Радиопротекторное действие креатина на энергетический обмен и морфофункциональный статус ядра клетки

Право

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության արդի հայեցակարգային մոտեցումների, դրա իրավաբանական հատկանիշների և զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են Սահմանադրության՝ որպես պետության իրավական համակարգի հիմնարար աղբյուրի, նշանակությունը, կառուցվածքը, սկզբունքներն ու հասարակական հարաբերությունների կարգավորման գործում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական կարգի հիմնարար սկզբունքներին, մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների երաշխավորմանը, իշխանությունների տարանջատման, իրավական պետության, ժողովրդավարության և սահմանադրականության գաղափարներին։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են Սահմանադրության իրավաբանական բնույթն ու բարձրագույն իրավաբանական ուժը, դրա նորմերի անմիջական կամ համակարգային նշանակությունը և սահմանադրական կարգավորումների իրացման մեխանիզմները։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերին և սահմանադրական փոփոխությունների միջոցով ձևավորված նոր մոտեցումներին՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու պետական կառավարման համակարգի, իշխանության ինստիտուտների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտներում տեղի ունեցած վերափոխումները։ Առանձին կարևորություն է տրվում սահմանադրական նորմերի գործնական կիրառությանը, դրանց մեկնաբանությանը և իրավական համակարգի զարգացման վրա ունեցած ազդեցությանը։ Զարգացման միտումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու սահմանադրական կարգավորման արդիականացման անհրաժեշտությունը, առկա իրավական խնդիրները և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, իրավագիտության ուսանողներին, հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին և սահմանադրական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի հիդրոէներգետիկայի պատմության կարևոր օբյեկտներից մեկին՝ Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանին, որը հանդիսանում է Հայաստանի առաջին խոշոր հիդրոէլեկտրակայաններից մեկը և նշանակալի դեր է ունեցել երկրի էլեկտրաէներգետիկ համակարգի ձևավորման մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է կայանի կառուցման պատմական ընթացքը, որը սկսվել է 1927 թվականին՝ խորհրդային արդյունաբերականացման ծրագրերի շրջանակում, երբ նպատակ էր դրվել օգտագործել Հայաստանի լեռնային գետերի էներգետիկ պոտենցիալը՝ տնտեսության զարգացումը ապահովելու համար։ Կայանը կառուցվել է Ձորագետ գետի վրա, որը հանդիսանում է Դեբեդի վտակներից մեկը և բնութագրվում է արագընթաց, լեռնային հոսքով, ինչը ստեղծում է բարենպաստ պայմաններ հիդրոէներգիայի արտադրության համար։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում է հիդրոկայանի տեխնիկական կառուցվածքը՝ ջրառի համակարգը, թունելային և ջրատար ուղիները, տուրբինային բաժինը և էներգիայի արտադրության մեխանիզմը, ինչպես նաև դրա աշխատանքային ռեժիմը՝ կախված սեզոնային ջրի հոսքերի փոփոխությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայանի նախագծային առանձնահատկություններին՝ դարիվացիոն տիպի կառուցվածքին, որի դեպքում ջուրը ուղղվում է հատուկ ուղիներով դեպի մեքենայական սրահ՝ ապահովելով էներգիայի առավել արդյունավետ օգտագործում։ Նշվում է նաև, որ կայանը բազմիցս վերազինվել և արդիականացվել է՝ ավելացնելով հզորությունը և բարելավելով տեխնիկական ցուցանիշները։ Բացի տեխնիկական նկարագրությունից, աշխատանքը անդրադառնում է նաև Ձորագետի հիդրոկայանի տնտեսական և սոցիալական նշանակությանը՝ ընդգծելով դրա դերը Հյուսիսային Հայաստանի արդյունաբերական շրջանների էլեկտրամատակարարման, տեղական ենթակառուցվածքների զարգացման և էներգետիկ անկախության ապահովման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանը որպես խորհրդային ինժեներական մտքի կարևոր ձեռքբերում և Հայաստանի էներգետիկ համակարգի հիմնարար բաղադրիչ, որը շարունակում է ունենալ ռազմավարական նշանակություն նաև հետագա տարիներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի նշանակության և Եվրոպայի խորհրդի անդամ պետությունների ներպետական իրավական համակարգերի վրա դրա ազդեցության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում մարդու իրավունքների եվրոպական պաշտպանության համակարգի իրավական հիմքերը, Եվրոպական կոնվենցիայի դրույթների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և դատական որոշումների դերը մարդու հիմնարար իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության միասնական չափանիշների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են դատարանի իրավական դիրքորոշումները ներառվում ազգային իրավական համակարգերում և ինչ ազդեցություն են ունենում օրենսդրության, դատական պրակտիկայի, իրավակիրառ գործունեության և պետական մարմինների որոշումների վրա։ Վերլուծվում են միջազգային և ներպետական իրավունքի փոխհարաբերությունները, դատարանի վճիռների պարտադիր կատարման սկզբունքները և անդամ պետությունների կողմից դրանց իրականացման համար կիրառվող անհատական ու ընդհանուր բնույթի միջոցները։ Քննության են առնվում ազգային դատարանների կողմից նախադեպային իրավունքի օգտագործման եղանակները, իրավական նորմերի մեկնաբանման վրա դրա ազդեցությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով եվրոպական իրավական չափանիշները կարող են նպաստել ներպետական իրավունքի զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև պետությունների իրավական համակարգերի և սահմանադրական ավանդույթների բազմազանությունը, որի պայմաններում նույն սկզբունքների ներպետական կիրառումը կարող է ունենալ տարբեր առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրվում են մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում ազգային մարմինների հայեցողության սահմանները, միջազգային պարտավորությունների կատարման հետ կապված խնդիրները և դատական նախադեպերի կիրառման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն դեպքերին, երբ դատական որոշումների արդյունքում պետությունները փոփոխություններ են կատարում օրենսդրության կամ իրավակիրառ պրակտիկայի մեջ՝ նպատակ ունենալով կանխել նմանատիպ խախտումները հետագայում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր անդամ պետություններում նախադեպային իրավունքի ընկալման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի միջազգային և սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և ազգային իրավական համակարգերի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել եվրոպական դատական չափանիշների և ներպետական իրավունքի փոխազդեցության մասին։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու գործընթացում օրինականության և հիմնավորվածության ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն իրավական և փաստական նախադրյալները, որոնց առկայությունը անհրաժեշտ է անձի նկատմամբ մեղադրանք առաջադրելու համար, ինչպես նաև քրեական դատավարության համապատասխան փուլում իրավասու մարմինների գործողությունների իրավաչափության պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիմնավոր կասկածի և բավարար փաստական հիմքերի գնահատմանը, ապացույցների ձեռքբերման ու գնահատման նշանակությանը, ինչպես նաև մեղադրանքի ձևակերպման հստակությանն ու հիմնավորվածությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են այն երաշխիքները, որոնք պետք է պաշտպանեն անձին անհիմն կամ կամայական քրեական հետապնդումից և ապահովեն նրա պաշտպանության իրավունքի լիարժեք իրականացումը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում մեղադրյալի դատավարական կարգավիճակի ձեռքբերման իրավական հետևանքներին, նրա իրավունքներին ու պարտականություններին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես պետք է ապահովվի մեղադրանքի և առկա ապացույցների միջև պատշաճ կապը։ Քննության են առնվում նախաքննության ընթացքում հնարավոր դատավարական սխալները, ապացույցների անբավարարության կամ ոչ պատշաճ գնահատման հետևանքով առաջացող խնդիրները և դրանց ազդեցությունը քրեական գործի հետագա ընթացքի վրա։ Կարևորվում է օրինականության, անմեղության կանխավարկածի, պաշտպանության իրավունքի, արդար դատաքննության և անձի նկատմամբ կամայական միջամտություններից պաշտպանության սկզբունքների պահպանումը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է մեղադրանքի հիմնավորվածության նկատմամբ դատական և դատախազական վերահսկողության նշանակությանը, ինչպես նաև իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քննիչների, դատախազների, դատավորների, փաստաբանների, քրեական դատավարության ոլորտի մասնագետների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և քրեական հետապնդման օրինականության ու մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Информатика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է լրիվ գլխարկների կառուցման և ուսումնասիրության խնդրին վերջավոր աֆինական և պրոյեկտիվ երկրաչափություններում, մասնավորապես՝ AG(n,3) և PG(n,3) տիպի երկրաչափական տարածություններում։ Լրիվ գլխարկը կարելի է հասկանալ որպես կետերի այնպիսի բազմություն, որի տարրերը բավարարում են որոշակի երկրաչափական պայմանների՝ օրինակ՝ բազմության որևէ երկու կամ ավելի կետերի միջոցով անցնող համապատասխան ուղիղների կամ այլ ենթատարածությունների նկատմամբ սահմանված սահմանափակումների, իսկ բազմությանը նոր կետ ավելացնելն արդեն խախտում է այդ պայմանը։ Այդ պատճառով լրիվ գլխարկների կառուցումը սերտորեն կապված է առավելագույն չափի և օպտիմալ կառուցվածք ունեցող կետային բազմությունների որոնման հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նման բազմությունների կառուցման տեսական մեթոդները և դրանց կառուցվածքային հատկությունները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով երեք տարր ունեցող վերջավոր դաշտի վրա կառուցված աֆինական և պրոյեկտիվ տարածություններին։ AG(n,3)-ում երկրաչափությունը կարելի է պատկերացնել որպես n-չափանի աֆինական տարածություն, որի յուրաքանչյուր կոորդինատ ընդունում է վերջավոր դաշտի երեք հնարավոր արժեք, իսկ PG(n,3)-ը համապատասխան պրոյեկտիվ տարածությունն է։ Այս տարածությունների վերջավոր բնույթը հնարավորություն է տալիս խնդիրը վերածել հստակ կոմբինատոր կառուցման և հաշվարկային ուսումնասիրության։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչ չափի լրիվ գլխարկներ կարելի է կառուցել տվյալ տարածությունում և ինչպիսի կառուցվածք պետք է ունենան դրանց կետերը։ Այդ նպատակով կարող են օգտագործվել ինչպես ուղղակի երկրաչափական կառուցումներ, այնպես էլ հանրահաշվական և կոմբինատոր մեթոդներ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կետերի փոխադարձ դասավորվածությունը, նրանց առաջացրած ենթակառուցվածքները և այն պայմանները, որոնք ապահովում են գլխարկի ամբողջականությունը։ Աֆինական և պրոյեկտիվ տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն հատկությունները, որոնք պահպանվում են տարածության պրոյեկտիվ ընդլայնման ժամանակ, ինչպես նաև այն նոր հարաբերությունները, որոնք առաջանում են պրոյեկտիվ երկրաչափության շրջանակում։ Նման խնդիրները սերտորեն կապված են նաև կոդերի տեսության հետ, քանի որ վերջավոր երկրաչափություններում հատուկ կառուցվածքով կետային բազմությունները կարող են օգտագործվել սխալները շտկող կոդերի, հատկապես q-ary կոդերի, կառուցման և ուսումնասիրման ժամանակ։ Լրիվ գլխարկների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև մաթեմատիկական օպտիմիզացիայի տեսանկյունից․ անհրաժեշտ է ոչ միայն գտնել պայմաններին բավարարող բազմություն, այլև որոշ դեպքերում ապացուցել դրա առավելագույնությունը կամ կառուցվածքի օպտիմալությունը։ Աշխատության տեսական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն զարգացնում է վերջավոր երկրաչափություններում կետային կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրության մեթոդները և հնարավորություն է տալիս բացահայտել նոր կառուցվածքներ կամ հաստատել արդեն հայտնի կառուցումների հատկությունները։ Միաժամանակ նման ուսումնասիրությունները կարող են պահանջել համակարգչային հաշվարկներ՝ հատկապես մեծ չափողականություն ունեցող տարածություններում հնարավոր կոնֆիգուրացիաների քանակի պատճառով։ Համակարգչային որոնումը կարող է օգտագործվել թեկնածու կառուցվածքների հայտնաբերման համար, իսկ ստացված արդյունքները հետագայում հիմնավորվում են մաթեմատիկական ապացույցներով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է վերջավոր երկրաչափության և կոմբինատոր մաթեմատիկայի այն ուղղությունը, որտեղ երկրաչափական պատկերացումները միավորվում են հանրահաշվական և հաշվարկային մեթոդների հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել վերջավոր երկրաչափությամբ, կոմբինատորիկայով, կոդերի տեսությամբ և դիսկրետ մաթեմատիկայով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության գեղարվեստական, գաղափարական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով ստեղծագործությունների փոխկապակցվածությունը, թեմատիկ առանցքները և հեղինակի արձակին բնորոշ աշխարհընկալումը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում եռագրության ամբողջական կառուցվածքն է, որտեղ առանձին վեպերը միավորվում են ընդհանուր գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի մեջ՝ ստեղծելով ավելի լայն ու բազմաշերտ պատում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն յուրաքանչյուր ստեղծագործության ինքնուրույն արժեքը, այլև դրանց միջև գոյություն ունեցող թեմատիկ, կերպարային, ժամանակային և գաղափարական կապերը։ Եռագրության կարևոր առանձնահատկություններից է անհատի և ժամանակաշրջանի փոխհարաբերության ներկայացումը։ Հեղինակը մարդու անձնական ճակատագիրը դիտարկում է հասարակական և պատմական լայն գործընթացների համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային փոփոխությունները ներգործում մարդու մտածողության, վարքագծի և արժեքային կողմնորոշումների վրա։ Կերպարների կյանքը հաճախ զարգանում է փոփոխվող իրականության պայմաններում, որտեղ նրանց անհրաժեշտ է վերագնահատել սեփական համոզմունքները, հարաբերությունները և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումները։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարային համակարգին։ Եռագրության հերոսները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին վեպերի գործող անձինք, այլև որպես ընդհանուր գեղարվեստական աշխարհի կրողներ։ Նրանց հարաբերությունները, ներքին զարգացումը և որոշումների հետևանքները կարող են դիտարկվել որպես ամբողջական պատմության տարբեր փուլեր, որոնց միջոցով բացահայտվում են հեղինակի հիմնական գաղափարները։ Կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ մարդու ներքին հակասություններին, հիշողությանը, ինքնության որոնմանը, պատասխանատվությանը և սեփական ընտրությունների հետ առերեսվելու խնդրին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժամանակի և հիշողության թեման։ Անցյալը եռագրության գեղարվեստական աշխարհում հաճախ շարունակում է ազդեցություն ունենալ ներկայի վրա, իսկ հիշողությունը դառնում է անձնական և հասարակական փորձի պահպանման միջոց։ Հերոսների ներկայիս վիճակը պայմանավորված է ոչ միայն տվյալ պահի իրադարձություններով, այլև անցյալում ունեցած փորձառություններով, կորուստներով, ընտրություններով և հարաբերություններով։ Այդ պատճառով ժամանակային տարբեր շերտերի փոխներթափանցումը նպաստում է վեպերի հոգեբանական խորությանը և հնարավորություն է տալիս պատմությունը ներկայացնել ոչ թե որպես ավարտված անցյալ, այլ որպես շարունակաբար ապրող փորձ։ Եռագրության կառուցվածքային առանձնահատկությունը նույնպես ուսումնասիրության կարևոր առարկա է։ Երեք ստեղծագործությունների միավորումը թույլ է տալիս ընդլայնել պատումի ժամանակային և տարածական սահմանները, ներկայացնել ավելի մեծ թվով կերպարներ ու իրադարձություններ և ստեղծել հասարակական կյանքի ավելի ընդգրկուն պատկեր։ Յուրաքանչյուր վեպ կարող է ունենալ իր ներքին կառուցվածքն ու սյուժետային կենտրոնը, սակայն ամբողջ շարքը միավորվում է ընդհանուր գաղափարական տրամաբանությամբ։ Այդպիսի կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս աստիճանաբար զարգացնել թեմաները և կերպարների ճակատագրերը՝ ընթերցողին ներկայացնելով երկարատև պատմական կամ մարդկային գործընթացի տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև վեպ-եռագրության լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Պատումի բազմաշերտությունը, կերպարների խոսքի անհատականացումը, հոգեբանական դիտարկումները, նկարագրական մանրամասները և պատմողական տարբեր եղանակների համադրումը նպաստում են ստեղծագործության ամբողջական մթնոլորտի ձևավորմանը։ Հեղինակը արտաքին իրադարձությունները հաճախ կապում է ներքին ապրումների հետ՝ հնարավորություն տալով նույն դրվագը դիտարկել և՛ իրադարձային, և՛ հոգեբանական տեսանկյունից։ Այսպիսի մոտեցումը խորացնում է կերպարների ներաշխարհի բացահայտումը և եռագրությանը հաղորդում բազմաձայնություն։ Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել վեպի լայնածավալ կառուցվածքի գեղարվեստական հնարավորությունները։ Եռագրությունը կարող է միավորել անձնական պատմությունը և հասարակական համայնապատկերը, անհատի հոգեբանական զարգացումը և ժամանակաշրջանի փոփոխությունները, մասնավոր ճակատագիրը և ընդհանրական գաղափարները։ Այդ համադրության շնորհիվ ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին հերոսների կյանքի պատմություն, այլև որպես որոշակի ժամանակի, միջավայրի և մարդկային հարաբերությունների գեղարվեստական ուսումնասիրություն։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության գաղափարական բովանդակության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և գեղարվեստական արժեքի մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, ժամանակակից արձակով, վեպի ժանրի կառուցվածքային հնարավորություններով և կերպարների հոգեբանական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին և գրականագետներին՝ օգնելով բացահայտել եռագրության ներքին միասնությունն ու դրա նշանակությունը հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մեջ։