Տեղական ինքնակառավարման մարմինները Հայաստանի Հանրապետությունում (1918-1920 թթ.)

Технология

Մետալուրգիական և տեխնոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Դրմբոնի հանքային խտանյութի վերամշակման միջոցով ոսկու և արծաթի բարձր պարունակությամբ պղնձի ստացման արդյունավետ տեխնոլոգիական եղանակների մշակմանը։ Քննության են առնվում հումքի նյութական և քիմիական կազմի առանձնահատկությունները, արժեքավոր մետաղների բաշխվածությունը և դրանց կորզման վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խտանյութի նախապատրաստման, ջերմային ու մետալուրգիական մշակման գործընթացներին, ինչպես նաև պղնձի մեջ ազնիվ մետաղների առավել արդյունավետ կենտրոնացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են տեխնոլոգիական տարբեր պարամետրերի ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի կազմի, մետաղների կորզման աստիճանի և վերամշակման արդյունավետության վրա։ Քննարկվում են հումքի համալիր օգտագործման, մետաղների հնարավոր կորուստների նվազեցման, տեխնոլոգիական սխեմայի կատարելագործման և ստացվող արտադրանքի հետագա վերամշակման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բազմաբաղադրիչ հանքային հումքից պղնձի, ոսկու և արծաթի արդյունավետ օգտագործման տեխնոլոգիական հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գունավոր մետալուրգիայի, հանքային հումքի վերամշակման, մետաղների կորզման տեխնոլոգիաների և նյութագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրահաղորդման գծերի աշխատանքային գործընթացների նկարագրման համար նախատեսված Տ₂-Ս₂ մոդելի մշակմանը, տեսական հիմնավորմանը և գործնական իրականացմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են էլեկտրական էներգիայի հաղորդման ընթացքում գծերում առաջացող էլեկտրամագնիսական գործընթացները, դրանց հիմնական պարամետրերը և տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում համակարգի վարքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաղորդման գծի փոխարինման սխեմաների և մաթեմատիկական ներկայացումների ձևավորմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել լարման, հոսանքի, ակտիվ ու ռեակտիվ հզորությունների և էներգետիկական կորուստների փոփոխությունները։ Մոդելի մշակման ընթացքում հաշվի են առնվում գծի ակտիվ ու ինդուկտիվ դիմադրությունները, ունակային հատկությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են էլեկտրաէներգիայի հաղորդման արդյունավետության ու համակարգի կայունության վրա։ Քննության են առնվում ինչպես հաստատված, այնպես էլ անցումային աշխատանքային ռեժիմները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու բեռնվածքի փոփոխության, միացումների և այլ ռեժիմային փոփոխությունների ազդեցությունը էլեկտրահաղորդման գործընթացի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաթեմատիկական հավասարումների և հաշվարկային ալգորիթմների մշակմանը, որոնց օգնությամբ հնարավոր է համակարգչային միջավայրում վերարտադրել հաղորդման գծի վարքը և համեմատել տարբեր ռեժիմների արդյունքները։ Մոդելավորման արդյունքների գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշելու մշակված մոտեցման ճշգրտությունը, կիրառելիության սահմանները և առավելությունները այլ հաշվարկային ներկայացումների համեմատ։ Ուսումնասիրվում են նաև մոդելի ծրագրային կամ սարքային իրականացման հնարավորությունները՝ այն էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի հաշվարկման, նախագծման և ռեժիմների վերլուծության խնդիրներում օգտագործելու նպատակով։ Հատուկ նշանակություն ունի իրական համակարգերի պարամետրերին համապատասխան մոդելի հարմարեցումը, քանի որ դա հնարավորություն է տալիս գնահատել հաղորդման գծերի տեխնիկական վիճակը, կանխատեսել ռեժիմային փոփոխությունների հետևանքները և ընտրել շահագործման նպատակահարմար պայմաններ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի մոդելավորման և հաշվարկային մեթոդների զարգացման համար՝ նպաստելով հաղորդման գծերի աշխատանքի առավել ճշգրիտ վերլուծությանը, էլեկտրաէներգիայի կորուստների գնահատմանը, համակարգերի հուսալիության բարձրացմանը և էլեկտրական ցանցերի նախագծման ու շահագործման արդյունավետության բարելավմանը։

Технология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ջրամբարների ներհոսքի կանխատեսման և ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործման հետ կապված տեսական ու գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության հիմքում ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման, ջրամբարների շահագործման ռեժիմների օպտիմալացման և հնարավոր վտանգավոր հիդրոլոգիական իրավիճակների կանխատեսման խնդիրներն են։ Ջրամբարների բնականոն շահագործումը մեծապես կախված է դրանց ներհոսող ջրի քանակի և ժամանակային փոփոխությունների ճիշտ գնահատումից, քանի որ ներհոսքի սխալ կանխատեսումը կարող է ազդել ինչպես ջրային պաշարների օգտագործման արդյունավետության, այնպես էլ ջրամբարի և դրան առնչվող հիդրոտեխնիկական կառույցների անվտանգության վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը ջրամբարների ներհոսքի ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտումն է։ Ներհոսքը պայմանավորված է մի շարք բնական գործոններով՝ տեղումներով, ձնհալով, գետավազանի մակերևութային և ստորգետնյա հոսքով, օդի ջերմաստիճանով, հողի և բուսածածկի վիճակով ու այլ հիդրոօդերևութաբանական պայմաններով։ Դրանց ժամանակային և տարածական փոփոխությունները կարող են առաջացնել ներհոսքի զգալի տատանումներ, ինչի պատճառով կանխատեսման համակարգը պետք է հաշվի առնի հնարավորինս լայն տեղեկատվական բազա։ Ներհոսքի կանխատեսումը հատկապես կարևոր է ջրամբարների կառավարման որոշումների ընդունման համար։ Ջրամբարի օպերատորները պետք է կարողանան նախապես գնահատել սպասվող ջրի ծավալը և դրա հիման վրա որոշել ջրի կուտակման, բացթողման կամ այլ շահագործման ռեժիմները։ Բարձր ներհոսքի դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամբարի անվտանգ լցվածության սահմանները և հնարավոր արտակարգ իրավիճակների կանխարգելումը, իսկ ցածր ներհոսքի ժամանակ՝ ջրային պաշարների խնայողաբար օգտագործումը և տարբեր սպառողների պահանջարկի բավարարումը։ Այսպիսով, կանխատեսման ճշգրտությունը անմիջականորեն կապված է ջրային համակարգի կառավարման արդյունավետության հետ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ներհոսքի կանխատեսման տարբեր մաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդներ։ Հիդրոլոգիական շարքերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ներհոսքի սեզոնային, տարեկան և բազմամյա տատանումները, ինչպես նաև որոշել դրանց միջև առկա կապերը։ Կարող են կիրառվել ժամանակային շարքերի մոդելներ, ռեգրեսիոն մեթոդներ, հավանականային գնահատումներ և այլ մաթեմատիկական մոտեցումներ։ Ժամանակակից պայմաններում հնարավոր է նաև օգտագործել համակարգչային մոդելավորում և տվյալների մշակման նոր մեթոդներ՝ կանխատեսման արդյունքների ճշգրտությունը բարձրացնելու համար։ Կարևոր խնդիր է նաև կարճաժամկետ և երկարաժամկետ կանխատեսումների տարբերակումը։ Կարճաժամկետ կանխատեսումները կարող են օգտագործվել օպերատիվ կառավարման և արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման համար, մինչդեռ երկարաժամկետ կանխատեսումները կարևոր են ջրային ռեսուրսների ռազմավարական պլանավորման, ոռոգման համակարգերի աշխատանքի, էներգետիկ արտադրության և ջրամբարների շահագործման երկարաժամկետ ռեժիմների մշակման համար։ Տարբեր ժամանակային հորիզոնների համար պահանջվում են տարբեր տվյալներ և մոդելավորման մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության երկրորդ առանցքային ուղղությունը ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործումն է։ Ջրատնտեսական համակարգերը ներառում են ջրամբարներ, ամբարտակներ, ջրատարներ, ջրանցքներ, հիդրոէլեկտրակայանների հետ կապված կառույցներ, ոռոգման և ջրամատակարարման ենթակառուցվածքներ։ Դրանց անվտանգ աշխատանքը պահանջում է ինչպես տեխնիկական վիճակի մշտական վերահսկողություն, այնպես էլ հիդրոլոգիական պայմանների ճիշտ գնահատում։ Հատկապես կարևոր է ջրամբարի և ամբարտակի անվտանգության գնահատումը ծայրահեղ հիդրոլոգիական իրադարձությունների ժամանակ։ Բարձր ներհոսքը կարող է կտրուկ բարձրացնել ջրի մակարդակը և մեծացնել ջրային ճնշումը հիդրոտեխնիկական կառույցների վրա։ Այդ պատճառով ջրի ներհոսքի կանխատեսման համակարգը կարող է ծառայել որպես վաղ նախազգուշացման և անվտանգ շահագործման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ջրամբարի շահագործման օպտիմալ ռեժիմների որոշման խնդիրը։ Ջրամբարը հաճախ պետք է միաժամանակ սպասարկի տարբեր նպատակներ՝ ոռոգում, խմելու և արդյունաբերական ջրամատակարարում, էներգիայի արտադրություն, հեղեղների ազդեցության նվազեցում և բնապահպանական ջրապահանջների ապահովում։ Այս նպատակները երբեմն կարող են հակասել միմյանց, ուստի անհրաժեշտ է մշակել կառավարման այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք թույլ կտան առավել արդյունավետ բաշխել ջրային ռեսուրսը՝ պահպանելով անվտանգության սահմանները։ Ջրային ռեսուրսների կառավարման խնդիրը բարդանում է նաև կլիմայական փոփոխությունների պայմաններում։ Տեղումների ռեժիմի, ջերմաստիճանի, ձնածածկի և գետային հոսքի փոփոխությունները կարող են ազդել գետավազաններում ձևավորվող ջրային պաշարների վրա։ Հետևաբար պատմական հիդրոլոգիական տվյալների հիման վրա կառուցված կանխատեսման մեթոդները կարող են պահանջել լրացուցիչ ճշգրտում՝ նոր կլիմայական պայմաններին համապատասխանեցնելու համար։ Այս հանգամանքը ջրամբարների ներհոսքի կանխատեսման խնդրին հաղորդում է երկարաժամկետ ռազմավարական նշանակություն։ Աշխատության գործնական արժեքը կապված է այնպիսի մեթոդների և մոդելների մշակման կամ ընտրության հետ, որոնք կարող են կիրառվել ջրամբարների կառավարման իրական գործընթացներում։ Ճշգրիտ կանխատեսումները կարող են նպաստել ջրային պաշարների ավելի ռացիոնալ օգտագործմանը, ջրի կորուստների նվազեցմանը, ջրօգտագործողների պահանջների ավելի լավ բավարարմանը և արտակարգ իրավիճակների ռիսկի նվազեցմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել կանխատեսումների անորոշությունը, քանի որ հիդրոլոգիական գործընթացները պայմանավորված են բազմաթիվ փոփոխական գործոններով և չեն կարող ամբողջությամբ կանխորոշվել։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է հիդրոլոգիայի, մաթեմատիկական մոդելավորման, ջրատնտեսության և հիդրոտեխնիկական անվտանգության խնդիրները։ Այն ուղղված է ջրամբարների ներհոսքի առավել հուսալի կանխատեսման, ջրային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ջրատնտեսական համակարգերի անվտանգ շահագործման գիտական հիմքերի կատարելագործմանը։ Թեման կարող է հետաքրքրել հիդրոլոգներին, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, հիդրոտեխնիկներին, բնապահպաններին, ինժեներներին, ջրատնտեսության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Право

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է իրավունքի արժեբանության տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ իրավունքը դիտարկելով ոչ միայն որպես նորմերի և իրավական կանոնների համակարգ, այլև որպես արժեքների արտահայտման և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման կարևոր ինստիտուտ։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է իրավական արժեքների բնույթը, դրանց ձևավորման ու զարգացման օրինաչափությունները, ինչպես նաև իրավական համակարգում դրանց դերն ու նշանակությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու արդարության, ազատության, հավասարության, մարդու արժանապատվության, իրավական անվտանգության և օրինականության այնպիսի հիմնարար արժեքներ, որոնք ձևավորում են ժամանակակից իրավագիտության գաղափարական հիմքը։ Հեղինակը անդրադառնում է իրավունքի և բարոյականության, իրավունքի և հասարակական գիտակցության, անհատի և պետության փոխհարաբերություններին՝ վերլուծելով, թե ինչպես են տարբեր արժեքային համակարգերը ներգործում իրավական նորմերի ստեղծման, մեկնաբանման և կիրառման գործընթացների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեթոդաբանական հարցերին՝ ներկայացնելով այն գիտական մոտեցումները և վերլուծական գործիքները, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել իրավական երևույթների արժեքային բովանդակությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են համադրվել իրավունքի փիլիսոփայական, սոցիոլոգիական, պատմական և տեսական մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով իրավական համակարգը դիտարկել բազմակողմանիորեն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև իրավական արժեքների և իրավական նորմերի փոխհարաբերությանը, քանի որ իրավունքի արդյունավետությունն ու հասարակական ընդունելիությունը մեծապես պայմանավորված են այն արժեքներով, որոնք արտահայտվում են իրավական կարգավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից իրավական պետության և քաղաքացիական հասարակության ձևավորման գործընթացում արժեբանական սկզբունքների նշանակությանը՝ ընդգծելով մարդու իրավունքների և ազատությունների առաջնահերթությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև իրավակիրառ պրակտիկայի տեսանկյունից, քանի որ արժեքային կողմնորոշումները կարող են նշանակալի դեր ունենալ իրավական նորմերի մեկնաբանման, իրավական հակասությունների լուծման և արդարացի որոշումների կայացման ժամանակ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, իրավունքի տեսաբաններին, փիլիսոփաներին, քաղաքագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև իրավական պետության, մարդու իրավունքների և ժամանակակից իրավական մշակույթի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է իրավունքի արժեքային բնույթի և դրա ուսումնասիրման մեթոդաբանական հիմքերի համակողմանի վերլուծություն՝ ընդգծելով իրավունքի՝ որպես հասարակական արժեքների, արդարության սկզբունքների և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համակարգի նշանակությունը։

Культура

Արցախի գրչության կենտրոնները միջնադարյան Հայաստանի մշակութային կյանքի ամենակարևոր օջախներից են, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է ձեռագրական արվեստը, մատենագրությունը և գրչության բարձր մշակույթը։ Այդ կենտրոնները հիմնականում գործել են վանական համալիրների շուրջ՝ միաժամանակ լինելով կրթական, հոգևոր և գիտական գործունեության վայրեր։ Արցախի տարածքում հատկապես հայտնի են եղել Գանձասարի, Դադիվանքի, Ամարասի, Գտչավանքի, Եղիշե Առաքյալի վանքի և այլ վանական դպրոցներ, որտեղ ձեռագրերը ոչ միայն արտագրվել են, այլև զարդարվել բարձրարվեստ մանրանկարչությամբ։ Այս կենտրոններում աշխատող գրիչներն ու մանրանկարիչները ստեղծել են աստվածաբանական, պատմական, իրավական, բժշկական և կրթական բնույթի ձեռագրեր, որոնք կարևոր աղբյուր են տարածաշրջանի հոգևոր և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Արցախի գրչության դպրոցները առանձնանում են իրենց գեղարվեստական ինքնատիպությամբ՝ հատկապես մանրանկարչության հարուստ գունային լուծումներով և պատկերային մտածողությամբ, ինչը վկայում է տեղական դպրոցների բարձր զարգացվածության մասին։ Ձեռագրական կենտրոնները նաև հանդիսացել են մշակութային ժառանգության պահպանման վայրեր՝ ապահովելով հայերեն գրավոր մշակույթի շարունակականությունը դժվար պատմական պայմաններում։ Այս կենտրոնների գործունեությունը մեծ ներդրում է ունեցել հայկական միջնադարյան մշակույթի ընդհանուր զարգացման մեջ և կարևոր դեր է խաղացել հայ ինքնության պահպանման գործում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում բուլղար ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի արտացոլմանը հայկական մամուլում 19-րդ դարի 40-70-ական թվականներին՝ ուսումնասիրելով հայկական պարբերականների վերաբերմունքը բուլղարական ազգային շարժման և դրա կարևորագույն իրադարձությունների նկատմամբ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այդ ժամանակաշրջանի հայկական մամուլի հրապարակումները, դրանցում բուլղար ժողովրդի քաղաքական, ազգային և սոցիալական խնդիրների ներկայացման եղանակները, ինչպես նաև բուլղարական ազատագրական պայքարի նկատմամբ ձևավորված հասարակական ընկալումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան կայսրության ժողովուրդների ազգային շարժումների փոխկապակցվածությանը և այն հանգամանքին, թե ինչպես էին հայկական պարբերականները լուսաբանում կայսրության ներսում տեղի ունեցող քաղաքական ու հասարակական փոփոխությունները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն բուլղարական ազգային-ազատագրական շարժման առանձին դրվագներ, այլև 19-րդ դարի հայկական մամուլի հասարակական-քաղաքական դերակատարությունը, տեղեկատվական գործառույթը և ազգային խնդիրների նկատմամբ նրա դիրքորոշումները։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել նաև հայ և բուլղար ժողովուրդների պատմական ճակատագրերի ընդհանրությունները, ազգային ինքնագիտակցության աճը, ազատագրական գաղափարների տարածումը և Օսմանյան կայսրության տարբեր ժողովուրդների քաղաքական շարժումների նկատմամբ հայկական հասարակական շրջանակների հետաքրքրությունը։ Հետազոտությունը արժեքավոր է հայկական մամուլի պատմության, հայ-բուլղարական պատմամշակութային կապերի, Օսմանյան կայսրության ազգային շարժումների և 19-րդ դարի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։