Պտղաբուծություն - Ա.Ե. Մարգարյան Հ. Ն. Շահինյան

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Երվանդ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ առանձնացնելով նրա գեղարվեստական մտածողության այն կողմերը, որոնք առավել ամբողջականորեն դրսևորվում են գծանկարի և գրաֆիկական արվեստի տարբեր ձևերում։ Ա. Հակոբյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Երևանում 2007 թվականին՝ «Գրաբար» հրատարակչությունում, 96 էջ ծավալով, իսկ դրա հիմքում ընկած հետազոտությունը նախկինում ներկայացվել է նաև որպես թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նկարչի գրաֆիկական ժառանգության գաղափարագեղագիտական հիմքերը, ձևի և պլաստիկ մտածողության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ներկայացնել նրա ստեղծագործական ուղու տարբեր փուլերում գրաֆիկայի փոփոխվող բնույթը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նրանով, որ Քոչարի արվեստը հաճախ ընկալվում է առաջին հերթին նրա քանդակագործական և տարածական-գեղարվեստական նորարարությունների միջոցով, մինչդեռ գրաֆիկան նրա ստեղծագործական մտածողության ինքնուրույն և բազմազան դրսևորումներից է։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում վաղ շրջանի ստեղծագործություններին, Թիֆլիսյան և մոսկովյան տարիներին, ինչպես նաև հատկապես Փարիզյան ժամանակաշրջանին, երբ Քոչարը հայտնվել էր եվրոպական ավանգարդի ակտիվ միջավայրում և շփվում էր ժամանակի առաջատար գեղարվեստական ուղղությունների ու արվեստագետների հետ։ Նրա ստեղծագործական ուղու այս փուլը կարևոր նշանակություն ունի գրաֆիկական լեզվի ձևավորման համար, քանի որ աշխատանքներում նկատվում են ձևի վերափոխման, տարածական ընկալման, վերացարկման և արտահայտչականության նոր մոտեցումներ։ Քոչարի արվեստը զարգացել է եվրոպական մոդեռնիզմի լայն համատեքստում, իսկ նրա գրաֆիկական ստեղծագործությունները ներառում են տարբեր տեխնիկական և արտահայտչական միջոցներով կատարված աշխատանքներ՝ մատիտային ուրվանկարներից և թանաքով գծանկարներից մինչև գուաշ և այլ գրաֆիկական տեխնիկաներ։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Փարիզում ստեղծված գրաֆիկական թերթերին, այդ թվում՝ գուաշներին և այսպես կոչված գոֆրաժներին, որոնք ցույց են տալիս նկարչի տեխնիկական փորձարարությունների լայն շրջանակը։ Կարևոր թեմատիկ ուղղություն են նաև «Սասունցի Դավիթ» էպոսի նկարազարդումները, որոնք ստեղծվել են 1939 թվականին և համարվում են ոչ միայն Քոչարի, այլև ամբողջ հայ գրաֆիկական արվեստի նշանակալի ստեղծագործություններից։ Դրանց միջոցով ազգային դիցապատմական նյութը վերածվում է ժամանակակից գեղարվեստական լեզվով արտահայտված պատկերային համակարգի, որտեղ ավանդական թեման միավորվում է նկարչի անհատական պլաստիկական մտածողության հետ։ Աշխատության արժեքավոր կողմերից է գրաֆիկական ստեղծագործությունների դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին պատկերների ամբողջություն, այլ որպես նկարչի ընդհանուր գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գծի, հարթության, ծավալի, տարածության, ռիթմի և ձևի փոխհարաբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են գրաֆիկական որոնումները կապված Քոչարի նկարչության և քանդակագործության հետ։ Նրա արվեստում գրաֆիկական լուծումները հաճախ նախանշում կամ լրացնում են ավելի լայն պլաստիկական գաղափարներ, որոնք հետագայում արտահայտվում են նաև տարածական և քանդակային աշխատանքներում։ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության ուսումնասիրությունը նաև կարևոր աղբյուր է նրա ստեղծագործական էվոլյուցիան հասկանալու համար, քանի որ տարբեր տարիների աշխատանքներում կարելի է հետևել ոճական փոփոխություններին, գեղարվեստական նոր որոնումներին և ազգային ու եվրոպական մշակութային ազդեցությունների փոխակերպմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և կերպարվեստի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, թանգարանագետներին, նկարիչներին, արվեստի պատմության դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Лингвистика

Վրացերենի ինքնուսույց — ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է վրացերեն լեզուն ինքնուրույն սովորելու համար և ծառայում է որպես գործնական ուղեցույց սկսնակների ու լեզվով հետաքրքրվողների համար։ Գիրքը սովորաբար ընդգրկում է վրացերենի այբուբենի և արտասանության հիմունքները, քերականության հիմնական կանոնները, բառապաշարի ձևավորման սկզբունքները և առօրյա խոսակցական արտահայտությունները, որոնք օգնում են աստիճանաբար զարգացնել ընթերցելու, գրելու և խոսելու հմտությունները։ Նյութը ներկայացվում է փուլային կառուցվածքով՝ սկսելով ամենապարզ լեզվական տարրերից և անցնելով ավելի բարդ քերականական կառուցվածքների, որպեսզի սովորողը կարողանա հեշտությամբ ընկալել նոր լեզվի տրամաբանությունը։ Հաճախ գրքում ներառված են երկխոսություններ, օրինակային նախադասություններ, բառարանային բաժիններ և վարժություններ, որոնք նպաստում են գործնական կիրառմանը և հիշողության ամրապնդմանը։ Վրացերենը ներկայացվում է իր յուրահատուկ այբուբենով և հնչյունական համակարգով, ինչը հատուկ ուշադրություն է պահանջում սկսնակների համար, ուստի ինքնուսույցը կարևոր դեր ունի ճիշտ արտասանության և լեզվական մտածողության ձևավորման մեջ։ Այս տեսակի ձեռնարկները օգտակար են ինչպես ինքնուսուցման, այնպես էլ դասընթացներին զուգահեռ ուսուցման համար՝ հատկապես նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են տարածաշրջանային լեզուներով, ճանապարհորդությամբ կամ մշակութային շփումներով։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է այբուբենի ծագման և դրա հիմքում ընկած լեզվաբանական երևույթների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենին և հայոց գրային համակարգի ձևավորման հարցերին։ Հետազոտության առանցքում տառերի, հնչյունների և լեզվական կառուցվածքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն խնդիրը, թե ինչ սկզբունքներով կարող է ձևավորվել լեզվին համապատասխան գրային համակարգ։ Հեղինակը փորձում է լեզվաբանական վերլուծության միջոցով բացատրել այբուբենի առանձին տարրերի ծագումն ու նշանակությունը՝ դրանք կապելով հայերենի հնչյունական առանձնահատկությունների և բառարմատների հետ։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել տառերի անվանումները, դրանց հնչյունական արժեքները, հնարավոր պատմական կապերը և գրային նշանների ձևավորման ու զարգացման վերաբերյալ տարբեր տեսակետներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համեմատական դիտարկումներին, որոնց միջոցով հայոց այբուբենի առանձնահատկությունները կարող են համադրվել այլ հին գրային համակարգերի և լեզուների հետ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայոց գրերի ուսումնասիրությունը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական կամ մշակութային երևույթ, այլև որպես լեզվաբանական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հնչյունաբանության, ստուգաբանության, պատմական լեզվաբանության և գրագիտության զարգացման տվյալները։ Աշխատությունը հետաքրքրական է նաև իր ժամանակաշրջանի գիտական մտածողության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է լեզվի և գրի ծագման վերաբերյալ այն մոտեցումները, որոնք կիրառվել են հայերենի ուսումնասիրության մեջ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի և գրի պատմությամբ, հայագիտությամբ, պատմահամեմատական լեզվաբանությամբ և հին գրային համակարգերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հայոց այբուբենի վերաբերյալ վաղ շրջանի գիտական ուսումնասիրությունների բնույթի, կիրառված մեթոդների և լեզվաբանական բացատրությունների փորձերի մասին։

История

Պատմագիտական, հայագիտական և պատմագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայոց հին և վաղմիջնադարյան պատմության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը XIX դարի ֆրանսիական հայագիտության շրջանակներում։ Քննության են առնվում Ֆրանսիայում հայագիտական ուսումնասիրությունների ձևավորման և զարգացման նախադրյալները, արևելագիտության գիտական ավանդույթների ազդեցությունը և հայոց պատմության նկատմամբ ֆրանսիացի հետազոտողների հետաքրքրության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի հին պետական կազմավորումների, հայկական թագավորությունների, քաղաքական ինստիտուտների և տարածաշրջանային հարաբերությունների վերաբերյալ ֆրանսիական պատմագրության մեկնաբանություններին։ Վերլուծվում են Հայաստանի քրիստոնեացման, հայ գրերի ստեղծման, վաղմիջնադարյան պետականության, եկեղեցու և մշակութային կյանքի պատմության հետ կապված գիտական հարցադրումները։ Քննարկվում են ֆրանսիացի հայագետների կողմից հայկական, հունահռոմեական, բյուզանդական և այլ սկզբնաղբյուրների օգտագործման առանձնահատկությունները, պատմական փաստերի մեկնաբանման մեթոդները և դրանց գիտական արժանահավատության գնահատման խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Անտուան-Ժան Սեն-Մարտենի, Վիկտոր Լանգլուայի և այլ ֆրանսիացի արևելագետների հայագիտական աշխատությունները, նրանց հետազոտական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում XIX դարի եվրոպական պատմագիտական մտքի ազդեցությանը հայոց պատմության ժամանակագրության, պատմական աշխարհագրության և աղբյուրագիտական հիմնախնդիրների ուսումնասիրության վրա։ Կարևորվում է ֆրանսիական հայագիտության ներդրման գնահատումը հայոց հին և վաղմիջնադարյան պատմության գիտական ուսումնասիրության զարգացման, պատմական աղբյուրների շրջանառության և միջազգային հայագիտական համագործակցության համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմագրության, աղբյուրագիտության, արևելագիտության և եվրոպական հայագիտության պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի երկրաջերմային աղբյուրներից և անապատային հողերից մեկուսացված ջերմասեր բացիլների ուսումնասիրմանը՝ որպես բարձր ջերմակայուն և թթվակայուն α-ամիլազների արտադրողներ։ Ներկայացվում են էքստրեմոֆիլ միկրոօրգանիզմների կենսաբանական առանձնահատկությունները, դրանց մեկուսացման, նույնականացման և մշակման մեթոդները, ինչպես նաև ֆերմենտների կենսասինթեզի հնարավորությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են ընտրված բակտերիալ շտամների աճի պայմանները, ֆիզիոլոգիական հատկությունները և դրանց կողմից արտադրվող α-ամիլազների ֆերմենտային ակտիվության վրա ազդող գործոնները՝ ներառյալ ջերմաստիճանը, թթվայնությունը և միջավայրի կազմը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջերմակայուն և թթվակայուն ֆերմենտների կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններին, դրանց կայունությանը տարբեր տեխնոլոգիական պայմաններում և արդյունաբերական կիրառման հնարավորություններին։ Ներկայացվում են α-ամիլազների օգտագործման հեռանկարները սննդի, կենսատեխնոլոգիայի, օսլայի վերամշակման, դեղագործության և այլ ոլորտներում, որտեղ պահանջվում են բարձր արդյունավետությամբ և կայունությամբ ֆերմենտային համակարգեր։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանների, կենսաքիմիկոսների, կենսատեխնոլոգների, ֆերմենտաբանության ոլորտի մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև արդյունաբերական միկրոկենսաբանությամբ և էքստրեմոֆիլ միկրոօրգանիզմների կիրառմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է իշեմիկ սրտային հիվանդությամբ և ուղեկցող շաքարային դիաբետով հիվանդների սրտամկանի ֆունկցիայի գնահատմանը՝ սթրես-էխոկարդիոգրաֆիայի մեթոդի կիրառմամբ։ Հետազոտության նպատակն է բացահայտել սրտամկանի ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները, գնահատել կորոնար արյան շրջանառության խանգարումների դրսևորումները և պարզել շաքարային դիաբետի ազդեցությունը սրտի կծկողականության ու ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությանը հարմարվելու հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սրտամկանի կծկողականության, ձախ փորոքի սիստոլիկ և դիաստոլիկ ֆունկցիայի, պատերի շարժունակության և սրտի հեմոդինամիկ արձագանքի ցուցանիշները հանգստի և սթրեսային պայմաններում։ Սթրես-էխոկարդիոգրաֆիան հնարավորություն է տալիս գնահատելու այն փոփոխությունները, որոնք կարող են չարտահայտվել հանգստի պայմաններում, և հայտնաբերելու սրտամկանի իշեմիայի կամ ֆունկցիոնալ խանգարման վաղ նշաններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իշեմիկ սրտային հիվանդության և շաքարային դիաբետի համակցված ազդեցությանը, քանի որ նյութափոխանակային խանգարումները կարող են նպաստել անոթային ախտահարման խորացմանը և սրտամկանի ֆունկցիոնալ պահուստի նվազմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել հիվանդների կլինիկական և գործիքային տվյալների համեմատական վերլուծություն, սթրես-թեստի ընթացքում արձանագրվող փոփոխությունների գնահատում և տարբեր կլինիկական խմբերի միջև սրտամկանի ֆունկցիոնալ ցուցանիշների համադրում։ Կարևորվում է նաև ստացված արդյունքների կապը հիվանդության ծանրության, դիաբետի տևողության և սրտանոթային բարդությունների ռիսկի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել սրտամկանի ֆունկցիայի առավել վաղ և ճշգրիտ գնահատմանը, հիվանդների ռիսկի շերտավորմանը և բուժական մարտավարության ընտրության կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է բացահայտել թաքնված իշեմիկ փոփոխությունները և գնահատել սրտի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները՝ նպաստելով հիվանդության ընթացքի կանխատեսման և սրտանոթային բարդությունների կանխարգելման արդյունավետ մոտեցումների մշակմանը։