Готовые материалы

Աշխատանքը նվիրված է հայ ժողովրդական զրույցներում չար ոգիների կերպարների ուսումնասիրությանը և դրանց դասակարգմանը՝ ըստ կատարած գործառույթների։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ժողովրդական պատկերացումների, հավատալիքների և բանավոր ավանդության մեջ արտացոլված գերբնական էակների համակարգային ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար, թե ինչպես են տարբեր չար ոգիներ ներկայացվում, ինչ դեր են կատարում պատմությունների կառուցվածքում և ինչ հասարակական, բարոյական, հոգեբանական կամ բնապաշտական գաղափարներ են արտահայտում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չար ոգիների բազմազանության բացահայտումն ու դրանց գործառութային դասակարգումը։ Ժողովրդական զրույցներում գերբնական բացասական կերպարները կարող են հանդես գալ տարբեր իրավիճակներում՝ մարդկանց վախեցնելու, մոլորեցնելու, պատժելու, հիվանդություն կամ դժբախտություն պատճառելու, ճանապարհորդներին խանգարելու, սահմանված վարքականոնների խախտման հետևանքները ցուցադրելու կամ վտանգավոր վայրերի նկատմամբ զգուշություն ձևավորելու նպատակով։ Նման կերպարների միջոցով ժողովրդական բանահյուսությունը հաճախ բացատրում է այն երևույթները, որոնց համար ավանդական հասարակությունը չուներ ռացիոնալ կամ գիտական մեկնաբանություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել չար ոգիների արտաքին նկարագրությունները, բնակության վայրերը, վարքագիծը, մարդու հետ փոխհարաբերությունները և նրանց վերագրվող գերբնական հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարածական միջավայրերին, որոնց հետ կապված են նման կերպարները։ Անտառները, քարանձավները, ջրային տարածքները, լքված վայրերը, ճանապարհները, գիշերային տարածությունը և բնակավայրերից հեռու վայրերը ժողովրդական պատկերացումներում հաճախ հանդես են գալիս որպես վտանգի և անորոշության միջավայր, որտեղ կարող են հայտնվել գերբնական էակներ։ Գործառութային դասակարգումը հնարավորություն է տալիս չար ոգիների մասին պատկերացումները դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին կերպարների նկարագրությունների ամբողջություն, այլև որպես որոշակի կառուցվածք ունեցող համակարգ։ Կարելի է առանձնացնել, օրինակ, վախեցնող և հետապնդող, վնաս պատճառող, հիվանդություններ առաջացնող, մոլորեցնող կամ ճանապարհը շեղող, մարդկանց պատժող և արգելքներ սահմանող կերպարների խմբեր։ Միևնույն կերպարը կարող է միաժամանակ ունենալ մի քանի գործառույթ, ինչը ցույց է տալիս ժողովրդական հավատալիքների բազմաշերտ բնույթը։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր է նաև չար և բարեգործական կամ երկակի բնույթ ունեցող գերբնական էակների սահմանազատման խնդիրը։ Ժողովրդական մշակույթում գերբնական կերպարի բնույթը միշտ չէ, որ միանշանակ է․ որոշ էակներ կարող են վտանգավոր լինել մի իրավիճակում, բայց այլ հանգամանքներում հանդես գալ որպես պաշտպանող կամ պատժող ուժ։ Այդ երկակիությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ժողովրդական աշխարհընկալման մեջ բարու և չարի հարաբերակցության ավելի բարդ պատկերացումները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև չար ոգիների և սոցիալական նորմերի կապին։ Շատ զրույցներում գերբնական պատժի կամ վտանգի սպառնալիքը ծառայում է որպես վարքականոնների պահպանման միջոց։ Մարդկանց զգուշացվում է գիշերով որոշ վայրեր այցելելուց, անծանոթներին վստահելուց, արգելված գործողություններ կատարելուց կամ համայնքի կողմից անընդունելի վարք դրսևորելուց։ Այս առումով չար ոգիների կերպարները կատարում են ոչ միայն գեղարվեստական, այլև դաստիարակչական և սոցիալական վերահսկողության գործառույթ։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել դրանց կապը ժողովրդական բժշկության և հիվանդությունների մասին ավանդական պատկերացումների հետ։ Հիվանդությունը կամ մարմնական անբացատրելի վիճակները որոշ ավանդույթներում կարող էին վերագրվել գերբնական ազդեցության, իսկ համապատասխան զրույցներում ձևավորվում էին պաշտպանական ծեսերի, աղոթքների, հմայությունների կամ այլ միջոցների մասին պատկերացումներ։ Այդ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել բանահյուսության և ժողովրդական բժշկական գիտելիքների փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր տարածաշրջաններից հավաքված ժողովրդական զրույցների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար, թե նույնատիպ չար ոգիների պատկերացումները ինչպես են փոփոխվում տեղական միջավայրի, բարբառային ավանդույթի, կենցաղային պայմանների և մշակութային առանձնահատկությունների ազդեցությամբ։ Տարբերակների համադրումը կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր հայկական բանահյուսական մոտիվներ, այնպես էլ առանձին տեղական ավանդույթներին բնորոշ տարրեր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը չար ոգիների կերպարները դիտարկում է որպես հայ ժողովրդական աշխարհընկալման կարևոր բաղադրիչ՝ ուսումնասիրելով դրանց գործառույթները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տարածական կապերը և սոցիալ-մշակութային նշանակությունը։ Գործառութային դասակարգումը հնարավորություն է տալիս համակարգել բանահյուսական բազմազան նյութը և բացահայտել, թե ինչ դեր են ունեցել գերբնական կերպարները վախի, վտանգի, հիվանդության, բարոյական նորմերի, արգելքների և անհայտ երևույթների ժողովրդական մեկնաբանության մեջ։ Թեման կարևոր է հայ բանահյուսության, ժողովրդական դիցաբանության, ազգագրության և ավանդական աշխարհայացքի ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է տարողություններում պահվող հեղուկ արտադրանքների հաշվառման և բաշխման գործընթացների ավտոմատացված համակարգերի նախագծման չափագիտական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ձևավորել այն տեսական, մեթոդական և տեխնիկական մոտեցումները, որոնք ապահովում են հեղուկների քանակի չափման, հաշվառման, վերահսկման և կառավարման ճշգրտությունն ու հուսալիությունը ավտոմատացված համակարգերում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն խնդիրը, որ տարողություններում հեղուկ արտադրանքի փաստացի քանակի որոշումը պահանջում է մի շարք ֆիզիկական մեծությունների՝ մակարդակի, ծավալի, ջերմաստիճանի, ճնշման և անհրաժեշտության դեպքում այլ պարամետրերի ճշգրիտ չափում և դրանց փոխկապակցված հաշվարկ։ Աշխատանքում դիտարկվում են հեղուկ արտադրանքի հաշվառման համակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, չափիչ միջոցների ընտրության սկզբունքները, չափումների արդյունքների մշակման մեթոդները և ավտոմատ կառավարման համակարգերի հետ դրանց ինտեգրման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում չափման սխալների առաջացման աղբյուրներին։ Տարողություններում հեղուկի քանակի որոշման ժամանակ արդյունքի վրա կարող են ազդել տարողության երկրաչափական ձևն ու չափերը, հեղուկի ջերմաստիճանի փոփոխությունը, խտության փոփոխությունները, մակերևույթի տատանումները, չափիչ սարքերի տեխնիկական բնութագրերը և շրջակա միջավայրի պայմանները։ Այդ գործոնների հաշվառումը անհրաժեշտ է չափումների անորոշությունը նվազեցնելու և հաշվառման համակարգի metrological reliability-ը բարձրացնելու համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ հեղուկի մակարդակի չափման տարբեր մեթոդների և համապատասխան չափիչ սարքերի կիրառմանը։ Դրանց ընտրությունը կախված է պահվող արտադրանքի ֆիզիկական հատկություններից, տարողության կառուցվածքից, չափման պահանջվող ճշգրտությունից և շահագործման պայմաններից։ Ավտոմատացված համակարգում չափիչ սարքերից ստացվող տվյալները պետք է վերածվեն գործնական հաշվառման ցուցանիշների, ինչի համար անհրաժեշտ են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներ, տրամաչափման տվյալներ և հաշվարկային ալգորիթմներ։ Կարևոր ուղղություն է տարողության ծավալային բնութագրերի որոշումը և մակարդակ-ծավալ կախվածության ձևավորումը։ Իրական տարողությունները կարող են ունենալ երկրաչափական շեղումներ, ուստի միայն տեսական երկրաչափական բանաձևերի օգտագործումը միշտ չէ, որ ապահովում է անհրաժեշտ ճշգրտությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել տարողությունների չափագիտական տրամաչափման, ծավալային գրադուավորման և ստացված տվյալների ավտոմատ համակարգերում կիրառման մեթոդները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հեղուկ արտադրանքի բաշխման գործընթացի ավտոմատ կառավարմանը։ Հաշվառման համակարգը պետք է ոչ միայն արձանագրի տարողության մեջ առկա արտադրանքի քանակը, այլև հնարավորություն տա վերահսկելու դրա ընդունումը, պահպանումը, տեղափոխումը և տարբեր ուղղություններով բաշխումը։ Այդ նպատակով չափիչ համակարգերը կարող են միացվել կառավարման սարքավորումներին, տվյալների հավաքագրման և մշակման հանգույցներին, ինչպես նաև օպերատորի տեղեկատվական միջերեսներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի չափագիտական ապահովման ամբողջական համակարգի ձևավորումը՝ ներառյալ չափիչ սարքերի ընտրությունը, տրամաչափումը, ստուգաչափումը, չափումների հետագծելիության ապահովումը և համակարգի պարբերական տեխնիկական վերահսկողությունը։ Հուսալի հաշվառման համար անհրաժեշտ է, որ չափումների արդյունքները լինեն համադրելի և վերարտադրելի, իսկ սխալների գնահատումն ու վերահսկումը կատարվեն սահմանված մեթոդաբանությամբ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև չափումների արդյունքների ավտոմատ մշակման ալգորիթմների մշակման խնդիրներ։ Այդ ալգորիթմները կարող են նախատեսել ջերմաստիճանային ուղղումներ, չափիչ սարքերի ցուցմունքների շտկումներ, տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալների համադրում և հաշվառվող քանակի վերջնական որոշում։

Հրատարակությունը պատմական իրավական բնույթի պաշտոնական հրահանգ է, որը սահմանում է Երևանի դատական շրջանի նոտարների և նրանց պարտականությունները կատարող անձանց մասնագիտական գործունեության կազմակերպման ու իրականացման հիմնական կանոնները։ Փաստաթուղթը հաստատվել է շրջանային դատարանի կողմից 1901 թվականի հոկտեմբերի 10-ին և արտացոլում է Ռուսական կայսրության իրավական համակարգի շրջանակում տվյալ ժամանակաշրջանի նոտարական գործունեության կարգավորման առանձնահատկությունները։ Հրահանգի բովանդակությունը կարևոր է առաջին հերթին այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նոտարական հաստատության գործառույթները, իրավասության սահմանները, աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները և նոտարների կողմից իրավական գործողությունների կատարման ընթացակարգերը։ Նման փաստաթղթերում սովորաբար մանրամասն կարգավորվում են փաստաթղթերի ընդունման, ստուգման և ձևակերպման, կողմերի ինքնության ու իրավունակության պարզման, գործարքների վավերացման, գրանցամատյանների վարման, վճարների գանձման և նոտարական գործողությունների պատշաճ արձանագրման հարցերը։ Հրահանգը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել նաև նոտարների պաշտոնական պարտականությունների, պատասխանատվության, փաստաթղթերի պահպանման և գործավարության պահանջների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ հրահանգը վերաբերում է Երևանի դատական շրջանին, ուստի այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ տարածքում գործող իրավական և վարչական մեխանիզմների մասին։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես էր կազմակերպվում մասնավոր իրավահարաբերությունների պետական կամ իրավական վերահսկողությունը, ինչպես էին պաշտոնապես ամրագրվում գույքային և այլ իրավական գործարքները և ինչ դեր էր վերապահված նոտարական համակարգին հասարակական ու տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Հրահանգը կարող է արժեքավոր լինել նաև անշարժ գույքի, ժառանգության, պարտավորությունների, լիազորագրերի, պայմանագրերի և այլ քաղաքացիաիրավական գործողությունների պատմական ուսումնասիրության համար, քանի որ նոտարական փաստաթղթերը հաճախ հանդիսացել են նման հարաբերությունների իրավական ամրագրման կարևոր միջոց։ Նման աղբյուրի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն իրավական նորմերը, այլև իրավական մշակույթի և գործարար շրջանառության գործնական կողմերը։ Կարևոր է նաև փաստաթղթի լեզվական և գործավարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ 20-րդ դարի սկզբի պաշտոնական իրավական փաստաթղթերի ձևակերպումները, տերմինաբանությունը և կառուցվածքը արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանի վարչական ու իրավական մշակույթը և կարող են հետաքրքրել իրավական լեզվի ու փաստաթղթագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Հրահանգը կարող է դիտարկվել նաև որպես աղբյուր Երևանի և ընդհանրապես Արևելյան Հայաստանի հասարակական-իրավական պատմության ուսումնասիրության համար։ Նոտարական համակարգի գործունեության կարգավորումը կապված էր քաղաքացիական շրջանառության, սեփականության հարաբերությունների, առևտրի և տնտեսական կյանքի զարգացման հետ, ուստի փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության իրավական կազմակերպվածությունը։ Պատմական իրավագիտության տեսանկյունից այն կարևոր է նաև նրանով, որ ցույց է տալիս կայսերական իրավական նորմերի կիրառումը կոնկրետ դատական վարչատարածքային միավորում և թույլ է տալիս ուսումնասիրել կենտրոնական իրավական համակարգի ու տեղական վարչական պրակտիկայի փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր առաջնային աղբյուր է 1901 թվականի Երևանի դատական շրջանի նոտարական գործունեության, իրավական գործավարության և քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների կարգավորման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, նոտարական համակարգի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և Ռուսական կայսրության վերջին շրջանի Երևանի իրավական ու վարչական պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։

Հրատարակությունը մասնագիտացված մատենագիտական և տեղեկատվական ընթացիկ տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականությունը։ Այն ստեղծվել է գիտնականներին, մշակույթի և արվեստի մասնագետներին, գրադարաններին, գիտական ու մշակութային կազմակերպություններին, ինչպես նաև ընթերցողների լայն շրջանակներին համապատասխան գրականության մասին ժամանակին և գործնական տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Տեղեկատուում ընդգրկված են հայերեն և ռուսերեն լեզուներով հրատարակված նյութեր, այդ թվում՝ գրքեր, գրքույկներ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլի հոդվածներ և մշակույթի ու արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող այլ հրապարակումներ։ Նյութերի ընդգրկման այս սկզբունքը հնարավորություն է տալիս ստանալ ոչ միայն առանձին գրքերի, այլև տվյալ ժամանակահատվածում մշակութային թեմատիկայի շուրջ ձևավորված ամբողջ տեղեկատվական հոսքի բավական լայն պատկեր։ Հրատարակության բովանդակային շրջանակը բազմազան է և ներառում է մշակութային շինարարությանը, մշակույթի պատմությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր տեսակներին վերաբերող գրականություն։ Առանձին ուղղություններով կարող են ներկայացվել գրականությանը, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական արվեստին և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներին առնչվող հրապարակումներ։ Տեղեկատուի կառուցվածքային առանձնահատկությունը նյութերի դասակարգումն է գրադարանամատենագիտական համակարգին համապատասխան՝ տասնորդական դասակարգման սկզբունքով։ Յուրաքանչյուր թեմատիկ բաժնի ներսում մատենագիտական նկարագրությունները դասավորվում են այբբենական կարգով՝ նախ հայերեն, ապա ռուսերեն նյութերով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության որոնումն ու օգտագործումը։ Մատենագիտական գրառումների հետ կապված գրադարանային շիֆրերի առկայությունը նույնպես գործնական նշանակություն ունի, քանի որ ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նույնականացնել անհրաժեշտ հրատարակությունը, այլև կողմնորոշվել գրադարանային ֆոնդերում դրա որոնման հարցում։ Որպես ընթացիկ տեղեկատու՝ հրատարակությունը կարևոր է հատկապես ժամանակին տեղեկատվություն ստանալու տեսանկյունից։ Այն պարբերաբար արձանագրում է նոր գրականության մուտքը և այդպիսով հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործընթացին տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հերթական համարների շարունակականությունը թողարկումից թողարկում ստեղծում է մեկ միասնական տեղեկատվական շարան, որի միջոցով հնարավոր է հետագայում վերականգնել և ուսումնասիրել որոշակի տարվա ընթացքում գրանցված գրականության ամբողջությունը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես որոնողական գործիք, այլև որպես խորհրդահայ մշակութային կյանքի և գիտական տեղեկատվության պատմության ուսումնասիրության աղբյուր։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ուղղություններն էին առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվում, ինչպիսի թեմաներով էին հրատարակվում աշխատություններ և ինչպիսի մասնագիտական տեղեկատվություն էր շրջանառվում գիտական ու մշակութային միջավայրում։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ժամանակաշրջանի մշակութային քաղաքականության, արվեստագիտական մտքի, գրադարանային գործի և հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Հատուկ նշանակություն ունի տեղեկատուի կիրառելիությունը գիտական աշխատանքի կազմակերպման մեջ։ Հետազոտողը դրա միջոցով կարող է նախնականորեն բացահայտել անհրաժեշտ գրականության շրջանակը, կազմել թեմատիկ մատենագիտական ցանկ, գտնել համապատասխան հեղինակների և հրատարակությունների տվյալներ ու հետագայում շարունակել աղբյուրների ավելի խոր ուսումնասիրությունը։ Նույն կերպ այն կարող է ծառայել ուսանողներին, դասախոսներին, գրադարանավարներին և մշակույթի ոլորտի մասնագետներին՝ որպես մասնագիտական տեղեկատվության արագ կողմնորոշիչ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված տեղեկատվական քարտեզ՝ միավորելով մատենագիտական նկարագրությունը, թեմատիկ դասակարգումը և ընթացիկ տեղեկատվության գործառույթը։ Այն կարևոր փաստագրական և որոնողական աղբյուր է խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային ու արվեստագիտական գրականության ուսումնասիրության, անհրաժեշտ հրատարակությունների հայտնաբերման և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական միջավայրի վերականգնման համար։

Աշխատանքը նվիրված է ոռոգման ժամկետների և դրանց փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությանը բարդենու տարբեր կլոնների վնասատուների տարածվածության, թվաքանակի և վնասակարության վրա՝ Իրանի Քարաջի տարածաշրջանի պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ջրման ժամանակի և ռեժիմի փոփոխությունները ինչպես են անդրադառնում բարդենու բույսերի ֆիզիոլոգիական վիճակի, աճի պայմանների և վնասատու օրգանիզմների զարգացման ու տարածման վրա, ինչպես նաև առանձնացնել այնպիսի ագրոտեխնիկական մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել վնասատուների վերահսկմանը և մշակաբույսի առողջության պահպանմանը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ոռոգումը բույսի աճի և բերքատվության ապահովման հիմնական գործոններից է, սակայն ջրի քանակը, հաճախականությունը և հատկապես կիրառման ժամկետները կարող են փոխել բույսի ֆիզիոլոգիական վիճակը և դրանով ազդել վնասատուների համար ստեղծվող միջավայրի վրա։ Աշխատանքում տարբեր բարդենու կլոններ դիտարկվում են որպես համեմատական նյութ՝ դրանց աճի առանձնահատկությունների և վնասատուների նկատմամբ հարաբերական դիմադրողականության տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բույսերի զարգացման տարբեր փուլերում կիրառված ոռոգման տարբեր ժամանակացույցեր և դրանց ազդեցությունը վնասատուների տեսակային կազմի, տարածվածության, պոպուլյացիայի խտության և վնասման ինտենսիվության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բույսերի ջրային ռեժիմը կարող է փոխել ինչպես բույսի հյուսվածքների ֆիզիոլոգիական վիճակը, այնպես էլ նրա պաշտպանական մեխանիզմների ակտիվությունը։ Ջրի պակասի դեպքում առաջացող սթրեսը կարող է թուլացնել բույսը և որոշ վնասատուների համար նպաստավոր պայմաններ ստեղծել, մինչդեռ չափից ավելի կամ ոչ ճիշտ ժամանակավորված ոռոգումը կարող է փոխել հողի խոնավության և միկրոկլիմայի պայմանները՝ նույնպես ազդելով վնասատուների զարգացման վրա։ Աշխատանքը կարող է ներառել դաշտային դիտարկումներ, որոնց ընթացքում հաշվառվում են վնասատուների առկայությունը, բույսերի վնասվածության աստիճանը, պոպուլյացիայի դինամիկան և բույսերի աճի ցուցանիշները։ Տարբեր ոռոգման ռեժիմների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն ժամկետները, որոնց դեպքում վնասատուների զարգացման ինտենսիվությունը նվազագույն կամ առավելագույն մակարդակի վրա է։ Կարևոր ուղղություն է նաև բարդենու կլոնների միջև տարբերությունների ուսումնասիրությունը։ Գենետիկական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների պատճառով տարբեր կլոններ կարող են տարբեր կերպ արձագանքել ջրային սթրեսին և ունենալ վնասատուների նկատմամբ տարբեր աստիճանի զգայունություն։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է բացահայտել առավել կայուն կլոններ, որոնք համապատասխան ոռոգման ռեժիմի պայմաններում ցուցաբերում են վնասատուների նկատմամբ ավելի բարձր դիմադրողականություն կամ ավելի քիչ վնասվածություն։ Քարաջի տարածաշրջանի կլիմայական պայմանները կարևոր նշանակություն ունեն հետազոտության արդյունքների մեկնաբանման համար։

Աշխատանքը նվիրված է Bacillus subtilis-ի IP 5832 շտամի կլինիկական կիրառման ուսումնասիրությանը նորածինների մոտ տարբեր պատճառագիտությամբ ընթացող փորլուծությունների բուժման և դիսբիոզային խանգարումների կանխարգելման նպատակով։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը նորածնային շրջանում աղիքային միկրոֆլորայի խանգարումների, դրանց առաջացման հնարավոր պատճառների և մանրէաբանական հավասարակշռության վերականգնման համար կենսաբանական միջոցների կիրառման արդյունավետության գնահատումն է։ Նորածինների մարսողական համակարգը կյանքի առաջին շրջանում գտնվում է ձևավորման փուլում, իսկ աղիքային միկրոբիոտայի կայացումը կարող է զգայուն լինել սնուցման առանձնահատկությունների, վարակային գործոնների, հակաբակտերիալ բուժման և այլ պայմանների նկատմամբ։ Այդ պատճառով փորլուծային հիվանդությունների դեպքում կարևոր է ոչ միայն ախտանշանների վերահսկումը, այլև աղիքային մանրէաբանական հավասարակշռության պահպանման կամ վերականգնման հնարավորությունը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տարբեր պատճառագիտություն ունեցող փորլուծությունների կլինիկական առանձնահատկությունները և դրանց ֆոնին աղիքային միկրոֆլորայի փոփոխությունները։ Կարող են գնահատվել հիվանդության տևողությունը, կղանքի հաճախականությունը և բնույթը, ընդհանուր կլինիկական վիճակը, բուժման ընթացքում ախտանշանների դինամիկան և աղիքային միկրոֆլորայի լաբորատոր ցուցանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնասիրվող բակտերիալ շտամի կիրառման նպատակահարմարությանը որպես պրոբիոտիկ կամ կենսաբանական կարգավորող միջոցի։ Bacillus subtilis-ի որոշ շտամներ կարող են կիրառվել աղիքային միկրոբիոտայի հավասարակշռության վրա ազդելու նպատակով, և հետազոտությունը գնահատում է տվյալ շտամի օգտագործման կլինիկական արդյունքները նորածինների հատուկ խմբում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչը բուժման և կանխարգելման արդյունքների համեմատական գնահատումն է։ Հնարավոր է համեմատել այն նորածինների ցուցանիշները, որոնք ստացել են ուսումնասիրվող միջոցը, և համապատասխան հսկիչ խմբի տվյալները՝ պարզելու համար բուժման տևողության, փորլուծության ախտանշանների պահպանման, միկրոֆլորայի փոփոխությունների և հնարավոր բարդությունների տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դիսբիոզի կամ աղիքային միկրոբիոտայի խանգարման լաբորատոր գնահատմանը։ Կարող են ուսումնասիրվել նորմալ աղիքային ֆլորայի հիմնական ներկայացուցիչների հարաբերակցությունը և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների առկայությունը կամ քանակական փոփոխությունները։ Նման տվյալների համադրումը կլինիկական պատկերի հետ հնարավորություն է տալիս գնահատելու՝ արդյոք միկրոֆլորայի փոփոխությունների կարգավորումը զուգորդվում է նորածնի կլինիկական վիճակի բարելավմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նաև միջոցի անվտանգության գնահատումը։ Նորածինների դեպքում ցանկացած կենսաբանական կամ դեղաբանական միջամտություն պահանջում է առանձնահատուկ զգուշություն, ուստի աշխատանքում կարող են դիտարկվել հնարավոր կողմնակի երևույթները, անհանդուրժողականության դրսևորումները և բուժման հետ կապված այլ անցանկալի ռեակցիաները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր պատճառագիտությամբ փորլուծությունների դեպքում միջոցի արդյունավետության տարբերություններին՝ հաշվի առնելով հիվանդության առաջացման մեխանիզմները և նորածնի ընդհանուր վիճակը։ Հատուկ նշանակություն ունի հակաբակտերիալ բուժման ֆոնին աղիքային միկրոֆլորայի փոփոխության խնդիրը, քանի որ նորածնային շրջանում հակամանրէային միջոցների օգտագործումը կարող է փոխել աղիքային միկրոբիոտայի կազմը և նպաստել մարսողական խանգարումների առաջացմանը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրությունը դիտարկում է միկրոբիոտայի պահպանման կամ վերականգնմանն ուղղված մոտեցումների հնարավոր դերը համալիր բուժման մեջ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր լինել նորածինների փորլուծային հիվանդությունների դեպքում օժանդակ կենսաբանական միջոցների կիրառման արդյունավետության և անվտանգության գնահատման համար։ Միաժամանակ դրանք կարող են նպաստել նորածնային դիսբիոզային խանգարումների կանխարգելման վերաբերյալ կլինիկական մոտեցումների կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է կլինիկական մանկաբուժության, նեոնատոլոգիայի և բժշկական մանրէաբանության մոտեցումները՝ գնահատելով Bacillus subtilis-ի IP 5832 շտամի կիրառման հնարավորությունները տարբեր պատճառագիտությամբ փորլուծություն ունեցող նորածինների բուժման և աղիքային միկրոֆլորայի խանգարումների կանխարգելման համատեքստում։ Թեման ունի գիտագործնական նշանակություն, քանի որ նորածինների շրջանում աղիքային ֆունկցիայի և միկրոբիոտայի հավասարակշռության պահպանումը կարևոր է բնականոն զարգացման և վարակային ու մարսողական բարդությունների ռիսկի նվազեցման տեսանկյունից։

Աշխատանքը նվիրված է 1945-1988 թվականներին հայկական սփյուռքում տեղի ունեցած ներքին տեղաշարժերի, բնակչության տարածական վերաբաշխման և համայնքային կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված նոր պատմական պայմաններն են, որոնք էական ազդեցություն ունեցան տարբեր երկրներում և քաղաքներում բնակվող հայերի թվաքանակի, բնակության վայրերի, սոցիալական կազմի և համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է սփյուռքի ներքին շարժերը ոչ միայն որպես բնակչության ֆիզիկական տեղափոխություններ, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների ամբողջություն, որոնք փոփոխում էին հայկական համայնքների ներքին հարաբերություններն ու զարգացման ուղղությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հետպատերազմյան շրջանում հայրենադարձության գործընթացին և դրա ազդեցությանը սփյուռքի ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ 1940-ականների երկրորդ կեսին Խորհրդային Հայաստան տեղափոխված բազմաթիվ հայերի հեռացումը տարբեր սփյուռքյան համայնքներից փոխեց առանձին բնակավայրերի և երկրների հայկական բնակչության թվաքանակը, իսկ հայրենադարձության փորձը դարձավ սփյուռքյան շարժունակության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հենց սփյուռքի ներսում տեղի ունեցած տեղափոխությունները՝ գյուղական բնակավայրերից քաղաքներ, փոքր համայնքներից խոշոր կենտրոններ և մի երկրից մյուսը։ Այդ գործընթացների վրա ազդել են տնտեսական զարգացման անհավասար մակարդակները, աշխատանքի և կրթության հնարավորությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ընտանեկան կապերը և ավելի բարենպաստ կենսապայմաններ որոնելու ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Մերձավոր Արևելքի հայկական համայնքներին, որտեղ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քաղաքական անկայունությունը, զինված հակամարտությունները և տնտեսական փոփոխությունները զգալիորեն ազդեցին բնակչության տեղաշարժերի վրա։ Լիբանանի, Սիրիայի, Իրաքի և տարածաշրջանի այլ երկրների հայկական համայնքներից դեպի ավելի կայուն երկրներ կատարված տեղափոխությունները նպաստեցին սփյուռքի աշխարհագրական վերակազմավորմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայերի ներգաղթը Եվրոպայի, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի, Ավստրալիայի և այլ տարածաշրջանների քաղաքներ, որտեղ ձևավորվեցին կամ ընդլայնվեցին նոր հայկական համայնքային կենտրոններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքայինացման գործընթացը։ Սփյուռքի տարբեր երկրներում հայ բնակչության մի մասը աստիճանաբար կենտրոնացավ խոշոր քաղաքներում, որտեղ ավելի մեծ էին աշխատանքի, կրթության, առևտրի և հասարակական գործունեության հնարավորությունները։ Այս տեղաշարժերը փոխեցին համայնքների սոցիալական կառուցվածքը և նպաստեցին նոր մշակութային ու կազմակերպական կենտրոնների առաջացմանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ներհամայնքային շարժերի ազդեցությունը հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային միությունների, մամուլի և այլ հաստատությունների վրա։ Բնակչության նվազումը որոշ բնակավայրերում կարող էր թուլացնել ավանդական համայնքային կառույցները, մինչդեռ նոր կենտրոններում հայերի թվի աճը նպաստում էր նոր կազմակերպությունների և մշակութային հաստատությունների ստեղծմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սփյուռքյան ներքին շարժերի ժողովրդագրական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարիքային և սոցիալական կազմի փոփոխությունները, ընտանիքների վերամիավորումը, ծնելիության և արտագաղթի ազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր սերունդների շարժունակության առանձնահատկությունները։ Երիտասարդների կրթական և մասնագիտական միգրացիան կարող էր հատկապես մեծ դեր ունենալ համայնքների աշխարհագրական փոփոխության մեջ, քանի որ ուսման կամ աշխատանքի նպատակով տեղափոխված անձինք հաճախ հետագայում հաստատվում էին նոր բնակավայրերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1960-1980-ական թվականներին սփյուռքի նոր կենտրոնների ձևավորմանը և արդեն գոյություն ունեցող համայնքների փոխակերպմանը։ Այս գործընթացները կապված էին ոչ միայն տնտեսական և քաղաքական գործոնների, այլև հաղորդակցության միջոցների զարգացման, միջազգային կապերի ընդլայնման և սփյուռքահայերի կրթական ու մասնագիտական շարժունակության աճի հետ։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ներքին տեղաշարժերը դիտարկվում են որպես սփյուռքի շարունակական վերակազմավորման գործընթաց, որի արդյունքում փոխվում էին համայնքների հարաբերակցությունը, աշխարհագրությունը և մշակութային ազդեցության կենտրոնները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1945-1988 թվականների հայկական սփյուռքի ժողովրդագրական և տարածական փոփոխությունների համապարփակ պատկերը՝ բացահայտելով հայրենադարձության, քաղաքայինացման, ներհամայնքային տեղափոխությունների և միջազգային միգրացիայի փոխկապակցված ազդեցությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հետպատերազմյան տասնամյակների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները վերափոխել հայկական սփյուռքի աշխարհագրական կառուցվածքը, համայնքային կենտրոնները և ներքին կապերը։ Թեման կարևոր է հայկական սփյուռքի պատմության, ժողովրդագրության, միգրացիոն գործընթացների և համայնքային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է ծանր մետաղներով աղտոտված հողերի վերականգնման և էկոլոգիական վիճակի բարելավման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ տարբեր բույսերի մշակության և ֆիտոմելիորացիայի մեթոդների կիրառմամբ Իրանի Խուզիստանի նահանգի պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել բուսական ծածկույթի միջոցով աղտոտված հողերի մաքրման կամ կայունացման արդյունավետությունը և բացահայտել այն բուսատեսակները, որոնք առավել հարմար են ծանր մետաղներով ծանրաբեռնված հողերում աճելու, աղտոտիչները կուտակելու կամ դրանց շարժունակությունը սահմանափակելու համար։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նրանով, որ ծանր մետաղներով աղտոտված հողերը կարող են երկար ժամանակ պահպանել իրենց վտանգավոր հատկությունները, բացասաբար ազդել հողի կենսաբանական ակտիվության, բույսերի աճի, գյուղատնտեսական արտադրանքի անվտանգության և շրջակա միջավայրի ընդհանուր վիճակի վրա։ Խուզիստանի նահանգի պայմաններում խնդիրը կարող է առնչվել արդյունաբերական և գյուղատնտեսական գործունեության, ոռոգման, հողօգտագործման ինտենսիվության և այլ մարդածին գործոնների ազդեցությանը, ինչի հետևանքով որոշ տարածքներում հողում կարող են կուտակվել տարբեր մետաղական աղտոտիչներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել աղտոտված հողերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, ծանր մետաղների պարունակությունն ու տարածական բաշխումը, ինչպես նաև դրանց հասանելիությունը բույսերի համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր բույսերի՝ աղտոտված միջավայրում աճելու ունակությանը, արմատային համակարգի զարգացմանը, կենսազանգվածի ձևավորմանը և մետաղների կլանման ու կուտակման առանձնահատկություններին։ Ֆիտոմելիորացիան ներկայացվում է որպես համեմատաբար մատչելի և էկոլոգիապես ավելի մեղմ մոտեցում, որի դեպքում բույսերը կարող են օգտագործվել աղտոտիչների հեռացման, կուտակման, անշարժացման կամ հողի էրոզիայի նվազեցման նպատակով։ Կախված բույսի կենսաբանական հատկություններից՝ հնարավոր է կիրառել տարբեր ռազմավարություններ։ Որոշ բույսեր կարող են մեծ քանակությամբ մետաղներ կուտակել վերգետնյա կամ ստորգետնյա օրգաններում, իսկ մյուսները կարող են նպաստել աղտոտիչների ամրացմանը հողում և սահմանափակել դրանց տարածումը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր բույսերի մշակության արդյունքները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը հողի աղտոտվածության մակարդակի, մետաղների շարժունակության և հողի հիմնական հատկությունների վրա։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել բույսերի կողմից ծանր մետաղների կլանման արդյունավետությունը՝ հաշվի առնելով հողի pH-ը, օրգանական նյութի պարունակությունը, խոնավությունը, աղայնությունը և այլ ֆիզիկաքիմիական գործոններ։ Խուզիստանի բնորոշ տաք և չոր կլիմայական պայմանները կարող են էական ազդեցություն ունենալ ինչպես բույսերի աճի, այնպես էլ աղտոտիչների վարքի վրա, ուստի ֆիտոմելիորացիայի մեթոդների արդյունավետությունը պետք է գնահատվի հենց տեղական էկոլոգիական պայմանների համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է ներառել դաշտային և լաբորատոր փորձեր, որոնց միջոցով համեմատվում են տարբեր բուսատեսակների աճի ցուցանիշները, հողի և բույսերի հյուսվածքներում ծանր մետաղների պարունակությունը և կիրառված մեթոդների ընդհանուր արդյունավետությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի բույսերի ընտրության հարցը․ առավել նպատակահարմար են այն տեսակները, որոնք արագ են աճում, արտադրում են մեծ կենսազանգված, ունեն լավ զարգացած արմատային համակարգ, դիմացկուն են տեղական կլիմայական պայմանների նկատմամբ և կարող են արդյունավետորեն փոխազդել հողում առկա աղտոտիչների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև ֆիտոմելիորացիայի տնտեսական և գործնական արդյունավետության գնահատումը։ Բուսական մեթոդները որոշ դեպքերում կարող են ավելի քիչ ծախսատար լինել, քան հողի մեխանիկական հեռացումը կամ ֆիզիկաքիմիական մաքրման բարդ տեխնոլոգիաները, սակայն դրանց կիրառումը պահանջում է ժամանակ, համապատասխան բուսատեսակների ընտրություն և աղտոտված կենսազանգվածի անվտանգ կառավարում։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հավաքված բուսական նյութի հետագա տնօրինման խնդրին, որպեսզի կուտակված մետաղները կրկին չվերադառնան շրջակա միջավայր։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ Խուզիստանի աղտոտված հողերի համար առավել արդյունավետ բուսական տեսակների և մշակության տեխնոլոգիաների ընտրության, ինչպես նաև տեղական պայմաններին համապատասխան ֆիտոմելիորացիոն ծրագրերի մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է հողագիտության, բույսերի ֆիզիոլոգիայի, էկոտոքսիկոլոգիայի և շրջակա միջավայրի վերականգնման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե ինչպես կարելի է տարբեր բույսերի նպատակային մշակության միջոցով նվազեցնել ծանր մետաղներով աղտոտված հողերի էկոլոգիական վտանգը և վերականգնել դրանց արտադրական ու էկոլոգիական արժեքը։ Թեման ունի կարևոր գործնական նշանակություն աղտոտված հողերի կայուն կառավարման, գյուղատնտեսական տարածքների պաշտպանության, շրջակա միջավայրի առողջացման և էկոլոգիապես անվտանգ հողօգտագործման ռազմավարությունների մշակման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանում հայերի պատմական ներկայության, համայնքային կյանքի և հասարակական-մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հայ-ռուսական պատմական կապերն են, Ռուսաստանի տարբեր շրջաններում հայկական բնակչության ձևավորումն ու տարածումը, ինչպես նաև այն քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ զարգացել է հայ համայնքների կյանքը։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջաններ՝ անդրադառնալով Ռուսաստանի տարածքում հայերի վաղ ներկայությանը, միջնադարյան և նոր ժամանակների գաղթերին, կայսերական շրջանի ժողովրդագրական գործընթացներին և հետագա համայնքային զարգացումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների ձևավորման պատճառներին, որոնց թվում կարևոր դեր են ունեցել առևտրական կապերը, տնտեսական հնարավորությունները, քաղաքական իրադարձությունները, պատերազմները, բնակչության տեղաշարժերը և տարածաշրջանային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի քաղաքներում և այլ բնակավայրերում հայկական համայնքների հասարակական կազմակերպվածությունը։ Ներկայացվում են եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և մշակութային հաստատությունների ձևավորման գործընթացները, որոնք նպաստել են համայնքային ինքնության պահպանմանը և սերունդների միջև մշակութային կապի շարունակականությանը։ Հատուկ նշանակություն ունի հայկական եկեղեցու գործունեությունը, որը տարբեր պատմական փուլերում հանդես է եկել որպես հոգևոր կենտրոն և համայնքային կյանքի կազմակերպման կարևոր հենարան։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանում հայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայ վաճառականները, արհեստավորները, ձեռնարկատերերը և մասնագետները տարբեր ժամանակաշրջաններում մասնակցել են քաղաքային տնտեսական կյանքի զարգացմանը՝ ներգրավվելով առևտրի, արտադրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում։ Նրանց գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայ համայնքների սոցիալ-տնտեսական դերը և ռուսական հասարակության հետ նրանց փոխհարաբերությունների բնույթը։ Կարևոր ուղղություն է նաև կրթության և մշակույթի զարգացումը։ Հայկական դպրոցների, տպագրության, մամուլի, գրականության, արվեստի և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը նպաստել է ազգային ինքնության պահպանմանը՝ միաժամանակ ստեղծելով ռուսական մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության պայմաններ։ Աշխատանքը կարող է դիտարկել նաև երկլեզվության, մշակութային փոխներթափանցման և ինքնության պահպանման խնդիրները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են Ռուսաստանի հայերը համադրել իրենց ազգային ավանդույթները բնակության երկրի հասարակական և մշակութային իրականության հետ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել 19-րդ և 20-րդ դարերի քաղաքական իրադարձություններին, որոնք զգալի ազդեցություն են ունեցել հայկական համայնքների թվաքանակի և տեղաբաշխման վրա։ Տարբեր ժամանակներում Ռուսաստանի տարածքում հայերի թվի աճը կապված է եղել ինչպես բնական ժողովրդագրական գործընթացների, այնպես էլ պատմական իրադարձությունների հետևանքով նոր բնակչության ներհոսքի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայերի հասարակական և քաղաքական մասնակցությանը՝ նրանց ներգրավվածությանը քաղաքային կառավարման, հասարակական շարժումների, գիտության, կրթության և մշակույթի ոլորտներում։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից կարևոր է նաև փոխադարձ ազդեցության խնդիրը։ Հայ համայնքները ոչ միայն պահպանել են սեփական մշակութային առանձնահատկությունները, այլև ակտիվորեն մասնակցել են Ռուսաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքին՝ իրենց ներդրումն ունենալով գիտության, գրականության, արվեստի, կրթության և տնտեսական զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել նաև հայկական ինքնության պահպանման ժամանակակից խնդիրները՝ կապված լեզվի, կրոնական կյանքի, ազգային մշակույթի, համայնքային կազմակերպությունների և սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ռուսաստանում հայերի բազմադարյա ներկայությունը՝ համադրելով պատմական, ժողովրդագրական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային դիտարկումները։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայկական համայնքների ձևավորման ու զարգացման հիմնական փուլերը, նրանց հասարակական դերակատարությունը, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և ռուսական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Թեման արժեքավոր է հայ-ռուսական պատմական կապերի, հայկական սփյուռքի ձևավորման, Ռուսաստանի բազմազգ հասարակության և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը համախմբում է Ս. Ա. Եղիազարովի երեք ուսումնասիրությունները, որոնք նվիրված են Երևանի նահանգի քրդերի և եզդիների պատմաազգագրական, լեզվական ու իրավական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը։ Առաջին ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում է Երևանի նահանգի քրդական բնակչության համառոտ ազգագրական նկարագիրը՝ անդրադառնալով նրանց բնակության վայրերին, կենցաղին, սոցիալական հարաբերություններին, զբաղմունքներին, ընտանեկան ու համայնքային կազմակերպվածությանը, սովորույթներին և մշակութային առանձնահատկություններին։ Հետազոտության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրում քրդական համայնքների կենսակերպի և ներքին կառուցվածքի մասին։ Երկրորդ մասը նվիրված է քուրմանջիերեն տեքստերին և ունի կարևոր լեզվաբանական ու բանահյուսական նշանակություն։ Ներկայացվող նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել քուրմանջի բարբառի լեզվական առանձնահատկությունները, բառապաշարը, արտահայտչական միջոցները և բանավոր մշակույթի դրսևորումները։ Տեքստերը արժեքավոր են նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի կենդանի խոսքի և ժողովրդական ավանդույթի փաստագրական վկայություններ։ Երրորդ ուսումնասիրությունը վերաբերում է Երևանի նահանգի եզդիների ազգագրական և իրավական նկարագրությանը։ Այստեղ ուշադրությունը կենտրոնացվում է եզդիական համայնքի հասարակական կազմակերպվածության, ընտանեկան հարաբերությունների, ամուսնության և ժառանգության սովորույթների, համայնքային կարգավորման մեխանիզմների և ավանդական իրավական պատկերացումների վրա։ Իրավական ազգագրության տեսանկյունից հատկապես կարևոր է այն հարցը, թե ինչպես են սովորութային նորմերը կարգավորել համայնքի անդամների փոխհարաբերությունները և ինչպես են դրանք գործել պաշտոնական իրավական համակարգի կողքին։ Աշխատությունների ամբողջությունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն առանձին էթնիկ խմբերի կենցաղն ու մշակույթը, այլև 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի Երևանի նահանգի բազմազգ հասարակության սոցիալական կառուցվածքը։ Հետազոտությունների միջոցով բացահայտվում են համայնքային ինքնակազմակերպման, սոցիալական շերտավորման, ընտանեկան կյանքի, տնտեսական գործունեության և ավանդական մշակույթի տարբեր կողմերը։ Հեղինակի մոտեցման առանձնահատկությունն այն է, որ ազգագրական նկարագրությունը զուգակցվում է լեզվական և իրավական նյութի հավաքագրման հետ, ինչի շնորհիվ ուսումնասիրությունները ձեռք են բերում միջառարկայական նշանակություն։ Դրանք կարող են օգտագործվել քրդագիտության և եզդիագիտության, Կովկասի ժողովուրդների պատմության, ազգագրության, լեզվաբանության, բանահյուսության և սովորութային իրավունքի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական սկզբնաղբյուր, քանի որ փաստագրում է այնպիսի հասարակական ու մշակութային երևույթներ, որոնք հետագայում կարող էին զգալի փոփոխությունների ենթարկվել։ Միաժամանակ նյութերը հնարավորություն են տալիս համեմատական ուսումնասիրություններ կատարել տարածաշրջանի տարբեր էթնիկ համայնքների սոցիալական և մշակութային կառուցվածքների միջև։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն ներկայացնում է Երևանի նահանգի քրդերի և եզդիների վերաբերյալ վաղ շրջանի կարևոր ազգագրական, լեզվական և իրավական նյութեր՝ պահպանելով տեղեկություններ նրանց բնակության, կենցաղի, սոցիալական հարաբերությունների, լեզվի, բանավոր մշակույթի և սովորութային իրավունքի մասին։ Այն կարևոր աղբյուր է Կովկասի բազմազգ հասարակության պատմությունը և տվյալ համայնքների ավանդական մշակույթը գիտականորեն ուսումնասիրելու համար։

Աշխատանքը նվիրված է հայալեզու լսարանում գործարար անգլերենի հաղորդակցական կարողությունների զարգացման մեթոդական համակարգի մշակման և գործնական կիրառման հիմնախնդրին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ստեղծել ուսուցման այնպիսի ամբողջական մոտեցում, որը սովորողներին հնարավորություն կտա ոչ միայն յուրացնել գործարար ոլորտում կիրառվող անգլերենի բառապաշարը և քերականական կառույցները, այլև դրանք արդյունավետ օգտագործել մասնագիտական և իրական հաղորդակցական իրավիճակներում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է հաղորդակցական մոտեցումը, որի շրջանակում լեզվի իմացությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքների, գործնական հմտությունների և համապատասխան իրավիճակում լեզվական միջոցներ ընտրելու կարողությունների ամբողջություն։ Աշխատանքում կարևորվում է հայալեզու սովորողների առանձնահատկությունների հաշվառումը, քանի որ մայրենի լեզվի կառուցվածքը, լեզվական մտածողությունը և նախորդ ուսումնառության փորձը կարող են ազդել օտար լեզվով գործարար հաղորդակցության ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել գործարար անգլերենի ուսուցման տեսական հիմքերը, հաղորդակցական կարողության բաղադրիչները և մասնագիտական լեզվական պահանջները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական բառապաշարի, գործարար նամակագրության, հանդիպումների և բանակցությունների լեզվի, հեռախոսային և առցանց հաղորդակցության, ներկայացումների, քննարկումների և գործնական իրավիճակներում բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Կարևոր է նաև սովորողների կողմից լեզվական տարբերակների ընտրության և հաղորդակցական ռազմավարությունների յուրացումը՝ կախված զրուցակցից, նպատակից, իրավիճակից և հաղորդակցության ձևաչափից։ Մեթոդական համակարգը կարող է ներառել դերային խաղեր, իրավիճակային առաջադրանքներ, գործնական երկխոսություններ, խնդիրների լուծման աշխատանքներ, գործարար նամակների և փաստաթղթերի կազմում, խմբային քննարկումներ, բանակցությունների մոդելավորում, շնորհանդեսներ և մասնագիտական նախագծեր։ Նման առաջադրանքները հնարավորություն են տալիս լեզվական նյութը կապել իրական մասնագիտական գործունեության հետ և սովորողին տեղափոխել կանոնների ու բառապաշարի ուսումնասիրման փուլից դեպի ինքնուրույն հաղորդակցական գործողություն։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ուսումնական նյութերի ընտրության և մշակման սկզբունքներին։ Գործարար անգլերենի ուսուցման նյութը պետք է լինի մասնագիտականորեն համապատասխան, լեզվական առումով մատչելի և հնարավորինս մոտ իրական գործարար միջավայրին։ Այդ նպատակով կարող են օգտագործվել իրական կամ մոդելավորված գործարար նամակներ, պայմանագրային և կազմակերպչական փաստաթղթերի օրինակներ, մասնագիտական հաղորդագրություններ, գործնական հանդիպումների սցենարներ և ժամանակակից թվային հաղորդակցության ձևեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև միջմշակութային հաղորդակցությանը, քանի որ միջազգային գործարար միջավայրում լեզվական ճիշտ ձևակերպումը բավարար չէ․ անհրաժեշտ է հասկանալ նաև հաղորդակցության մշակութային նորմերը, քաղաքավարության ձևերը, գործարար վարքագիծը և տարբեր մշակութային միջավայրերում ընդունված հաղորդակցական ռազմավարությունները։ Հետազոտության գործնական մասը կարող է ներառել մշակված մեթոդական համակարգի փորձարկումը հայալեզու սովորողների խմբերում և դրա արդյունավետության գնահատումը։ Այդ նպատակով հնարավոր է համեմատել ուսուցման սկզբնական և վերջնական փուլերում սովորողների արդյունքները՝ գնահատելով խոսքային սահունությունը, բառապաշարի կիրառման ճշգրտությունը, մասնագիտական իրավիճակներում արձագանքելու կարողությունը, բանավոր և գրավոր հաղորդակցության կազմակերպվածությունը և հաղորդակցական ինքնուրույնությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սովորողների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը, քանի որ գործնական և մասնագիտական խնդիրների հետ անմիջական կապ ունեցող առաջադրանքները կարող են մեծացնել լեզվի ուսումնառության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը՝ առցանց հանդիպումների, էլեկտրոնային նամակագրության, համագործակցային հարթակների և այլ թվային գործիքների միջոցով գործարար հաղորդակցության հմտությունները զարգացնելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է օտար լեզվի դասավանդման հաղորդակցական մեթոդաբանությունը, մասնագիտական լեզվի ուսուցումը և գործարար հաղորդակցության պահանջները՝ նպատակ ունենալով մշակել հայալեզու լսարանի համար կիրառելի և արդյունավետ մեթոդական համակարգ։ Դրա գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն կարող է նպաստել սովորողների՝ միջազգային և տեղական մասնագիտական միջավայրերում անգլերենով արդյունավետ հաղորդակցվելու կարողության զարգացմանը, բարձրացնել նրանց մասնագիտական մրցունակությունը և ապահովել լեզվի ուսումնառության ավելի անմիջական կապը իրական աշխատանքային գործունեության հետ։

Աշխատանքը նվիրված է բացարձակ գլաուկոմայի բուժման ժամանակ դիոդային լազերի կիրառմամբ կոնտակտային տրանսսկլերալ ցիկլոֆոտոկոագուլյացիայի մեթոդի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել այս վիրաբուժական միջամտության արդյունավետությունը, կիրառման հնարավորությունները և կլինիկական արդյունքները այն հիվանդների մոտ, որոնց մոտ գլաուկոմատոզ գործընթացը հասել է ծանր կամ վերջնային փուլերի և պահպանողական կամ այլ բուժական միջոցները բավարար արդյունք չեն ապահովում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է աչքի ներակնային ճնշման նվազեցման և ցավային ախտանշանների վերահսկման խնդիրը, քանի որ ծանր գլաուկոմայի դեպքում հիվանդության երկարատև ընթացքը կարող է հանգեցնել տեսողական ֆունկցիայի խիստ սահմանափակման և աչքի ցավոտ վիճակի զարգացման։ Մեթոդի էությունն այն է, որ դիոդային լազերային էներգիան արտաքինից ուղղվում է թարթչային մարմնի շրջանում՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել ներակնային հեղուկի արտադրությունը և դրանով նպաստել ներակնային ճնշման կարգավորմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել միջամտության տեխնիկական առանձնահատկությունները, լազերային ազդեցության պարամետրերը, բուժման ցուցումները և հակացուցումները, ինչպես նաև հիվանդների նախավիրահատական և հետվիրահատական վիճակների համեմատական գնահատումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բուժման արդյունքների օբյեկտիվ գնահատմանը՝ ներակնային ճնշման փոփոխության, ցավային համախտանիշի նվազման, աչքի վիճակի կայունացման և հնարավոր բարդությունների հաճախականության միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել հիվանդների կլինիկական տվյալների վերլուծություն՝ բուժումից առաջ և հետո ստացված արդյունքների համադրմամբ։ Կարևոր է նաև գնահատել մեթոդի արդյունավետությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում, քանի որ հիվանդության ծանրությունը, նախկինում կատարված վիրահատությունները, աչքի հյուսվածքների վիճակը և ուղեկցող հիվանդությունները կարող են ազդել բուժման արդյունքի վրա։ Աշխատանքի առանձին ուղղություն է հետվիրահատական շրջանի ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են հնարավոր բորբոքային երևույթները, ներակնային ճնշման ժամանակավոր փոփոխությունները, ցավի բնույթի փոփոխությունը և այլ անցողիկ կամ երկարատև բարդություններ։ Նման տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն մեթոդի արդյունավետությունը, այլև դրա անվտանգությունը և կիրառման օպտիմալ պայմանները։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև այն հանգամանքը, որ բացարձակ գլաուկոմայի դեպքում բուժման հիմնական նպատակը կարող է տարբերվել վաղ փուլերի գլաուկոմայի բուժման նպատակներից։ Երբ տեսողական ֆունկցիան արդեն խիստ կորցված է, առաջնային նշանակություն են ստանում աչքի ցավի վերացումը կամ նվազեցումը, ներակնային ճնշման վերահսկումը և աչքի պահպանման հնարավորությունը։ Այս համատեքստում ցիկլոֆոտոկոագուլյացիան դիտարկվում է որպես ցիկլոդեստրուկտիվ միջամտություն, որի միջոցով հնարավոր է ազդել ներակնային հեղուկի արտադրության վրա։ Աշխատանքը կարող է համեմատել մեթոդի արդյունքները այլ վիրաբուժական կամ պահպանողական մոտեցումների հետ՝ գնահատելով դրա տեղը ծանր և բարդ ընթացքով գլաուկոմայի բուժման ռազմավարության մեջ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բուժման ցուցումների հստակեցման, լազերային ազդեցության պարամետրերի ընտրության և հիվանդների հետվիրահատական հսկողության կատարելագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է ակնաբուժական վիրաբուժության, լազերային բժշկության և կլինիկական հետազոտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել դիոդային լազերով կոնտակտային տրանսսկլերալ ցիկլոֆոտոկոագուլյացիայի արդյունավետությունն ու անվտանգությունը բացարձակ գլաուկոմայի ծանր դեպքերում։ Թեման ունի կարևոր կլինիկական նշանակություն, քանի որ նման հիվանդների բուժման դեպքում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի միջամտություն, որը հնարավորինս արդյունավետորեն վերահսկում է ներակնային ճնշումը, նվազեցնում ցավը և սահմանափակում հիվանդության հետագա բարդությունների վտանգը։

Աշխատանքը նվիրված է մարզիկների շրջանում հիմնական ստոմատոլոգիական հիվանդությունների տարածվածության, առաջացման առանձնահատկությունների և դրանց կանխարգելման արդյունավետ ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել մարզիկների բերանի խոռոչի առողջության վիճակը, բացահայտել ատամների և պարոդոնտի հիվանդությունների առաջացմանը նպաստող գործոնները և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների համակարգ, որը կարող է հարմարեցվել տարբեր մարզաձևերով զբաղվող անձանց առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ատամների կարիեսին, պարոդոնտի հիվանդություններին, բերանի խոռոչի հիգիենայի խանգարումներին և այլ տարածված ստոմատոլոգիական խնդիրներին՝ դրանց տարածվածությունը դիտարկելով մարզիկների տարիքային, սեռային, մարզական մասնագիտացման և մարզումային ծանրաբեռնվածության համատեքստում։ Հետազոտությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ ինտենսիվ ֆիզիկական գործունեությունը, սննդակարգի առանձնահատկությունները, հաճախակի սննդի կամ սպորտային ըմպելիքների օգտագործումը, բերանի խոռոչի հիգիենայի ոչ բավարար մակարդակը և մարզումների կազմակերպման պայմանները կարող են ազդել ատամների ու լնդերի առողջության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սպորտային սնուցման և ստոմատոլոգիական առողջության փոխկապակցվածությանը։ Շաքար պարունակող ըմպելիքների և արագ յուրացվող ածխաջրերի հաճախակի օգտագործումը կարող է նպաստել կարիեսի զարգացմանը, իսկ թթվային ըմպելիքները կարող են մեծացնել ատամների էռոզիայի վտանգը։ Մարզիկների մոտ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության ընթացքում բերանի խոռոչի խոնավության փոփոխությունները և այլ ֆիզիոլոգիական գործոններ նույնպես կարող են ազդել բերանի խոռոչի պաշտպանական մեխանիզմների վրա։ Աշխատանքը կարող է ներառել մարզիկների ստոմատոլոգիական զննության արդյունքների վիճակագրական վերլուծություն՝ հիվանդությունների տարածվածության և ինտենսիվության ցուցանիշների գնահատմամբ։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առավել հաճախ հանդիպող խնդիրները, բացահայտել ռիսկի խմբերը և համեմատել տարբեր մարզական խմբերի միջև առկա տարբերությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի մարզիկների գիտելիքների, վերաբերմունքի և հիգիենիկ վարքագծի ուսումնասիրությունը, քանի որ կանխարգելման արդյունավետությունը մեծապես կախված է բերանի խոռոչի խնամքի կանոնների իմացությունից և դրանց կանոնավոր կիրառումից։ Կանխարգելիչ միջոցառումների շարքում կարևորվում են ատամների ճիշտ և կանոնավոր մաքրումը, ֆտոր պարունակող միջոցների նպատակային կիրառումը, ատամնաբույժի պարբերական զննումները, սննդակարգի ռացիոնալ կազմակերպումը և բարձր ռիսկայնությամբ մթերքների ու ըմպելիքների օգտագործման սահմանափակումը։ Անհրաժեշտության դեպքում կարող են կիրառվել նաև մասնագիտական հիգիենայի միջոցառումներ և անհատական կանխարգելիչ ծրագրեր։ Սպորտային գործունեության առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևոր է նաև վնասվածքների կանխարգելումը, մասնավորապես կոնտակտային մարզաձևերում համապատասխան բերանապահների օգտագործումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել նաև մարզիչների, բժշկական անձնակազմի, ծնողների և հենց մարզիկների մասնակցությունը կանխարգելիչ ծրագրերին։ Բերանի խոռոչի առողջության նկատմամբ համակարգված մոտեցումը կարող է ոչ միայն նվազեցնել ստոմատոլոգիական հիվանդությունների հաճախականությունը, այլև նպաստել մարզիկի ընդհանուր առողջության և մարզական պատրաստվածության պահպանմանը։ Աշխատանքի կարևոր գաղափարներից է այն, որ ստոմատոլոգիական հիվանդությունների կանխարգելումը պետք է սկսվի դեռևս հիվանդության կլինիկական դրսևորումներից առաջ և իրականացվի շարունակական հսկողության ու անհատական ռիսկերի գնահատման հիման վրա։ Այդ նպատակով կարող են մշակվել մարզիկների համար նախատեսված հիգիենիկ կրթության ծրագրեր, սննդային խորհուրդներ, պարբերական զննությունների ժամանակացույցեր և անհատական կանխարգելիչ միջոցառումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է ստոմատոլոգիական համաճարակաբանության, կանխարգելիչ բժշկության և սպորտային բժշկության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել մարզիկների շրջանում բերանի խոռոչի հիվանդությունների հիմնական ռիսկային գործոնները և առաջարկել դրանց կանխարգելման գիտականորեն հիմնավորված ուղիներ։ Թեման ունի գործնական կարևորություն, քանի որ մարզիկների բերանի խոռոչի առողջության պահպանումը կարող է նպաստել նրանց ընդհանուր առողջական վիճակի բարելավմանը, մարզումային գործընթացի անխափան շարունակմանը և կյանքի որակի բարձրացմանը։

Աշխատանքը նվիրված է օժանդակ դպրոցում հայերենի ուղղագրության ուսուցման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով սովորողների կրթական, ճանաչողական և լեզվական զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն մեթոդներն ու մանկավարժական պայմանները, որոնք կարող են նպաստել ուղղագրական գիտելիքների, հմտությունների և կարողությունների առավել արդյունավետ ձևավորմանը հատուկ կրթության պայմաններում։ Ուղղագրության ուսուցումը տվյալ միջավայրում պահանջում է առանձնահատուկ մոտեցում, քանի որ սովորողների կողմից լեզվական կանոնների յուրացումը կարող է ընթանալ ավելի դանդաղ, պահանջել բազմակի կրկնություն և հենվել ավելի տեսանելի ու գործնական միջոցների վրա։ Աշխատանքում դիտարկվում են հայերենի ուղղագրական նյութի ընտրության և աստիճանական մատուցման սկզբունքները, ուսումնական նյութի մատչելիության ապահովումը, կանոնների պարզեցված բացատրությունը և դրանց գործնական կիրառման կազմակերպումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղղագրական հմտությունների ձևավորման հաջորդականությանը՝ բառի տեսողական ընկալումից և ճիշտ արտասանությունից մինչև դրա գրավոր վերարտադրություն և համապատասխան ուղղագրական կանոնի գիտակցված կիրառում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սովորողների բնորոշ դժվարությունների բացահայտումը։ Դրանք կարող են դրսևորվել տառերի բացթողումների կամ փոխարինումների, հնչյունների և տառերի անհամապատասխանության, բառերի մասնատման, ուղղագրական կանոնների ոչ կայուն կիրառման և գրավոր աշխատանքի ընթացքում սխալների ինքնուրույն չնկատելու ձևով։ Այդ խնդիրների հաղթահարման համար աշխատանքը կարևորում է նպատակային վարժությունների, կրկնության, տեսողական հենարանների, բառաքարտերի, աղյուսակների, պատկերների և այլ դիդակտիկ միջոցների կիրառումը։ Ուղղագրական կանոնների ուսուցումը ներկայացվում է ոչ թե որպես կանոնների մեխանիկական անգիր, այլ որպես գործնական գործունեություն, որի ընթացքում սովորողը աստիճանաբար սովորում է նկատել լեզվական օրինաչափությունը և կիրառել այն կոնկրետ բառերի ու նախադասությունների գրության ժամանակ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև անհատական մոտեցումը, քանի որ նույն դասարանում սովորողների լեզվական և ճանաչողական հնարավորությունները կարող են էապես տարբեր լինել։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա ընտրել առաջադրանքի բարդության համապատասխան մակարդակ, տրամադրել անհրաժեշտ աջակցություն և աստիճանաբար նվազեցնել արտաքին օգնության չափը՝ նպաստելով սովորողի ինքնուրույնության զարգացմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ուղղագրական թելադրությունների, արտագրությունների, բառային վարժությունների, բաց թողնված տառերի լրացման, բառերի խմբավորման, սխալների ուղղման և ստեղծագործական գրավոր աշխատանքների կիրառման արդյունավետությունը։ Այս մեթոդների համադրումը հնարավորություն է տալիս զարգացնել ոչ միայն ուղղագրական հիշողությունը, այլև լեզվական վերլուծության և ինքնավերահսկման կարողությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սխալների վերլուծությանը՝ որպես ուսուցման կարևոր գործիքի։ Սխալը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գնահատման հիմք, այլև որպես տեղեկատվություն սովորողի դժվարությունների մասին, որը հնարավորություն է տալիս ուսուցչին ճշգրտել հետագա աշխատանքը և ընտրել ավելի նպատակային վարժություններ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցման տեսողական, լսողական և շոշափելի միջոցների համակցմանը, քանի որ բազմազգայական մոտեցումը կարող է հեշտացնել ուղղագրական նյութի ընկալումը և ամրապնդումը։ Կարևոր է նաև սովորողների մոտ դրական վերաբերմունքի ձևավորումը գրավոր խոսքի նկատմամբ, քանի որ չափազանց մեծ շեշտադրումը սխալների վրա կարող է նվազեցնել ուսումնական մոտիվացիան։ Այդ պատճառով արդյունավետ մեթոդիկան պետք է համատեղի պահանջկոտությունը, հետևողականությունը և խրախուսումը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքների հիման վրա կարող են մշակվել դասերի կազմակերպման մեթոդական ցուցումներ, վարժությունների համակարգեր և ուսումնական նյութեր՝ ուղղված օժանդակ դպրոցի սովորողների ուղղագրական կարողությունների զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը դիտարկում է հայերենի ուղղագրության ուսուցումը որպես հատուկ մանկավարժական խնդիր, որը պահանջում է մատչելի բովանդակություն, համակարգված կրկնություն, անհատականացում, տեսողական և գործնական մեթոդների համադրում तथा սովորողի ձեռքբերումների շարունակական գնահատում։ Թեման կարևոր նշանակություն ունի օժանդակ դպրոցի սովորողների գրավոր խոսքի զարգացման, նրանց լեզվական ինքնուրույնության բարձրացման և առօրյա ու կրթական հաղորդակցության մեջ գրավոր հայերենի լիարժեք կիրառման հնարավորությունների ընդլայնման համար։