաշվառման և վերահսկման համակարգերի կատարելագործմանը։ Ճշգրիտ հաշվառումը հնարավորություն է տալիս որոշել ջրի իրական ծավալները, հայտնաբերել կորուստների առաջացման հիմնական հատվածները, վերահսկել սպառումը և առավել հիմնավորված կազմակերպել ջրի բաշխումը։ Ժամանակակից ջրաչափական սարքերի, հեռակառավարման և թվային մոնիթորինգի համակարգերի ներդրումը կարող է բարձրացնել ջրային ռեսուրսների կառավարման թափանցիկությունն ու արդյունավետությունը։ Ջրի սպառման մասին ճշգրիտ տվյալների առկայությունը նաև հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել ջրօգտագործման տնտեսական արդյունքները։ Ոռոգման ջրի օգտագործման արդյունավետության գնահատման կարևոր ցուցանիշներից են մեկ միավոր ջրի հաշվով ստացվող գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեքը, մեկ հեկտարի հաշվով ջրի ծախսը, ջրամատակարարման ծախսերի մասնաբաժինը արտադրանքի ինքնարժեքում, ոռոգվող հողերի բերքատվությունը և ջրի արտադրողականությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե որքան տնտեսական արդյունք է ստեղծվում օգտագործվող ջրի յուրաքանչյուր միավորի հաշվով և ինչպիսի փոփոխություններ են անհրաժեշտ արդյունավետության բարձրացման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրախնայող ոռոգման տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Կաթիլային ոռոգումը, անձրևացման համակարգերը, հողի խոնավության վերահսկումը, ոռոգման ժամանակացույցի օպտիմալացումը և մշակաբույսերի ջրապահանջի հաշվարկը կարող են նպաստել ջրի նպատակային օգտագործմանը։ Սակայն նման տեխնոլոգիաների ներդրումը պահանջում է ֆինանսական ներդրումներ, ուստի դրանց արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն ջրի խնայողության, այլև ներդրված միջոցների վերադարձելիության տեսանկյունից։ Անհրաժեշտ է համեմատել տեխնոլոգիայի ձեռքբերման և շահագործման ծախսերը ջրի խնայողությունից, բերքատվության աճից և արտադրանքի լրացուցիչ արժեքից ստացվող տնտեսական արդյունքի հետ։ Ջրի արդյունավետ օգտագործման վրա ազդեցություն ունի նաև մշակաբույսերի կառուցվածքը։ Տարբեր գյուղատնտեսական մշակաբույսեր ունեն տարբեր ջրապահանջ, բերքատվություն և տնտեսական արժեք։ Սահմանափակ ջրային ռեսուրսների պայմաններում կարևոր է ընտրել այնպիսի արտադրական կառուցվածք, որը հնարավորություն կտա մեկ միավոր ջրի հաշվով ստանալ առավել բարձր տնտեսական արդյունք։ Այս մոտեցումը պահանջում է ջրային ռեսուրսների կառավարման և գյուղատնտեսական արտադրության պլանավորման փոխկապակցում՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածքի բնական պայմանները, հողի որակը, մշակաբույսերի ջրապահանջը և շուկայական պահանջարկը։ Ոռոգման ջրի տնտեսական արդյունավետության վրա ազդում է նաև ջրի սակագնային քաղաքականությունը։ Ջրամատակարարման արժեքը պետք է այնպիսի հարաբերակցություն ունենա ջրօգտագործողների վճարունակության և համակարգի իրական ծախսերի միջև, որը միաժամանակ կխթանի ջրի խնայողությունը և կապահովի ջրամատակարարման համակարգի ֆինանսական կայունությունը։ Չափազանց ցածր վճարը կարող է չխթանել խնայող օգտագործումը և բավարար չլինել համակարգի պահպանման ծախսերը ծածկելու համար, իսկ չափազանց բարձր վճարը կարող է մեծացնել գյուղատնտեսական արտադրողների ֆինանսական բեռը և նվազեցնել որոշ մշակաբույսերի արտադրության շահութաբերությունը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ձևավորել հավասարակշռված և տնտեսապես հիմնավորված սակագնային մեխանիզմ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ջրօգտագործողների կառավարման արդյունավետությունը։ Ջրի բաշխման, ներտնտեսային ցանցերի պահպանման, վճարների հավաքագրման և ջրօգտագործողների միջև պատասխանատվության հստակեցման գործընթացների բարելավումը կարող է նպաստել համակարգի արդյունավետ շահագործմանը։ Ջրօգտագործողների ակտիվ մասնակցությունը կարող է բարձրացնել ջրի նկատմամբ պատասխանատվությունը և նպաստել ինչպես ենթակառուցվածքների պահպանմանը, այնպես էլ ջրի ռացիոնալ օգտագործմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ոռոգման ջրի կառավարման միջազգային փորձը և դրա կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում ջրի պահանջարկի կառավարման, թվային հաշվառման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների խթանման, արդյունավետ սակագնային քաղաքականության և ենթակառուցվածքների երկարաժամկետ ֆինանսավորման մեխանիզմները։ Միաժամանակ դրանց կիրառումը պետք է համապատասխանեցվի Հայաստանի բնական, տնտեսական և սոցիալական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ոռոգման ջրի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման այնպիսի միջոցառումների հիմնավորման մեջ, որոնք կարող են միաժամանակ ունենալ տնտեսական և բնապահպանական դրական արդյունք։ Ջրի կորուստների նվազեցումը, էներգիայի խնայողությունը, ժամանակակից ոռոգման տեխնոլոգիաների ներդրումը, հաշվառման համակարգերի կատարելագործումը և գյուղատնտեսական արտադրության ավելի արդյունավետ կազմակերպումը կարող են նպաստել արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցմանը, բերքատվության բարձրացմանը և գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամտաբերության աճին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ոռոգման ջուրը դիտարկում է ոչ միայն որպես բնական ռեսուրս, այլև որպես գյուղատնտեսական արտադրության կարևոր տնտեսական գործոն։ Հայաստանի Հանրապետությունում դրա արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է ենթակառուցվածքային, տեխնոլոգիական, ֆինանսական, կառավարչական և կազմակերպական միջոցառումների համակցված իրականացում։ Նման մոտեցումը կարող է ապահովել ջրային ռեսուրսների ավելի ռացիոնալ օգտագործում, նվազեցնել ջրամատակարարման և գյուղատնտեսական արտադրության ծախսերը, բարձրացնել ոռոգվող հողերի տնտեսական արդյունավետությունը և նպաստել գյուղատնտեսության երկարաժամկետ կայուն զարգացմանը։