Проблемы градостроительной реорганизации дворовых пространств города Еревана

Математика

Աշխատությունը նվիրված է դիֆերենցիալ օպերատորի սեփական ֆունկցիաներով տարրալուծման խնդրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դիֆերենցիալ օպերատորների սեփական արժեքների և սեփական ֆունկցիաների հատկություններն են, ինչպես նաև այդ ֆունկցիաների միջոցով ավելի բարդ ֆունկցիաների կամ լուծումների ներկայացման հնարավորությունը։ Նման տարրալուծումները կարևոր դեր ունեն մաթեմատիկական ֆիզիկայի, սպեկտրալ տեսության և դիֆերենցիալ հավասարումների բազմաթիվ խնդիրների լուծման ժամանակ, քանի որ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրությունը վերածել օպերատորի սպեկտրային հատկությունների վերլուծության։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են սեփական ֆունկցիաների համակարգի կառուցվածքը, լրիվության և օրթոգոնալության հարցերը, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց դեպքում տրված ֆունկցիան կարող է ներկայացվել սեփական ֆունկցիաների շարքի կամ համապատասխան սպեկտրային տարրալուծման միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օպերատորի սահմանման տիրույթին, սահմանային պայմաններին և այն մաթեմատիկական պայմաններին, որոնք ապահովում են տարրալուծման գոյությունն ու միարժեքությունը։ Քննարկվում են նաև տարրալուծման զուգամիտության, ներկայացման ճշգրտության և ստացված շարքի կամ ինտեգրալային արտահայտության կիրառման հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են տեսական հիմք ապահովել տարբեր ֆիզիկական և տեխնիկական համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորման համար, որտեղ համապատասխան դիֆերենցիալ հավասարումների լուծումները կառուցվում են օպերատորի սեփական ֆունկցիաների միջոցով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկոսներին, ֆունկցիոնալ անալիզի և սպեկտրալ տեսության մասնագետներին, դիֆերենցիալ հավասարումներ ուսումնասիրող հետազոտողներին, ինչպես նաև կիրառական մաթեմատիկայի և մաթեմատիկական ֆիզիկայի համապատասխան ուղղություններով սովորող ուսանողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 20–50-ական թվականների հայ ինքնակենսագրական վեպի ժանրային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված վիպական ինքնարտահայտման հիմնական միտումները, կառուցվածքային մոդելները և գեղարվեստական մտածողության զարգացման ուղղությունները։ Վերլուծվում են ինքնակենսագրական նյութի և գեղարվեստական հորինվածքի փոխհարաբերությունները, հիշողության և պատմողականության ձևերը, կերպարային համակարգի կառուցման սկզբունքները, ինչպես նաև հեղինակի «ես»-ի տարբեր դրսևորումները վեպի ներսում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակի սոցիալ-պատմական իրողությունների ազդեցությանը ժանրի զարգացման վրա, անհատական և կոլեկտիվ փորձառության համադրմանը, ինչպես նաև գաղափարական ու էթիկական շեշտադրումների փոփոխություններին։ Ուսումնասիրությունը ներառում է համեմատական վերլուծություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու հայ ինքնակենսագրական վեպի ձևավորման փուլերը, նրա ժանրային ինքնատիպությունը և տեղը XX դարի հայ արձակի ընդհանուր զարգացման գործընթացում։ Գրքում ներկայացված գիտական ընդհանրացումները արժեքավոր են գրականագետների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ ժամանակակից արձակով հետաքրքրվողների համար։

Философия

Գիրքը նվիրված է ժամանակի արժեքի և երջանկության հասնելու ուղիների շուրջ խորհրդածություններին։ Վերնագիրը մատնանշում է մարդու կյանքի, ժամանակի ճիշտ օգտագործման և անձնական բարօրության միջև կապը՝ ընթերցողին հրավիրելով խորհելու սեփական ընտրությունների, վարքագծի և կյանքի նպատակների մասին։ Բարոյափիլիսոփայական գրականության շրջանակում ժամանակը հաճախ դիտարկվում է որպես սահմանափակ և անդառնալի արժեք, որի արդյունավետ օգտագործումը պայմանավորում է մարդու գործունեության արդյունքները, անձնական զարգացումը և հասարակական պարտականությունների կատարումը։ Երջանկության գաղափարը կարող է առնչվել ներքին հանգստությանը, չափավորությանը, բարոյական վարքագծին, իմաստուն որոշումներին և նյութական ու հոգևոր արժեքների միջև հավասարակշռությանը։ Նման խորհրդածական աշխատությունները նպատակ ունեն ոչ միայն ներկայացնելու ընդհանուր դատողություններ, այլև ընթերցողին մղելու ինքնաքննության՝ օգնելով վերանայել առօրյա սովորությունները, առաջնահերթությունները և կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հրատարակության համառոտ բնույթը և վերնագրի ձևակերպումը թույլ են տալիս այն դիտարկել որպես կարճ խրատական կամ մտորումների բնույթի երկ, թեև դրա կոնկրետ կառուցվածքն ու փաստարկները միայն վերնագրից որոշել հնարավոր չէ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բարոյական և փիլիսոփայական գաղափարների տարածման, երջանկության մասին պատկերացումների և 19-րդ դարի հայերեն փոքրածավալ տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար։

Религия

Այս աշխատությունը վերաբերում է հայկական միջնադարյան հոգևոր գրականության կարևոր շերտերից մեկին՝ ընդգրկելով եկեղեցական աղոթքների և հոգևոր տեքստերի ժողովածու, որոնք կապված են եկեղեցական առաջնորդի աստվածաբանական ու գրական ժառանգության հետ։ Նյութում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում աղոթքաբանական և օրհներգական ձևերը, որոնք արտացոլում են քրիստոնեական հավատքի դոգմատիկ և բարոյական գաղափարները՝ միաժամանակ ցուցադրելով բարձր գրական մշակույթ և լեզվական արտահայտչականություն։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է եկեղեցական գրականության դերը միջնադարյան հայ մտավոր կյանքում, որտեղ աստվածաբանական միտքը միահյուսվում է գեղարվեստական լեզվի և ծիսական ավանդույթի հետ։ Միաժամանակ ներկայացվում է այս տեքստերի ազդեցությունը հետագա հայկական հոգևոր գրականության զարգացման վրա՝ որպես աղբյուր, որը ձևավորել է աղոթքային մտածողության և եկեղեցական պոետիկայի կարևոր հիմքեր։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է սրտանոթային հիվանդություններ ունեցող կանանց նորածինների վաղ հետծննդյան հարմարվողականության առանձնահատկությունների կլինիկական և ֆիզիոլոգիական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում նորածնի օրգանիզմի անցումն է ներարգանդային միջավայրից ինքնուրույն կենսագործունեության պայմաններին և այն գործոնների գնահատումը, որոնք կարող են ազդել այդ գործընթացի ընթացքի վրա մայրական սրտանոթային հիվանդությունների առկայության դեպքում։ Նորածնային շրջանի սկզբնական փուլը բնութագրվում է շնչառական, սրտանոթային, նյութափոխանակային և ջերմակարգավորման համակարգերի արագ վերակազմավորմամբ, ուստի հարմարվողականության ընթացքի գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի երեխայի ընդհանուր վիճակի և հետագա զարգացման հնարավոր առանձնահատկությունների հասկացման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել մայրական առողջական վիճակի վերաբերյալ կլինիկական տվյալները և նորածինների ընդհանուր ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները՝ բացահայտելու հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հղիության ընթացքում մոր արյան շրջանառության առանձնահատկությունների, պտղի զարգացման պայմանների, հղիության ընթացքի և նորածնի վաղ հարմարվողականության միջև գոյություն ունեցող կապերին։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև նորածինների հասունության աստիճանը, մարմնի հիմնական չափանիշները, սրտանոթային և շնչառական համակարգերի ֆունկցիոնալ վիճակը, ինչպես նաև կյանքի առաջին ժամանակահատվածում օրգանիզմի ընդհանուր հարմարվողական արձագանքները։ Կարևոր խնդիր է տարբերակել մայրական հիմնական հիվանդության հնարավոր ազդեցությունը այլ գործոններից, որոնք նույնպես կարող են պայմանավորել նորածնային շրջանի ընթացքը։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու մայր–պտուղ–նորածին համակարգում ձևավորվող ֆիզիոլոգիական փոխկապակցվածությունների մասին։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել տարբեր խմբերի կլինիկական տվյալների համեմատական գնահատում՝ առանձնացնելու այն օրինաչափությունները, որոնք բնորոշ են սրտանոթային խնդիրներ ունեցող մայրերի երեխաների վաղ հարմարվողականությանը։ Ստացված գիտական պատկերացումները կարևոր են մանկաբարձության և նեոնատոլոգիայի համար, քանի որ նպաստում են նորածինների վիճակի գնահատման և բժշկական հսկողության գիտական հիմքերի խորացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկաբարձության, նեոնատոլոգիայի, պերինատալ բժշկության և սրտաբանության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով մայրական սրտանոթային վիճակի և նորածնի վաղ ֆիզիոլոգիական հարմարվողականության միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։

Литература

«ԱՐԵՎ»– Հայ ժողովրդական հեքիաթները, հեղինակ Սուրեն Քոչարյանը, ներկայացնում է հայ ժողովրդի հին ավանդապատումները, հեքիաթները և ժողովրդական պատմությունները, որոնք փոխանցվել են սերունդների միջով՝ պահպանելով ազգային մտածողությունը, բարոյական արժեքները և մշակութային ինքնությունը։ Հեղինակն ամբողջացնում է ժողովրդական ստեղծագործությունները՝ ներկայացնելով հերոսներ, առասպելական դրվագներ, առաքինության և սխրանքի խորհրդանիշներ, որոնք արտացոլում են հայ ժողովրդի էթնիկական, պատմական և սոցիալական փորձը։ Սուրեն Քոչարյանի հավաքածուն նպատակ ունի ինչպես ամրապնդել ազգային ինքնագիտակցությունը, այնպես էլ ուսումնասիրվել որպես մանկապատանեկան գրականության, մշակութաբանական և լեզվական ուսումնասիրությունների աղբյուր։ «ԱՐԵՎ»–ը հանդիսանում է մշակութային ժառանգության արժեքավոր օրինակ, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես հայ ժողովրդի ճկուն ու ստեղծագործ մտածողությունն արտացոլվում է հեքիաթների միջոցով՝ կրթելով, զվարճացնելով և ձևավորելով երիտասարդ սերնդի բարոյական և էսթետիկ ընկալումները։