Պողոս Նուբար Փաշան և բարենորոգումների խնդիրն Արևմտյան Հայաստանում 1912-1914 թթ.

Другие предметы

Պատմափաստագրական և ֆինանսատնտեսական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է Երևանի նահանգական գանձապետական պալատի ենթակայության հարկային տեսուչների 1901 թվականի համագումարի նիստերի արձանագրությունները՝ արտացոլելով Ռուսական կայսրության ֆինանսական և վարչական կառավարման համակարգի գործունեությունը Արևելյան Հայաստանում։ Ժողովածուն վերաբերում է հարկային վարչարարության կազմակերպմանը, պետական եկամուտների հաշվառմանն ու հավաքագրմանը, հարկային պարտավորությունների կատարման վերահսկողությանը և նահանգային ֆինանսական հաստատությունների աշխատանքային գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի հարկային տեսուչների գործունեության կազմակերպման, հարկման ենթակա գույքի ու տնտեսական գործունեության հաշվառման, հարկատուների հետ փոխհարաբերությունների և հարկային օրենսդրության կիրառման հետ կապված հարցերը։ Փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու XX դարի սկզբի Երևանի նահանգի սոցիալ-տնտեսական պայմանները, գյուղատնտեսության և հողօգտագործման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պետական ֆինանսական քաղաքականության իրականացման տեղական մեխանիզմները։ Դիտարկվում են հարկային մարմինների իրավասությունները, վարչական վերահսկողության ձևերը, հաշվետվողականության սկզբունքները և պետական կառույցների միջև համագործակցության կազմակերպական կողմերը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է Ռուսական կայսրության հարկաբյուջետային համակարգի, Անդրկովկասի տնտեսական պատմության և նահանգային կառավարման հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատմական համատեքստում գնահատելու հարկային քաղաքականության ազդեցությունը տարածաշրջանի տնտեսական հարաբերությունների և հասարակական կյանքի վրա։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, տնտեսագետների, իրավաբանների, արխիվագետների և Հայաստանի տնտեսական ու վարչական պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է արաբական լեզվաբանական ավանդույթում «հարֆ» հասկացության բովանդակության, քերականական կարգավիճակի և գործառութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ տիպաբանական և համեմատական լեզվաբանության տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դասական արաբական քերականության մեջ բառերի դասակարգման սկզբունքների և հատկապես այն լեզվական միավորների բնույթի բացահայտման վրա, որոնք ավանդաբար ընդգրկվում են «հարֆ» հասկացության շրջանակում։ Քննության են առնվում արաբ քերականների մոտեցումները բառի և խոսքի մասերի սահմանման վերաբերյալ, ինչպես նաև անվան, բայի և հարֆի միջև սահմանվող կառուցվածքային, իմաստային ու գործառութային տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարֆերի ձևաբանական անփոփոխությանը, շարահյուսական գործառույթներին, այլ լեզվական միավորների միջև հարաբերություններ արտահայտելու կարողությանը և նախադասության ընդհանուր իմաստի ձևավորման գործում դրանց ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են նախդիրների, շաղկապների, մասնիկների և գործառութային այլ միավորների դասակարգման սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները ժամանակակից լեզվաբանության մեջ կիրառվող համապատասխան հասկացությունների հետ։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս արաբերենի նյութը դիտարկել տարբեր կառուցվածք ունեցող լեզուների համատեքստում և պարզել, թե որքանով է ավանդական արաբական դասակարգումը համադրելի ժամանակակից խոսքիմասային համակարգերի հետ։ Համեմատական վերլուծության ընթացքում կարևորվում են ոչ միայն ձևական հատկանիշները, այլև իմաստաբանական, շարահյուսական և գործառութային չափանիշները, որոնց հիման վրա հնարավոր է որոշել տվյալ միավորների տեղը լեզվի քերականական համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դասական արաբական լեզվաբանական մտքի ձևավորմանը, վաղ շրջանի քերականների տեսական մոտեցումներին և հետագա գիտական ավանդույթի վրա դրանց ազդեցությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ավանդական տերմինների բովանդակությունը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համապատասխանում է ժամանակակից եվրոպական լեզվաբանության մեջ ընդունված տերմիններին, ինչի պատճառով դրանց համեմատությունը պահանջում է յուրաքանչյուր հասկացության գործառույթի և տեսական հիմքի մանրամասն քննություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և տարբեր լեզվաբանական ավանդույթների միջև հասկացությունների համարժեքության խնդրին։ Այս տեսանկյունից նյութը նպաստում է արաբական դասական քերականության տեսական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը և հնարավորություն է տալիս այն գնահատել ընդհանուր լեզվաբանական ու տիպաբանական գաղափարների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արաբագիտության, ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանության, լեզվաբանական տիպաբանության, քերականության պատմության և արևելյան լեզուների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, լեզվաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ինստիտուտի՝ արևելյան լեզուների և արևելագիտության կարևոր կրթական կենտրոններից մեկի պատմությանը, գործունեությանը և նշանակությանը։ Ինստիտուտը ձևավորվել է Մոսկվայում Լազարյան ընտանիքի գործունեության հիման վրա և երկար ժամանակ կարևոր դեր է ունեցել արևելյան լեզուների ուսուցման, արևելագիտական գիտելիքի տարածման և հայ մշակութային ու կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտվող նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաստատության կազմակերպական կառուցվածքի, կրթական նպատակների, ուսումնական ծրագրերի և այն միջավայրի մասին, որտեղ իրականացվել է արևելյան լեզուների ու մշակույթների ուսումնասիրությունը։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հաստատության հայագիտական բաղադրիչը, քանի որ այն միաժամանակ կապված էր հայկական կրթության, լեզվի, պատմության և մշակույթի ուսումնասիրման ու տարածման հետ։ Լազարյան հաստատության գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ռուսահայ համայնքի մշակութային պատմության մեջ․ այն ծառայել է որպես կրթական և գիտական կենտրոն, որտեղ տարբեր ժամանակներում ձևավորվել են հայագիտության և արևելագիտության զարգացման համար նշանակալի պայմաններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, հովանավորության համակարգը, դասախոսական կազմը, ուսումնական առարկաները և ուսանողների պատրաստության ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արևելյան լեզուների ուսուցումը, քանի որ այդպիսի կրթությունը կապված էր ոչ միայն լեզվական գիտելիքի ձեռքբերման, այլև արևելյան ժողովուրդների պատմության, գրականության, մշակույթի և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության հետ։ Հաստատության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև XIX դարի ռուսական և հայկական կրթական համակարգերի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Լազարյանների նախաձեռնությունը կարևոր օրինակ է այն բանի, թե ինչպես մասնավոր հովանավորությունը կարող էր նպաստել կրթական հաստատության ձևավորմանն ու երկարատև զարգացմանը և միաժամանակ ծառայել ազգային մշակութային նպատակների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել նաև գրքի և հրատարակչական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լազարյան հաստատության հետ կապված կրթական և գիտական գործունեությունը նպաստել է արևելագիտական և հայագիտական գրականության ստեղծման ու տարածման գործընթացներին։ Հաստատության շուրջ ձևավորված գիտակրթական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել մասնագետների պատրաստման և արևելքի լեզուների ու մշակույթների վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման գործում։ Այս պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալու հայ կրթական հաստատությունների զարգացումը Ռուսական կայսրության տարածքում և հայկական համայնքների մշակութային ինքնակազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հատկապես կարևոր է հաստատության դերը հայ երիտասարդների կրթության և մտավոր զարգացման գործում, ինչպես նաև դրա կապը Մոսկվայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Լազարյան ինստիտուտը որպես կրթական, գիտական և մշակութային նշանակություն ունեցող հաստատություն, որի գործունեությունը միաժամանակ առնչվել է արևելյան լեզուների ուսումնասիրմանը, արևելագիտության զարգացմանը և հայկական կրթամշակութային ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Այն կարող է կարևոր աղբյուր լինել XIX դարի հայկական կրթության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, արևելագիտության պատմության և Մոսկվայի հայ համայնքի մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։

Социология

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ ընտանիքի սոցիալական կառուցվածքի, դերերի և փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը սոցիալական փոփոխությունների ժամանակակից փուլում՝ սոցիոլոգիական վերլուծության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ընտանիքը դիտարկվում է որպես հասարակության հիմնարար սոցիալական ինստիտուտ, որի վրա անմիջական ազդեցություն են ունենում տնտեսական, ժողովրդագրական, մշակութային և արժեքային փոփոխությունները։ Աշխատությունը անդրադառնում է հայ ընտանիքի ավանդական և ժամանակակից դրսևորումների փոխակերպմանը, ընտանեկան դերերի վերաիմաստավորմանը, սերունդների միջև հարաբերությունների փոփոխությանը և ընտանիքի ներսում որոշումների կայացման գործընթացների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ամուսնության, ծնողության, երեխաների դաստիարակության, սերնդափոխության և ընտանեկան համերաշխության հետ կապված սոցիալական պատկերացումների փոփոխություններին։ Քննարկվում են նաև այնպիսի գործընթացներ, ինչպիսիք են քաղաքայնացումը, միգրացիան, տնտեսական պայմանների փոփոխությունը, կանանց կրթական և աշխատանքային ակտիվության աճը, տեղեկատվական և թվային միջավայրի ընդլայնումը, որոնք տարբեր ձևերով վերափոխում են ընտանեկան հարաբերությունների ավանդական մոդելները։ Սոցիոլոգիական դիտարկման շրջանակում կարևոր տեղ է հատկացվում ընտանիքի կայունության և փոփոխականության փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են հասարակական նոր արժեքները համադրվում ավանդական ընտանեկան նորմերի և մշակութային պատկերացումների հետ։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև ընտանիքի կառուցվածքային փոփոխությունները, ամուսնությունների և ամուսնալուծությունների միտումները, ծնելիության հետ կապված վարքագիծը, երիտասարդների ընտանեկան կողմնորոշումները և տարբեր սերունդների արժեքային դիրքորոշումների տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սոցիալական աջակցության, տնտեսական ապահովվածության և հասարակական միջավայրի ազդեցությանը ընտանիքի բարեկեցության և կայունության վրա։ Աշխատության կարևոր նպատակներից է բացահայտել հայ ընտանիքի զարգացման արդի միտումները, սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում առաջացող խնդիրները և ընտանիքի՝ որպես սոցիալական ինստիտուտի հետագա վերափոխման հնարավոր ուղղությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել սոցիոլոգներին, ժողովրդագետներին, սոցիալական աշխատանքի մասնագետներին, հոգեբաններին, ընտանիքի և երիտասարդության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Биология

Կենդանաբանական և բնապահպանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Դարևսկու իժի տարածվածության, կենսամիջավայրի առանձնահատկությունների, էկոլոգիայի և պահպանության խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տեսակի տարածման սահմանները, տարբեր բնակավայրերում հանդիպման առանձնահատկությունները և գոյության համար անհրաժեշտ բնական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսամիջավայրի կառուցվածքին, կլիմայական ու լանդշաֆտային գործոններին, սննդային առանձնահատկություններին, բազմացմանը և սեզոնային ակտիվությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև պոպուլյացիաների վիճակը և դրանց վրա բնական ու մարդածին գործոնների հնարավոր ազդեցությունները։ Քննության են առնվում կենսամիջավայրերի փոփոխության և խախտման, մարդու տնտեսական գործունեության ու այլ բնապահպանական գործոնների հետ կապված վտանգները։ Կարևորվում է տեսակի բնական բնակավայրերի պահպանությունը, պոպուլյացիաների շարունակական ուսումնասիրությունն ու վիճակի գնահատումը, ինչպես նաև արդյունավետ բնապահպանական միջոցառումների իրականացումը։ Նման հետազոտությունները նպաստում են հազվադեպ և սահմանափակ տարածում ունեցող սողունների կենսաբանական առանձնահատկությունների վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը և կենսաբազմազանության պահպանության գիտական հիմքերի զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կենդանաբանների, հերպետոլոգների, բնապահպանների, կենսաբանների, բնության պահպանության ոլորտի մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Педагогика

Մանկավարժական և կառավարչական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի և Անգլիայի բարձրագույն կրթության համակարգերի կառավարման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում երկու կրթական համակարգերի կազմակերպական կառուցվածքները, կառավարման մակարդակները, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների գործունեության կարգավորման սկզբունքները և կրթական քաղաքականության իրականացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուհերի կառավարման մոդելներին, ինստիտուցիոնալ ինքնավարությանը, կրթության որակի ապահովման համակարգերին և պետական կառավարման մարմինների դերակատարությանը։ Վերլուծվում են բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման, ռազմավարական պլանավորման, հաշվետվողականության և ուսումնական հաստատությունների գործունեության գնահատման մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև երկու համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները, կառավարման արդյունավետության վրա ազդող գործոնները և միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բարձրագույն կրթության կառավարման զարգացման հիմնական միտումները և գնահատելու տարբեր կառավարչական մեխանիզմների կիրառելիությունը կրթական համակարգերի կատարելագործման համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, բարձրագույն կրթության, համեմատական մանկավարժության և կրթական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։