Готовые материалы

Տնտեսագիտական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերական ձեռնարկությունների ներդրումային ռեսուրսների ձևավորման, արդյունավետ բաշխման և կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ձեռնարկությունների ֆինանսական գործունեության, կապիտալի ներգրավման, ներդրումային քաղաքականության մշակման, արտադրական ներուժի զարգացման և տնտեսական մրցունակության բարձրացման կարևորագույն ուղղությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակային շրջանակը կապված է արդյունաբերական կազմակերպությունների ներդրումային հնարավորությունների գնահատման, ֆինանսավորման ներքին և արտաքին աղբյուրների բացահայտման, ներդրումային որոշումների ընդունման մեխանիզմների կատարելագործման և սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման տնտեսական նախադրյալների ուսումնասիրության հետ։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է ներդրումային ռեսուրսների տնտեսական էությունը, դրանց դասակարգման սկզբունքները, ձևավորման աղբյուրները և ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սեփական կապիտալի, չբաշխված շահույթի, ամորտիզացիոն հատկացումների, բանկային վարկերի, փոխառու միջոցների, բաժնետիրական ֆինանսավորման, օտարերկրյա ներդրումների և պետական աջակցության ծրագրերի դերը արդյունաբերական ձեռնարկությունների ներդրումային գործունեության կազմակերպման գործում։ Ներդրումային ռեսուրսների ձևավորման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունության, վճարունակության, շահութաբերության և երկարաժամկետ զարգացման հնարավորությունների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի արդյունաբերության կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ներդրումային միջավայրի վերլուծությունը՝ հաշվի առնելով տնտեսության զարգացման պատմական նախադրյալները, արտադրական հզորությունների տեխնիկական վիճակը, կապիտալի հասանելիությունը, ֆինանսական շուկայի զարգացման մակարդակը և ձեռնարկությունների մրցակցային դիրքերը։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում արդյունաբերական կազմակերպությունների հիմնական միջոցների վերարտադրության, տեխնոլոգիական վերազինման, արտադրական գործընթացների արդիականացման և նորարարական գործունեության ֆինանսավորման հիմնախնդիրները։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է ներդրումային պահանջարկի և առկա ֆինանսական հնարավորությունների համապատասխանության գնահատումը, քանի որ ձեռնարկությունների զարգացման ծրագրերի իրականացումը հաճախ պայմանավորված է անհրաժեշտ կապիտալի ժամանակին ներգրավման և նպատակային օգտագործման հնարավորությամբ։ Ներդրումային ռեսուրսների կառավարման տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն ֆինանսական պլանավորումը, կապիտալի կառուցվածքի օպտիմալացումը, ներդրումային նախագծերի ընտրությունը, դրամական հոսքերի կանխատեսումը և ֆինանսական ռիսկերի գնահատումը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև ներդրումային նախագծերի տնտեսական արդյունավետության գնահատման մեթոդներին, մասնավորապես՝ զուտ ներկա արժեքի, եկամտաբերության ներքին նորմայի, ներդրումների վերադարձելիության ժամկետի և շահութաբերության այլ ցուցանիշների կիրառման հնարավորություններին։ Այս մեթոդների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր ներդրումային այլընտրանքների ֆինանսական նպատակահարմարությունը և ընտրելու ձեռնարկության ռազմավարական նպատակներին համապատասխանող զարգացման ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ներդրումային գործունեության հետ կապված անորոշությունները, շուկայական պահանջարկի փոփոխությունները, տոկոսադրույքների տատանումները, արժութային ռիսկերը, գնաճային գործընթացները և արտաքին տնտեսական գործոնների ազդեցությունը արդյունաբերական ձեռնարկությունների ֆինանսական որոշումների վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային ռեսուրսների ներգրավման և կառավարման կազմակերպական մեխանիզմների կատարելագործումը՝ ներառելով ֆինանսական վերահսկողության, կորպորատիվ կառավարման, ռազմավարական պլանավորման և ներդրումային ծրագրերի իրականացման արդյունավետության բարձրացման հարցերը։ Հայաստանի արդյունաբերական ձեռնարկությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև փոքր և միջին արդյունաբերական կազմակերպությունների ֆինանսավորման սահմանափակումների, խոշոր արտադրական համալիրների կապիտալատարության և տարբեր ճյուղերում ներդրումային պահանջների տարբերությունների գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել արդյունաբերության առանձին ճյուղերի ներդրումային գրավչության վրա ազդող գործոնները, արտադրանքի մրցունակության բարձրացման հնարավորությունները, արտահանման ներուժի զարգացումը և միջազգային տնտեսական համագործակցության միջոցով ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավման հեռանկարները։ Առանձին նշանակություն ունեն պետության ներդրումային քաղաքականության, հարկային և ֆինանսավարկային կարգավորման, գործարար միջավայրի բարելավման և արդյունաբերական զարգացման աջակցության գործիքների ուսումնասիրությունները։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև ներդրումային գործունեության խթանման ինստիտուցիոնալ պայմանները, սեփականության իրավունքի պաշտպանության, ֆինանսական տեղեկատվության թափանցիկության և ներդրողների վստահության նշանակությունը կապիտալի ներգրավման գործընթացներում։ Գիտական հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել տնտեսական և ֆինանսական վերլուծության, համեմատական գնահատման, վիճակագրական ուսումնասիրության, տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման և ներդրումային նախագծերի արդյունավետության հաշվարկման մեթոդներ։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ներդրումային ռեսուրսների ձևավորման և օգտագործման հիմնական օրինաչափությունները, գնահատելու ֆինանսավորման տարբեր աղբյուրների առավելություններն ու սահմանափակումները և մշակելու ձեռնարկությունների ներդրումային կառավարման կատարելագործման առաջարկություններ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է արդյունաբերական ձեռնարկությունների ներդրումային գործունեության արդյունավետության բարձրացման, ֆինանսական ռեսուրսների կառավարման համակարգերի զարգացման և Հայաստանի տնտեսության արտադրական ներուժի ամրապնդման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է ձեռնարկությունների երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարությունների մշակման, ներդրումային նախագծերի ֆինանսավորման հիմնավորման, կապիտալի օգտագործման արդյունավետության գնահատման և արդյունաբերական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության բարձրացման հնարավորությունների հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, ֆինանսական վերլուծաբաններին, ներդրումային կառավարման մասնագետներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ղեկավարներին, պետական տնտեսական քաղաքականության մշակմամբ զբաղվող մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի տնտեսագիտական, ֆինանսական, կառավարչական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերական ձեռնարկությունների ներդրումային ռեսուրսների ձևավորման մեխանիզմների, կապիտալի կառավարման առանձնահատկությունների, ներդրումային ռիսկերի և արտադրական զարգացման ֆինանսական նախադրյալների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Պատմագիտական և եկեղեցագիտական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է 5-րդ դարի առաջին կեսից մինչև 6-րդ դարի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում Հայոց և Բյուզանդական եկեղեցիների փոխհարաբերությունների պատմական, աստվածաբանական, դավանաբանական և քաղաքական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է վաղքրիստոնեական աշխարհում տեղի ունեցած կրոնական և գաղափարական գործընթացների, տիեզերական ժողովների որոշումների, քրիստոսաբանական վեճերի և դրանց ազդեցությամբ ձևավորված միջեկեղեցական հարաբերությունների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է Հայոց եկեղեցու ինքնուրույնության ամրապնդման գործընթացը, Կոստանդնուպոլսի եկեղեցական կենտրոնի հետ ունեցած կապերը, Բյուզանդական կայսրության կրոնական քաղաքականությունը և հայկական եկեղեցական ավանդույթի զարգացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 5-րդ դարի առաջին կեսի պատմական իրադարձությունները, երբ Հայաստանը գտնվում էր քաղաքական բարդ պայմաններում, իսկ քրիստոնեական եկեղեցին կարևոր դեր էր կատարում ազգային ինքնության, մշակութային շարունակականության և հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հայ գրերի ստեղծումը, Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությունը, ազգային մատենագրության զարգացումը և եկեղեցական կրթության տարածումը նպաստեցին հայկական աստվածաբանական մտքի ինքնուրույն զարգացմանը և եկեղեցական կառույցների գաղափարական ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 431 թվականի Եփեսոսի տիեզերական ժողովի որոշումների նշանակության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ նեստորականության շուրջ ծավալված աստվածաբանական վեճերի և դրանց նկատմամբ Հայոց եկեղեցու վերաբերմունքի պատմական համատեքստի բացահայտումը։ Առանձին նշանակություն ունի 451 թվականի Քաղկեդոնի տիեզերական ժողովը, որի ընդունած քրիստոսաբանական սահմանումները հետագայում կարևոր դեր խաղացին քրիստոնեական եկեղեցիների դավանաբանական հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է Քաղկեդոնի ժողովի որոշումների նկատմամբ հայկական եկեղեցական միջավայրում ձևավորված վերաբերմունքի աստիճանական զարգացումը՝ հաշվի առնելով ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրությունը, հաղորդակցության սահմանափակումները և աստվածաբանական տարբեր ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ Հայոց եկեղեցու և քաղկեդոնական եկեղեցիների միջև դավանաբանական տարաձայնությունների ձևավորումը երկարատև պատմական գործընթաց էր և չի կարող ամբողջությամբ բացատրվել մեկ ժողովով կամ առանձին քաղաքական իրադարձությամբ։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև Բյուզանդական կայսրության և Սասանյան Պարսկաստանի միջև Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքին, քանի որ երկու տերությունների մրցակցությունը զգալի ազդեցություն էր ունենում հայկական հասարակության, եկեղեցական կառավարման և արտաքին կրոնական հարաբերությունների վրա։ Հայոց եկեղեցու գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական հաստատության պատմություն, այլև որպես ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային արժեքների փոխանցման և հասարակական համախմբման կարևոր գործոն։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բյուզանդական կայսրերի կրոնական քաղաքականության փոփոխությունները, եկեղեցական միասնության վերականգնման փորձերը և քրիստոսաբանական տարաձայնությունների հաղթահարման նպատակով մշակված աստվածաբանական բանաձևերը։ Այս համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի 482 թվականի Զենոն կայսեր հրապարակած «Հենոտիկոնը», որը նպատակ ուներ մեղմելու քրիստոնեական աշխարհի դավանաբանական հակասությունները։ Աշխատության ժամանակագրական շրջանակում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում նաև 506 թվականի Դվինի եկեղեցական ժողովը, որի պատմական նշանակությունը կապված է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական դիրքորոշումների և տարածաշրջանային եկեղեցական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Հետազոտության շրջանակում հնարավոր է դիտարկել հայկական, բյուզանդական, ասորական և այլ քրիստոնեական ավանդույթների փոխազդեցությունը, աստվածաբանական գաղափարների փոխանցման ուղիները և տարբեր եկեղեցական կենտրոնների միջև գոյություն ունեցող հաղորդակցությունը։ Կարևոր նշանակություն ունեն 6-րդ դարի առաջին կեսի եկեղեցաքաղաքական իրադարձությունները, հատկապես Հուստինիանոս Ա կայսեր օրոք իրականացվող կրոնական քաղաքականությունը, եկեղեցական միասնության հաստատման փորձերը և քրիստոսաբանական վեճերի շարունակական զարգացումը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին կայսերական իշխանության քաղաքական նպատակները, աստվածաբանական քննարկումները և տեղական եկեղեցական ավանդույթները փոխազդում միմյանց հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական ինքնության պատմական ձևավորման, հայ-բյուզանդական կրոնական կապերի զարգացման և վաղմիջնադարյան քրիստոնեական աշխարհի ներքին բազմազանության ուսումնասիրությամբ։ Առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում պատմական սկզբնաղբյուրների քննությունը, եկեղեցական ժողովների որոշումների համեմատական վերլուծությունը, աստվածաբանական եզրաբանության ուսումնասիրությունը և տարբեր պատմագրական ավանդույթներում ներկայացված իրադարձությունների մեկնաբանությունների համադրումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու եկեղեցական տարաձայնությունների կրոնական, մշակութային և քաղաքական հիմքերը, ինչպես նաև Հայոց եկեղեցու ինքնուրույն զարգացման պատմական պայմանները։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, եկեղեցագետներին, աստվածաբաններին, բյուզանդագետներին, միջնադարագետներին, հայագետներին, կրոնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև վաղքրիստոնեական եկեղեցու պատմությամբ և հայ-բյուզանդական հարաբերություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունն ունի պատմագիտական, աստվածաբանական, եկեղեցագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով 5–6-րդ դարերի Հայոց և Բյուզանդական եկեղեցիների փոխհարաբերությունների, դավանաբանական տարաձայնությունների ձևավորման, եկեղեցական ինքնության զարգացման և վաղմիջնադարյան Հայաստանի կրոնաքաղաքական պատմության առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գրականագիտական բնույթի աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի ամերիկյան գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ, գրող և բիթ սերնդի գրական շարժման առանցքային դեմքերից մեկի՝ Ջեկ Քերուաքի արձակ ստեղծագործության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորումը, ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկությունները, վիպական կառուցվածքների նորարարական բնույթը, կերպարների հոգեբանական նկարագիրը և ամերիկյան ու համաշխարհային գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է հեղինակի արձակում ազատության, անհատական ինքնության, ճանապարհորդության, հոգևոր որոնումների, հասարակական պայմանականությունների հաղթահարման և մարդու գոյության իմաստի բացահայտման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է բիթ սերնդի գրական շարժման գաղափարական և մշակութային նախադրյալները, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ամերիկյան հասարակության փոփոխությունները, երիտասարդական հակամշակույթի ձևավորումը և այդ գործընթացների արտացոլումը գեղարվեստական գրականության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի գրողի «Ճանապարհին», «Դհարմայի թափառականները», «Բիգ Սուր», «Ստորգետնյանները», «Դոկտոր Սաքս» և այլ ստեղծագործությունները, որոնց միջոցով բացահայտվում են նրա արձակին բնորոշ թեմատիկ, գաղափարական և ոճական առանձնահատկությունները։ Հեղինակի ստեղծագործական աշխարհում ճանապարհը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես աշխարհագրական տեղաշարժի տարածություն, այլև որպես անհատի ներքին ազատության, ինքնաճանաչման, հոգևոր վերափոխման և հասարակության ընդունված արժեքների վերագնահատման խորհրդանիշ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ճանապարհորդության մոտիվի գեղարվեստական մեկնաբանությունը, որը սերտորեն կապված է ամերիկյան մշակույթի, տարածության ընկալման, շարժման ազատության և անհատի ինքնուրույնության գաղափարների հետ։ Գրողի արձակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն մարդկային հարաբերությունները, ընկերությունը, սերնդային ընդվզումը, քաղաքային և բնական միջավայրերի հակադրությունը, ինչպես նաև անհատի և հասարակության միջև առաջացող հոգեբանական ու արժեքային հակասությունները։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է կերպարների ներաշխարհի ուսումնասիրությունը՝ ուշադրություն դարձնելով նրանց հոգևոր անհանգստություններին, գոյաբանական հարցադրումներին, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքին և ինքնարտահայտման ձգտմանը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում ինքնակենսագրական տարրերի կիրառությունը, քանի որ հեղինակի ստեղծագործությունների զգալի մասը հիմնված է անձնական փորձառությունների, ճանապարհորդությունների, ընկերական հարաբերությունների և իրական իրադարձությունների գեղարվեստական վերամշակման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինքնակենսագրական իրականության և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև պատմողական ինքնության ձևավորման առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է ինքնաբուխ արձակի ստեղծագործական սկզբունքը, որը բնութագրվում է խոսքի բնական ընթացքի, ռիթմականության, անմիջականության և ազատ շարադրանքի նկատմամբ առանձնահատուկ ուշադրությամբ։ Գրողի լեզվական և ոճական նորարարությունները սերտորեն առնչվում են ջազային երաժշտության ռիթմերին, իմպրովիզացիայի սկզբունքներին, խոսակցական լեզվի արտահայտչական հնարավորություններին և ավանդական պատմողական կառուցվածքներից հեռանալու ձգտմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև երաժշտության և գրականության փոխազդեցության հիմնախնդիրները, հատկապես բիբոփ ջազի ազդեցությունը պատմողական ռիթմի, նախադասությունների կառուցվածքի և գեղարվեստական խոսքի կազմակերպման վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն արևելյան փիլիսոփայական և կրոնական ուսմունքների, մասնավորապես՝ բուդդայական գաղափարների ազդեցությունը հեղինակի աշխարհայացքի և ստեղծագործությունների գաղափարական համակարգի վրա։ Հոգևոր ազատության, անցողիկության, ինքնաճանաչման և մարդու ու բնության ներդաշնակության վերաբերյալ պատկերացումները կարևոր դեր են կատարում նրա արձակի փիլիսոփայական շերտերի ձևավորման գործում։ Հետազոտության շրջանակում հնարավոր է դիտարկել նաև քրիստոնեական մշակութային ավանդույթների և բուդդայական մտածողության փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հերոսների հոգևոր որոնումների վրա։ Գրողի ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ամերիկյան գրականության պատմության համատեքստում՝ հատկապես մոդեռնիզմի, հետպատերազմյան արձակի, հակամշակութային գրականության և հետագա գրական նորարարությունների հետ ունեցած առնչությունների տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրության են արժանի ժամանակի և տարածության գեղարվեստական կազմակերպումը, պատմողական ձայնի առանձնահատկությունները, առաջին դեմքով շարադրանքի կիրառությունը, դրվագային կառուցվածքը և հիշողության դերը ստեղծագործությունների ամբողջականության ձևավորման մեջ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գրողի արձակի գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի բացահայտմամբ, բիթ սերնդի գրականության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ և 20-րդ դարի ամերիկյան մշակութային փոփոխությունների գրական արտացոլման վերլուծությամբ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու անհատի ազատության և հասարակական սահմանափակումների հակադրությունը, ճանապարհորդության փիլիսոփայական նշանակությունը և գրական ինքնարտահայտման նոր ձևերի առաջացման պատմական պայմանները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, ամերիկյան գրականության հետազոտողներին, համեմատական գրականագիտության մասնագետներին, մշակութաբաններին, գրական քննադատներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի համաշխարհային արձակի, բիթ սերնդի և ամերիկյան հակամշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունն ունի գրականագիտական, պատմամշակութային և տեսական նշանակություն՝ նպաստելով Ջեկ Քերուաքի ստեղծագործական մտածողության, արձակագրական նորարարությունների, փիլիսոփայական պատկերացումների և ժամանակակից գրականության զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պատմական Արագածոտն գավառի վաղմիջնադարյան նյութական մշակույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով տարածաշրջանի հնագիտական հուշարձանները, բնակավայրերի կառուցվածքը, ճարտարապետական ժառանգությունը, արհեստագործական արտադրությունը, կենցաղային առարկաները, թաղման սովորույթները և հասարակական կյանքի նյութական արտահայտությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է վաղ միջնադարում Արագածոտնի պատմամշակութային զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտման, հնագիտական գտածոների դասակարգման, դրանց ժամանակագրական պատկանելության որոշման և Հայաստանի ընդհանուր մշակութային գործընթացների համատեքստում տարածաշրջանի ունեցած նշանակության գնահատման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հիմնականում 4–7-րդ դարերի պատմական և մշակութային իրողությունները, երբ Հայաստանում տեղի էին ունենում քաղաքական, կրոնական, հասարակական և տնտեսական կարևոր փոփոխություններ։ Քրիստոնեության տարածումը, եկեղեցական կազմակերպությունների զարգացումը, բնակավայրերի կառուցվածքային վերափոխումները և ճարտարապետական նոր ձևերի առաջացումը էական ազդեցություն են ունեցել այդ ժամանակաշրջանի նյութական մշակույթի ձևավորման վրա։ Արագածոտնի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, լեռնային և նախալեռնային տարածքների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հաղորդակցության պատմական ուղիները նպաստել են բնակավայրերի զարգացմանը և տարածաշրջանի տնտեսական ու մշակութային կապերի ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վաղմիջնադարյան բնակավայրերի ուսումնասիրությունը՝ ուշադրություն դարձնելով բնակելի կառույցների հատակագծային առանձնահատկություններին, շինարարական նյութերին, բնակավայրերի տեղաբաշխմանը և շրջակա բնական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն եկեղեցական ճարտարապետության հուշարձանները, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վաղքրիստոնեական Հայաստանի շինարարական ավանդույթները, կրոնական պատկերացումների նյութական արտահայտությունները և ճարտարապետական ձևերի զարգացման օրինաչափությունները։ Այս համատեքստում հետաքրքրություն են ներկայացնում Արագածոտնի վաղմիջնադարյան եկեղեցիները, պաշտամունքային կառույցները, դրանց կառուցվածքային լուծումները, հարդարանքի տարրերը և քարարվեստի առանձնահատկությունները։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված խեցեղենի, մետաղյա իրերի, աշխատանքային գործիքների, զարդերի, կենցաղային պարագաների և արտադրական գործունեության հետ կապված նյութերի ուսումնասիրությանը։ Խեցեգործական արտադրանքի ձևաբանական, տեխնոլոգիական և զարդարական առանձնահատկությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի արհեստագործական ավանդույթների, կենցաղային մշակույթի և տնտեսական հարաբերությունների մասին։ Մետաղագործական առարկաների, գյուղատնտեսական գործիքների և այլ նյութական գտածոների ուսումնասիրությունը կարևոր է բնակչության զբաղմունքների, արտադրական կարողությունների և առօրյա կյանքի վերակազմության տեսանկյունից։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում թաղման հուշարձանները, գերեզմանային կառույցները և դրանց հետ կապված նյութական վկայությունները, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել հասարակության կրոնական պատկերացումների, ծիսական սովորույթների և մշակութային փոփոխությունների վերաբերյալ։ Վաղմիջնադարյան նյութական մշակույթի ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրիստոնեական և ավելի վաղ շրջանի մշակութային ավանդույթների փոխհարաբերությունը, քանի որ նոր կրոնական համակարգի հաստատումը միշտ չէ, որ հանգեցրել է նախկին կենցաղային և արհեստագործական ձևերի ամբողջական վերացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է մշակութային շարունակականության և փոփոխության օրինաչափությունների բացահայտումը՝ հնագիտական նյութերի համեմատության և պատմական աղբյուրների տվյալների համադրման միջոցով։ Արագածոտնի վաղմիջնադարյան հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև տարածաշրջանի կապերը Հայաստանի մյուս պատմական գավառների հետ, բացահայտելու ընդհանուր մշակութային հատկանիշներն ու տեղական առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունեն նյութական մշակույթի ժամանակագրական դասակարգման, հուշարձանների թվագրման և տարբեր հնագիտական համալիրների փոխհարաբերությունների որոշման մեթոդաբանական հարցերը։ Այս նպատակով կարևոր են հնագիտական շերտագրության, գտածոների տիպաբանական համեմատության, ճարտարապետական վերլուծության և պատմական աղբյուրագիտության մեթոդները։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է վաղմիջնադարյան Հայաստանի տարածաշրջանային մշակույթի ուսումնասիրության, բնակավայրերի պատմական զարգացման վերակազմության և նյութական ժառանգության միջոցով հասարակական ու տնտեսական կյանքի առանձնահատկությունների բացահայտման անհրաժեշտությամբ։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև Հայաստանի հնագիտական քարտեզագրման, պատմամշակութային հուշարձանների գիտական հաշվառման, պահպանության և հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, միջնադարագետներին, ճարտարապետության պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ազգագրագետներին, թանգարանագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի վաղմիջնադարյան պատմությամբ ու մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունն ունի հնագիտական, պատմագիտական, մշակութաբանական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Արագածոտնի վաղմիջնադարյան բնակավայրերի, ճարտարապետական հուշարձանների, արհեստագործական ավանդույթների և նյութական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է 17-րդ դարի հայ նշանավոր պատմագիր Առաքել Դավրիժեցու պատմագիտական և փիլիսոփայական հայացքների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա պատմական մտածողության առանձնահատկությունները, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման սկզբունքները, հասարակության զարգացման վերաբերյալ պատկերացումները և հայ միջնադարյան պատմափիլիսոփայական մտքի զարգացման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է պատմության ընթացքի, մարդկային գործունեության, աստվածային նախախնամության, բարոյական պատասխանատվության և պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի վերաբերյալ պատմագրի ըմբռնումների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ ժողովրդի քաղաքական, հասարակական, կրոնական և մշակութային կյանքի վերաբերյալ նրա պատկերացումները, ինչպես նաև պատմական անցյալի գնահատման այն սկզբունքները, որոնց միջոցով հեղինակը մեկնաբանում է իր ժամանակաշրջանի բարդ և հակասական իրադարձությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմագրի «Գիրք պատմութեանց» երկը, որը կարևոր սկզբնաղբյուր է 17-րդ դարի Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այս ստեղծագործության մեջ արտացոլված են հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի, օտար տիրապետությունների, պատերազմների, բռնագաղթերի, հասարակական դժվարությունների, եկեղեցական կյանքի և մշակութային շարունակականության վերաբերյալ բազմաբնույթ տեղեկություններ ու մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պատմագրի աշխարհայացքի ձևավորման պատմական և գաղափարական նախադրյալների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով նրա ապրած ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրությունը, հայկական հասարակության սոցիալական պայմանները և քրիստոնեական մտածողության ազդեցությունը պատմական իրականության ընկալման վրա։ Պատմափիլիսոփայական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն պատմական իրադարձությունների պատճառների, մարդկային կամքի և աստվածային նախախնամության փոխհարաբերությունների, բարու և չարի հակադրության, արդարության և անարդարության վերաբերյալ արտահայտված պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է այն հարցը, թե ինչպես է պատմագիրը համադրում պատմական փաստերի նկարագրությունը բարոյական գնահատականների և կրոնափիլիսոփայական մեկնաբանությունների հետ՝ պատմությանը հաղորդելով ոչ միայն փաստագրական, այլև գաղափարական և դաստիարակչական բովանդակություն։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում ժողովրդի պատմական ճակատագրի ընկալումը, ազգային ինքնության պահպանման հիմնախնդիրը և պատմական հիշողության նշանակությունը հասարակության հոգևոր ու մշակութային շարունակականության ապահովման գործում։ Պատմագրի մտածողության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենիքի, եկեղեցու, հավատքի, կրթության և մշակույթի դերը ազգային գոյության պահպանման վերաբերյալ նրա պատկերացումներում։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև պատմական ժամանակի ընկալման, անցյալի և ներկայի փոխհարաբերության, պատմական փոփոխությունների օրինաչափությունների և հասարակական կյանքի բարոյական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում պատմական անհատների գործունեության գնահատման սկզբունքները, քաղաքական իշխանության և հասարակության փոխհարաբերությունները, պետական կառավարման բարոյական պատասխանատվությունը և պատմական իրադարձությունների ընթացքի վրա մարդկային որոշումների ազդեցությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվող գաղափարական համակարգը կարելի է դիտարկել հայ միջնադարյան պատմագրության ավանդույթների համատեքստում՝ համեմատելով պատմական իրականության մեկնաբանման այն մոտեցումների հետ, որոնք բնորոշ են Մովսես Խորենացու, Եղիշեի, Ղազար Փարպեցու և այլ հայ պատմագիրների ստեղծագործություններին։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պատմագրական մտածողության շարունակականությունը, կրոնական և աշխարհիկ բացատրությունների փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև պատմության իմաստավորման սկզբունքների զարգացումը տարբեր դարաշրջաններում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմագրի լեզվի, պատմողական ոճի, պատմական տեղեկությունների ընտրության և ներկայացման եղանակների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արտահայտում են ոչ միայն հեղինակի գրական ու պատմագիտական կարողությունները, այլև նրա գաղափարական դիրքորոշումները և պատմության վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացումները։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակը կարող է ներառել պատմափիլիսոփայական, պատմահամեմատական, աղբյուրագիտական և տեքստաբանական վերլուծության մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել պատմական փաստի, հեղինակային մեկնաբանության և աշխարհայացքային համոզմունքների փոխազդեցությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ պատմագրության մեջ պատմափիլիսոփայական գաղափարների զարգացման, պատմական մտածողության առանձնահատկությունների և միջնադարյան աշխարհայացքից նոր ժամանակների պատմագիտական ընկալումների անցման գործընթացների ուսումնասիրությամբ։ Այն կարևոր է նաև 17-րդ դարի հայ մտավոր կյանքի, հասարակական գիտակցության, ազգային ինքնության և պատմական հիշողության ձևավորման առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, փիլիսոփաներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, աղբյուրագետներին, մշակութաբաններին, աստվածաբաններին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ պատմագրության և հայ փիլիսոփայական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունն ունի պատմագիտական, փիլիսոփայական, աղբյուրագիտական և պատմամշակութային նշանակություն՝ նպաստելով Առաքել Դավրիժեցու աշխարհայացքի, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման սկզբունքների, բարոյափիլիսոփայական պատկերացումների և հայ պատմափիլիսոփայական մտքի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Լեզվաբանական և հայագիտական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի բառապաշարում իրանական ծագում ունեցող փոխառությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց պատմական ձևավորման, լեզվական յուրացման, հնչյունական փոփոխությունների, իմաստային զարգացման և հայերենի բառային համակարգում ունեցած նշանակության հիմնախնդիրները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է հայերենի և իրանական լեզուների բազմադարյա փոխազդեցության բացահայտման, լեզվական շփումների պատմական նախադրյալների ուսումնասիրության և փոխառյալ բառերի ծագումնաբանական ու համեմատական վերլուծության հետ։ Հայերենի բառապաշարի ձևավորման և զարգացման ընթացքում իրանական լեզուները կարևոր ազդեցություն են ունեցել հատկապես հին և միջին պատմական ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական և իրանական աշխարհների միջև գոյություն են ունեցել քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային սերտ հարաբերություններ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հին պարսկերենից, միջին իրանական լեզուներից, մասնավորապես՝ պարթևերենից և միջին պարսկերենից, ինչպես նաև իրանական լեզվական այլ աղբյուրներից հայերեն անցած բառերի ուսումնասիրությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի փոխառությունների հնչյունական համապատասխանությունները, բառարմատների կառուցվածքը, ձևաբանական հարմարեցումները, բառերի իմաստային փոփոխությունները և դրանց գործածության առանձնահատկությունները հայերենի պատմական տարբեր փուլերում։ Իրանական փոխառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայոց լեզվի բառապաշարի հարստացման պատմական ուղիները, օտարալեզու տարրերի յուրացման օրինաչափությունները և լեզվական փոխազդեցության արդյունքում առաջացած նոր բառային ու իմաստային հարաբերությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի փոխառյալ բառերի դասակարգումն ըստ իմաստային խմբերի՝ պետական կառավարման, ռազմական գործի, հասարակական հարաբերությունների, իրավական համակարգի, կրոնական պատկերացումների, առևտրի, արհեստների, կենցաղի, բնության և մշակութային կյանքի ոլորտներում։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է նաև իրանական ծագում ունեցող բառերի տարածվածությունը գրաբարում, միջին հայերենում, աշխարհաբարի տարբերակներում և հայերենի բարբառներում՝ հնարավորություն տալով հետևելու դրանց պատմական կենսունակությանը, գործածության փոփոխություններին և ժամանակակից լեզվում պահպանված ձևերին։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում հայերենում վաղ շրջանից ամրագրված այն փոխառությունները, որոնք ժամանակի ընթացքում ամբողջությամբ հարմարվել են լեզվի հնչյունական և քերականական համակարգին և ընկալվում են որպես հայերենի բառապաշարի բնական բաղադրիչներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է փոխառությունների տարբերակումը հայերենի և իրանական լեզուների ընդհանուր հնդեվրոպական ժառանգությունից, քանի որ բառերի արտաքին նմանությունը միշտ չէ, որ վկայում է փոխառության մասին։ Այս տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն պատմահամեմատական լեզվաբանության մեթոդները, հնչյունական համապատասխանությունների ուսումնասիրությունը, բառերի հնագույն վկայությունների համադրությունը և դրանց տարածման պատմական պայմանների գնահատումը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև հայերենի պատմական հնչյունաբանությանը, ստուգաբանությանը, բառագիտությանը, իմաստաբանությանը և լեզվական շփումների տեսությանը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ մատենագրական աղբյուրներում պահպանված իրանական ծագման բառերի վկայությունները, դրանց կիրառության համատեքստերը և տարբեր դարաշրջաններում ունեցած իմաստային առանձնահատկությունները։ Իրանական փոխառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հայերի և իրանական ժողովուրդների պատմական շփումների որոշ կողմերը, բացահայտելու մշակութային ազդեցությունների ուղղությունները և լեզվական տվյալների միջոցով լրացուցիչ պատկերացում կազմելու հին Հայաստանի հասարակական ու քաղաքական կյանքի մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նաև փոխառությունների միջնորդավորված փոխանցման հնարավորությունները, երբ բառերը հայերեն են անցել ոչ անմիջապես սկզբնաղբյուր լեզվից, այլ լեզվական շփումների ավելի բարդ գործընթացների արդյունքում։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է հայերենի բառապաշարի պատմական շերտերի բացահայտման, իրանական լեզուների հետ ունեցած փոխառնչությունների համակարգման և լեզվական փոփոխությունների օրինաչափությունների ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։

Գրականագիտական հետազոտությունը նվիրված է հայ նշանավոր արձակագիր և դրամատուրգ Զորայր Խալափյանի վիպական ստեղծագործության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, ստեղծագործությունների գաղափարական և թեմատիկ ուղղվածությունը, կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը, ինչպես նաև ժամանակակից հայ արձակի զարգացման գործում ունեցած գրական նշանակությունը։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը կապված է հեղինակի վեպերի գեղարվեստական համակարգի, պատմողական կառուցվածքի, ժանրային առանձնահատկությունների և գրական նորարարությունների բացահայտման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի մարդկային ճակատագրերի, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, բարոյական ընտրության, հոգևոր արժեքների, պատմական հիշողության և ազգային ինքնության հիմնախնդիրները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում գրողի ստեղծագործական աշխարհում։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է «Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո», «Մեռնող հառնող», «Ջերմանց մխիթարություն», «Միջնաշեն», «Վասիլ Մեծ, հայ կայսր Բյուզանդիայի կամ Կճուճների թագավորը» և այլ վեպերի գրականագիտական քննության հնարավոր ուղղությունները։ Այս ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի աշխարհայացքի զարգացումը, իրականության գեղարվեստական ընկալման առանձնահատկությունները և տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների նկատմամբ նրա ստեղծագործական վերաբերմունքը։ Կարևոր նշանակություն ունի գրողի արձակում մարդու ներաշխարհի, հոգեբանական ապրումների, բարոյական հակասությունների և հասարակական միջավայրի ազդեցության պատկերումը։ Նրա ստեղծագործություններում մարդկային հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են ներքին երկխոսությունների, հոգեբանական վերլուծությունների, հիշողությունների և կյանքի բարդ իրավիճակների միջոցով՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրելու անհատի հոգևոր աշխարհը և հասարակության հետ ունեցած կապերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է վիպական կերպարների կառուցման արվեստի ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ հերոսների անհատականության, մտածողության, վարքագծի և արժեքային համակարգի բացահայտումը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում պատմական և ժամանակակից իրականության փոխհարաբերությունները, ազգային անցյալի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը և պատմական իրադարձությունների միջոցով համամարդկային խնդիրների արտահայտումը։ Հեղինակի պատմավեպերի ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխազդեցությունը, պատմական կերպարների հոգեբանական մեկնաբանությունը, առասպելաբանական պատկերների կիրառությունը և պատմական ժամանակի գեղարվեստական վերակառուցման մեթոդները։ Գրականագիտական տեսանկյունից կարևոր են նաև հեղինակի ստեղծագործություններում ժամանակի և տարածության կազմակերպման սկզբունքները, սյուժետային կառուցվածքի առանձնահատկությունները, պատմողական տեսանկյունների փոփոխությունները և գեղարվեստական լեզվի արտահայտչական հնարավորությունները։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջանների հայ արձակի զարգացման գործընթացներին, գրական ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև անհատի ազատության, հասարակական պատասխանատվության և բարոյական արժեքների վերաբերյալ գեղարվեստական պատկերացումներին։ Առանձին նշանակություն ունեն գրողի ստեղծագործություններում հայրենիքի, ընտանիքի, մարդկային արժանապատվության, հիշողության, կորստի և հոգևոր վերածննդի գաղափարները, որոնք նպաստում են նրա վիպական աշխարհի բազմաշերտ ընկալմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում հնարավոր է դիտարկել նաև խորհրդանշական պատկերների, առասպելական մտածողության, բանահյուսական տարրերի և փիլիսոփայական ընդհանրացումների կիրառման առանձնահատկությունները։ Հեղինակի վիպագրության քննությունը կարևոր է նաև ժանրային զարգացման տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը ներառում է սոցիալ-հոգեբանական, պատմական և առասպելաբանական տարրերով հարստացած արձակ գործեր։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գրողի վիպական արվեստի համակարգված ուսումնասիրման, գեղարվեստական մեթոդի առանձնահատկությունների բացահայտման և նրա ստեղծագործական ժառանգության տեղը հայ գրականության պատմության մեջ արժևորելու անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, բանասերներին, հայ գրականության պատմաբաններին, մշակութաբաններին, գրական քննադատներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի երկրորդ կեսի և 21-րդ դարասկզբի հայ արձակի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հետազոտությունն ունի գրականագիտական, պատմամշակութային և տեսական նշանակություն՝ նպաստելով Զորայր Խալափյանի ստեղծագործական մտածողության, վիպական կառուցվածքների, կերպարաստեղծման սկզբունքների և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականության կառուցվածքային և կոնստրուկտիվիստական չափումների զարգացման ու փոխակերպման ուսումնասիրությանը՝ 2008–2020 թվականների հայ-ռուսական հարաբերությունների օրինակով։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջազգային հարաբերությունների տեսական մոտեցումների կիրառմամբ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման, ռազմավարական առաջնահերթությունների փոփոխության, արտաքին քաղաքական որոշումների կայացման և տարածաշրջանային ու միջազգային գործընթացների ազդեցության վերլուծության հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է միջազգային համակարգի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պետությունների միջև ուժային հարաբերակցությունը, անվտանգության ապահովման մեխանիզմները, ազգային շահերի ձևավորման գործընթացները, ինչպես նաև ինքնության, պատմական հիշողության, քաղաքական գաղափարների և փոխադարձ ընկալումների դերը միջպետական հարաբերություններում։ Կառուցվածքային մոտեցման տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքը, տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրը, Ռուսաստանի հետ ռազմաքաղաքական համագործակցությունը, տնտեսական փոխկախվածությունը և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակներում իրականացվող փոխգործակցությունը։ Կոնստրուկտիվիստական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են պատմական կապերը, քաղաքական ինքնության պատկերացումները, դիվանագիտական խոսույթը, հասարակական ընկալումները և պետությունների միջև ձևավորված նորմերն ու սպասումները ներգործում արտաքին քաղաքականության նպատակների և գործնական որոշումների վրա։ Հետազոտության ժամանակագրական ընդգրկումը ներառում է Հայաստանի ներքաղաքական և արտաքին քաղաքական զարգացման կարևոր փուլեր, որոնց ընթացքում հայ-ռուսական հարաբերությունները ենթարկվել են ինչպես շարունակականության, այնպես էլ որոշակի փոփոխությունների ազդեցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 2008 թվականի տարածաշրջանային իրադարձությունների հետևանքները, Հարավային Կովկասում անվտանգության միջավայրի փոփոխությունները, Հայաստանի և Ռուսաստանի ռազմավարական գործընկերության ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ինչպես նաև երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական ոլորտներում։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպության շրջանակներում Հայաստանի մասնակցությանը, ռուսական ռազմական ներկայության նշանակությանը, էներգետիկ և տնտեսական համագործակցությանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային անվտանգության վերաբերյալ երկու պետությունների շահերի համընկնումներին և տարբերություններին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության բազմակողմանիության, եվրոպական կառույցների հետ համագործակցության և եվրասիական ինտեգրման գործընթացների փոխհարաբերությունները։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի 2013 թվականին Հայաստանի՝ Եվրասիական տնտեսական միությանը միանալու ուղղությամբ կայացրած քաղաքական որոշումը և 2015 թվականին այդ կառույցին անդամակցության ազդեցությունը երկրի արտաքին տնտեսական ու քաղաքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև 2018 թվականի Հայաստանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությունը հայ-ռուսական հարաբերությունների քաղաքական խոսույթի, փոխադարձ վստահության, դիվանագիտական հաղորդակցության և արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն ունեն Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացը, Ռուսաստանի միջնորդական դերակատարությունը, 2016 թվականի ապրիլյան ռազմական բախումները և 2020 թվականի պատերազմը, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել Հայաստանի անվտանգության միջավայրի և արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ քննարկումների վրա։ Աշխատության տեսական հիմքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում միջազգային հարաբերությունների կառուցվածքային ռեալիզմի և սոցիալական կոնստրուկտիվիզմի գաղափարները, որոնց համադրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու արտաքին քաղաքական վարքագիծը ոչ միայն նյութական ռեսուրսների, ռազմական կարողությունների և աշխարհաքաղաքական սահմանափակումների, այլև գաղափարական պատկերացումների, ինքնության և միջպետական հարաբերություններում ձևավորված սոցիալական նորմերի տեսանկյունից։ Հետազոտության մեթոդաբանական նշանակությունը պայմանավորված է միջազգային հարաբերությունների տարբեր տեսությունների համեմատական կիրառմամբ, քաղաքական գործընթացների պատմական վերլուծությամբ և արտաքին քաղաքական որոշումների վրա ազդող կառուցվածքային ու գաղափարական գործոնների փոխկապակցվածության բացահայտմամբ։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու փոքր պետությունների արտաքին քաղաքականության առանձնահատկություններին, անվտանգության ապահովման ռազմավարություններին, մեծ տերությունների հետ հարաբերությունների կառուցման մեխանիզմներին և միջազգային համակարգում սահմանափակ ռեսուրսներ ունեցող պետությունների քաղաքական ինքնուրույնության հիմնախնդիրներին։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը դիտարկվում է նաև Հայաստանի պետականության զարգացման, ազգային անվտանգության համակարգի ձևավորման և արտաքին քաղաքական ինքնության փոփոխության համատեքստում։ Գիտական աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագետներին, պատմաբաններին, տարածաշրջանային անվտանգության հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն ունի տեսական, պատմաքաղաքական և վերլուծական նշանակություն՝ նպաստելով 2008–2020 թվականներին Հայաստանի արտաքին քաղաքականության զարգացման, հայ-ռուսական հարաբերությունների կառուցվածքային հիմքերի, քաղաքական ինքնության և միջազգային հարաբերությունների գաղափարական գործոնների փոխազդեցության առավել խորքային ընկալմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է արդյունավետ աշխատավարձի տեսության տնտեսամաթեմատիկական մոդելների ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման հնարավորությունների վերլուծությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով աշխատաշուկայում տեղեկատվության անհամաչափ բաշխման, գործատուների և աշխատողների տնտեսական շահերի փոխհարաբերությունների, աշխատանքի արտադրողականության և վարձատրության մակարդակի միջև գոյություն ունեցող կապերին։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է այն տնտեսական մեխանիզմների բացահայտման հետ, որոնց միջոցով աշխատավարձի մակարդակը կարող է ազդել աշխատողների վարքագծի, աշխատանքի որակի, մասնագիտական պատասխանատվության, զբաղվածության կայունության և կազմակերպությունների տնտեսական արդյունավետության վրա։ Աշխատության տեսական հիմքում ընկած է արդյունավետ աշխատավարձի հայեցակարգը, համաձայն որի՝ որոշակի պայմաններում գործատուի կողմից շուկայական հավասարակշռության մակարդակից բարձր աշխատավարձի սահմանումը կարող է նպաստել աշխատանքի արտադրողականության բարձրացմանը, աշխատողների մոտիվացիայի ուժեղացմանը, կադրերի հոսունության նվազեցմանը և վերահսկողության հետ կապված ծախսերի կրճատմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի անհամաչափ տեղեկատվության հիմնախնդիրը, որն առաջանում է այն իրավիճակներում, երբ տնտեսական հարաբերությունների մասնակիցները չեն տիրապետում միևնույն ծավալի կամ որակի տեղեկատվության։ Աշխատանքային հարաբերություններում այդ երևույթը կարող է արտահայտվել գործատուի՝ աշխատողի իրական մասնագիտական կարողությունների, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի և գործադրած ջանքերի վերաբերյալ սահմանափակ տեղեկացվածությամբ, ինչպես նաև աշխատողի՝ կազմակերպության ֆինանսական հնարավորությունների, աշխատանքային պայմանների և վարձատրության քաղաքականության մասին ոչ ամբողջական պատկերացումներով։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է տեղեկատվական անհամաչափության պայմաններում տնտեսական որոշումների կայացման առանձնահատկությունները, աշխատանքի շուկայում խթանների ձևավորման մեխանիզմները, գործատուի և աշխատողի միջև պայմանագրային հարաբերությունները, ինչպես նաև բարոյական ռիսկի և անբարենպաստ ընտրության խնդիրները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում պատվիրատու-գործակալ հարաբերությունների տեսության կիրառությունները, որոնց միջոցով հնարավոր է մոդելավորել գործատուի և աշխատողի նպատակների տարբերությունները, տեղեկատվական սահմանափակումները և փոխադարձ շահերի համաձայնեցման հնարավորությունները։ Տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման տեսանկյունից առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի աշխատավարձի օպտիմալ մակարդակի որոշման, աշխատողի ջանքերի և վարձատրության փոխկապակցվածության գնահատման, կազմակերպության շահույթի առավելագույնացման և աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Նման մոդելները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են աշխատավարձի փոփոխությունները, վերահսկողության հավանականությունը, աշխատանքը կորցնելու ռիսկը և այլ տնտեսական գործոններ ազդում աշխատողի վարքագծի ու կազմակերպության արտադրական արդյունքների վրա։ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է աշխատաշուկայի կառուցվածքային առանձնահատկությունների, զբաղվածության և գործազրկության փոխհարաբերությունների, աշխատավարձերի տարբերակման, մասնագիտական որակավորման և աշխատանքի արտադրողականության խնդիրների վերլուծության համար։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում տնտեսության տարբեր ճյուղերում վարձատրության համակարգերի արդյունավետությունը, մասնավոր և պետական հատվածներում աշխատավարձի ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աշխատանքային հարաբերությունների կարգավորման ինստիտուցիոնալ պայմանները։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում են աշխատավարձի և արտադրողականության միջև պատճառահետևանքային կապերի բացահայտումը, աշխատուժի մոտիվացիոն գործոնների գնահատումը և տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների միջոցով տարբեր տնտեսական իրավիճակների մոդելավորումը։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև աշխատաշուկայի հավասարակշռության, ոչ կամավոր գործազրկության, մարդկային կապիտալի օգտագործման արդյունավետության և կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացման հիմնախնդիրներին։ Արդյունավետ աշխատավարձի տեսության կիրառումը հնարավորություն է տալիս բացատրելու այն իրավիճակները, երբ աշխատավարձերը չեն նվազում մինչև աշխատաշուկայի հավասարակշռության մակարդակը, իսկ գործատուները որոշակի տնտեսական պատճառներով նախընտրում են պահպանել համեմատաբար բարձր վարձատրություն։ Մաթեմատիկական և տնտեսաչափական մոտեցումների կիրառումը կարող է նպաստել աշխատավարձի ձևավորման վրա ազդող գործոնների քանակական գնահատմանը, տնտեսական փոփոխականների փոխկախվածության բացահայտմանը և աշխատաշուկայի զարգացման հնարավոր սցենարների վերլուծությանը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է աշխատավարձի քաղաքականության կատարելագործման, մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման, աշխատանքային խթանների ճիշտ ձևավորման և տնտեսության տարբեր հատվածներում արտադրողականության աճի ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Հետազոտության թեման կարևոր է նաև տնտեսական քաղաքականության մշակման տեսանկյունից, քանի որ աշխատավարձերի ձևավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել զբաղվածության խթանման, աշխատանքային հարաբերությունների բարելավման և եկամուտների բաշխման վերաբերյալ առավել հիմնավորված որոշումների ընդունմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման և տնտեսաչափության մասնագետներին, աշխատաշուկայի հետազոտողներին, մարդկային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, պետական տնտեսական քաղաքականության մշակմամբ զբաղվող կառույցներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Այն ունի տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով տեղեկատվական անհամաչափության պայմաններում աշխատավարձի ձևավորման տնտեսական օրինաչափությունների, գործատու-աշխատող հարաբերությունների և Հայաստանի Հանրապետության աշխատաշուկայի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ հեղինակային մտածողության, ստեղծագործական անհատականության և սուրբգրային կանոնի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով կրոնական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան ավանդույթի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջնադարյան հայ բանաստեղծության գաղափարական, գեղագիտական և հոգևոր հիմքերի վերլուծության հետ՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հեղինակի ստեղծագործական ինքնագիտակցության ձևավորումը, սուրբգրային տեքստերի ազդեցությունը և գրական կանոնների շրջանակներում անհատական գեղարվեստական մտածողության դրսևորումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ միջնադարյան քնարերգության զարգացման պատմությունը, կրոնական և աշխարհիկ բանաստեղծության փոխառնչությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, ինչպես նաև միջնադարյան գրականության մեջ հեղինակային ներկայության և ստեղծագործական ինքնուրույնության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սուրբգրային կանոնի՝ որպես գաղափարական, բարոյական և գեղարվեստական համակարգի նշանակությունը, աստվածաշնչյան թեմաների վերաիմաստավորումը և դրանց արտահայտությունը միջնադարյան բանաստեղծական խոսքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչպես են հայ միջնադարյան հեղինակները համադրել քրիստոնեական վարդապետության հաստատված սկզբունքները սեփական հոգևոր ապրումների, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերացումների հետ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն աղոթքի, ապաշխարության, մեղքի և փրկության, աստվածային սիրո, մարդկային գոյության անցողիկության, հոգևոր կատարելության և հավերժության գաղափարները, որոնք լայնորեն արտահայտված են հայ միջնադարյան քնարական ժառանգության մեջ։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Հովհաննես Երզնկացու, Կոստանդին Երզնկացու, Ֆրիկի և միջնադարյան այլ հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության հիմնահարցերին՝ դիտարկելով նրանց բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները և կրոնական ու գրական ավանդույթների հետ ունեցած կապերը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հեղինակային «ես»-ի արտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խոսքի անձնական և ընդհանրական բնույթը, քնարական հերոսի հոգևոր ապրումները և միջնադարյան մարդու՝ Աստծո, աշխարհի ու սեփական գոյության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սուրբգրային կանոնի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև աստվածաշնչյան մեջբերումների, ակնարկների, խորհրդանշական պատկերների, այլաբանությունների և տիպաբանական զուգահեռների կիրառման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով միջնադարյան բանաստեղծությունը ձեռք է բերում բազմաշերտ իմաստային և գեղարվեստական կառուցվածք։ Առանձին նշանակություն ունեն բանաստեղծական տեքստի և աստվածաշնչյան սկզբնաղբյուրի փոխհարաբերությունները, ավանդական պատկերների ստեղծագործական վերամշակումը, ինչպես նաև կրոնական բովանդակության և գեղարվեստական ձևի փոխազդեցությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև միջնադարյան գրականության ժանրային առանձնահատկությունները, մասնավորապես՝ տաղերի, շարականների, գանձերի, ողբերի, աղոթքների և հոգևոր երգերի կառուցվածքային ու գաղափարական հատկանիշները։ Հեղինակային հայեցակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միջնադարյան բանաստեղծը ներկայանում որպես աստվածային ճշմարտության մեկնաբան, հոգևոր փորձառության կրող և ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ ստեղծող անհատականություն։ Հետազոտության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև միջնադարյան մեկնողական գրականության, հայրաբանական ավանդույթի, քրիստոնեական խորհրդաբանության և աստվածաբանական մտածողության ազդեցությունները հայ քնարերգության զարգացման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը առնչվում է միջտեքստայնության, հեղինակային ինքնության, գրական ավանդույթի շարունակականության, գեղարվեստական պատկերավորման և բանաստեղծական լեզվի զարգացման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ միջնադարյան գրականության գաղափարական և գեղագիտական համակարգի առավել խորքային բացահայտման, սուրբգրային ավանդույթի ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման և հեղինակային անհատականության դերի արժևորման անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, մշակութաբաններին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի և բանաստեղծական ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ աստվածաշնչյան ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխկապակցվածության ընկալմանը՝ ընդգծելով սուրբգրային կանոնի նշանակությունը բանաստեղծական աշխարհայացքի ձևավորման, հոգևոր արժեքների արտահայտման և հայկական միջնադարյան գրական մշակույթի զարգացման գործում։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմության մեջ եպիսկոպոսական աստիճանի ձևավորման, զարգացման, եկեղեցական նվիրապետության համակարգում ունեցած դիրքի և հոգևոր ու հասարակական նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է եպիսկոպոսի հոգևոր իշխանության, կանոնական իրավասությունների, եկեղեցական կառավարման գործառույթների և հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային կյանքում ունեցած պատմական դերակատարության բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է քրիստոնեական եկեղեցու վաղ շրջանից սկսած եպիսկոպոսական ծառայության առաջացման նախադրյալները, առաքելական հաջորդականության գաղափարը, եպիսկոպոսական ձեռնադրության աստվածաբանական հիմքերը և Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի եպիսկոպոսի կարգավիճակը՝ որպես եկեղեցական բարձրագույն ձեռնադրական աստիճանի կրողի, նրա հարաբերությունները կաթողիկոսի, արքեպիսկոպոսների, վարդապետների, քահանաների և եկեղեցական մյուս սպասավորների հետ, ինչպես նաև թեմական կառավարման շրջանակներում իրականացվող հոգևոր, վարչական և հովվական պարտականությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է եպիսկոպոսական իշխանության պատմական զարգացումը Հայաստանում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելուց հետո, երբ եկեղեցական կազմակերպությունը աստիճանաբար վերածվեց հասարակական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկի։ Հայ Եկեղեցու պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում եպիսկոպոսները նշանակալի դեր են ունեցել քրիստոնեական հավատքի տարածման, եկեղեցական կանոնների պահպանման, ծիսական ավանդույթների զարգացման և հոգևոր համայնքների կազմակերպման գործում։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև եկեղեցական ժողովների գործունեությանը, դավանաբանական որոշումների ընդունմանը, կանոնական իրավունքի ձևավորմանը և եկեղեցական կարգապահության ապահովմանը։ Կարևոր նշանակություն ունեն եպիսկոպոսների մասնակցությունը հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրին առնչվող իրադարձություններին, նրանց գործունեությունը պետականության առկայության և բացակայության պայմաններում, ինչպես նաև եկեղեցական կառույցների դերը ազգային ինքնության և մշակութային շարունակականության պահպանման գործում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում միջնադարյան Հայաստանի եպիսկոպոսական աթոռների պատմությունը, թեմերի կազմավորումն ու վերակազմավորումը, եկեղեցական վարչատարածքային բաժանումների առանձնահատկությունները և հոգևոր իշխանության փոխհարաբերությունները աշխարհիկ իշխանությունների հետ։ Եպիսկոպոսական ծառայության պատմական նշանակությունը դիտարկվում է նաև հայ կրթական և մշակութային ժառանգության զարգացման համատեքստում, քանի որ բազմաթիվ բարձրաստիճան հոգևորականներ մասնակցել են դպրոցների, վանական կրթական կենտրոնների, գրչության օջախների և մատենագիտական ավանդույթների ձևավորմանն ու պահպանմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եպիսկոպոսների գործունեությանը հայ մատենագրության, աստվածաբանական մտքի, եկեղեցական պատմագրության և ձեռագրական մշակույթի զարգացման գործում։ Առանձին նշանակություն ունեն եպիսկոպոսի հոգևոր պատասխանատվության, հովվական առաջնորդության, հավատացյալների կրոնական դաստիարակության և եկեղեցական համայնքների միասնության պահպանման հարցերը։ Եպիսկոպոսական ծառայությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկեղեցական վարչական պաշտոն, այլև որպես հոգևոր կոչում, որը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ավանդության համաձայն ենթադրում է հավատքի ուսուցում, ծիսական առաջնորդություն, ձեռնադրական իրավասությունների իրականացում և եկեղեցական կյանքի կանոնական կարգավորում։ Հետազոտության համար կարևոր են նաև հայ եկեղեցական կանոնագրքերի, պատմական վավերագրերի, մատենագրական սկզբնաղբյուրների և եկեղեցական ավանդությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել եպիսկոպոսական իշխանության իրավական, աստվածաբանական և պատմական հիմքերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայ Եկեղեցու նվիրապետական համակարգի զարգացման օրինաչափությունների, հոգևոր իշխանության կազմակերպման սկզբունքների և եկեղեցական հաստատությունների պատմական շարունակականության ուսումնասիրությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, աստվածաբաններին, կրոնագետներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, եկեղեցական իրավունքի մասնագետներին, հոգևոր կրթական հաստատությունների ուսանողներին և դասախոսներին, ինչպես նաև հայկական քրիստոնեական մշակույթի և եկեղեցական կառավարման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է եպիսկոպոսական աստիճանի պատմական, հոգևոր, կանոնական և հասարակական նշանակության առավել խորքային ընկալմանը՝ ընդգծելով եպիսկոպոսների դերը Հայ Առաքելական Եկեղեցու կազմակերպական միասնության, դավանաբանական ավանդույթների, հոգևոր ժառանգության և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման գործում։

Մատենագիտական և մասնագիտական-տեղեկատվական բնույթի հրատարակությունը նվիրված է խառատային մասնագիտության վերաբերյալ տեխնիկական գրականության ներկայացմանը, մասնագիտական գիտելիքների տարածմանը և արտադրական հմտությունների կատարելագործմանը։ Հանձնարարական գրականության ցանկի հիմնական նպատակն է խառատային աշխատանքներով զբաղվող մասնագետներին, արտադրական ուսուցման սովորողներին և տեխնիկական կրթություն ստացող անձանց ուղղորդել դեպի այն գրականությունը, որը կարող է նպաստել մետաղամշակման տեխնոլոգիաների, հաստոցաշինության, կտրող գործիքների և մեխանիկական մշակման գործընթացների վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը։ Հրատարակության թեմատիկ շրջանակն առնչվում է խառատային հաստոցների կառուցվածքին, աշխատանքի սկզբունքներին, տեխնիկական հնարավորություններին, շահագործման առանձնահատկություններին և դրանց միջոցով իրականացվող հիմնական արտադրական գործողություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն մետաղների կտրման տեսության, մշակվող նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների, կտրող գործիքների ընտրության, կտրման արագության, մատուցման և մշակման խորության որոշման վերաբերյալ մասնագիտական գիտելիքները։ Խառատային աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման համար կարևոր են նաև տեխնիկական գծագրերի ընթերցման, չափումների կատարման, մշակվող դետալների երկրաչափական ճշգրտության ապահովման և պատրաստի արտադրանքի որակի վերահսկման հարցերը։ Հանձնարարական ցանկի թեմատիկան ընդգրկում է գլանաձև և կոնաձև մակերևույթների մշակման, անցքերի հորատման և լայնացման, պարուրակների մշակման, դետալների ամրացման և տարբեր տեսակի խառատային գործողությունների տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները։ Մասնագիտական գրականության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու արտադրական գործընթացների հաջորդականությանը, հաստոցների ճիշտ կարգավորման սկզբունքներին, աշխատանքային գործիքների պահպանման կանոններին և արտադրության ընթացքում առաջացող տեխնիկական խնդիրների լուծման եղանակներին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև աշխատանքի անվտանգության, արտադրական սանիտարիայի, սարքավորումների տեխնիկական սպասարկման և աշխատավայրի արդյունավետ կազմակերպման վերաբերյալ գիտելիքները, որոնք անհրաժեշտ են անվտանգ և որակյալ արտադրական գործունեություն իրականացնելու համար։ Հրատարակության նշանակությունը պայմանավորված է նաև մասնագիտական ինքնակրթության խրախուսմամբ, քանի որ տեխնիկական գրականության շարունակական ուսումնասիրությունը նպաստում է աշխատողների որակավորման բարձրացմանը, նոր տեխնոլոգիական մոտեցումների յուրացմանը և արտադրական փորձի ընդլայնմանը։ Հանձնարարական գրականության ցանկը կարող է ընդգրկել մասնագիտական դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների, տեխնիկական տեղեկատուների, արտադրական հրահանգների և խառատային գործին վերաբերող այլ հրատարակությունների մատենագիտական նկարագրություններ՝ օգնելով ընթերցողին ընտրելու իր պատրաստվածության մակարդակին և մասնագիտական հետաքրքրություններին համապատասխան նյութեր։ Նման մատենագիտական հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել մասնագիտական-տեխնիկական կրթության զարգացման, բանվորական կադրերի պատրաստման և արտադրական գիտելիքների հանրահռչակման գործում։ Դրանք նպաստել են գրադարանների և տեխնիկական ուսումնական հաստատությունների համագործակցությանը՝ մասնագիտական գրականությունը հասանելի դարձնելով արդյունաբերական ձեռնարկությունների աշխատողներին և մասնագիտություն ձեռք բերող երիտասարդներին։ Հրատարակությունը պատմական հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև տեխնիկական կրթության, աշխատանքային մշակույթի և արդյունաբերական մասնագիտությունների զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով այն գիտելիքների և հմտությունների շրջանակը, որոնք կարևոր են համարվել խառատային մասնագիտության յուրացման ու կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել խառատներին, մետաղամշակման մասնագետներին, տեխնոլոգներին, մեքենաշինական արտադրության աշխատակիցներին, մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների դասախոսներին և սովորողներին, ինչպես նաև տեխնիկական գրականության մատենագիտությամբ ու մասնագիտական կրթության պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունն ունի կրթական, տեղեկատվական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով խառատային աշխատանքի վերաբերյալ մասնագիտական գրականության համակարգված ընտրությանը, տեխնիկական գիտելիքների տարածմանը և արտադրական հմտությունների զարգացմանը։

Մատենագիտական բնույթի գիտական հրատարակությունը նվիրված է համաշխարհային գրականության հայերեն թարգմանությունների պատմության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1587–1920 թվականներին արտասահմանյան գրականությունից հայերեն թարգմանված և հրատարակված ստեղծագործությունների մատենագիտական ժառանգությունը։ Այն ներկայացնում է հայ թարգմանական գրականության զարգացման կարևոր ժամանակաշրջաններից մեկը՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու օտարալեզու գրականության ներթափանցումը հայկական մշակութային միջավայր, տարբեր ժողովուրդների գրական ավանդույթների փոխազդեցությունը և հայ ընթերցողական հասարակության ծանոթությունը համաշխարհային գրական արժեքներին։ Մատենագիտական ուղեցույցի երրորդ պրակը կենտրոնանում է արտասահմանյան գրականության հայերեն թարգմանությունների համակարգման և ներկայացման վրա՝ ընդգծելով թարգմանական գործունեության նշանակությունը հայ գրականության, գրահրատարակչության և մշակութային կապերի զարգացման գործում։ Հրատարակության ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ թարգմանական գրականության ձևավորման և զարգացման երկարատև ընթացքին՝ վաղ տպագիր գրականության շրջանից մինչև 20-րդ դարի առաջին տասնամյակները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն առնչվում է տարբեր լեզուներից կատարված գեղարվեստական թարգմանություններին, արտասահմանյան հեղինակների ստեղծագործությունների հայերեն հրատարակություններին, թարգմանիչների գործունեությանը և գրական երկերի տարածման պատմությանը։ Մատենագիտական ուղեցույցը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանական գրականության վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքագրման, դասակարգման և գիտական ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի, առանձին ստեղծագործությունների և թարգմանական ժողովածուների բացահայտմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն թարգմանությունների աշխարհագրական և մշակութային ընդգրկումը, քանի որ հայ գրահրատարակչական կենտրոնները պատմականորեն գործել են տարբեր երկրներում և կարևոր դեր կատարել եվրոպական ու համաշխարհային գրականության տարածման գործում։ Թարգմանական գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ գրական միջավայրում օտար հեղինակների ընդունելության առանձնահատկությունները, գրական ճաշակի ձևավորման գործընթացները և համաշխարհային գեղարվեստական ուղղությունների ազդեցությունը հայ գրական մտածողության զարգացման վրա։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունները, գրաբարի և աշխարհաբարի կիրառման պատմական պայմանները, արևելահայերեն և արևմտահայերեն թարգմանական ավանդույթների զարգացումը, ինչպես նաև գրական լեզվի հարստացման գործում թարգմանիչների ունեցած ներդրումը։ Հրատարակության թեմատիկան առնչվում է գրական ժանրերի տարածման, արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և գեղարվեստական այլ տեսակների թարգմանության պատմությանը՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների գրական ստեղծագործությունները հասանելի դարձել հայ ընթերցողին։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը կարևոր հիմք է ստեղծում գրական փոխառնչությունների, մշակութային ազդեցությունների և թարգմանական ավանդույթների համեմատական հետազոտությունների համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն նպաստում է հայ գրքի պատմության, հրատարակչական գործունեության, թարգմանական շարժման և միջազգային գրական կապերի վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանմանն ու ուսումնասիրությանը։ Մատենագիտական ուղեցույցը կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր հայ գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, թարգմանաբանության և գրադարանագիտության բնագավառներում իրականացվող հետազոտությունների համար։ Այն օգտակար է նաև առանձին հեղինակների հայերեն թարգմանությունների պատմությունը, տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված թարգմանությունների մատենագիտական տվյալները և հայ ընթերցողական միջավայրում արտասահմանյան գրականության տարածման օրինաչափությունները ուսումնասիրելու նպատակով։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, բանասերների, թարգմանաբանների, մատենագետների, գրադարանագետների, մշակույթի պատմաբանների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն ունի պատմամշակութային, գիտատեղեկատվական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով հայ թարգմանական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությանը, համաշխարհային գրականության հետ հայկական մշակույթի բազմադարյա կապերի բացահայտմանը և հայերեն թարգմանական գրականության զարգացման պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է լարման ցածրացնող կերպափոխիչի կիրառմամբ էլեկտրաշարժիչի պտտման արագության ռոբաստ կառավարման համակարգի մշակման, մաթեմատիկական մոդելավորման, վերլուծության և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է էլեկտրական շարժաբերների կառավարման ժամանակակից մեթոդների կատարելագործման, էլեկտրաշարժիչի աշխատանքային ռեժիմների կայունության ապահովման և արտաքին ու ներքին խանգարումների պայմաններում կառավարման համակարգի հուսալիության բարձրացման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է ուժային էլեկտրոնիկայի, ավտոմատ կառավարման տեսության, էլեկտրամեխանիկական համակարգերի և թվային կարգավորման տեխնոլոգիաների փոխկապակցված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի լարման ցածրացնող իմպուլսային կերպափոխիչների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աշխատանքի սկզբունքները, էներգիայի փոխակերպման գործընթացները և դրանց կիրառման հնարավորությունները էլեկտրաշարժիչների արագության կարգավորման համակարգերում։ Նման կերպափոխիչները հնարավորություն են տալիս մուտքային հաստատուն լարումը վերափոխելու ավելի ցածր կարգավորվող ելքային լարման՝ ապահովելով էլեկտրաշարժիչին մատակարարվող էլեկտրական էներգիայի կառավարումը և անհրաժեշտ արագային ռեժիմների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է էլեկտրաշարժիչի և կերպափոխիչի փոխկապակցված դինամիկական մոդելի մշակումը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել համակարգի անցումային գործընթացները, կայունության պայմանները, կարգավորման ճշգրտությունը և կառավարման ազդակների ազդեցությունը շարժիչի աշխատանքային բնութագրերի վրա։ Ռոբաստ կառավարման մեթոդների կիրառումը նպատակաուղղված է համակարգի կայուն և կանխատեսելի աշխատանքի ապահովմանը այնպիսի պայմաններում, երբ առկա են մոդելի պարամետրերի անորոշություններ, բեռնվածքի փոփոխություններ, սնուցման լարման տատանումներ և արտաքին խանգարումներ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են կառավարման ալգորիթմների կառուցման սկզբունքները, հետադարձ կապի կազմակերպումը, կարգավորիչների պարամետրերի ընտրությունը և համակարգի դինամիկական հատկությունների օպտիմալացումը։ Առանձին նշանակություն ունեն էլեկտրաշարժիչի արագության առաջադրված արժեքին հետևելու ճշգրտությունը, անցումային գործընթացների տևողության կրճատումը, գերկարգավորման նվազեցումը և փոփոխական աշխատանքային պայմաններում համակարգի կայունության պահպանումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև դասական և ժամանակակից կառավարման մեթոդների համեմատական գնահատման հարցեր՝ դիտարկելով ռոբաստ կարգավորման առավելություններն ու կիրառման սահմանափակումները։ Տեխնիկական տեսանկյունից կարևոր են իմպուլսալայնական մոդուլյացիայի, ուժային կիսահաղորդչային տարրերի կառավարման, կերպափոխիչի ելքային լարման կարգավորման և էլեկտրաշարժիչի էլեկտրամագնիսական ու մեխանիկական գործընթացների փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Համակարգի արդյունավետության գնահատման համար էական նշանակություն ունեն մաթեմատիկական մոդելավորման, համակարգչային նմանակման, կայունության վերլուծության և փորձարարական հետազոտությունների մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու մշակված կառավարման համակարգի աշխատանքը տարբեր բեռնվածքների և խանգարող ազդեցությունների պայմաններում։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է էլեկտրական շարժաբերների էներգաարդյունավետության բարձրացման, արագության կարգավորման որակի բարելավման, տեխնոլոգիական գործընթացների ավտոմատացման և էլեկտրամեխանիկական սարքավորումների շահագործման հուսալիության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Նման կառավարման համակարգերը կիրառական նշանակություն կարող են ունենալ արդյունաբերական ավտոմատացման, ռոբոտատեխնիկայի, տրանսպորտային էլեկտրաշարժաբերների, արտադրական մեխանիզմների, պոմպային և օդափոխման սարքավորումների, ինչպես նաև ճշգրիտ արագային կարգավորում պահանջող այլ տեխնիկական համակարգերի համար։ Հետազոտության թեման առնչվում է նաև խելացի կառավարման տեխնոլոգիաների զարգացմանը, էլեկտրոնային կարգավորիչների կատարելագործմանը և էներգետիկ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ավտոմատ կառավարման, էլեկտրատեխնիկայի, ուժային էլեկտրոնիկայի, էլեկտրամեխանիկայի, ռոբոտատեխնիկայի և համակարգերի մոդելավորման ոլորտներում մասնագիտացող գիտաշխատողների, ինժեներների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։ Այն նպաստում է լարման ցածրացնող կերպափոխիչներով կառավարվող էլեկտրաշարժիչների դինամիկական հատկությունների, ռոբաստ կառավարման տեսական սկզբունքների և գործնական իրականացման հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը՝ ընդգծելով նման համակարգերի նշանակությունը ժամանակակից ավտոմատացված էլեկտրամեխանիկական համալիրների զարգացման գործում։