Զորավար Անդրանիկը և հայ հեղափոխական շարժումը

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում էկոլոգիական ապահովագրության ինստիտուտի ներդրման իրավական հիմքերի, կարգավորման առանձնահատկությունների և զարգացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում ապահովագրական մեխանիզմների կիրառման անհրաժեշտությունը, բնապահպանական ռիսկերի կառավարման իրավական սկզբունքները և էկոլոգիական վնասի հետևանքով առաջացող պատասխանատվության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էկոլոգիական ապահովագրության հասկացությանը, դրա իրավական բնույթին, գործառույթներին և ապահովագրական հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքների ու պարտականությունների սահմանմանը։ Ուսումնասիրվում են շրջակա միջավայրին պատճառված վնասի գնահատման, փոխհատուցման և վերականգնման իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև բնապահպանական պատասխանատվության և ապահովագրական պաշտպանության փոխկապակցվածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պարտադիր և կամավոր էկոլոգիական ապահովագրության մոդելներին, դրանց կիրառման միջազգային փորձին և Հայաստանի իրավական համակարգում համապատասխան կարգավորումների ձևավորման հնարավորություններին։ Կարևորվում են բնապահպանական ռիսկերի կանխարգելման, տնտեսական գործունեություն իրականացնող կազմակերպությունների պատասխանատվության բարձրացման և հնարավոր էկոլոգիական վնասների ֆինանսական հետևանքների մեղմման հարցերը։ Դիտարկվում են նաև ապահովագրական դեպքերի սահմանման, ապահովագրական հատուցումների հաշվարկման, վերահսկողական մարմինների լիազորությունների և ապահովագրական շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունների իրավական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի Հանրապետության բնապահպանական և ապահովագրական օրենսդրության փոխկապակցվածությունը, գործող իրավակարգավորման հնարավոր բացերը և էկոլոգիական ապահովագրության ինստիտուտի ներդրման համար անհրաժեշտ օրենսդրական ու կազմակերպական նախադրյալները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բնապահպանական իրավունքի զարգացման, էկոլոգիական պատասխանատվության մեխանիզմների կատարելագործման և շրջակա միջավայրի պահպանության տնտեսական ու իրավական գործիքների ներդրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, բնապահպանության մասնագետների, ապահովագրական ոլորտի աշխատակիցների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Քաշաթաղի շրջանի ամրոցների ուսումնասիրությանը՝ որպես տարածաշրջանի պատմական անցյալի, պաշտպանական համակարգի և ճարտարապետական ժառանգության կարևոր բաղադրիչների։ Քաշաթաղի տարածքը պատմականորեն ունեցել է ռազմավարական նշանակություն՝ պայմանավորված աշխարհագրական դիրքով, լեռնային ռելիեֆով և տարբեր բնակավայրերն ու ճանապարհները միմյանց կապող հաղորդակցական ուղիներով։ Այս համատեքստում ամրոցները կարևոր դեր են ունեցել բնակավայրերի պաշտպանության, տարածքի վերահսկողության և ռազմական անվտանգության ապահովման գործում։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու ամրաշինական կառույցների տեղադրությանը, բնական պաշտպանական հնարավորությունների օգտագործմանը, շինարարական առանձնահատկություններին և շրջակա միջավայրի հետ ունեցած կապին։ Ամրոցների պահպանված մնացորդները, կառուցվածքային տարրերը և դրանց հետ կապված հնագիտական տվյալները կարող են տեղեկություններ հաղորդել տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածաշրջանի բնակեցման, պաշտպանական կազմակերպման և ճարտարապետական ավանդույթների մասին։ Պատմական հուշարձանների համադրական ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ամրոցների գործառույթները, դրանց փոխկապակցվածությունը և տարածաշրջանի ընդհանուր պատմական պատկերի մեջ ունեցած նշանակությունը հասկանալու համար։ Աշխատությունը նպաստում է Արցախի պատմական աշխարհագրության և պաշտպանական ճարտարապետության վերաբերյալ գիտելիքների համակարգմանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով տեղական հուշարձանների ճանաչման, փաստագրման և գիտական գնահատման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, ճարտարապետության և մշակութային ժառանգության մասնագետների, ինչպես նաև Արցախի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Религия

«Խաչ և գավազան» վերնագիրը միավորում է քրիստոնեական ավանդության մեջ կարևոր նշանակություն ունեցող երկու խորհրդանիշ, որոնք արտահայտում են հավատի, հոգևոր առաջնորդության և եկեղեցական ծառայության գաղափարները։ Խաչը քրիստոնեության կենտրոնական խորհրդանիշն է՝ կապված Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքների, զոհաբերության, փրկության և հարության հավատքի հետ։ Գավազանը եկեղեցական ավանդության մեջ կարող է խորհրդանշել հոգևոր հովվությունը, առաջնորդությունը, պատասխանատվությունն ու հավատացյալ համայնքի նկատմամբ հոգածությունը։ Այս երկու պատկերների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկելու քրիստոնեական ինքնության, եկեղեցական իշխանության և հոգևոր ծառայության փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հայ եկեղեցական մշակույթում նման խորհրդանիշները կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն ծիսական կյանքում, այլև հոգևոր գաղափարների փոխանցման, եկեղեցական հեղինակության ներկայացման և հավատացյալների բարոյական դաստիարակության գործում։ Վերնագրի խորհրդանշական բնույթը թույլ է տալիս ուշադրություն դարձնել նաև խաչի՝ որպես հավատի ու փրկագործության նշանի, և գավազանի՝ որպես հովվական պարտականության ու առաջնորդության խորհրդի փոխլրացնող նշանակությանը։ Հրատարակության փոքրածավալ լինելը բնորոշում է այն որպես համառոտ տպագիր նյութ, որը կարող էր ծառայել որոշակի կրոնական, բացատրական կամ հիշատակային նպատակի։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կրոնական տպագրության պատմության, քրիստոնեական խորհրդաբանության և հայ համայնքների հոգևոր-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են նաև հայկական տպագիր ժառանգության բազմազանությունը բացահայտելու տեսանկյունից՝ ցույց տալով, որ հոգևոր թեմաները ներկայացվել են ոչ միայն ծավալուն աստվածաբանական երկերում, այլև կարճ, խորհրդանշական վերնագրերով նյութերում։

История

Այս նյութը վերաբերում է խորհրդային շրջանում գրադարանների դերակատարմանը գաղափարական աշխատանքի և պետական քաղաքականության տարածման գործընթացում՝ հատկապես ՍՄԿՊ Կենտկոմի հունիսյան պլենումի որոշումների պրոպագանդման համատեքստում։ Այն ներկայացնում է, թե ինչպես էին գրադարանները օգտագործվում որպես մշակութային-կրթական ինստիտուտներ՝ զանգվածների քաղաքական իրազեկվածությունը բարձրացնելու, կուսակցական որոշումների բովանդակությունը բացատրելու և հասարակության մեջ գաղափարական ազդեցություն տարածելու նպատակով։ Շեշտադրվում է գրադարանային աշխատողների կազմակերպչական և մեթոդական գործունեությունը՝ գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ քննարկումների, ընթերցողական հանդիպումների և քարոզչական նյութերի տարածման միջոցով։ Նյութը նաև ընդգծում է գրադարանների ինտեգրումը պետական գաղափարախոսական համակարգին, որտեղ դրանք ոչ միայն տեղեկատվության պահպանման վայրեր էին, այլ նաև ակտիվ դեր ունեին հասարակական կարծիքի ձևավորման մեջ՝ համապատասխանեցնելով իրենց աշխատանքը կուսակցական որոշումների պահանջներին և ուղղություններին։

Литература

Սարոյանի գրականությունը ընդհանրապես բնորոշվում է մարդկային պարզության, հումանիզմի և առօրյա կյանքի փոքր, բայց խորքային դրվագների ընդգծմամբ։ «Այն հեռավոր գիշերը» վերնագիրը արդեն իսկ ստեղծում է հիշողության, կարոտի և ժամանակի հեռավորության տրամադրություն, որը բնորոշ է նրա շատ ստեղծագործություններին։ Նման գործերում հաճախ կենտրոնական են ոչ թե մեծ իրադարձությունները, այլ մարդու ներքին ապրումները՝ կապված ընտանիքի, կորուստի, մանկության կամ անցյալի հիշողությունների հետ։ Գրական ոճի տեսանկյունից Սարոյանը օգտագործում է պարզ, անմիջական լեզու, որը միաժամանակ ունի քնարական և զգացմունքային խորություն։ Նրա պատմությունները հաճախ ունենում են հումորային և տխրության համադրություն՝ ցույց տալով կյանքի հակասական բնույթը՝ առանց այն դրամատիզացնելու։

Право

Աշխատությունը նվիրված է բարդ կամ բազմակազմ հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համեմատական-իրավական մոտեցման կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ մեկ հանցավոր վարքագիծը ներառում է մի քանի փոխկապակցված գործողություններ, հետևանքներ կամ քրեաիրավական պաշտպանվող օբյեկտների նկատմամբ ոտնձգություններ, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ հանցակազմի ճիշտ որոշման և քրեական պատասխանատվության սահմանների բարդ հարցեր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բազմակազմ հանցագործության հասկացությունը, դրա կառուցվածքային տարրերը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց օգնությամբ այն տարբերակվում է հանցագործությունների բազմությունից։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հանցակազմի իրավական բնութագրումը, քանի որ նույն փաստական հանգամանքները տարբեր իրավական համակարգերում կարող են հանգեցնել տարբեր քրեաիրավական գնահատականների։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն դեպքերին, երբ մեկ հանցագործության շրջանակում միավորվում են տարբեր բնույթի արարքներ, կամ երբ հիմնական հանցակազմին միանում են այլ հանցագործության հատկանիշներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել հանցագործությունների համակցությունը, մրցակցող քրեաիրավական նորմերը, ընդհանուր և հատուկ նորմերի հարաբերակցությունը և մեկ արարքի համար պատասխանատվության սահմանները։ Համեմատական-իրավական մեթոդը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության մոտեցումները և պարզել, թե ինչպիսի լուծումներ են առաջարկվում նման բարդ դեպքերի որակավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ինչպես օրենսդրական դրույթները, այնպես էլ դատական պրակտիկան և քրեական իրավունքի տեսական մեկնաբանությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև պարզել, թե ինչ չափանիշներով պետք է որոշվի՝ տվյալ արարքը կազմում է մեկ ամբողջական հանցագործությո՞ւն, թե՞ անհրաժեշտ է այն որակել որպես մի քանի ինքնուրույն հանցագործությունների համակցություն։ Այս տարբերակումը անմիջականորեն ազդում է անձի նկատմամբ կիրառվող քրեական պատասխանատվության ծավալի և պատժի նշանակման վրա։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հանցագործության ավարտվածության պահը, պատճառահետևանքային կապը, դիտավորության ձևերը և հանցավոր նպատակի նշանակությունը բազմակազմ հանցագործությունների որակավորման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել իրավական անորոշությունների և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների բացահայտմանը, քանի որ բարդ հանցակազմերի դեպքում նույնատիպ փաստական իրավիճակները երբեմն կարող են տարբեր կերպ գնահատվել։ Տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել արդյունավետ իրավական լուծումներ և առաջարկել ազգային օրենսդրության ու դատական պրակտիկայի կատարելագործման ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է բազմակազմ հանցագործությունների քրեաիրավական բնույթի առավել հստակ սահմանմամբ և հարակից իրավական ինստիտուտների հետ դրանց հարաբերակցության պարզաբանմամբ։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հանցագործությունների ճիշտ իրավական որակավորման, քրեական պատասխանատվության հիմնավորված կիրառման և դատական սխալների նվազեցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավաբան-գիտնականներին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և քրեական իրավունքի ոլորտում մասնագիտացող ուսանողներին։