Готовые материалы

Ստեղծագործության վերնագիրն ընդգծում է Կիլիկիայի հետ կապված պատմական ցավի, կորստի և հիշողության թեմաները։ Կիլիկիան հայ ժողովրդի պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի՝ որպես միջնադարյան հայկական պետականության, մշակութային կյանքի և ազգային ինքնության կարևոր կենտրոն։ Այդ պատմական ժառանգության հետ կապված կսկիծը գրականության մեջ հաճախ արտահայտվում է հայրենի բնաշխարհի կորստի, պատմական անցքերի հետևանքների, գաղթի, տեղահանության և հայրենիքի հետ հոգևոր կապի պահպանման մոտիվներով։ Նման թեմատիկ ուղղվածությամբ ստեղծագործությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես գեղարվեստական խոսք, այլև որպես ազգային հիշողության արտահայտություն, որտեղ անձնական ապրումները միահյուսվում են հավաքական պատմական փորձին։ Կիլիկիայի հիշատակումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայկական անցյալի նշանակությանը, պատմական հայրենիքի ընկալմանը և սերունդների միջև փոխանցվող մշակութային հիշողությանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմության, Կիլիկիայի պատմական ժառանգության, սփյուռքահայ գրականության և ազգային ինքնության թեմաներով զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև արժեքավոր է որպես հայկական գրական մշակույթում պատմական ցավի և հայրենիքի հիշողության գեղարվեստական արտահայտությունների ուսումնասիրության նյութ։

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է սուլթանական միջավայրի և արևելյան հասարակական կյանքի հետ առնչվող գրական պատումի մասին։ Սուլթանի կերպարը արևելյան գրական ավանդույթում հաճախ հանդես է գալիս որպես իշխանության, հասարակական կարգերի, պալատական հարաբերությունների և մարդկային ճակատագրերի հետ կապված խորհրդանշական կերպար։ Նման թեմատիկ միջավայրում կարող են բացահայտվել իշխանության և անհատի փոխհարաբերությունները, հասարակական անհավասարությունը, մարդկային ձգտումները, պատիվը, հավատարմությունը և անձնական ընտրության հետևանքները։ Ստեղծագործության վերնագրում պահպանված անձնանունը կամ դիմելաձևը կարևոր դեր ունի պատումի ինքնատիպության և մշակութային միջավայրի ընկալման համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև արևմտահայ գրական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայերեն գրավոր մշակույթի և ընթերցանության պատմական միջավայրի մաս։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրականությամբ, արևելյան թեմատիկայով և հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության հարուստ ավանդույթը՝ պահպանելով սերունդների ընթացքում ձևավորված պատումներն ու դրանցում արտահայտված ազգային մտածողությունը։ Հեքիաթները ժողովրդական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ են, քանի որ դրանց միջոցով փոխանցվել են կյանքի փորձը, բարոյական սկզբունքները, կենցաղային պատկերացումները, հավատալիքներն ու հասարակական հարաբերությունների մասին պատկերացումները։ Դրանց գեղարվեստական աշխարհում իրականությունն ու երևակայությունը հաճախ միահյուսվում են․ սովորական կյանքի իրավիճակները կարող են վերածվել փորձությունների, իսկ հերոսները՝ իրենց խելքի, համարձակության, համբերության կամ հնարամտության շնորհիվ հաղթահարել դժվարությունները։ Պատումներում արտացոլվում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության ու խաբեության հակադրությունները, ինչպես նաև մարդկային բնավորության տարբեր գծեր։ Հեքիաթներին բնորոշ պատկերավոր լեզուն, կենդանի խոսքը, կրկնությունները, չափազանցությունները և ավանդական սյուժետային կառուցվածքները ձևավորում են դրանց յուրահատուկ գեղարվեստական ոճը։ Դրանք նաև արժեքավոր աղբյուր են ժողովրդական կենցաղի, սովորույթների, աշխարհայացքի և մշակութային հիշողության ուսումնասիրության համար։ Ժողովածուն նպաստում է հայկական բանահյուսության պահպանմանն ու գիտական ուսումնասիրմանը՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, ուսանողների և ժողովրդական հեքիաթների ընթերցողների համար։

Ժողովածուն հայ ժողովրդական բանահյուսության բազմաշերտ ժառանգության հերթական հատորն է, որն արտացոլում է ժողովրդի ստեղծագործական երևակայությունը, կենսափորձը, բարոյական պատկերացումներն ու աշխարհընկալումը։ Հեքիաթները բանավոր ավանդույթի միջոցով պահպանված պատմություններ են, որոնցում միահյուսվում են իրական կյանքի դրվագները, ժողովրդական իմաստությունը, երևակայական իրադարձություններն ու խորհրդանշական կերպարները։ Դրանց սյուժեներում հաճախ հանդիպում են բարու և չարի պայքարը, արդարության վերականգնումը, դժվարությունների հաղթահարումը, խելքի ու հնարամտության դերը, մարդկային հարաբերությունների բարդությունները և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Հեքիաթային պատումները առանձնանում են պատկերավոր լեզվով, կենդանի երկխոսություններով, կրկնվող արտահայտություններով, ավանդական սյուժետային կառուցվածքներով և կերպարների բնորոշ համակարգով։ Դրանք կարևոր տեղեկություններ են պարունակում ժողովրդի կենցաղի, սովորույթների, արժեքների, հավատալիքների ու մշակութային հիշողության մասին։ Հեքիաթների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև բանավոր ստեղծագործության փոխանցման, փոփոխության և պահպանման առանձնահատկությունները։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ բանահյուսության հետազոտման, ժողովրդական գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտման և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել բանագետներին, ազգագրագետներին, գրականագետներին, ուսանողներին և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործական ժառանգության հերթական հատորն է, որն ընթերցողին ներկայացնում է ժողովրդական հեքիաթների գեղարվեստական և գաղափարական բազմազանությունը։ Հեքիաթները դարերի ընթացքում ձևավորված բանավոր ավանդույթի կարևոր մասն են․ դրանց միջոցով պահպանվել ու փոխանցվել են ժողովրդի կենսափորձը, աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կենցաղային սովորույթներն ու մշակութային հիշողությունը։ Հեքիաթային պատումներում հաճախ արտացոլվում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության ու խաբեության, խելքի և ուժի հակադրությունները, ինչպես նաև մարդու՝ դժվարությունները հաղթահարելու և իր նպատակին հասնելու ձգտումը։ Ժողովրդական հեքիաթներին բնորոշ են երևակայական կերպարները, հրաշապատում իրադարձությունները, խորհրդանշական պատկերները, սյուժետային կրկնությունները և կենդանի, պատկերավոր խոսքը։ Դրանք միաժամանակ արտահայտում են ժողովրդի գեղարվեստական մտածողությունը և հասարակական կյանքի մասին պատկերացումները՝ պահպանելով տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Հեքիաթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանավոր խոսքի առանձնահատկությունները, ավանդական սյուժեների տարածումն ու փոփոխությունը, ինչպես նաև հայկական բանահյուսության կապերը համամարդկային հեքիաթային ավանդույթի հետ։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի ազգային բանահյուսական ժառանգության պահպանման, հետազոտման և սերունդներին փոխանցման համար։

Ժողովածուն անդրադառնում է Հայաստանում ընթացող էթնոմշակութային գործընթացներին՝ դիտարկելով հասարակության, մշակութային միջավայրի և ազգային ինքնության փոխազդեցության տարբեր դրսևորումները։ Ներկայացված գիտական զեկուցումների հիմնադրույթները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու այն հարցադրումներին ու հետազոտական մոտեցումներին, որոնց միջոցով ուսումնասիրվում են մշակութային փոփոխությունները, ավանդույթների շարունակականությունը, նոր կենսակերպերի ձևավորումը և հասարակական կյանքի վերափոխումները։ Էթնոմշակութային գործընթացները ներառում են լեզվի, սովորույթների, ծեսերի, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունների, ազգային ինքնագիտակցության և մշակութային արժեքների պահպանման ու փոփոխման խնդիրները։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, սոցիալական պայմանները և ժամանակակից ազդեցությունները ներգործում հասարակության մշակութային ինքնության վրա։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը ներկայացնում են թեմայի տարբեր կողմերը՝ ստեղծելով միջգիտակարգային քննարկման հնարավորություն ազգագրության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի և պատմության ոլորտների համար։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև որպես իր ժամանակաշրջանի գիտական հետաքրքրությունների և Հայաստանի հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել հետազոտողներին, ուսանողներին և ազգային մշակույթի զարգացման ու արդի փոփոխությունների հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է Հայաստանի հնագույն մշակույթի ուսումնասիրությանը և հնագետ, գիտնական Էմմա Խանզադյանի գիտական վաստակի արժևորմանը։ Այն միավորում է գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված հետազոտական նյութեր, որոնք առնչվում են Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության կյանքին, նյութական մշակույթին, պատմական զարգացմանը և հնագիտական ժառանգությանը։ Հնագույն մշակույթի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի վաղ շրջանի պատմության վերակազմության համար, քանի որ հնագիտական գտածոները, բնակավայրերի հետքերը, թաղման կառույցները, կենցաղային առարկաներն ու արվեստի նմուշները տեղեկություններ են հաղորդում անցյալի հասարակությունների տնտեսական գործունեության, սոցիալական հարաբերությունների, հավատալիքների և գեղարվեստական պատկերացումների մասին։ Ժողովածուի գիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու հնագիտական հետազոտությունների տարբեր ուղղություններ և դրանց նշանակությունը հայկական մշակույթի պատմության բացահայտման գործում։ Էմմա Խանզադյանի հոբելյանին նվիրված լինելը ժողովածուին հաղորդում է նաև գիտապատմական արժեք՝ ընդգծելով հնագիտության զարգացման, գիտական ավանդույթների շարունակականության և հետազոտողների ներդրման կարևորությունը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ուսանողներին և Հայաստանի հնագույն անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց հին դիցարանի կարևորագույն աստվածություններից մեկի՝ Արամազդի կերպարի, պաշտամունքի և հնարավոր նախատիպերի ուսումնասիրությանը։ Արամազդը հին հայկական կրոնական պատկերացումներում զբաղեցրել է բարձր դիրք և կապվել է աստվածային իշխանության, արարչագործության, պտղաբերության ու աշխարհի կարգավորման գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայոց նախաքրիստոնեական հավատալիքների համակարգին, աստվածությունների փոխհարաբերություններին և կրոնական պատկերացումների ձևավորման պատմական ընթացքին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է աստվածության անվան, բնութագրերի, պաշտամունքային նշանակության և այլ հին կրոնական ավանդույթների հետ հնարավոր առնչությունների հարցերը։ Նախատիպերի ուսումնասիրությունը կարևոր է Արամազդի կերպարի ձևավորման վրա ազդած մշակութային և դիցաբանական ընդհանրությունները բացահայտելու տեսանկյունից։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հայկական դիցաբանությունը տարածաշրջանային և համեմատական կրոնագիտական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով տեղական ավանդույթների ինքնատիպությանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, կրոնների պատմությամբ, մշակութաբանությամբ և նախաքրիստոնեական հոգևոր ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին ու ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հին հայկական աշխարհայացքի և կրոնական մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Ժողովածուն ներկայացնում է Սյունիքի տարածաշրջանի մշակութային և բնական առանձնահատկություններին նվիրված գիտական քննարկումների ամփոփագրերը։ Այն ընդգրկում է երկու փոխկապակցված ուղղություն՝ մարդու և հասարակության ստեղծած մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը և տարածաշրջանի բնական միջավայրի ճանաչումը։ Սյունիքը Հայաստանի պատմամշակութային կարևոր շրջաններից է, որի ինքնատիպությունը ձևավորվել է պատմական իրադարձությունների, բնակչության կենսակերպի, ավանդույթների, հոգևոր ու նյութական մշակույթի և բնաշխարհի փոխազդեցությամբ։ Ժողովածուի թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու տարածաշրջանը տարբեր գիտակարգերի տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով պատմական հիշողությանը, տեղական սովորույթներին, մշակութային արժեքներին, բնակավայրերին, բնական պայմաններին և բնության պահպանության խնդիրներին։ Գիտաժողովի ամփոփագրերը ներկայացնում են մասնագիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղություններն ու արդյունքները՝ միաժամանակ ցույց տալով Սյունիքի ուսումնասիրության բազմակողմանի բնույթը։ Նյութերը կարող են օգտակար լինել պատմաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, բնագետների, բնապահպանության ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև տարածաշրջանի պատմությամբ, մշակույթով և բնությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ժողովածուն կարևոր է նաև միջգիտակարգային մոտեցման տեսանկյունից, քանի որ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը կապում է բնական միջավայրի և մարդկային գործունեության փոխհարաբերությունների հետ։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության հարուստ ավանդույթը՝ ընթերցողին հաղորդակից դարձնելով ժողովրդի պատկերացումներին, կենսափորձին, բարոյական արժեքներին և աշխարհընկալմանը։ Հեքիաթները բանահյուսական ժառանգության կարևոր տեսակներից են, որոնց միջոցով սերնդեսերունդ փոխանցվել են կյանքի մասին պատկերացումները, մարդկային հարաբերությունների ընկալումները, արդարության ու անարդարության, բարու և չարի, խելքի ու խորամանկության, աշխատասիրության և ազնվության գաղափարները։ Դրանցում իրական կյանքի դրվագները հաճախ միահյուսվում են հրաշապատում, երևակայական և խորհրդանշական տարրերին՝ ստեղծելով գեղարվեստական ինքնատիպ աշխարհ։ Ժողովրդական հեքիաթներին բնորոշ են կենդանի խոսքը, պատկերավոր արտահայտությունները, կրկնությունները, ավանդական սյուժետային կառուցվածքները և կերպարների հստակ հակադրությունները։ Դրանք ոչ միայն զվարճանքի ու գեղարվեստական հաճույքի աղբյուր են, այլև կարևոր նյութ՝ հայկական հասարակության հոգևոր մշակույթը, կենցաղը, սովորույթները, արժեքային համակարգը և բանավոր խոսքի առանձնահատկությունները ճանաչելու համար։ Ժողովածուն նպաստում է ժողովրդական ստեղծագործության պահպանմանը, ուսումնասիրությանն ու հետագա սերունդներին փոխանցմանը՝ միաժամանակ արժեքավոր լինելով բանահյուսությամբ, գրականությամբ, ազգագրությամբ և ազգային մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ալվարդ Սարուխանի Ղազիյանի կենսագրական և մատենագիտական տվյալները՝ նպատակ ունենալով ամփոփել նրա մասնագիտական գործունեությունն ու գիտական ժառանգությունը։ Կենսամատենագիտությունը գիտական և մշակութային գործչի կյանքի ու աշխատանքի մասին տեղեկությունները համակարգված ներկայացնելու կարևոր ձև է։ Այն միավորում է կենսագրական տեղեկությունները, մասնագիտական գործունեության հիմնական դրվագները և հեղինակին վերաբերող մատենագիտական նյութերը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու նրա աշխատանքի բնույթի, գիտական հետաքրքրությունների և մասնագիտական ներդրման մասին։ Հատուկ նշանակություն ունի հրատարակված աշխատությունների, հոդվածների և այլ մատենագիտական գրառումների ամբողջացումը, քանի որ դրանք հետազոտողներին հնարավորություն են տալիս հետևելու գիտական գործունեության ընթացքին, ուսումնասիրելու թեմատիկ ուղղությունները և օգտվելու համապատասխան աղբյուրներից։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են կատարում գիտական հիշողության պահպանման, մասնագիտական ժառանգության համակարգման և հետագա ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ տեղեկատու հիմքի ստեղծման գործում։ Այն օգտակար է նաև գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքների, գիտական կենսագրությունների կազմման ու հայագիտական ուսումնասիրությունների իրականացման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հետազոտողներին, մատենագետներին, գրադարանավարներին, ուսանողներին և Ալվարդ Ղազիյանի գործունեությամբ ու գիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է Ախթալային՝ Հայաստանի պատմական և մշակութային կարևոր վայրերից մեկին, որի անցյալը սերտորեն կապված է միջնադարյան Հայաստանի հոգևոր, ճարտարապետական և հասարակական կյանքի հետ։ Ախթալայի պատմական միջավայրի առանցքային հուշարձաններից է Պղնձահանքի վանական համալիրը, որը հայտնի է իր եկեղեցական ճարտարապետությամբ, որմնանկարներով և միջնադարյան հայկական մշակույթի արժեքավոր վկայություններով։ Տարածաշրջանի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նրա բնակավայրերի ձևավորմանը, հոգևոր կենտրոնների գործունեությանը, տնտեսական կյանքին և մշակութային կապերին։ Հատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում վանական համալիրի կառուցվածքը, ճարտարապետական լուծումները, որմնանկարչական հարդարանքը և պատմական միջավայրի հետ ունեցած կապը։ Ախթալայի հուշարձանները կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում միջնադարյան շինարարական արվեստի, կրոնական պատկերացումների, գեղարվեստական ավանդույթների և տարածաշրջանի բազմաշերտ պատմության մասին։ Հրատարակությունը նպաստում է Ախթալայի պատմական ու մշակութային արժեքների ճանաչմանը և ուշադրություն հրավիրում դրանց պահպանության ու ուսումնասիրության անհրաժեշտության վրա։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայաստանի պատմությամբ, միջնադարյան ճարտարապետությամբ, եկեղեցական արվեստով և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների ու մասնագետների համար։

Բազմահատոր հրատարակության այս հատորը ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության կարևորագույն տեսակներից մեկի՝ ժողովրդական հեքիաթների հարուստ ժառանգությունը։ Հեքիաթները սերունդների ընթացքում փոխանցված պատմություններ են, որոնցում արտացոլվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կենսափորձը, հասարակական հարաբերություններն ու գեղարվեստական մտածողությունը։ Դրանց միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է ավանդական կենցաղին, ընտանեկան և համայնքային հարաբերություններին, աշխատանքի ու բարության արժեքներին, մարդկային բնավորության տարբեր դրսևորումներին և կյանքի դժվարությունները հաղթահարելու ժողովրդական պատկերացումներին։ Հայկական հեքիաթային ավանդույթում միահյուսվում են հրաշապատում, իրապատում, կենդանական և կենցաղային պատմությունների տարրեր, ինչպես նաև սրամտության, հնարամտության, արդարության և բարու հաղթանակի գաղափարներ։ Հեքիաթների կերպարները, սյուժեները, կրկնվող մոտիվներն ու խորհրդանշական պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայկական բանահյուսության գեղարվեստական առանձնահատկությունները և դրա կապերը ժողովրդի պատմական հիշողության ու մշակութային միջավայրի հետ։ Այսպիսի ժողովածուները կարևոր դեր ունեն բանավոր ավանդույթի պահպանման, գրառված պատումների գիտական շրջանառության և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում։ Հատորը արժեքավոր է բանագետների, գրականագետների, մանկավարժների, ուսանողների և հայկական ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Աշտարակի ուռուցին և դրա հետ կապված հնագույն հավատալիքների ու պաշտամունքային պատկերացումների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը դիտարկում է սրբազան ծառերի պաշտամունքի հետքերը՝ փորձելով բացահայտել դրանց տեղը հայկական ավանդական աշխարհընկալման և ժողովրդական կրոնական պատկերացումների համակարգում։ Ծառերի պաշտամունքը հնագույն հասարակություններում կապված է եղել բնության ուժերի հանդեպ ակնածանքի, կյանքի շարունակականության, պտղաբերության, պաշտպանության և համայնքի բարօրության գաղափարների հետ։ Նման հավատալիքները կարող էին պահպանվել տարբեր ծեսերի, ավանդույթների, ուխտագնացությունների, տեղական պատմությունների և սրբավայրերի հետ կապված սովորույթների միջոցով՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դրանց սկզբնական իմաստը փոխվել կամ վերաիմաստավորվել էր։ Աշտարակի տեղական ավանդույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու բնության և սրբազան տարածքի փոխհարաբերությանը, ժողովրդական հիշողության պահպանման ձևերին և նախաքրիստոնեական պատկերացումների հնարավոր հետքերին հետագա մշակութային միջավայրում։ Աշխատության թեման կարևոր է նաև այն առումով, որ տեղական պաշտամունքային ավանդույթների ուսումնասիրությունը նպաստում է հայկական ժողովրդական մշակույթի պատմական շերտերի ճանաչմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ազգագրագետների, բանագետների, մշակութաբանների և հայկական հնագույն հավատալիքներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։