Շրջանային և կենտրոնական գրադարաններ: Նյութերի ժողովածու

Литература

Աշխատությունը նվիրված է պարսկական և հին հունական էպիկական ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով տարբեր մշակութային միջավայրերում ձևավորված խոշորածավալ հերոսական պատումների գաղափարական, կառուցվածքային, կերպարային և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության առանցքում էպիկական աշխարհի կառուցման սկզբունքներն են՝ հերոսի և հասարակության հարաբերությունը, պատերազմի ու խաղաղության պատկերումը, պատվի, փառքի, ճակատագրի, հայրենիքի, իշխանության, ընտանիքի և մահկանացու մարդու սահմանափակ հնարավորությունների թեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հերոսական կերպարների տիպաբանությանը՝ ուսումնասիրելով ռազմիկի ուժի, քաջության, պատասխանատվության, բարոյական ընտրության և ողբերգական ճակատագրի արտահայտման տարբեր եղանակները։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև պատերազմի նկարագրության առանձնահատկությունները, մենամարտերի նշանակությունը, հերոսի վերադարձի կամ երկարատև ճանապարհորդության մոտիվները, ընտանեկան կապերի դերը և անհատի գործողությունների ազդեցությունը ավելի լայն հասարակական ու քաղաքական միջավայրի վրա։ Կարևոր ուղղություն է գերբնական աշխարհի և մարդկային գործողությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը․ տարբեր ավանդույթներում աստվածային կամ գերբնական ուժերի ներկայությունը կարող է տարբեր ձևերով պայմանավորել հերոսների ճակատագիրը և պատմողական գործողության զարգացումը։ Միաժամանակ քննության առարկա կարող են դառնալ մարգարեությունների, երազների, ճակատագրական նախանշանների և խորհրդանշական դրվագների գործառույթները։ Գեղարվեստական մակարդակում հետաքրքրություն են ներկայացնում էպիկական համեմատությունները, կրկնությունները, նկարագրական բանաձևերը, երկխոսությունները, մարտական տեսարանների կառուցումը և հերոսների բնութագրման միջոցները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանավոր էպիկական ավանդույթի և գրավոր մշակույթի փոխհարաբերությանը՝ պարզաբանելով, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների պատմական հիշողությունը, առասպելաբանական պատկերացումները և ազգային ինքնընկալումը վերածվել գրական պատումի։ Առնչությունների քննությունը պարտադիր չէ մեկնաբանել որպես անմիջական փոխառությունների ապացույց․ նմանությունները կարող են դիտարկվել նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից՝ որպես հերոսական էպոսին բնորոշ ընդհանուր տիպաբանական երևույթներ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ընդգծելու յուրաքանչյուր ավանդույթի ինքնատիպությունը և բացահայտելու համաշխարհային էպիկական մտածողության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը նպաստում է պարսկական և հին հունական գրականությունների միջև համեմատական կապերի խորքային ընկալմանը՝ էպիկական ժառանգությունը դիտարկելով որպես տարբեր քաղաքակրթությունների պատմական հիշողության, արժեքային համակարգերի և գեղարվեստական մտածողության արտահայտություն։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1950-ական թվականներին հայ արվեստի զարգացման և վերելքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանն ու այդ շրջանի մշակութային ժառանգության ներկայացմանը երիտասարդության հոգևոր և գեղագիտական դաստիարակության տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ արվեստը ոչ միայն պատմական ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի արտահայտություն է, այլև կարևոր միջոց է երիտասարդ սերնդի աշխարհայացքի, ազգային ինքնագիտակցության, արժեքային համակարգի և գեղագիտական ճաշակի ձևավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել տվյալ ժամանակաշրջանի կերպարվեստի, քանդակագործության, ճարտարապետության, թատրոնի, երաժշտության և արվեստի այլ ուղղությունների զարգացման հիմնական միտումները, նշանակալի ստեղծագործությունները և մշակութային երևույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ստեղծագործությունների բացահայտմանը, որոնք արտահայտում են հայրենասիրության, ազգային ինքնության, մարդու արժանապատվության, աշխատանքի, բարոյական արժեքների և հոգևոր ներաշխարհի թեմաները և կարող են արդյունավետորեն կիրառվել երիտասարդության դաստիարակության գործընթացում։ Աշխատությունը կարևորում է պատմական և մշակութային համատեքստի ճիշտ ներկայացումը՝ հնարավորություն տալով երիտասարդներին արվեստի ստեղծագործությունները դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական արժեքներ, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգևոր կյանքի վկայություններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել արվեստի տարբեր ճյուղերի փոխազդեցությունը, ազգային ավանդույթների շարունակականությունն ու նոր գեղարվեստական մոտեցումների ձևավորումը, ինչպես նաև հայ արվեստագետների ստեղծագործական ժառանգության դերը ազգային մշակույթի զարգացման գործում։ Առանձին ուղղություն է կազմում արվեստի կրթական և դաստիարակչական ներուժի բացահայտումը, մասնավորապես՝ ինչպես կարող են թանգարանային այցելությունները, արվեստի ստեղծագործությունների քննարկումները, պատկերների և երաժշտական ստեղծագործությունների վերլուծությունը, նախագծային աշխատանքներն ու մշակութային միջոցառումները նպաստել երիտասարդների հոգևոր արժեքների և մշակութային ինքնության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է առաջարկել նաև մեթոդական մոտեցումներ, որոնց միջոցով 1920–1950-ական թվականների հայ արվեստի ուսումնասիրությունը կդառնա երիտասարդության գեղագիտական, բարոյական և հայրենասիրական դաստիարակության արդյունավետ բաղադրիչ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել արվեստագետների և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, մանկավարժների, դասախոսների, ուսանողների, թանգարանների և մշակութային կրթության ոլորտի աշխատակիցների համար՝ նպաստելով հայ արվեստի պատմական ժառանգության ավելի խոր ընկալմանը և դրա դաստիարակչական ներուժի նպատակային օգտագործմանը։

Право

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից փուլում մրցակցային դատավարության զարգացման հիմնախնդիրների տեսական և իրավակիրառական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դատական գործընթացի արդիականացման, արդար դատաքննության ապահովման և կողմերի հավասարության սկզբունքի իրականացման հարցերը։ Գրքում վերլուծվում է մրցակցային դատավարության էությունը որպես դատավարական ձև, որտեղ մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերը հավասար իրավունքներով մասնակցում են ապացույցների ներկայացման, գնահատման և դատական քննության գործընթացին։ Հեղինակը դիտարկում է դատական իշխանության անկախության, դատախազության և պաշտպանության գործառույթների հավասարակշռության, ինչպես նաև դատավորի ակտիվ կամ պասիվ դերակատարման խնդիրները ժամանակակից իրավական համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող դժվարություններին՝ կապված ապացույցների գնահատման չափանիշների, դատավարական երաշխիքների ապահովման, կողմերի հավասար հնարավորությունների և արդար դատաքննության սկզբունքի լիարժեք իրականացման հետ։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ, դատաիրավական բարեփոխումների միտումները և իրավական համակարգերի զարգացման ուղղությունները՝ ուղղված մրցակցային դատավարության արդյունավետության բարձրացմանը։ Նյութը հիմնված է տեսական աղբյուրների, դատական պրակտիկայի ուսումնասիրության և իրավական վերլուծության վրա՝ նպատակ ունենալով նպաստել արդարադատության համակարգի կատարելագործմանը և դատավարական մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացմանը։

История

Հրատարակությունը նվիրված է Անիում 1904 թվականին իրականացված հնագիտական պեղումներին և դրանց ընթացքում հայտնաբերված նյութերի ու հուշարձանների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաքի պատմության, ճարտարապետության և նյութական մշակույթի հետազոտության համար, քանի որ Անիի ավերակները XIX դարի վերջից և XX դարի սկզբից դարձել էին համակարգված հնագիտական ուսումնասիրությունների կարևոր կենտրոն։ Պեղումների ընթացքում ուշադրություն է դարձվել քաղաքի տարբեր հատվածներին, եկեղեցիներին, աշխարհիկ շինություններին, պաշտպանական կառույցներին և այլ հնագիտական օբյեկտներին, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել քաղաքի կառուցապատման և զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել պեղումների ընթացքը, ուսումնասիրված տարածքները, հայտնաբերված ճարտարապետական մնացորդները և հնագիտական նյութերը, ինչպես նաև դրանց նախնական մեկնաբանությունները։ Հատուկ արժեք ունեն շինությունների հատակագծերի, պատերի, հիմքերի, զարդաքանդակների և ճարտարապետական մանրամասների նկարագրությունները, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել Անիի միջնադարյան քաղաքաշինական միջավայրի մասին։ Անիի ուսումնասիրության համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի նաև քաղաքի պատմական զարգացման տարբեր փուլերի տարբերակումը։ Անիի վերելքը հատկապես կապված է Բագրատունյաց Հայաստանի ժամանակաշրջանի հետ, երբ այն դարձավ քաղաքական, տնտեսական և մշակութային խոշոր կենտրոն։ Պեղումների արդյունքները հնարավորություն են տալիս նյութական վկայությունների միջոցով լրացնել պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել քաղաքի հասարակական ու մշակութային կյանքի մասին։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև հայտնաբերված կենցաղային իրերի, խեցեղենի, մետաղական առարկաների, զարդերի, շինարարական նյութերի և այլ գտածոների ուսումնասիրություն։ Նման նյութերը կարևոր են ոչ միայն հնագիտական թվագրման, այլև բնակչության կենցաղի, արհեստների, առևտրային կապերի և նյութական մշակույթի զարգացման մակարդակի բացահայտման համար։ Անիի ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն եկեղեցական կառույցները, որոնց հորինվածքը, շինարարական տեխնիկան և հարդարանքը կարևոր տեղեկություններ են տալիս միջնադարյան հայկական ճարտարապետության զարգացման մասին։ Հետազոտությունը կարող է նաև անդրադառնալ քաղաքի պաշտպանական համակարգին՝ պարիսպներին, աշտարակներին, դարպասներին և դրանց ռազմավարական նշանակությանը։ Անիի աշխարհագրական դիրքը և պաշտպանական կառույցները կարևոր դեր են ունեցել քաղաքի զարգացման և ռազմական անվտանգության ապահովման գործում։ 1904 թվականի պեղումների վերաբերյալ նյութերը արժեքավոր են նաև հնագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանում կիրառվող պեղումների, փաստագրման և հուշարձանների ուսումնասիրման մեթոդները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր ձևավորվում Անիի գիտական ուսումնասիրության ավանդույթը և ինչ սկզբունքներով էին հետազոտողները փաստագրում քաղաքի հնագիտական ժառանգությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտագործվել Անիի պատմության, միջնադարյան հայկական ճարտարապետության, քաղաքաշինության, հնագիտության և նյութական մշակույթի հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է հետազոտողների համար, քանի որ վաղ հնագիտական հրապարակումները հաճախ պարունակում են տեղեկություններ այնպիսի կառույցների և գտածոների մասին, որոնց վիճակը հետագայում փոփոխվել կամ վատթարացել է։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր վավերագրական աղբյուր է Անիի հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով 1904 թվականի պեղումների արդյունքները և նպաստելով միջնադարյան հայկական մայրաքաղաքի պատմական ու մշակութային կերպարի վերականգնմանը։

Другие предметы

«Լազարևների հայկական ուսումնական հաստատությունը երիտասարդության կրթության համար» անվանումով կրթական հաստատությունը (հայտնի որպես Լազարյան/Լազարևյան ուսումնարան կամ հետագայում՝ Լազարյան ճեմարան) հիմնադրվել է 1815 թվականին Մոսկվայում՝ Լազարևների (Լազարյանների) հարուստ և ազդեցիկ հայ ընտանիքի բարեգործական միջոցներով։ Այն ստեղծվել է որպես հատուկ կրթական կենտրոն՝ նպատակ ունենալով ապահովել հայ երիտասարդության կրթությունը Ռուսական կայսրության միջավայրում, միաժամանակ ծառայելով նաև որպես արևելյան լեզուների և մշակույթների ուսումնասիրման կարևոր օջախ։ Հաստատության հիմնադիրների նախաձեռնությամբ ուսումնարանը սկզբնական փուլում գործել է որպես հայկական ուսումնական հաստատություն, որտեղ կրթություն են ստացել ինչպես հայ, այնպես էլ այլ ազգերի պատանիներ՝ հիմնականում ազնվական և պետական ծառայության համար պատրաստվող ընտանիքներից։ Ուսումնական ծրագրում ընդգրկված են եղել ընդհանուր կրթական առարկաներ, ինչպես նաև արևելյան լեզուներ՝ հայերեն, պարսկերեն, թուրքերեն և արաբերեն, ինչը պայմանավորված էր Ռուսաստանի պետական հետաքրքրություններով Արևելքի հետ հարաբերություններում։ Ժամանակի ընթացքում հաստատությունը զարգացել և ստացել է ավելի բարձր կարգավիճակ՝ վերածվելով Լազարյան ճեմարանի, որը համարվել է Ռուսաստանի լավագույն ուսումնական հաստատություններից մեկը իր ժամանակի համար և կարևոր դեր է խաղացել ինչպես հայ մտավորականության ձևավորման, այնպես էլ արևելագիտության զարգացման գործում։ Այն միաժամանակ եղել է կրթական, մշակութային և գիտական կենտրոն, որտեղ ձևավորվել են ռուս-հայկական մշակութային կապերը, և որտեղ ուսանողները պատրաստվել են պետական ծառայության, թարգմանչական աշխատանքի և ուսուցչական գործունեության համար։ Հաստատությունը հետագայում շարունակել է գործել տարբեր անվանումներով և կարգավիճակներով՝ պահպանելով իր գիտակրթական նշանակությունը մինչև XX դարի սկիզբը՝ դառնալով կարևոր հուշարձան հայ կրթության պատմության մեջ։

Право

Իրավական սովորույթները վարքագծի պատմականորեն ձևավորված կանոններ են, որոնք երկար ժամանակ կիրառվել են հասարակության մեջ և պետության կողմից ճանաչվելու արդյունքում ստացել են իրավական բնույթ։ Դրանք առաջանում են մարդկանց բազմակի և համանման գործողությունների կրկնման միջոցով և ամրապնդվում են որպես ընդունված վարքագծի նորմեր։ Իրավական սովորույթը դառնում է իրավունքի աղբյուր միայն այն դեպքում, երբ պետությունը կամ իրավական համակարգը ճանաչում է այն և ապահովում դրա կատարումը։ Այսպիսի նորմերը հաճախ ունեն ավանդական բնույթ և արտացոլում են հասարակության մշակութային, պատմական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Իրավական սովորույթների հիմնական դերն այն է, որ դրանք լրացնում են գրավոր իրավունքը՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ օրենքներում կան բացեր կամ անորոշություններ։ Դրանք օգնում են կարգավորել հասարակական հարաբերությունները ավելի ճկուն և բնական ձևով՝ հաշվի առնելով տեղական առանձնահատկությունները և հասարակական ընկալումները։ Շատ դեպքերում իրավական սովորույթները հատկապես կարևոր են այն ոլորտներում, որտեղ օրենքը չի կարող մանրամասն կարգավորել բոլոր իրավիճակները, օրինակ՝ առևտրային հարաբերություններում, ընտանեկան որոշ ավանդական հարցերում կամ տեղական ինքնակառավարման որոշ գործելակերպերում։ Իրավական սովորույթների նշանակությունը նաև այն է, որ դրանք նպաստում են իրավական համակարգի կայունությանը և հասարակության իրավական գիտակցության ձևավորմանը, քանի որ մարդիկ ավելի հեշտ են ընդունում այն կանոնները, որոնք արդեն երկար ժամանակ կիրառվել են իրենց միջավայրում։ Միևնույն ժամանակ, իրավական սովորույթները պետք է համապատասխանեն գործող սահմանադրությանը և օրենքներին, հակառակ դեպքում դրանք չեն կարող ճանաչվել որպես իրավական ուժ ունեցող նորմեր։ Ժամանակակից իրավական պետություններում սովորույթը հիմնականում հանդես է գալիս որպես երկրորդական իրավունքի աղբյուր, սակայն որոշ իրավական համակարգերում այն դեռևս ունի կարևոր դեր, հատկապես ընդհանուր իրավունքի երկրներում։ Այսպիսով, իրավական սովորույթները հանդիսանում են իրավունքի ձևավորման և զարգացման կարևոր տարր, որը ապահովում է իրավական համակարգի ճկունությունը, հասարակական հարաբերությունների արդյունավետ կարգավորումը և իրավական ավանդույթների պահպանումը։