Структурно-функциональная характеристика биологически активных атриопептидов сердца свиньи

Сельское хозяйство

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ծխախոտի կանաչատերև և դեղնատերև սորտերի համեմատական գնահատմանը Հայաստանի Հանրապետության նախալեռնային գոտու պայմաններում։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել տարբեր սորտերի աճի, զարգացման, բերքատվության և արտադրական ցուցանիշների առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմանները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բույսերի աճի և զարգացման փուլերը, բուսական զանգվածի ձևավորումը, տերևների քանակն ու չափերը, բերքատվությունը և բերքի որակական հատկանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սորտերի կենսաբանական առանձնահատկություններին և դրանց հարմարվողականությանը նախալեռնային գոտու ջերմային, խոնավության և հողային պայմաններին։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կանաչատերև և դեղնատերև սորտերի առավելություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև պարզելու, թե որ սորտերն են տվյալ պայմաններում առավել կայուն և արտադրողական։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ագրոտեխնիկական միջոցառումների ազդեցությանը՝ ցանքի ժամկետներին, սնուցմանը, ոռոգմանը, բույսերի խնամքին, տերևների հասունացմանը և բերքահավաքին։ Քննարկվում են տերևների ֆիզիկական և տեխնոլոգիական հատկությունները, դրանց չորացման ու մշակման առանձնահատկությունները և սորտային հատկանիշների հնարավոր ազդեցությունը վերջնական հումքի որակի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել ՀՀ նախալեռնային գոտում ծխախոտի մշակության համար առավել համապատասխան սորտերի ընտրության և արտադրության արդյունավետության բարձրացման տեսանկյունից։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել սորտային կազմի կատարելագործման, մշակության տեխնոլոգիայի օպտիմալացման և գյուղատնտեսական արտադրողների համար առավել նպատակահարմար ագրոտեխնիկական լուծումների ընտրության գործընթացում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, սելեկցիոներներին, գյուղատնտեսական հետազոտողներին, սորտագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետության իրավական համակարգում երեխաների իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շարիաթի դրույթների և տեսաիրավական մոտեցումների համադրմամբ։ Գրքում վերլուծվում է իսլամական իրավունքի ազդեցությունը երեխաների իրավական կարգավիճակի ձևավորման և նրանց իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների վրա, ինչպես նաև այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կարգավորվում են երեխայի ընտանիքում, հասարակությունում և պետության հետ ունեցած իրավահարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխայի անձնական և գույքային իրավունքներին, ընտանիքի և ծնողների իրավական դերին, խնամակալության և դաստիարակության հարցերին, ինչպես նաև երեխայի շահերի պաշտպանության իրավական երաշխիքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում է շարիաթի նորմերի և Իրանի գործող օրենսդրության փոխհարաբերությունը, դրանց ազդեցությունը երեխաների իրավունքների պաշտպանության ծավալի և մեխանիզմների վրա։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև երեխայի իրավական կարգավիճակի, ընտանիքի պատասխանատվության, անչափահասների պաշտպանության, շահագործման և բռնության կանխարգելման հետ կապված իրավական խնդիրներին։ Քննության են առնվում ազգային իրավական կարգավորման և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների փոխհարաբերության հարցերը, ինչպես նաև երեխաների իրավունքների պաշտպանության ոլորտում առկա հնարավոր հակասությունները, սահմանափակումները և իրավական բացերը։ Կարևորվում է այն հարցը, թե ինչպես կարող են կրոնական-իրավական ավանդույթները և ժամանակակից իրավական մոտեցումները համադրվել երեխայի արժանապատվության, անվտանգության և հիմնարար իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության նպատակով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս տեսականորեն գնահատել Իրանի իրավական համակարգում երեխաների պաշտպանության կառուցակարգերը, բացահայտել դրանց զարգացման հիմնական խնդիրները և դիտարկել իրավական պաշտպանության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսության, իսլամական իրավունքի և մարդու իրավունքների մասնագետների, իրավաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և երեխաների իրավունքների պաշտպանության իրավական հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Информатика

Գրքում ներկայացվում են բուլյան ֆունկցիաների հիմնական հասկացությունները՝ տրամաբանական փոփոխականներ, գործողություններ (AND, OR, NOT), ճշմարտության աղյուսակներ և արտահայտությունների պարզեցում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տրամաբանական արտահայտությունների ձևափոխման և օպտիմալացման մեթոդներին։ Ներառված են բազմաթիվ խնդիրներ՝ սկսած պարզ տրամաբանական հաշվարկներից մինչև բարդ կոմբինացիոն սխեմաների վերլուծություն։ Այս խնդիրները նպաստում են ալգորիթմական և տրամաբանական մտածողության զարգացմանը։ Գիրքը օգտակար է ինչպես ինքնուսուցման, այնպես էլ դասընթացների ընթացքում գործնական աշխատանքների համար։

Биология

Մարդու առաջացումը կարևոր գիտական և փիլիսոփայական ստեղծագործություն է, որտեղ Չարլզ Դարվին զարգացնում և խորացնում է իր էվոլյուցիոն տեսությունը՝ անդրադառնալով մարդու ծագման, զարգացման և բնության մեջ նրա տեղի հարցերին։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է այն գաղափարը, որ մարդը ևս ենթարկվում է նույն բնական օրենքներին, ինչ մյուս կենդանի օրգանիզմները, և ունի ընդհանուր ծագում կենդանական աշխարհի հետ։ Դարվինը մանրամասն ուսումնասիրում է մարդու ֆիզիկական, մտավոր և սոցիալական առանձնահատկությունները՝ համեմատելով դրանք տարբեր կենդանիների վարքի և կառուցվածքի հետ, հատկապես կապիկների։ Ստեղծագործության կարևոր թեմաներից է բնական և սեռական ընտրության դերը մարդու զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են ձևավորվել մարդկային բարոյականությունը, լեզուն, զգացմունքները և հասարակական վարքը։ «Մարդու առաջացումը» ժամանակին մեծ ազդեցություն ունեցավ գիտական և հասարակական մտածողության վրա՝ առաջացնելով լայն քննարկումներ կրոնի, գիտության և մարդու ինքնության վերաբերյալ։ Գիրքը ոչ միայն կենսաբանական ուսումնասիրություն է, այլ նաև մարդու բնույթի, գիտակցության և քաղաքակրթության զարգացման մասին խոր փիլիսոփայական անդրադարձ։ Դարվինի աշխատությունը գրված է փաստերի, դիտարկումների և գիտական տրամաբանության հիման վրա, սակայն միաժամանակ այն ընթերցողին մղում է խորհելու մարդու անցյալի, զարգացման և բնության հետ կապի մասին։ Այս ստեղծագործությունը կարևոր աղբյուր է կենսաբանությամբ, մարդաբանությամբ, հոգեբանությամբ և գիտության պատմությամբ հետաքրքրվողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է մարդու մասին գիտական պատկերացումների ձևավորման կարևորագույն փուլերից մեկը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XIV–XV դարերում ստեղծված հայերեն ձեռագրերի հիշատակարանների լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես միջնադարյան հայերենի պատմության, զարգացման և գործածության կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում հիշատակարանների բառապաշարը, հնչյունական և ուղղագրական առանձնահատկությունները, բառաձևերը, քերականական կառուցվածքները, շարահյուսական օրինաչափությունները և ոճական հատկանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաբարի ավանդական լեզվական ձևերի և ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին բնորոշ տարրերի փոխհարաբերությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու միջին հայերենի զարգացման տարբեր դրսևորումները և գրավոր խոսքում դրանց արտացոլման աստիճանը։ Ուսումնասիրվում են ձեռագիր մատյանների գրիչների, պատվիրատուների, ծաղկողների և այլ անձանց մասին տեղեկություններ պարունակող հատվածների լեզվական կառուցվածքները, ինչպես նաև ձեռագրերի ստեղծման վայրին, ժամանակին և պատմական հանգամանքներին վերաբերող ձևակերպումները։ Քննության են առնվում տարբեր գրչության կենտրոններում ստեղծված հիշատակարանների լեզվական տարբերությունները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հնարավոր տարածքային և բարբառային առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև օտար լեզուների հետ շփումների հետևանքով բառապաշարում ի հայտ եկած փոխառությունների և լեզվական ազդեցությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս տվյալ ժամանակաշրջանի պատմամշակութային միջավայրի մասին։ Հիշատակարանների լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվաբանական նյութ, այլև որպես միջնադարյան հասարակության առօրյան, մտածողությունը, հոգևոր կյանքը և պատմական իրադարձությունների ընկալումը ներկայացնող աղբյուր։ Վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական ձևերի փոփոխությանը, նոր բառերի և արտահայտությունների տարածմանը, քերականական տարբերակների գործածությանը և գրական ու խոսակցական լեզուների փոխազդեցությանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության պարբերացման, միջին հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման, միջնադարյան ձեռագրական ժառանգության լեզվաբանական ուսումնասիրության և պատմական բառարանագրության համար՝ միաժամանակ նպաստելով XIV–XV դարերի հայկական գրավոր մշակույթի և լեզվական իրականության առավել ամբողջական վերականգնմանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Էռնեստ Հեմինգուեյի կարճ պատմվածքներում երկխոսության հաղորդակցական և գործաբանական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գեղարվեստական երկխոսությունն է՝ որպես ոչ միայն հերոսների միջև տեղեկատվության փոխանակման, այլև նրանց հարաբերությունների, հոգեբանական վիճակի, մտադրությունների, հակասությունների և չարտահայտված իմաստների բացահայտման կարևոր միջոց։ Հեմինգուեյի ստեղծագործություններում երկխոսությունը հաճախ առանձնանում է կարճությամբ, պարզ բառապաշարով, կրկնություններով, լռություններով, անուղղակի արտահայտություններով և տեղեկատվական բացերով, ինչի շնորհիվ խոսքային փոխանակման մակերեսային բովանդակության ներքո ձևավորվում են լրացուցիչ իմաստային շերտեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերը, խոսակցական իմպլիկատուրաները, ենթատեքստը, հաղորդակցական նպատակները, դիմելաձևերը, հարց ու պատասխանի կառուցվածքները, թեմայի փոփոխությունը, հերթափոխը և զրուցակիցների փոխազդեցության այլ առանձնահատկություններ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հերոսները երբեմն ուղղակիորեն ասում մի բան, բայց իրենց խոսքի միջոցով ակնարկում մեկ այլ բան, և ինչպես է ընթերցողը համատեքստի, իրավիճակի ու լեզվական մանրամասների հիման վրա վերականգնում չարտահայտված իմաստը։ Հեմինգուեյի կարճ արձակի ուսումնասիրություններում երկխոսությունը դիտարկվել է նաև որպես սոցիալական փոխազդեցության կառուցվածք, որտեղ դիմելաձևերն ու խոսակցական հաջորդականությունները կարող են տեղեկություն հաղորդել հերոսների սոցիալական հարաբերությունների մասին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում համագործակցության սկզբունքի և դրա խոսակցական կանոնների ուսումնասիրությունը, քանի որ հերոսների խոսքում որոշակի տեղեկությունների բացթողումը, թեմայից շեղումը, երկիմաստությունը կամ դիտավորյալ անորոշությունը կարող են ստեղծել լրացուցիչ գործաբանական իմաստ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև քաղաքավարության ռազմավարությունների և անուղղակի խոսքային ակտերի վերլուծությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել հերոսների միջև իշխանության, կախվածության, մտերմության, կոնֆլիկտի կամ հուզական լարվածության հարաբերությունները։ Աշխատության համար հատկապես նշանակալի նյութ կարող են լինել այն պատմվածքները, որտեղ սյուժետային կարևոր հանգամանքները բացահայտվում են ոչ թե հեղինակային ուղղակի մեկնաբանությամբ, այլ հերոսների խոսակցության ենթատեքստի միջոցով։ Այդպիսի երկխոսությունները ցույց են տալիս Հեմինգուեյի նվազագույն միջոցներով առավելագույն իմաստ ստեղծելու գեղարվեստական սկզբունքը․ խոսքի պարզությունն ու կարճությունը չեն սահմանափակում բովանդակությունը, այլ ընթերցողին ստիպում են ակտիվորեն մեկնաբանել լռությունները, ակնարկները և անավարտ մտքերը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն Հեմինգուեյի անհատական ոճի, այլև գեղարվեստական հաղորդակցության բնույթի ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է երկխոսությունը միաժամանակ առաջ մղել սյուժեն, բացահայտել կերպարները, արտահայտել միջանձնային հարաբերությունները և ստեղծել խորքային ենթատեքստ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, գործաբանության և խոսույթի վերլուծության մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, անգլերենի և ամերիկյան գրականության մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։