Готовые материалы

Կենսագրական այս աշխատությունը նվիրված է գեներալ-լեյտենանտ իշխան Վալերիան Մադաթովին՝ հայազգի նշանավոր ռազմական գործչին, որի անունը կապված է Ռուսական կայսրության ռազմական պատմության և Կովկասում ծավալված ռազմաքաղաքական իրադարձությունների հետ։ Մադաթովը, ծնունդով Խաչենից, պատմական աղբյուրներում հայտնի է նաև որպես Վալերիան Մադաթյան և հիշատակվում է ռուսական բանակում իր ծառայության, ռազմական ընդունակությունների ու հրամանատարական գործունեության համար։ Նրա կենսագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու XVIII դարի վերջին և XIX դարի առաջին կեսի Կովկասի պատմական իրադրությանը, տարածաշրջանում տեղի ունեցած պատերազմներին, իշխանական հարաբերություններին և Ռուսական կայսրության ռազմական առաջխաղացմանը։ Աշխատության կենտրոնում անհատական կենսագրության միջոցով պատմական ժամանակաշրջանի ներկայացումն է՝ ռազմական ծառայության, հասարակական դիրքի, անձնական արժանիքների և պատմական իրադարձություններին մասնակցության համատեքստում։ Նման կենսագրական երկերը կարևոր դեր են ունեցել պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ծագում ունեցող նշանավոր գործիչների կյանքի ու գործունեության հանրահռչակման և անցյալի իրադարձությունների մասին գիտելիքների տարածման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ ռազմական գործիչների պատմությամբ, Կովկասի ռազմաքաղաքական զարգացումներով և հայ-ռուսական պատմական առնչություններով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև XIX դարի հայերեն պատմագրության և կենսագրական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես անցյալի նշանավոր անհատների կերպարները գրավոր մշակույթի միջոցով պահպանելու և հաջորդ սերունդներին փոխանցելու օրինակ։

Գիտաճանաչողական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է մագնիսաբանությանը՝ մագնիսական երևույթների, դրանց դրսևորումների և կենդանի օրգանիզմների հետ հնարավոր կապերի ուսումնասիրությանը։ Վերնագրում կիրառված «կենդանի մագնիսաբանություն» հասկացությունը մատնանշում է մագնիսականության այն ուղղությունը, որը դիտարկվում է կենդանի բնության և մարդու կենսագործունեության համատեքստում։ Աշխատանքի համառոտ ձևաչափը ենթադրում է թեմայի հիմնական գաղափարների և հասկացությունների մատչելի ներկայացման նպատակադրում՝ ընթերցողին ծանոթացնելով տվյալ բնագավառի ընդհանուր պատկերին։ Գրքի գիտական ու պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն արտացոլում է XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ գիտելիքների տարածման և բնական երևույթների վերաբերյալ պատկերացումների ներկայացման գործընթացը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գիտական և կրթական մտքի պատմությամբ զբաղվողների, հին հայերեն գրքերի ուսումնասիրողների, ինչպես նաև ֆիզիկայի ու մագնիսականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայերեն գիտական բառապաշարի, գիտելիքների հանրամատչելիացման եղանակների և բնական գիտությունների վերաբերյալ հայալեզու գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են գիտական թեմաները ներկայացվել հայ ընթերցողին և ինչպես է ձևավորվել գիտական բովանդակություն կրող հայերեն տպագիր գրքի ավանդույթը։

Աշխատությունը նվիրված է Հարություն Պեզճյանի կյանքին և գործունեությանը՝ ներկայացնելով հայ ազգային բարեգործության պատմության մեջ նրա ունեցած նշանակալի դերը։ Հարություն Պեզճյանը՝ հայտնի որպես Պեզճյան ամիրա, Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի նշանավոր հասարակական գործիչներից և բարերարներից էր, որի գործունեությունը կարևոր ազդեցություն է ունեցել հայ համայնքային, կրթական և հոգևոր կյանքի զարգացման վրա։ Նրա կենսագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու անհատական նախաձեռնության, նյութական միջոցների նպատակային օգտագործման և հանրային ծառայության այն ավանդույթներին, որոնք նպաստել են ազգային հաստատությունների ամրապնդմանը։ Պեզճյանի բարեգործական գործունեությունը կապված է կրթական ու կրոնական հաստատությունների աջակցության, համայնքային կարիքների բավարարման և հայ երիտասարդության կրթության խրախուսման հետ։ Նրա անվան հետ առնչվող կարևոր նախաձեռնություններից է Պեզճյան վարժարանի հիմնադրումը, որը դարձավ հայ կրթական կյանքի նշանակալի օջախներից մեկը։ Կենսագրական շարադրանքը կարևոր է ոչ միայն անհատի կյանքի ու ձեռքբերումների ճանաչման, այլև XIX դարի հայ համայնքի հասարակական կառուցվածքի, բարեգործական ավանդույթների և ազգային հաստատությունների զարգացման պայմանների ուսումնասիրության համար։ Նման աշխատությունները ներկայացնում են բարերարի կերպարը որպես հանրային պատասխանատվության, առատաձեռնության և ազգային գործին նվիրվածության օրինակ՝ ընդգծելով կրթության, հոգևոր արժեքների և համայնքի բարօրության կարևորությունը։ Գիրքը նշանակալի է հայ կենսագրական գրականության և ազգային բարեգործության պատմության տեսանկյունից՝ պահպանելով հիշողությունը հայ հասարակական կյանքում կարևոր դեր ունեցած գործչի մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի անցյալով, կրթական հաստատությունների պատմությամբ, բարեգործության ավանդույթներով և հայ հասարակական գործիչների կենսագրություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Պողոս աղա Օտյանի կյանքին և գործունեությանը՝ ընթերցողին ներկայացնելով անհատի կենսագրական ուղու, հասարակական դիրքի և ժամանակաշրջանի հայ համայնքային կյանքի ուսումնասիրության հնարավորություն։ Կենսագրական գրականությունը կարևոր դեր ունի պատմական հիշողության պահպանման գործում, քանի որ առանձին անձանց կյանքի ու գործունեության միջոցով բացահայտում է տվյալ ժամանակի հասարակական հարաբերությունները, արժեքային պատկերացումները և համայնքի զարգացման առանձնահատկությունները։ Պողոս աղա Օտյանի մասին կենսագրական ակնարկը կարող է դիտարկվել XIX դարի հայալեզու կենսագրական գրականության համատեքստում՝ որպես անհատի կյանքի մասին տեղեկություններ գրավոր ամրագրելու և դրանք ընթերցողին փոխանցելու փորձ։ Այդպիսի աշխատություններում անձնական կենսագրությունը հաճախ կապվում է ավելի լայն պատմական միջավայրի հետ՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու հասարակական ծառայության, համայնքային պատասխանատվության, մարդկային արժանիքների և անհատի դերի մասին։ Կենսագրության ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև ժամանակաշրջանի հայ հասարակության մեջ գործած անձնանունների, հասարակական կոչումների և սոցիալական հարաբերությունների պատմական ընկալմանը։ Հրատարակության փոքրածավալ լինելը համահունչ է կենսագրական համառոտ ակնարկի ձևաչափին, որի նպատակն է կենտրոնանալ անհատի կյանքի վերաբերյալ հիմնական տեղեկությունների վրա։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կենսագրական գրականության զարգացման և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական ու հասարակական միջավայրի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, հայ համայնքների անցյալով, կենսագրական աղբյուրներով և XIX դարի հայերեն տպագիր գրքի ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է եկեղեցականների կենցաղին, առօրյա կյանքին և հոգևորականության հասարակական ու կրոնական գործունեության առանձնահատկություններին։ Եկեղեցականների կենսակերպի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի եկեղեցու պատմության և կրոնական մշակույթի ըմբռնման համար, քանի որ հոգևորականությունը դարեր շարունակ մասնակցել է ոչ միայն հավատքի ու ծիսական ավանդույթների պահպանմանը, այլև կրթական, մշակութային և համայնքային կյանքի կազմակերպմանը։ Գրքի թեմատիկ ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եկեղեցական միջավայրում ձևավորված վարքականոններին, հոգևոր ծառայության պարտականություններին, եկեղեցական ավանդույթներին և հոգևորականի անձնական կյանքի ու հասարակական պատասխանատվության փոխհարաբերությանը։ Եկեղեցական կենցաղը ներառում է ծիսական գործունեության, աղոթքի, հոգևոր պատրաստության, համայնքի հետ հաղորդակցության և կրոնական պարտականությունների կատարման հետ կապված տարբեր կողմեր։ Այս հարցերի ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես են եկեղեցական հաստատություններում պահպանվել կարգապահությունը, ավանդույթների շարունակականությունը և հոգևոր ծառայության սկզբունքները։ Միաժամանակ հոգևորականության առօրյան դիտարկելը հնարավորություն է տալիս ավելի լայն պատկերացում կազմելու եկեղեցու և հասարակության փոխհարաբերությունների, համայնքային կյանքի կազմակերպման և կրոնական արժեքների փոխանցման մեխանիզմների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության և եկեղեցական հաստատությունների ներքին կյանքի ուսումնասիրության համար՝ որպես հոգևորականության կենսակերպի ու եկեղեցական միջավայրի վերաբերյալ պատկերացումներ ձևավորող գրականություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ հասարակական ու կրոնական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, աստվածաբանների, պատմաբանների և հայերեն հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողների համար։

Աշխատությունը քրիստոնեական հոգևոր և մեկնողական գրականության ժողովածու է, որը նախատեսված է կիրակի և տոնական օրերի եկեղեցական ընթերցվածքների ու Ավետարանների բովանդակությունը բացատրելու և դրանց հոգևոր նշանակությունը բացահայտելու համար։ Այն ընթերցողին ուղղորդում է դեպի պատարագի ընթացքում հնչող աստվածաշնչյան խոսքի իմաստային և բարոյական ընկալումը՝ նպաստելով եկեղեցական արարողությունների, տոնական հիշատակությունների և քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական դրույթների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Գրքի թեմատիկ առանցքը Սուրբ Գրքի ընթերցումների մեկնությունն է՝ դրանցում արտահայտված հավատքի, առաքինության, ապաշխարության, գթասրտության, արդարության, սիրո և հոգևոր կատարելագործման գաղափարների լուսաբանմամբ։ Կիրակիների և տոների համար նախատեսված ընթերցվածքները քրիստոնեական եկեղեցական տարվա կարևոր բաղադրիչն են, քանի որ դրանք կապում են աստվածաշնչյան պատմությունները, Քրիստոսի կյանքի ու քարոզչության դրվագները և եկեղեցու հոգևոր ավանդությունը հավատացյալի առօրյա կյանքի հետ։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են կատարում աստվածաշնչյան բնագրի և հավատացյալի հոգևոր փորձառության միջև կապ հաստատելու գործում՝ օգնելով ոչ միայն հասկանալ ընթերցվածքի բովանդակությունը, այլև խորհել դրա բարոյական պատգամների և գործնական նշանակության շուրջ։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես հոգևոր ընթերցանության, կրոնական կրթության և եկեղեցական քարոզչությանն առնչվող գիտելիքների խորացման միջոց։ Այն նաև արժեքավոր է հայալեզու մեկնողական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով Սուրբ Գրքի մեկնաբանման, եկեղեցական տոների իմաստավորման և քրիստոնեական արժեքների տարածման ավանդույթները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հոգևորականներին, աստվածաբաններին, պատարագագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայ եկեղեցու պատմության ուսումնասիրողներին և քրիստոնեական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

«Գյուստավ» խորագրով գիրքը պատկանում է գեղարվեստական գրականության ոլորտին և ներկայացնում է անհատական անվան շուրջ ձևավորված գրական ստեղծագործություն, որի բովանդակությունը կարող է առնչվել հերոսի անձնական կյանքին, բնավորության ձևավորմանը, մարդկային հարաբերություններին և հասարակական միջավայրում նրա ապրումներին։ Անվան գործածությունը որպես ստեղծագործության վերնագիր ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնում է անհատի կերպարի և նրա կյանքի պատմության վրա՝ հնարավորություն ստեղծելով դիտարկելու անձնական ընտրությունների, բարոյական համոզմունքների, զգացմունքների ու շրջապատի հետ փոխհարաբերությունների նշանակությունը։ XIX դարի հայալեզու գրական միջավայրում եվրոպական անուններով ստեղծագործությունների հրատարակությունը կարող էր կապված լինել թարգմանական գրականության տարածման և հայ ընթերցողին այլ ժողովուրդների գրական փորձին ծանոթացնելու ձգտման հետ։ Այդ ժամանակաշրջանում թարգմանական ու փոխառյալ գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցանության մշակույթի ընդլայնման, գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման և տարբեր գրական ավանդույթների միջև կապերի ամրապնդման գործում։ Նման ստեղծագործությունները կարող էին ընթերցողին ներկայացնել այլ հասարակությունների կենցաղը, արժեքային պատկերացումները և մարդկային հարաբերությունների ընկալումները՝ միաժամանակ խթանելով բարոյական ու հոգեբանական հարցերի շուրջ մտորումները։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն գեղարվեստական գրքի պատմության և XIX դարի վերջի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, թարգմանական գրականության զարգացմամբ, հայալեզու տպագրության ավանդույթներով և ժամանակաշրջանի գեղարվեստական ընթերցանության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

«Կսկծանք» խորագրով այս հրատարակությունը ներկայացնում է հուզական և խոհական բնույթի գրական ստեղծագործություն, որի վերնագիրը մատնանշում է վշտի, ցավի, տառապանքի և ներքին ապրումների թեմատիկ նշանակությունը։ Կսկիծը հայ գրականության մեջ հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդկային խոր ապրումների արտահայտություն՝ կապված կորստի, բաժանման, հիասթափության, կարոտի կամ կյանքի դժվարությունների հետ։ Այսպիսի գրականության միջոցով անձնական զգացումները կարող են վերածվել ընդհանրական մարդկային փորձառության՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ճանաչելու սեփական ապրումներին հարազատ հոգեվիճակներ և խորհելու մարդու ներաշխարհի բարդության մասին։ Վերնագրի հուզական շեշտադրումը ենթադրում է ուշադրություն զգացմունքների արտահայտման, ներքին հակասությունների և ցավալի փորձառությունների գեղարվեստական ընկալման նկատմամբ։ Գրական այս ուղղությունը կարևոր տեղ ունի քնարական մտածողության մեջ, քանի որ անհատական ապրումները ներկայացնում է որպես ինքնաճանաչման, հիշողության և մարդկային հարաբերությունների իմաստավորման միջոց։ Հրատարակության՝ առանձին տետրով ներկայացված լինելը վկայում է նյութի բաժանված կամ շարունակական հրատարակման ձևի մասին, ինչը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու նաև որպես որոշակի գրական շարքի մաս։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն տպագիր գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով XIX դարի վերջում հայալեզու գրական նյութերի հրատարակման և տարածման գործընթացը նաև հայ համայնքի արտերկրյա կենտրոններում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, քնարական ստեղծագործությունների թեմատիկայով, հուզական արտահայտչամիջոցներով և Նյու Յորքի հայ տպագրական գործունեության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Մարգար Զաքարիա Խոճենց Երեւանցու անունով պահպանված հոգեշահ խոսքերի և խրատական մտքերի ժողովածու՝ ուղղված ընթերցողի հոգևոր դաստիարակությանը, բարոյական ինքնակատարելագործմանը և քրիստոնեական արժեքների գիտակցմանը։ «Կտակագիր» հասկացությունը վերնագրում ընդգծում է պատգամների, խրատների և հետագա սերունդներին փոխանցվող իմաստուն խոսքերի բնույթը։ Գրքի բովանդակային ուղղվածությունը կապվում է մարդու ներաշխարհի, վարքի, խղճի, հավատքի և բարոյական պատասխանատվության հարցերի հետ՝ կարևորելով առաքինի կյանքը, խոնարհությունը, ազնվությունը, գթասրտությունը, համբերությունը, ներողամտությունը և մերձավորի հանդեպ հոգատարությունը։ Հոգեշահ խոսքի ավանդույթը հայ քրիստոնեական գրականության մեջ ծառայել է որպես բարոյական դաստիարակության միջոց՝ ընթերցողին խրախուսելով խորհել սեփական արարքների, կյանքի անցողիկության, հոգևոր արժեքների և մարդկային հարաբերությունների մասին։ Նման երկերը միավորում են կրոնական մտածողությունն ու գործնական խրատը՝ վերացական գաղափարները կապելով առօրյա վարքի և անձնական պատասխանատվության հետ։ Դրանց կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ հոգևոր գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես հավատքի վերաբերյալ տեղեկություն, այլև որպես կյանքի ուղենիշ, որը կոչված է նպաստելու մարդու բարոյական հասունացմանն ու ներքին խաղաղության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ հոգևոր գրականության և խրատական արձակի ավանդույթների ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով քրիստոնեական բարոյախոսության տարածման և հոգևոր պատգամները գրավոր պահպանելու մշակույթը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցական գրականությամբ, բարոյագիտությամբ, կրոնական մտքի պատմությամբ և հայերեն հին տպագիր գրքի ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է Աղթամարի հոգևոր և եկեղեցական կենտրոնի հետ կապված աղետալի իրադարձությունների ու անկարգությունների մասին տեղեկություններ՝ նպատակ ունենալով արձանագրել տեղի ունեցած դեպքերը և պահպանել դրանց վերաբերյալ պատմական հիշողությունը։ Աղթամարը հայ ժողովրդի հոգևոր, եկեղեցական և մշակութային պատմության կարևոր կենտրոններից էր, որի վանքն ու կաթողիկոսական աթոռը նշանակալի դեր են ունեցել Վասպուրականի և հարակից շրջանների հայ համայնքների կյանքում։ Այս կենտրոնի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ոչ միայն կրոնական կառույցների գործունեությանը, այլև դրանց շուրջ ձևավորված հասարակական հարաբերություններին, եկեղեցական կառավարման խնդիրներին և համայնքային կյանքի բարդություններին։ Վերնագրում հիշատակված աղետալի անցքերն ու անկարգությունները մատնանշում են պատմական իրադարձությունների փաստագրական ներկայացման ուղղվածությունը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով եկեղեցական միջավայրում առաջացած ճգնաժամերի, հակասությունների և դրանց հետևանքների վրա։ Նման տեղեկագրերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են պատմական իրադարձությունների նկարագրության, ժամանակակիցների արձագանքների և հասարակական տրամադրությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են նպաստել եկեղեցական հաստատությունների ներքին կյանքի, հոգևոր իշխանության ու համայնքի փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև պատմական անկայուն պայմաններում ազգային կառույցների առջև ծառացած դժվարությունների ըմբռնմանը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև իրադարձությունների մասին տեղեկությունների գրավոր պահպանմամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին ուսումնասիրելու Աղթամարի պատմության առանձին դրվագները և դրանք դիտարկելու հայոց եկեղեցական ու հասարակական կյանքի ավելի լայն համատեքստում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Հայոց եկեղեցու պատմությամբ, Աղթամարի հոգևոր կենտրոնով և XIX դարի հայ հասարակական կյանքի փաստագրական աղբյուրներով զբաղվող հետազոտողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի կարևորագույն ծիսական իրողություններից մեկի՝ Սուրբ Հաղորդության խորհրդի ավետարանական հիմքերի և աստվածաբանական նշանակության ներկայացմանը։ Հաղորդությունը քրիստոնեական եկեղեցու առանցքային խորհուրդներից է, որի միջոցով հավատացյալները հաղորդակից են դառնում Քրիստոսի խորհրդին և արտահայտում իրենց հավատարմությունը քրիստոնեական ուսմունքին։ Գրքի թեմատիկ առանցքը Հաղորդության վերաբերյալ Ավետարանի վարդապետության բացատրությունն է՝ ուշադրություն դարձնելով դրա հոգևոր իմաստին, հաստատման ավետարանական պատմություններին, քրիստոնեական պաշտամունքում ունեցած նշանակությանը և հավատացյալի հոգևոր կյանքի հետ կապին։ Այս խորհրդի ընկալումը կապված է Հիսուս Քրիստոսի վերջին ընթրիքի, հացի և գինու խորհրդանշական ու ծիսական նշանակության, Քրիստոսի հիշատակի պահպանման և հավատացյալների հոգևոր միասնության գաղափարների հետ։ Հաղորդության աստվածաբանական մեկնությունը նաև առնչվում է հավատքի, ապաշխարության, հոգևոր մաքրության, երախտագիտության և եկեղեցական համայնքին պատկանելու հարցերին։ Աշխատությունը կարող է ընթերցողին օգնել ավելի խորությամբ ըմբռնելու, թե ինչպես է ավետարանական ուսմունքը մեկնաբանվում եկեղեցական ավանդության շրջանակում և ինչպես են աստվածաշնչյան սկզբունքներն արտահայտվում քրիստոնեական ծիսական կյանքում։ Այն կարևոր նշանակություն ունի կրոնական կրթության և աստվածաբանական մտքի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով եկեղեցական խորհուրդների վերաբերյալ գիտելիքների համակարգմանը և քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթների պարզաբանմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայալեզու կրոնական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես Ավետարանի ուսմունքը և եկեղեցական խորհուրդների իմաստը հայ ընթերցողին ներկայացնելու օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանությամբ, եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ծեսերով և հայ հոգևոր մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ընդհանուր պատմության համառոտ շարադրանքի երկրորդ հատորն է, որը միտված է ընթերցողին ներկայացնելու մարդկության պատմական զարգացման հիմնական ընթացքը, ժողովուրդների ու պետությունների ձևավորման գործընթացները և համաշխարհային պատմության մեջ տեղի ունեցած նշանակալի քաղաքական, հասարակական ու մշակութային փոփոխությունները։ Ընդհանուր պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձին երկրների ու ժողովուրդների անցյալը դիտարկել համաշխարհային իրադարձությունների ավելի լայն համատեքստում՝ բացահայտելով քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը, պետությունների հզորացման ու անկման պատճառները, պատերազմների և դիվանագիտական հարաբերությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև տնտեսական ու մշակութային կապերի զարգացումը։ Հատորի բովանդակային ուղղվածությունը կապված է պատմական գիտելիքների համակարգված ներկայացման և պատմական գործընթացների հաջորդականության ընկալման հետ։ Նման աշխատությունները սովորաբար կարևորում են պետական կառավարման ձևերի փոփոխությունը, հասարակական հարաբերությունների զարգացումը, կրոնական ու մտավոր շարժումների տարածումը, առևտրի և հաղորդակցության ուղիների նշանակությունը, ինչպես նաև գիտության, կրթության և մշակույթի առաջընթացը։ Պատմական իրադարձությունների համադրական ուսումնասիրությունը նպաստում է պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը և տարբեր ժամանակաշրջանների միջև շարունակականության ու տարբերությունների ըմբռնմանը։ Որպես բազմահատոր պատմական աշխատության մաս՝ այս գիրքը կարևոր է ընդհանուր պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների ամբողջականացման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին համադրել պատմական փաստերն ու զարգացումները և ձևավորել համաշխարհային անցյալի վերաբերյալ ընդհանրացված պատկերացում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների, մանկավարժների և պատմագիտական գրականության ուսումնասիրողների համար։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր է հայալեզու կրթական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես ընդհանուր պատմության գիտելիքները հայերենով տարածելու և պատմական աշխարհայացքի ձևավորմանը նպաստելու օրինակ։

Աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Գրքի պատմության համառոտ ներկայացմանը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով քրիստոնեական հավատքի հիմքում ընկած աստվածաշնչյան գրությունների ծագմանը, բովանդակությանը և հոգևոր նշանակությանը։ Սուրբ Գիրքը քրիստոնեական կրոնի կարևորագույն աղբյուրն է, որն ընդգրկում է Հին և Նոր Կտակարանները և արտացոլում Աստծու, մարդու, աշխարհի արարման, հավատքի, բարոյական պատասխանատվության ու փրկության վերաբերյալ քրիստոնեական պատկերացումները։ Դրա պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու աստվածաշնչյան գրությունների ձևավորման ու փոխանցման ընթացքը, դրանցում պահպանված կրոնական ավանդույթների նշանակությունը և Սուրբ Գրքի ազդեցությունը տարբեր ժողովուրդների հոգևոր ու մշակութային զարգացման վրա։ Աշխատության համառոտ բնույթը նպաստում է աստվածաշնչյան պատմությունների, հիմնական գաղափարների և կրոնական իրադարձությունների ընդհանուր պատկերի ձևավորմանը՝ ընթերցողին օգնելով կողմնորոշվել Սուրբ Գրքի բովանդակության և կառուցվածքի մեջ։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունեն հավատքի, աստվածային պատվիրանների, բարու և չարի, արդարության, գթասրտության, ապաշխարության ու բարոյական կատարելագործման թեմաները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում քրիստոնեական ուսմունքում։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես նախնական ուսումնական նյութ՝ կրոնական գիտելիքների տարածման, աստվածաշնչյան ավանդության ճանաչման և քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմնական դրույթների ըմբռնման համար։ Այն նշանակալի է նաև հայերեն կրոնական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով Սուրբ Գրքի վերաբերյալ գիտելիքները հայալեզու ընթերցողին մատչելի դարձնելու և կրոնական կրթությունը խթանելու ավանդույթը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել աստվածաշնչագիտությամբ, քրիստոնեության պատմությամբ, հայ եկեղեցական մշակույթով և հայերեն հին տպագիր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության համառոտ շարադրանքը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել հայոց անցյալի կարևոր իրադարձություններին, պետականության զարգացման փուլերին, ազգային կյանքի վերափոխումներին և պատմական ժառանգությանը։ Հայոց պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայ ժողովրդի կազմավորման ու պատմական ինքնության ձևավորման ընթացքը, հայկական պետական կազմավորումների առաջացումը, թագավորությունների հզորացման և անկման հանգամանքները, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական հարաբերությունների ու տարածաշրջանային զարգացումների ազդեցությունը երկրի ճակատագրի վրա։ Պատմական շարադրանքի կարևոր ուղղություններից են ազգային ազատագրական ձգտումները, քաղաքական ու հասարակական կյանքի փոփոխությունները, քրիստոնեության ընդունման և տարածման նշանակությունը, եկեղեցու դերը հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային միասնության պահպանման գործում, ինչպես նաև հայոց լեզվի, գրականության և կրթության զարգացումը։ Հայ ժողովրդի պատմությունը դիտարկվում է ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների հաջորդականության, այլև մշակութային շարունակականության, ազգային հիշողության և ինքնության պահպանման տեսանկյունից։ Համառոտ ներկայացման ձևաչափը նպաստում է պատմական գիտելիքների համակարգմանը և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ընդհանուր պատկերացում կազմելու հայոց պատմական ուղու հիմնական փուլերի ու դրանց նշանակության մասին։ Աշխատությունը կարևոր տեղ ունի հայալեզու պատմագիտական և կրթական գրականության զարգացման համատեքստում՝ արտացոլելով ազգային պատմությունը ուսումնասիրելու, գիտելիքները հայերենով տարածելու և սերունդներին պատմական ժառանգությանը հաղորդակից դարձնելու ձգտումը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին, մանկավարժներին և հայ գրքի ու պատմագրության պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին՝ որպես ազգային անցյալի ճանաչողությանն ու պատմական մտածողության ձևավորմանն ուղղված աշխատություն։