Готовые материалы

Գիրքը քրիստոնեական կրոնի վերաբերյալ տարածված առարկությունների քննարկմանն ու դրանց պատասխանների ներկայացմանն ուղղված աստվածաբանական աշխատություն է։ Այն նպատակ ունի պարզաբանել կրոնական ուսմունքների հիմնադրույթները, անդրադառնալ հավատքի նկատմամբ արտահայտվող կասկածներին և տրամաբանական ու փաստարկված շարադրանքով ներկայացնել քրիստոնեական դիրքորոշումները։ Աշխատության բովանդակային ուղղվածությունը համապատասխանում է կրոնական ջատագովության ավանդույթին, որի շրջանակում հավատքի պաշտպանությունը կատարվում է հարցադրումների, առարկությունների վերլուծության և դրանց պատասխանների միջոցով։ Նման գրականության մեջ սովորաբար քննարկվում են Աստծո գոյության, աստվածային նախախնամության, կրոնի և բանականության հարաբերակցության, բարոյականության հիմքերի, ինչպես նաև քրիստոնեական վարդապետության հավաստիության վերաբերյալ հարցեր։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել կրոնական կրթության և աստվածաբանական բանավեճերի զարգացման գործում՝ ընթերցողին առաջարկելով հավատքի հիմնավորումները հասկանալու և կրոնական գաղափարները քննադատական հարցադրումների համատեքստում դիտարկելու հնարավորություն։ Երկրորդ հատորը շարունակում է թեմայի ուսումնասիրությունը՝ պահպանելով կրոնական առարկություններին պատասխանելու և քրիստոնեական ուսմունքը բացատրելու ընդհանուր նպատակը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն աստվածաբանական գրականության, կրոնական ջատագովության, հավատքի ու բանականության փոխհարաբերությունների և հայալեզու մտավոր կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է բարոյական դաստիարակությանը և մարդու առաքինությունների ձևավորմանը՝ բարությունը ներկայացնելով որպես անձնական ու հասարակական կյանքի կարևոր սկզբունք։ Վերնագիրը հուշում է, որ աշխատության հիմնական նպատակը բարոյական գիտելիքների փոխանցումն է և ընթերցողին ճիշտ վարքագծի, պատասխանատվության ու մարդկային արժանապատվության գաղափարներին ծանոթացնելը։ Քրիստոնեական բարոյախոսական գրականության ավանդույթում բարությունը դիտարկվում է սիրո, գթասրտության, խոնարհության, ներողամտության, ազնվության և ուրիշների հանդեպ հոգատարության հետ սերտ կապի մեջ։ Այսպիսի երկերը սովորաբար ձգտում են ոչ միայն ներկայացնել բարոյական սկզբունքները, այլև բացատրել դրանց կիրառությունը առօրյա հարաբերություններում, ընտանեկան կյանքում և հասարակական միջավայրում։ Դաստիարակչական գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ կրթական և հոգևոր մշակույթում՝ նպաստելով երեխաների ու մեծահասակների բարոյական պատկերացումների ձևավորմանը։ Վենետիկի Սուրբ Ղազարի տպարանի հետ կապված հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Մխիթարյան միաբանության տպագրական և կրթական գործունեության համատեքստում, քանի որ միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայերեն գրականության, լեզվամշակույթի և կրոնական-ուսումնական գրքերի տարածման գործում։ Աշխատությունը կարևոր է բարոյախոսական գրականության ժանրի, քրիստոնեական դաստիարակության գաղափարների և հայերեն տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցմանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգմանը նվիրված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նախատեսված է հայերենի կառուցվածքը, լեզվական կանոններն ու խոսքի կազմակերպման սկզբունքները ներկայացնելու համար՝ նպաստելով լեզվի գիտակցված և գրագետ գործածությանը։ Քերականական ձեռնարկների այս տեսակի հիմնական խնդիրներից են լեզվի բաղադրիչների բացատրությունը, բառերի ձևերի և գործառույթների տարբերակումը, նախադասությունների կազմության կանոնների ներկայացումը և գրավոր խոսքի հստակության զարգացումը։ Այդպիսի աշխատություններում սովորաբար տեղ են գտնում հնչյունների ու տառերի, բառերի կազմության, խոսքի մասերի, քերականական ձևերի, շարահյուսական կապերի և նախադասության կառուցվածքի վերաբերյալ բաժիններ։ Վերնագրում առկա «նոր քերականություն» ձևակերպումը մատնանշում է քերականական նյութը որոշակի համակարգով ներկայացնելու ձգտումը, սակայն միայն մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հաստատել, թե ինչ առանձնահատկություններով է այս հրատարակությունը տարբերվում նույնանուն մյուս հրատարակություններից։ Հայերեն քերականական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել կրթության կազմակերպման, գրագիտության տարածման և հայոց լեզվի ուսուցման մեթոդների զարգացման գործում։ Այս գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտական գրականության, հայերենի դասավանդման պատմության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ժամանակաշրջանի քերականական տերմինաբանության, լեզվական նորմերի ներկայացման և հայերեն ուսումնական գրքերի հրատարակման ավանդույթների հետազոտության համար։

Գիրքը հայերենի քերականության ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանն ուղղված աշխատություն է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել լեզվի կառուցվածքն ու գործածության կանոնները։ Այն պատկանում է հայերեն ուսումնական գրականության այն ավանդույթին, որի շրջանակում քերականական գիտելիքները ներկայացվում էին լեզվի ուսուցումը կազմակերպելու, գրագիտությունը զարգացնելու և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառությունը խթանելու նպատակով։ Նման աշխատություններում քերականական նյութը սովորաբար ընդգրկում է լեզվի հնչյունային և գրային համակարգը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխությունները, նախադասության կառուցվածքն ու շարահյուսական կապերը։ Այս գիտելիքները կարևոր են լեզվական երևույթները ճանաչելու, բառերի և նախադասությունների կառուցվածքը հասկանալու, ինչպես նաև գրավոր ու բանավոր խոսքը ճիշտ կազմելու համար։ Վերնագրում գործածված «նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է արտահայտել քերականական նյութը նոր եղանակով ներկայացնելու կամ այն ժամանակի կրթական պահանջներին համապատասխան համակարգելու ձգտումը։ Այդուհանդերձ, աշխատության կոնկրետ բովանդակության և մեթոդի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներքին կառուցվածքը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, հայագիտական գրականության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն քերականական տերմինաբանության ձևավորման, ուսումնական ձեռնարկների զարգացման և լեզվական գիտելիքների փոխանցման պատմական եղանակների հետազոտության տեսանկյունից։

Գիրքը հայերենի քերականությանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգված ուսուցմանն ուղղված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նպատակ ունի ներկայացնելու հայոց լեզվի կառուցվածքը, լեզվական միավորների գործածության կանոնները և գրավոր խոսքի ձևավորման սկզբունքները՝ ընթերցողին հաղորդելով լեզուն ճիշտ հասկանալու և կիրառելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ։ Քերականական ձեռնարկների ավանդական կառուցվածքի համաձայն՝ նման աշխատություններում սովորաբար ուսումնասիրվում են հնչյուններն ու տառերը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի փոփոխման ձևերը, նախադասության կառուցվածքը և շարահյուսական հարաբերությունները։ Քերականության ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն գրագետ գրելու և կարդալու, այլև լեզվական մտածողության զարգացման, գրավոր խոսքի հստակության և հայերենի կանոնավոր գործածության համար։ «Նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է մատնանշել ժամանակի ուսուցման պահանջներին համապատասխան ներկայացման կամ քերականական նյութի նորացված համակարգման ձգտում, սակայն աշխատության կոնկրետ մեթոդաբանական առանձնահատկությունները վերնագրից միայն որոշել հնարավոր չէ։ Գիրքը կարևոր նյութ է հայերենի քերականական գիտելիքների դասավանդման պատմության, հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման և 19-րդ դարի հայալեզու կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին տվյալ ժամանակաշրջանում համակարգվում և փոխանցվում հայոց լեզվի վերաբերյալ գիտելիքները՝ կրթության ու գրագիտության տարածման նպատակով։

Գիրքը կապված է իսպանացի գրող Միգել դե Սերվանտեսի հանրահայտ ստեղծագործության հետ, որի գլխավոր հերոսը Լա Մանչայից Դոն Կիխոտն է։ Վեպը համաշխարհային գրականության նշանավոր երկերից է և միավորում է արկածային պատմությունը, երգիծանքը, հումորը և մարդկային բնավորության խորքային դիտարկումները։ Գլխավոր հերոսը, տարված ասպետական վեպերի ընթերցանությամբ, որոշում է դառնալ թափառական ասպետ և աշխարհում վերականգնել արդարությունը՝ պայքարելով չարիքի ու անարդարության դեմ։ Իր ուղեկից Սանչո Պանսայի հետ նա հայտնվում է տարբեր իրավիճակներում, որոնց միջոցով բացահայտվում են երևակայության և իրականության, իդեալների ու առօրյա կյանքի հակասությունները։ Հերոսի գործողությունները միաժամանակ ծիծաղելի են և մարդկայնորեն հուզիչ․ նրա ազնիվ մտադրությունները հաճախ բախվում են շրջապատող աշխարհի գործնական ու նյութական պատկերացումներին։ Ստեղծագործությունը ծաղրում է ասպետական գրականության պայմանականությունները, սակայն նաև անդրադառնում է երազանքի, ազատության, արժանապատվության և իդեալներին հավատարիմ մնալու հարցերին։ Վերնագիրը վկայում է Դոն Կիխոտի պատմության հայերեն ներկայացման մասին, սակայն միայն այս մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հստակեցնել՝ հրատարակությունն ամբողջական թարգմանությո՞ւն է, թե՞ ստեղծագործության համառոտ կամ հարմարեցված տարբերակ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային դասական գրականության հայերեն թարգմանությունների և 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը քրիստոնեական Սուրբ Գրքի Նոր Կտակարանի հայերեն հրատարակություն է, որն ընդգրկում է քրիստոնեական հավատքի հիմքում ընկած սրբազան տեքստերը։ Նոր Կտակարանը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի, մահվան և հարության մասին ավետարանական վկայությունները, ինչպես նաև վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման և առաքելական գործունեության մասին պատմություններն ու ուսուցումները։ Դրա կազմում ավանդաբար ներառվում են չորս Ավետարանները, Գործք առաքելոցը, առաքելական թղթերը և Հայտնության գիրքը։ Այս գրքերը կարևոր նշանակություն ունեն քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական կյանքի, բարոյական ուսմունքի և հոգևոր դաստիարակության համար։ Դրանցում քննարկվում են հավատքի, սիրո, ներման, ապաշխարության, արդարության, ծառայության և մարդու հոգևոր վերափոխման գաղափարները։ Նոր Կտակարանի տեքստերը դարեր շարունակ օգտագործվել են եկեղեցական արարողությունների, քարոզների, անհատական ընթերցանության և կրոնական կրթության ընթացքում։ Հայերեն հրատարակությունների պատմության տեսանկյունից նման գրքերը կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական ուսմունքի տարածման, սուրբգրային լեզվի պահպանման և հայալեզու հավատացյալների հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն աստվածաշնչյան թարգմանությունների, կրոնական տպագրության և հայ համայնքների հոգևոր-մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը Ժենովևայի կերպարի շուրջ կառուցված բարոյախոսական պատմություն է, որը ներկայացնում է առաքինի կնոջ կերպարը և նրա բարոյական հատկանիշները։ Վերնագրում առանձնացվում է հերոսուհու ազնիվ ու օրինակելի նկարագիրը՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ստեղծագործության դաստիարակչական նպատակը։ Նման պատմությունները 19-րդ դարի գրականության մեջ ծառայում էին բարոյական արժեքների տարածմանը և ընթերցողների վարքագծի ձևավորմանը։ Դրանցում կարևոր տեղ էին զբաղեցնում հավատարմությունը, համեստությունը, համբերությունը, բարությունը, պարտքի գիտակցումը և դժվարությունների պայմաններում բարոյական սկզբունքներին հավատարիմ մնալը։ Հերոսուհու կերպարը կարող էր ներկայացվել որպես օրինակ, որի միջոցով ընդգծվում էին անձնական առաքինության և հասարակության կողմից ընդունված բարոյական չափանիշների կապը։ Ստեղծագործության կանանց դաստիարակությանն ուղղված բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու ընտանեկան հարաբերությունների, կնոջ հասարակական դերի և բարոյական կրթության մասին պատմական պատկերացումների համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բարոյախոսական գրականության ժանրի, 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրքերի և թարգմանական գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև նյութ է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակի ընթերցողական միջավայրում ներկայացվում կանացի առաքինության և օրինակելի վարքագծի գաղափարները։

Գիրքը ներկայացնում է Ժենովևայի կերպարի շուրջ կառուցված բարոյախոսական պատմություն, որի նպատակն է կանանց համար օրինակ ծառայող վարքագծի և բարոյական սկզբունքների ներկայացումը։ Վերնագրում շեշտվում է հերոսուհու բարոյական նկարագիրը և այն հանգամանքը, որ պատմությունը նախատեսված է իբրև խրատական ընթերցանություն կանանց համար։ Նման ստեղծագործությունները տարածված էին 19-րդ դարի դաստիարակչական գրականության մեջ․ դրանց միջոցով ընթերցողին ներկայացվում էին առաքինության, համեստության, հավատարմության, համբերության և բարոյական հաստատակամության գաղափարները։ Հերոսուհու կերպարը ծառայում է որպես վարքագծային օրինակ, իսկ պատմության իրադարձությունները կոչված են ընթերցողին մղելու ինքնաքննության և բարոյական եզրակացությունների։ Ստեղծագործության դաստիարակչական ուղղվածությունը հատկապես կարևոր է կանանց կրթության և ընտանեկան ու հասարակական կյանքում ընդունված բարոյական չափանիշների պատմական ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին ժամանակի գրական տեքստերում ներկայացվում կնոջ առաքինությունը, պարտականությունները և հասարակության մեջ նրա դերը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության, բարոյախոսական պատմությունների տարածման և կանանց ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Գիրքը Ժյուլ Վեռնի արկածային և գիտաֆանտաստիկ գրականության հայտնի ստեղծագործության երկրորդ հատորն է, որը ընթերցողին տեղափոխում է ստորջրյա աշխարհ՝ ծովերի խորքերում կատարվող արտասովոր ճանապարհորդության միջավայր։ Ստեղծագործության կենտրոնում ծովային հետազոտություններն են, անհայտ տարածքների բացահայտումը և մարդու՝ բնության գաղտնիքները ճանաչելու ձգտումը։ Ստորջրյա ճանապարհորդության ընթացքում ներկայացվում են օվկիանոսի բազմազանությունը, ծովային կենդանական աշխարհը, ջրային միջավայրի առանձնահատկությունները և այն հնարավորությունները, որոնք կարող են ընձեռել գիտական հայտնագործություններն ու տեխնիկական նորարարությունները։ Արկածային իրադարձությունները զուգակցվում են գիտական պատկերացումներով՝ ընթերցողին խրախուսելով հետաքրքրվել ծովագիտությամբ, աշխարհագրությամբ, բնական գիտություններով և տեխնիկայի զարգացմամբ։ Ստեղծագործության կարևոր թեմաներից են ազատության ձգտումը, մարդկային բնավորության բարդությունը, անհայտի նկատմամբ հետաքրքրությունը և գիտելիքի ուժը։ Երկրորդ հատորը շարունակում է ճանապարհորդության պատմությունը՝ զարգացնելով հերոսների փորձառությունները և խորացնելով ստորջրյա աշխարհի գրական պատկերը։ Աշխատությունը նշանակալի տեղ ունի արկածային ու գիտաֆանտաստիկ գրականության մեջ՝ գիտական երևակայությունը համադրելով լարված սյուժեի և հետազոտական ոգու հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն թարգմանական գրականության և համաշխարհային գրականության հայ ընթերցողին փոխանցման պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է էլեկտրաբանության՝ որպես ֆիզիկայի կարևոր ճյուղի, համառոտ ներկայացմանը։ Այն վերաբերում է էլեկտրական երևույթների ուսումնասիրությանը և դրանց հիմքում ընկած բնական օրինաչափություններին՝ ընթերցողին ծանոթացնելով էլեկտրականության մասին հիմնական գիտելիքներին։ Վերնագրից կարելի է ենթադրել, որ աշխատությունը նախատեսված է թեմայի համակարգված և համառոտ ուսումնասիրության համար՝ առանց չափազանց ծավալուն տեսական շարադրանքի։ Էլեկտրաբանության ուսումնասիրությունը ներառում է էլեկտրական լիցքերի, դրանց փոխազդեցության, էլեկտրական և մագնիսական երևույթների, ինչպես նաև էլեկտրական հոսանքի ու դրա հատկությունների վերաբերյալ պատկերացումներ։ Այս բնագավառի գիտելիքները կարևոր նշանակություն ունեն բնության երևույթների բացատրության և տեխնիկական առաջընթացի ըմբռնման համար։ Նման ուսումնական բնույթի աշխատությունները նպաստել են գիտական հասկացությունների տարածմանը և ֆիզիկայի վերաբերյալ գիտելիքների հասանելիությանը հայերենով։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում գիտության պատմության, հայերեն գիտատեխնիկական գրականության զարգացման և ֆիզիկական գիտելիքների տարածման ուղիներն ուսումնասիրողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայերեն գիտական տերմինաբանության պատմական ձևավորման և բնական գիտությունների ուսուցման ավանդույթների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Հրատարակությունը բազմահատոր գրական երկի չորրորդ մասն է և պատկանում է 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության այն նմուշներին, որոնք շրջանառվել են Կոստանդնուպոլսի հայալեզու ընթերցողական միջավայրում։ Վերնագրի տառադարձված ձևը, հավանաբար, արտացոլում է օտարալեզու անվանում, սակայն առանց բնագրի կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել դրա ճշգրիտ իմաստը, սկզբնաղբյուրը կամ հեղինակը։ Հատորի՝ բազմամաս հրատարակության մաս լինելը վկայում է ավելի ընդարձակ պատմողական երկի գոյության մասին, որի տարբեր հատվածները կարող են փոխկապակցված լինել կերպարներով, իրադարձություններով և թեմատիկ զարգացումներով։ 19-րդ դարում հայերեն թարգմանական ու հարմարեցված գրականությունը նպաստել է տարբեր ժողովուրդների գրական ավանդույթների տարածմանը և հայ ընթերցողների հետաքրքրությունների ընդլայնմանը։ Բազմահատոր պատմությունների հրատարակումը հնարավորություն է տվել ընթերցողներին հետևելու երկարատև պատումներին և շարունակաբար ծանոթանալու դրանց զարգացումներին։ Նման գրքերը կարևոր են նաև արևմտահայ տպագրական գործունեության, ընթերցանության մշակույթի և գրական ճաշակի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այս հատորը կարող է դիտարկվել որպես իր ժամանակի գրահրատարակչական միջավայրի և բազմամաս գեղարվեստական հրատարակությունների տարածման վկայություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, թարգմանական գրականության շրջանառությամբ, հին տպագիր գրքերի մատենագիտությամբ և 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթով զբաղվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը բազմահատոր գրական երկի հինգերորդ մասն է։ Վերնագրի տառադարձված ձևը, հավանաբար, փոխանցում է օտարալեզու անվանում, սակայն միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա դրա ճշգրիտ իմաստը, սկզբնաղբյուրը և հեղինակը հաստատել հնարավոր չէ։ Հատորի պատկանելությունը բազմամաս հրատարակությանն այն կապում է ավելի ընդարձակ պատմողական շարքի հետ, որի առանձին մասերը կարող են շարունակել նախորդ հատվածներում ներկայացված իրադարձությունները, կերպարների պատմությունները և թեմատիկ զարգացումները։ 19-րդ դարի հայերեն տպագիր միջավայրում օտար գրականության թարգմանություններն ու հարմարեցումները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնման և գեղարվեստական արձակի տարածման գործում։ Նման գրքերը հայալեզու ընթերցողներին հնարավորություն էին տալիս ծանոթանալու տարբեր գրական ավանդույթների, պատմողական ձևերի և հասարակական թեմաների։ Բազմահատոր հրատարակությունների տարածումը նաև վկայում է երկարաշունչ պատմությունների նկատմամբ հետաքրքրության և ընթերցանության շարունակական մշակույթի ձևավորման մասին։ Այս հատորը կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի հայերեն գրահրատարակչական գործունեության և թարգմանական գրականության շրջանառության նյութ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ տպագրության, 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթի, ինչպես նաև բազմահատոր գեղարվեստական հրատարակությունների մատենագիտական ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայերեն հին տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժամագիրքը Հայ առաքելական եկեղեցու պաշտոնական ծիսական գրքերից է, որն ընդգրկում է եկեղեցական օրվա տարբեր ժամերին կատարվող աղոթքների, սաղմոսների, օրհնությունների և հոգևոր երգերի կարգավորված շարքը։ Այն նախատեսված է ժամերգությունների իրականացման համար և կարևոր տեղ ունի եկեղեցու ամենօրյա պաշտամունքային կյանքում։ Գրքի բովանդակությունն առնչվում է ժամերի աղոթական կարգին, եկեղեցական օրացույցին և տարվա տարբեր շրջանների հոգևոր առանձնահատկություններին՝ ապահովելով ծիսական արարողությունների հաջորդականությունն ու ավանդական ձևերի պահպանումը։ Ժամերգությունները հայ քրիստոնեական կյանքում ծառայում են հավատացյալների աղոթական մասնակցությանը, աստվածաշնչյան խոսքի ընթերցմանը և հոգևոր խորհրդածությանը։ Դրանցում օգտագործվող սաղմոսներն ու աղոթքները արտահայտում են փառաբանություն, գոհաբանություն, ապաշխարություն և Աստծուն ուղղված խնդրանքներ՝ միաժամանակ պահպանելով հայ եկեղեցական գրականության լեզվական ու գրական ավանդույթները։ Ժամագրքի ծիսական կառուցվածքը ձևավորվել է երկարատև պատմական զարգացման ընթացքում և արտացոլում է Հայ առաքելական եկեղեցու պաշտամունքային ժառանգությունը։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են ոչ միայն եկեղեցական ծառայության, այլև հայերեն հոգևոր գրականության, ծիսագիտության, շարականագիտության և եկեղեցական երաժշտության ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հետազոտելու աղոթքների ու հոգևոր երգերի կիրառությունը, ծիսական բնագրերի փոխանցումը և եկեղեցական ավանդույթների շարունակականությունը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, հայագետների, հոգևորականների և հայ քրիստոնեական ծիսական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։