Синаптические процессы в нейронах спинного мозга и черной субстанции на модели болезни Паркинсона и в условиях протекции галармином

Религия

Հայ առաքելական եկեղեցու ծիսական ժառանգության կարևորագույն գրքերից մեկը՝ այս աշխատությունը ներկայացնում է եկեղեցական խորհուրդների, ծեսերի և հոգևոր արարողությունների կատարման համար նախատեսված կարգերն ու աղոթքները՝ ամփոփելով հայ եկեղեցական ավանդության մեջ ձևավորված ծիսական արարողակարգի էական բաղադրիչները։ Մաշտոցը Հայ եկեղեցու ծիսական գրքերի շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում, քանի որ այն նախատեսված է հոգևորականների գործնական ծառայության ընթացքում կիրառելու և եկեղեցական կյանքի տարբեր իրադարձություններին համապատասխան արարողությունները կանոնավորապես իրականացնելու համար։ Դրա բովանդակային շրջանակն առնչվում է մարդու կյանքի կարևոր հանգրվաններին, հոգևոր վերափոխմանը, քրիստոնեական համայնքի ծիսական կյանքին և եկեղեցու կողմից կատարվող սրբազան արարողություններին։ Նման ծիսարանների մեջ ամփոփված են մկրտության, դրոշմի, պսակի, ձեռնադրության, օծման, օրհնության և այլ եկեղեցական կարգերի ավանդական ձևերը, ինչպես նաև դրանց ուղեկցող աղոթքներն ու հոգևոր ընթերցումները։ Յուրաքանչյուր ծես ունի իր աստվածաբանական խորհուրդը, արարողակարգային նշանակությունը և հոգևոր նպատակը՝ արտահայտելով մարդու ու Աստծո փոխհարաբերության, եկեղեցական համայնքին պատկանելու, հավատքի հաստատման և աստվածային շնորհին հաղորդակից լինելու քրիստոնեական ընկալումները։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը ծիսական նյութի համակարգված ներկայացումն է, որը հնարավորություն է տալիս հոգևորականին հետևելու հաստատված կարգին, պահպանելու արարողությունների ավանդական հաջորդականությունը և եկեղեցական ծառայությունն իրականացնելու համապատասխան աղոթքներով ու ծիսական ձևակերպումներով։ Այն արտացոլում է Հայ առաքելական եկեղեցու դարավոր փորձը՝ պահպանելու իր ծիսական ինքնությունը, աստվածաբանական սկզբունքները և պաշտամունքային ավանդույթների շարունակականությունը։ Մաշտոցի նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն եկեղեցական արարողությունների գործնական կազմակերպմամբ. այն նաև հայ ժողովրդի հոգևոր և մշակութային հիշողության կարևոր կրողներից է։ Դրա միջոցով պահպանվել և սերունդներին են փոխանցվել եկեղեցական լեզուն, աղոթական խոսքը, ծիսական պատկերացումները և քրիստոնեական աշխարհընկալման այն ձևերը, որոնք դարեր շարունակ ուղեկցել են հայ մարդու անհատական ու համայնքային կյանքը։ Ծիսարանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայ եկեղեցական արարողակարգի պատմական զարգացման, խորհուրդների մեկնաբանության, հոգևորականության ծառայության և եկեղեցու ու հավատացյալ հասարակության փոխհարաբերությունների մասին։ Այն առանձնահատուկ արժեք ունի նաև լեզվաբանական և բանասիրական տեսանկյունից, քանի որ ծիսական տեքստերը պահպանում են հայ գրական լեզվի կրոնական բառապաշարը, ավանդական դարձվածքները, աղոթական շարադրանքի ոճական առանձնահատկությունները և աստվածաբանական հասկացությունների հայերեն արտահայտման ձևերը։ Կոստանդնուպոլսում տպագրված այս հրատարակությունը կարևոր վկայություն է հայ տպագրական մշակույթի և Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի հոգևոր կյանքի զարգացման մասին։ Այն արտացոլում է հայ տպագրիչների գործունեության նշանակությունը եկեղեցական գրքերի տարածման, ծիսական միասնականության պահպանման և հայերեն կրոնական գրականության շարունակական վերարտադրության գործում։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ եկեղեցու պատմությամբ, ծիսագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, հայ հոգևոր մշակույթով և հին հայերեն տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ այն ներկայացնում է հայ քրիստոնեական ավանդության արժեքավոր հուշարձան՝ հնարավորություն տալով ճանաչելու այն հոգևոր ու ծիսական համակարգը, որի միջոցով դարեր շարունակ պահպանվել և արտահայտվել է Հայ առաքելական եկեղեցու ինքնությունը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության համակարգի համապարփակ ուսումնասիրությանը համաշխարհայնացման պայմաններում՝ կենտրոնանալով տեղեկատվական միջավայրում ձևավորվող սպառնալիքների, դրանց ազդեցության և հակազդման մեխանիզմների վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ տեղեկատվական անվտանգությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության նեղ շրջանակում, այլև անհատի, հասարակության և պետության փոխկապակցված շահերի պաշտպանության համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության տեսական և քաղաքական ընկալումները, տարբեր երկրների մոտեցումներն ու հայեցակարգերը, ինչպես նաև համաշխարհայնացման գործընթացների ազդեցությունը ազգային տեղեկատվական տարածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման առանձնահատկություններին և դրանց հնարավոր դրսևորումներին՝ ներառյալ տեղեկատվական ազդեցությունը, ազգային ու պետական շահերին սպառնացող վտանգները և տեղեկատվական միջավայրում հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա ներգործության հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության ապահովման կառուցակարգերի վերլուծությունը, դրանց արդյունավետության գնահատումը և կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է թվային դիվանագիտության դերը տեղեկատվական անվտանգության քաղաքականության իրականացման գործում, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության նշանակությունը տեղեկատվական սպառնալիքների կանխարգելման և դրանց դեմ պայքարի հարցում։ Ուսումնասիրությունը համադրում է Հայաստանի, Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի և միջազգային կազմակերպությունների համապատասխան փորձն ու մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր տեղեկատվական անվտանգության համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները և դրանք դիտարկել Հայաստանի Հանրապետության ազգային շահերի տեսանկյունից։ Աշխատանքում տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է նաև որպես ազգային անվտանգության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ տեղեկատվական միջավայրի զարգացումը կարող է ազդեցություն ունենալ պետական կառավարման, հասարակական կայունության, քաղաքական գործընթացների և ազգային արժեքների պահպանության վրա։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ազգային և տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև այս ուղղություններով սովորող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ձևավորել Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդիրների ամբողջական պատկեր՝ համաշխարհայնացման պայմաններում առկա մարտահրավերների գնահատումից մինչև դրանց հակազդման և ազգային տեղեկատվական անվտանգության համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունների ներկայացում։ Հետազոտության հեղինակը Հայկուհի Վարդգեսի Մկրտչյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2018 թվականին քաղաքական գիտությունների ոլորտում։

Математика

Աշխատությունը մաթեմատիկական գիտելիքների, մասնավորապես թվաբանության հիմնական սկզբունքների գործնական ուսուցմանն ուղղված կրթական ձեռնարկ է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել թվերի, թվային գործողությունների և հաշվարկների հիմնարար կանոններին՝ զարգացնելով տրամաբանական մտածողությունը և առօրյա կյանքում մաթեմատիկական գիտելիքները կիրառելու կարողությունը։ Թվաբանությունը ներկայացվում է որպես մաթեմատիկայի այն հիմնական բնագավառը, որն ուսումնասիրում է թվերը, դրանց հատկությունները և թվային գործողությունների կատարման օրինաչափությունները։ Աշխատության գործնական ուղղվածությունը կարևորում է ոչ միայն մաթեմատիկական կանոնների տեսական իմացությունը, այլև դրանց կիրառումը տարբեր հաշվարկային խնդիրների լուծման ժամանակ։ Նյութի ուսուցողական կառուցվածքը ենթադրում է թվաբանական հիմնական գործողությունների՝ գումարման, հանման, բազմապատկման և բաժանման կանոնների ուսումնասիրություն, դրանց փոխկապակցվածության բացահայտում և հաշվարկների ճիշտ կատարման եղանակների յուրացում։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև թվերի գրությունը, թվային կարգերի տարբերակումը, թվերի համեմատությունը, կոտորակային մեծությունների ճանաչումը և թվաբանական արտահայտությունների հետ աշխատանքը։ Այս գիտելիքները կազմում են մաթեմատիկական կրթության հիմքը և անհրաժեշտ են ինչպես հետագա մաթեմատիկական առարկաների ուսումնասիրման, այնպես էլ առօրյա գործնական խնդիրների լուծման համար։ Գործնական թվաբանության կարևոր առանձնահատկություններից է հաշվարկների կիրառումը կյանքի տարբեր բնագավառներում։ Առևտրական հարաբերություններում, դրամական գործարքներում, չափումների, քանակների, հեռավորությունների, ժամանակի և նյութական արժեքների հաշվարկներում թվաբանական գիտելիքները կարևոր նշանակություն ունեն։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը միտված է ընթերցողի մեջ ձևավորելու ոչ միայն հաշվելու հմտություններ, այլև թվային տվյալները ճիշտ ընկալելու, համեմատելու, վերլուծելու և դրանց հիման վրա հիմնավորված եզրակացություններ կատարելու կարողություն։ Թվաբանական խնդիրների լուծման գործընթացը նպաստում է մտքի ճկունության, ուշադրության, հիշողության, ճշգրտության և հետևողական դատողության զարգացմանը։ Մաթեմատիկական գործողությունների հաջորդական կիրառումը սովորեցնում է պահպանել տրամաբանական կարգը, ստուգել ստացված արդյունքները և տարբերակել ճիշտ ու սխալ հաշվարկները։ Աշխատության գործնական բնույթը հնարավորություն է տալիս թվաբանական գիտելիքները կապելու իրական կյանքի պահանջների հետ՝ մաթեմատիկական կրթությունը դարձնելով կիրառական և նպատակային։ Ուսուցման տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունի նյութի աստիճանական յուրացումը՝ պարզ թվային գործողություններից անցնելով ավելի բարդ հաշվարկների և խնդիրների լուծման։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս սովորողին ամրապնդելու նախնական գիտելիքները և դրանց հիման վրա զարգացնելու ինքնուրույն աշխատանքի կարողությունները։ Թվաբանության ուսումնասիրությունը նաև հիմք է ստեղծում հանրահաշվի, երկրաչափության և մաթեմատիկայի այլ բաժինների հետագա յուրացման համար։ Գրական և մեթոդական առումով աշխատությունը պատկանում է ուսումնական ու գործնական ձեռնարկների այն տեսակին, որոնցում առաջնային նշանակություն ունեն կանոնների հստակ ներկայացումը, հաշվարկային օրինակների կիրառումը և գիտելիքների գործնական ամրապնդումը։ Նման ձեռնարկների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ մաթեմատիկական հասկացությունները ներկայացվում են ոչ միայն սահմանումների ու բացատրությունների, այլև դրանց կիրառության միջոցով՝ նպաստելով սովորողի ինքնուրույն մտածողության զարգացմանը։ Պատմական և մշակութային առումով աշխատությունը կարևոր տեղ ունի տասնիններորդ դարի հայերեն մաթեմատիկական և կրթական գրականության զարգացման համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանում թվաբանության ուսուցումը կարևոր բաղադրիչ էր համարվում հանրակրթության, առևտրական գիտելիքների և գործնական հմտությունների զարգացման համար։ Հայերեն մաթեմատիկական ձեռնարկների ստեղծումն ու տարածումը նպաստում էին գիտական գիտելիքների մատչելիությանը, մայրենի լեզվով կրթության ընդլայնմանը և հայերեն գիտական եզրաբանության ձևավորմանը։ Վիեննայի Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայերեն ուսումնական և գիտական գրականության զարգացման գործում՝ հրատարակելով լեզվաբանական, պատմագիտական, բնագիտական և մաթեմատիկական աշխատություններ։ Այս գործունեությունը նպաստել է հայ ընթերցողի կրթական հնարավորությունների ընդլայնմանը և եվրոպական գիտական մտքի ձեռքբերումները հայերենով ներկայացնելուն։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ մաթեմատիկական մտքի պատմության, թվաբանության դասավանդման ավանդույթների, հայերեն գիտական լեզվի զարգացման և տասնիններորդ դարի կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում մաթեմատիկայի պատմությամբ, մանկավարժությամբ, հայ ուսումնական գրականությամբ և գիտության տարածման գործընթացներով զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև պատմական մաթեմատիկական ձեռնարկների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Իր գործնական և ճանաչողական նշանակությամբ այն վկայում է թվաբանական գիտելիքների տարածման և մաթեմատիկական կրթությունը հայերենով կազմակերպելու ուղղությամբ իրականացված կարևոր լուսավորական աշխատանքի մասին։

Литература

Հարյուր տարվա մենություն-ը Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի մոգական ռեալիզմի ամենահայտնի վեպերից է, որտեղ ներկայացվում է Բուենդիա ընտանիքի մի քանի սերունդների պատմությունը հորինված Մակոնդո քաղաքում՝ մի վայրում, որը աստիճանաբար անցնում է մեկուսացման, վերելքի և անկման փուլերով, վեպը միավորում է իրական պատմական ու սոցիալական գործընթացները ֆանտաստիկ և խորհրդանշական տարրերի հետ՝ ստեղծելով ժամանակի, հիշողության և ճակատագրի շուրջ կառուցված բազմաշերտ աշխարհ, որտեղ կրկնվող անունները, իրադարձությունները և ճակատագրական սխալները ընդգծում են մարդկային պատմության շրջապտույտային բնույթը, ստեղծագործությունը նաև անդրադառնում է Լատինական Ամերիկայի քաղաքական անկայունությանը, գաղութային անցյալին և մշակութային ինքնության որոնմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով անհատի և ընտանիքի մեկուսացման թեմաները, վեպը համարվում է համաշխարհային գրականության կարևորագույն գործերից մեկը՝ իր յուրահատուկ պատմողական կառուցվածքի, լեզվի և խորհրդանշական խորության շնորհիվ։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի տեսական և գործնական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և տարբեր երկրների իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական որոշումների իրավաստեղծ և իրավամեկնաբանման նշանակությունը, պարզել դրանց տեղը իրավունքի աղբյուրների համակարգում և համեմատել տարբեր իրավական ավանդույթներում նախադեպի ձևավորման ու կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում անգլո-ամերիկյան և ռոմանագերմանական իրավական համակարգերի տարբերություններին, քանի որ առաջինում դատական նախադեպը պատմականորեն հանդես է գալիս որպես իրավունքի կարևոր աղբյուր, մինչդեռ երկրորդում առաջնային նշանակությունը սովորաբար տրվում է օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին։ ՀՀ-ի պարագայում հարցը հատկապես հետաքրքիր է դատական իշխանության զարգացման և դատական պրակտիկայի միատեսակության ապահովման տեսանկյունից։ Ատենախոսությանը նվիրված մատենագիտական աղբյուրը նշում է, որ 2005 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով Վճռաբեկ դատարանին վերապահվել էր օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու առաքելությունը, ինչը կարևոր փուլ էր հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի դերի վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Վճռաբեկ դատարանի որոշումների իրավական նշանակությունը, դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների գործունեության վրա և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Առանձին և կարևոր տեղ է զբաղեցնում Սահմանադրական դատարանի որոշումների ուսումնասիրությունը։ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը նշում է, որ իր ըստ էության կայացված որոշումները պարտադիր են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պաշտոնատար անձանց, ինչպես նաև ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար ամբողջ Հանրապետության տարածքում։ Միաժամանակ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումների վերաբերյալ իր որոշումներում ընդգծվում է դրանց պաշտոնական բնույթը, համընդհանուր իրավական հետևանքները, իրավական անորոշության վերացման նշանակությունը և նախադեպային բնույթը։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, որ հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի հարցը չի սահմանափակվում դասական անգլիական stare decisis մոդելի մեխանիկական կիրառմամբ, այլ ունի յուրահատուկ սահմանադրաիրավական դրսևորումներ։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել նաև տարբեր երկրների մոտեցումները՝ ուսումնասիրվելով այն հարցը, թե ինչ պայմաններում է բարձրագույն դատարանի որոշումը դառնում պարտադիր կամ ազդեցիկ հետագա դատական գործերի համար, ինչ սահմաններում կարող է դատարանը զարգացնել իրավական նորմի մեկնաբանությունը և որտեղ է անցնում դատական մեկնաբանության ու դատական իրավաստեղծ գործունեության սահմանը։ Կարևոր թեմա է նաև դատական նախադեպի հարաբերակցությունը օրենքի, իրավական սովորույթի, իրավական դոկտրինի և այլ իրավական աղբյուրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն առավելություններին, որոնք նախադեպային մոտեցումը կարող է ապահովել՝ իրավունքի կիրառման միասնականություն, իրավական անորոշության նվազեցում, նոր իրավահարաբերությունների արագ կարգավորում և օրենքի գործնական մեկնաբանության զարգացում։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել հնարավոր խնդիրները՝ դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության ընդլայնման, դատավորների հայեցողության սահմանների, տարբեր դատարանների մոտեցումների անհամապատասխանության և իրավական կանխատեսելիության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Իրավահամեմատական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի մոդելի առանձնահատկությունները այլ երկրների փորձի համատեքստում և պարզել, թե որ մեխանիզմները կարող են նպաստել դատական պրակտիկայի արդյունավետության ու միասնականության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև անդրադառնալ իրավական համակարգերի զարգացման պատմական առանձնահատկություններին, քանի որ նախադեպի դերը մեծապես պայմանավորված է տվյալ երկրի իրավական ավանդույթներով, սահմանադրական կառուցվածքով և դատարանների ինստիտուցիոնալ դիրքով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավունքի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սահմանադրագետներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հնարավորություն է տալիս դատական նախադեպը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին դատական որոշում, այլև որպես իրավական համակարգի զարգացման, օրենքի միասնական կիրառման և իրավական նորմերի մեկնաբանման կարևոր գործիք՝ միաժամանակ բացահայտելով ՀՀ իրավական համակարգի և այլ երկրների նախադեպային մոդելների միջև առկա նմանություններն ու տարբերությունները։

Французский

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերենի գործնական ուսուցմանը և լեզվական գիտելիքների աստիճանական յուրացմանը։ Այն նախատեսված է ֆրանսերեն սովորողների համար՝ նպատակ ունենալով զարգացնել լեզուն հասկանալու, կարդալու, գրելու և հաղորդակցվելու կարողությունները։ Գործնական հրահանգների ձևաչափը ենթադրում է ուսումնական նյութի ներկայացում՝ կանոնների, բացատրությունների և կիրառական առաջադրանքների միջոցով, որոնք օգնում են տեսական գիտելիքները վերածել գործնական հմտությունների։ Ուսուցման գործընթացում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ֆրանսերենի բառապաշարի յուրացումը, արտասանության առանձնահատկությունները, քերականական ձևերի կիրառությունը, նախադասությունների կազմությունը և առօրյա հաղորդակցության մեջ անհրաժեշտ լեզվական կառույցները։ Նման ձեռնարկները նպաստել են օտար լեզուների դասավանդման մեթոդների զարգացմանը՝ լեզվի ուսումնասիրությունը դարձնելով ավելի հետևողական և կիրառական։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայալեզու կրթական միջավայրում ֆրանսերենի ուսուցման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով լեզվական կրթության կազմակերպման և գործնական գիտելիքների փոխանցման մոտեցումները։ Այն կարող է հետաքրքրել ֆրանսերենի դասավանդման պատմությամբ, օտար լեզուների ուսուցման ավանդական մեթոդներով և 19-րդ դարի հայերեն ուսումնական գրականությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու ուսումնասիրողներին։