Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է վեցարժեք քրոմ պարունակող արդյունաբերական հոսքաջրերի մաքրման և շրջակա միջավայրի համար դրանց վտանգավորության նվազեցման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Cr(VI) միացություններով աղտոտված ջրային միջավայրերի բնութագրումն է, դրանց էկոլոգիական վտանգավորության գնահատումը և մաքրման այնպիսի տեխնոլոգիական սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք կարող են ապահովել աղտոտիչի պարունակության զգալի նվազեցում ու մաքրված ջրի որակի բարելավում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վեցարժեք քրոմի բարձր շարժունակությանը և թունաբանական նշանակությանը, ինչի պատճառով դրա պարունակության վերահսկումը կարևոր խնդիր է արդյունաբերական կեղտաջրերի կառավարման ոլորտում։ Քննվում են ջրային միջավայրում քրոմի տարբեր քիմիական ձևերի վարքը և այն ֆիզիկաքիմիական գործոնները, որոնք կարող են ազդել դրանց կայունության, փոխակերպման ու հեռացման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում համեմատական տեսանկյունից կարող են դիտարկվել ֆիզիկաքիմիական մաքրման տարբեր սկզբունքներ՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը կոնկրետ հոսքաջրերի կազմի և աղտոտվածության աստիճանի պայմաններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում վնասազերծման գործընթացի արդյունավետության վրա ջրի թթվահիմնային հատկությունների, ուղեկցող իոնների, աղտոտիչների ընդհանուր կազմի և մշակման պայմանների ազդեցության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև քրոմի առավել վտանգավոր ձևերի փոխակերպման և հետագա հեռացման ընդհանուր մեխանիզմների նշանակությունը՝ առանց անտեսելու երկրորդային թափոնների առաջացման և դրանց անվտանգ կառավարման խնդիրը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մաքրման արդյունքում առաջացող նստվածքների կամ այլ մնացորդային նյութերի բնութագրմանը, քանի որ աղտոտիչի տեղափոխումը ջրային փուլից մեկ այլ փուլ ինքնին դեռ չի նշանակում բնապահպանական վտանգի ամբողջական վերացում։ Տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն աղտոտիչի հեռացման աստիճանի, այլև գործընթացի կայունության, ռեսուրսատարության, կիրառման հնարավորության և բնապահպանական անվտանգության տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ մետաղամշակման, գալվանական և այլ արդյունաբերական արտադրություններից առաջացող քրոմ պարունակող հոսքաջրերի կառավարման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է շրջակա միջավայրի քիմիայի, ջրամաքրման տեխնոլոգիաների, ֆիզիկաքիմիական գործընթացների և արդյունաբերական էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով ծանր մետաղներով աղտոտված ջրերի մաքրման ավելի արդյունավետ և էկոլոգիապես հիմնավորված մեթոդների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ջրային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման տնտեսական, ինստիտուցիոնալ, բնապահպանական և կազմակերպական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ջրի սահմանափակ պաշարների կայուն և նպատակային օգտագործման, տարբեր սպառողների միջև դրանց բաշխման, ջրային համակարգերի պահպանության և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման խնդիրներն են։ Ջրային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսության, բնակչության ջրամատակարարման, արդյունաբերության, էներգետիկայի և բնական էկոհամակարգերի պահպանության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնական պաշար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի օգտագործման առանձնահատկություններին, դրանց քանակական ու որակական վիճակի գնահատմանը և ջրօգտագործման տարբեր ուղղությունների միջև հավասարակշռության ապահովմանը։ Քննվում են կառավարման ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը, պատասխանատու մարմինների գործառույթների համակարգումը, ջրօգտագործման կարգավորման տնտեսական ու վարչական գործիքները և որոշումների ընդունման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական ապահովումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրային ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի և արդյունավետության խնդիրը, քանի որ տեղափոխման ու բաշխման ընթացքում ջրի կորուստները կարող են նվազեցնել հասանելի պաշարների օգտագործման արդյունավետությունը։ Հետազոտվում են ոռոգման համակարգերի արդիականացման, ջրի հաշվառման բարելավման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների տարածման և սպառման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրային ռեսուրսների որակի պահպանմանը, աղտոտման կանխարգելմանը, կեղտաջրերի կառավարմանը և ջրային էկոհամակարգերի պահպանության պահանջներին։ Դիտարկվում է նաև կլիմայական փոփոխականության և երաշտային ժամանակաշրջանների հնարավոր ազդեցությունը ջրային պաշարների հասանելիության վրա, ինչը մեծացնում է երկարաժամկետ պլանավորման և ռիսկերի կառավարման նշանակությունը։ Կարևորվում է գետավազանային կառավարման մոտեցումը, որի շրջանակում ջրային համակարգը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված բնական և տնտեսական ամբողջություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ջրի տնտեսական արժեքի, ծառայությունների ֆինանսավորման, սակագնային մեխանիզմների և ջրօգտագործողների պատասխանատվության հարցերին՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ջրի սոցիալական ու բնապահպանական նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարևորում է տվյալների հավաքագրման, մշտադիտարկման և թվային կառավարման գործիքների զարգացումը՝ որպես հիմնավորված որոշումների ընդունման նախապայման։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ջրային տնտեսության, բնապահպանական կառավարման, բնական ռեսուրսների տնտեսագիտության և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ջրային պաշարների պահպանության, արդյունավետ բաշխման և երկարաժամկետ կայուն օգտագործման բարելավման հնարավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի ակտիվների և պարտավորությունների գնահատման մեթոդաբանական ու կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բանկի ֆինանսական վիճակի իրական և համադրելի պատկերի ձևավորման համար ակտիվների ու պասիվների արժեքային գնահատման նշանակությունն է, ինչպես նաև գնահատման մոտեցումների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ակտիվների շրջանակում դիտարկվում են բանկի ֆինանսական ռեսուրսների տեղաբաշխման հիմնական ուղղությունները՝ վարկային ներդրումները, արժեթղթերը, դրամական միջոցները և այլ ֆինանսական պահանջները, իսկ պասիվների ուսումնասիրությունը ներառում է ներգրավված միջոցները, ավանդները, փոխառությունները և բանկի ֆինանսավորման այլ աղբյուրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ակտիվների որակի գնահատմանը, քանի որ դրանց եկամտաբերությունը, իրացվելիությունը և ռիսկայնությունը անմիջականորեն կապված են բանկի ֆինանսական կայունության հետ։ Քննվում են վարկային պորտֆելի գնահատման, հնարավոր կորուստների ճանաչման, ֆինանսական գործիքների արժեքի որոշման և հաշվապահական տեղեկատվության արժանահավատության խնդիրները։ Պասիվների գնահատման տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ներգրավված ռեսուրսների կառուցվածքը, դրանց ժամկետայնությունը, արժեքը և բանկի ֆինանսավորման կայունության վրա ունեցած ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ակտիվների և պարտավորությունների ժամկետային ու արժութային կառուցվածքների համապատասխանեցմանը, քանի որ դրանց միջև անհավասարակշռությունը կարող է առաջացնել իրացվելիության, տոկոսադրույքային և արժութային ռիսկեր։ Հետազոտվում է նաև ակտիվների և պասիվների կառավարման կապը բանկի եկամտաբերության, կապիտալի բավարարության և ընդհանուր ռիսկային դիրքի հետ։ Գնահատման մեթոդների կատարելագործումը դիտարկվում է հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերլուծության և ռիսկերի կառավարման փոխկապակցվածության շրջանակում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական հաշվետվությունների տեղեկատվական նշանակությանը և գնահատման միասնական ու հիմնավորված սկզբունքների կիրառման անհրաժեշտությանը՝ բանկերի ֆինանսական ցուցանիշների համադրելիությունն ապահովելու համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային բանկային և հաշվապահական մոտեցումների կիրառելիությանը ազգային ֆինանսական համակարգում՝ հաշվի առնելով տեղական շուկայի առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է բանկային գործի, ֆինանսական հաշվառման, ակտիվների և պարտավորությունների կառավարման ու ֆինանսական ռիսկերի գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գնահատման համակարգի բարելավման ուղղությունները և նպաստել առևտրային բանկերի ֆինանսական կառավարման արդյունավետության ու կայունության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանում տարածված Salmonella ցեղի բակտերիաների կենսաբանական, համաճարակաբանական և գենետիկական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ ֆենոտիպային և գենոտիպային մոտեցումների համադրմամբ։ Հետազոտության առանցքում տարբեր ծագում ունեցող մեկուսացված շտամների բնութագրումն է, դրանց միջև նմանությունների ու տարբերությունների բացահայտումը և շրջանառվող տարբերակների կառուցվածքի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացման ձևավորումը։ Ֆենոտիպային ուսումնասիրությունները դիտարկվում են որպես մանրէների արտահայտված կենսաբանական հատկանիշների գնահատման միջոց՝ ներառելով ձևաբանական, կենսաքիմիական և այլ լաբորատոր բնութագրերի համադրումը։ Գենոտիպային մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել միկրոօրգանիզմների ժառանգական առանձնահատկությունները և ավելի ճշգրիտ գնահատել առանձին մեկուսացումների միջև գենետիկական կապերը։ Երկու ուղղությունների համատեղ կիրառումը կարևոր է, քանի որ արտաքին կամ կենսաքիմիական հատկանիշներով նման մանրէային տարբերակները կարող են ունենալ գենետիկական տարբերություններ, իսկ գենետիկորեն մոտ շտամները՝ որոշակի պայմաններում դրսևորել տարբեր ֆենոտիպային հատկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շտամների բազմազանությանը, տարածվածության առանձնահատկություններին և տարբեր աղբյուրներից հայտնաբերված մանրէների հնարավոր փոխկապակցվածությանը։ Քննվում է նաև հակամանրէային դեղամիջոցների նկատմամբ զգայունության և կայունության ընդհանուր խնդիրը՝ որպես հանրային առողջության և վարակների վերահսկման համար կարևոր բնութագիր։ Գենետիկական տվյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել կայունության հետ կապված հատկանիշների տարածման, շտամների փոփոխականության և դրանց համաճարակաբանական կապերի ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր ժամանակաշրջաններում կամ աշխարհագրական տարածքներում հայտնաբերված մեկուսացումների համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել շրջանառվող մանրէային պոպուլյացիաների բազմազանությունն ու փոփոխությունները։ Ստացված տվյալների համադրումը նշանակություն ունի նաև սննդային ծագման վարակների համաճարակաբանական հսկողության, լաբորատոր ախտորոշման կատարելագործման և վարակի հնարավոր աղբյուրների ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է մանրէաբանության, մոլեկուլային կենսաբանության, գենետիկայի և համաճարակաբանության մոտեցումները՝ նպաստելով շրջանառվող սալմոնելաների կենսաբանական բազմազանության և հանրային առողջության տեսանկյունից դրանց նշանակության առավել ամբողջական գնահատմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Դավիթ Անհաղթին վերագրվող աստվածաբանական բնագրի և դրա շուրջ ձևավորված մեկնողական ավանդույթի պատմագիտական ու աստվածաբանական համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Սուրբ Խաչի քրիստոնեական խորհրդաբանության ներկայացումն է, դրա գաղափարական բովանդակությունը, աստվածաբանական հիմնավորումները և հայ միջնադարյան հոգևոր մտքի շրջանակում ունեցած նշանակությունը։ Բնագիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական բովանդակություն ունեցող գրական ստեղծագործություն, այլև որպես հայ քրիստոնեական աշխարհայացքի, մեկնողական մշակույթի և մտավոր ավանդույթի զարգացման մասին տեղեկություններ պարունակող սկզբնաղբյուր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խաչի խորհրդի մեկնաբանությանը, Քրիստոսի փրկագործության գաղափարին և այն աստվածաբանական պատկերացումներին, որոնց միջոցով բացահայտվում է խաչի տեղը քրիստոնեական վարդապետության մեջ։ Քննվում են ստեղծագործության կառուցվածքային, գաղափարական և հռետորական առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան հղումների գործառույթը և քրիստոնեական խորհրդանիշների մեկնաբանման եղանակները։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է երկի ձևավորման մշակութային ու եկեղեցական միջավայրը, ձեռագրային փոխանցման ավանդույթը և հետագա դարերում դրա ընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործության հեղինակության և վերագրման խնդրին՝ հաշվի առնելով Դավիթ Անհաղթի անունով պահպանված ժառանգության ուսումնասիրության ընթացքում առաջացած բանասիրական ու պատմագիտական հարցերը։ Մեկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել բնագրի աստվածաբանական հասկացությունները, խորհրդանշական պատկերները և գաղափարական շեշտադրումները։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է բացահայտել մեկնողական ավանդույթի շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև այն մտավոր միջավայրը, որտեղ գործել են մեկնիչները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ միջնադարյան աստվածաբանական գրականության և փիլիսոփայական մտածողության փոխհարաբերությանը, քանի որ բնագրի գաղափարական կառուցվածքում կրոնական խորհրդաբանությունը կարող է զուգակցվել տրամաբանական ու փիլիսոփայական մեկնաբանության տարրերի հետ։ Ձեռագրագիտական և աղբյուրագիտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել բնագրի տարբերակների փոխանցման, ընդօրինակման և մեկնությունների պահպանման պատմությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, Սուրբ Խաչի պաշտամունքի գաղափարական հիմքերի, մեկնողական գրականության և Դավիթ Անհաղթին վերագրվող ժառանգության պատմական ընկալման բացահայտման համար՝ միավորելով պատմագիտության, աստվածաբանության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան հայ գրական մշակույթի ուսումնասիրության մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է պահածոյացված սննդամթերքների նոր տեսակների ստեղծման և դրանց արդյունաբերական արտադրության տեխնոլոգիական սկզբունքների գիտական հիմնավորմանը՝ հաշվի առնելով օգտագործվող հումքի հատկությունները, սննդային արժեքը, արտադրական գործընթացների արդյունավետությունը, պատրաստի արտադրանքի որակն ու պահպանման կայունությունը։ Հետազոտության առանցքում բուսական կամ համակցված հումքի ընտրությունը, դրա տեխնոլոգիական հատկությունների գնահատումը և վերամշակման այնպիսի մոտեցումների մշակումը կարող են լինել, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ պահանջվող սպառողական և որակական հատկանիշներով արտադրանք։ Ուսումնասիրվում են հումքի քիմիական կազմը, խոնավությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, սննդային բաղադրիչների հարաբերակցությունը և տեխնոլոգիական մշակման ընթացքում դրանց հնարավոր փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախնական մշակման, ջերմային ազդեցության, մանրացման, խառնման, տարայավորման և պահպանման փուլերի փոխկապակցվածությանը։ Կարևոր խնդիր է տեխնոլոգիական պայմանների ընտրությունը, որի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ ապահովել արտադրանքի անվտանգությունը, պահպանել արժեքավոր սննդային բաղադրիչները և ձևավորել ընդունելի համային, բուրավետ ու կառուցվածքային հատկություններ։ Քննվում է ջերմային մշակման ազդեցությունը պատրաստի արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական և զգայական ցուցանիշների վրա, ինչպես նաև արտադրության տարբեր փուլերում որակի փոփոխությունների վերահսկման նշանակությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նոր բաղադրագրերի մշակման գիտական հիմնավորումը՝ հումքի տարբեր բաղադրիչների համատեղելիության, դրանց սննդային նշանակության և վերջնական արտադրանքի տեխնոլոգիական կայունության գնահատմամբ։ Դիտարկվում են նաև տեղական գյուղատնտեսական հումքի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, ինչը կարող է նպաստել հումքային ռեսուրսների առավել ամբողջական վերամշակմանը և արտադրատեսականու ընդլայնմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պատրաստի պահածոների պահպանման ընթացքում ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և զգայական բնութագրերի կայունությանը, քանի որ պահպանման ժամկետի հիմնավորումը կապված է արտադրանքի անվտանգության և սպառողական որակի հետ։ Արտադրական տեխնոլոգիայի գնահատման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել նաև նյութական ու էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, տեխնոլոգիական կորուստների նվազեցումը և գործող արտադրական սարքավորումներին նոր գործընթացների հարմարեցման հնարավորությունը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է սննդի տեխնոլոգիայի, սննդի քիմիայի, հումքի ապրանքագիտության և որակի վերահսկման մոտեցումները՝ նպաստելով նոր պահածոյացված արտադրատեսակների մշակման, դրանց արտադրական գործընթացների հիմնավորման և մրցունակ սննդամթերքի տեսականու ընդլայնման գիտատեխնոլոգիական հիմքերի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում վճարումների և հաշվարկների համակարգի ձևավորման, ինստիտուցիոնալ կայացման ու հետագա զարգացման տնտեսական, ֆինանսական և կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տնտեսության տարբեր մասնակիցների միջև դրամական միջոցների փոխանցումն ու պարտավորությունների մարումն ապահովող ենթակառուցվածքների, գործիքների և կազմակերպական մեխանիզմների զարգացումն է։ Վճարահաշվարկային համակարգը դիտարկվում է որպես ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեությունը նշանակություն ունի բանկային գործառնությունների իրականացման, ֆինանսական շուկաների բնականոն աշխատանքի և տնտեսությունում վճարային շրջանառության կազմակերպման համար։ Քննվում են համակարգի ձևավորման պատմական ու տնտեսական նախադրյալները, շուկայական հարաբերությունների զարգացման պայմաններում անկանխիկ հաշվարկների ընդլայնման անհրաժեշտությունը և ֆինանսական կազմակերպությունների միջև փոխգործակցության մեխանիզմների կատարելագործումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բանկային փոխանցումներին, վճարային քարտերին, էլեկտրոնային վճարումների տարբեր ձևերին և հաշվարկային ենթակառուցվածքների տեխնոլոգիական զարգացմանը։ Դիտարկվում է կենտրոնական բանկի և առևտրային բանկերի դերաբաշխումը, ինչպես նաև վճարահաշվարկային ծառայություններ մատուցող այլ մասնակիցների գործառույթները համակարգի ամբողջական աշխատանքի ապահովման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում վճարումների արագության, հասանելիության, հուսալիության և անընդհատության խնդիրը, քանի որ դրանց խախտումները կարող են ազդեցություն ունենալ ֆինանսական հարաբերությունների լայն շրջանակի վրա։ Հետազոտվում են նաև հաշվարկային ռիսկերը, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների կայունության հարցերը, տեղեկատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը և ֆինանսական ծառայությունների նկատմամբ վստահության պահպանման պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում անկանխիկ վճարումների տարածման տնտեսական նշանակությանը և նոր տեխնոլոգիաների ազդեցությանը վճարային ծառայությունների կազմակերպման վրա։ Վերլուծվում են համակարգի զարգացմանը խոչընդոտող կազմակերպական, տեխնիկական, իրավական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև ֆինանսական շուկայի փոփոխություններին համապատասխան ենթակառուցվածքների արդիականացման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է միջազգային փորձի և վճարային համակարգերի գործունեության ընդունված սկզբունքների ուսումնասիրությունը՝ ազգային համակարգի զարգացման ուղղությունները հասկանալու նպատակով։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է բանկային գործի, դրամավարկային հարաբերությունների, ֆինանսական ենթակառուցվածքների և վճարային տեխնոլոգիաների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով տնտեսության համար անվտանգ, արդյունավետ և տեխնոլոգիապես զարգացող վճարահաշվարկային միջավայրի ձևավորման հիմնական խնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է գլուտամինի ընտանիքին պատկանող նյարդատրանսմիտերային ամինաթթուների դերի ուսումնասիրությանը նյարդային համակարգում զարգացող ախտաբանական գործընթացների պայմաններում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով նյարդատոքսիկ ազդեցությունների և վարակային գործոնների հետ կապված կենսաքիմիական ու բջջային փոփոխություններին։ Հետազոտության առանցքում նյարդային հյուսվածքում ամինաթթվային փոխանակության, նյարդային ազդակների հաղորդման և բջիջների նյութափոխանակային հավասարակշռության միջև փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է գլուտամատի, գլուտամինի և դրանց նյութափոխանակության հետ կապված այլ միացությունների նշանակությունը կենտրոնական նյարդային համակարգի բնականոն գործունեության համար, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցության փոփոխությունները տարբեր ախտաբանական պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գլուտամատային նյարդահաղորդման խանգարումներին, քանի որ այս համակարգի չափազանց ակտիվացումը կարող է կապված լինել նեյրոնների ֆունկցիոնալ ծանրաբեռնվածության, բջջային հոմեոստազի խախտման և նյարդային հյուսվածքի վնասման գործընթացների հետ։ Դիտարկվում են նեյրոնների և գլիալ բջիջների փոխհարաբերությունները՝ հատկապես ամինաթթուների փոխանակման և նյարդային միջավայրում դրանց հավասարակշռության պահպանման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վարակային գործընթացների ընթացքում առաջացող բորբոքային և նյութափոխանակային փոփոխությունների կապը նյարդատրանսմիտերային համակարգերի գործունեության հետ։ Քննվում է, թե իմունային պատասխանի ակտիվացումը և բորբոքային միջնորդանյութերի փոփոխությունները ինչպես կարող են անդրադառնալ նյարդային բջիջների կենսաքիմիական վիճակի և նյարդահաղորդման վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև օքսիդատիվ սթրեսի, էներգետիկ նյութափոխանակության խանգարումների և բջջային պաշտպանական մեխանիզմների փոխազդեցությանը։ Նյարդատոքսիկացիայի համատեքստում դիտարկվում են այն ընդհանուր կենսաբանական մեխանիզմները, որոնց միջոցով վնասակար գործոնները կարող են փոփոխել նյարդային հյուսվածքի նյութափոխանակությունը և ազդել ամինաթթվային նյարդահաղորդման հավասարակշռության վրա։ Այս գործընթացների համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես կարող են տարբեր ծագման ախտաբանական ազդեցությունները հանգեցնել ընդհանուր կենսաքիմիական և նեյրոֆիզիոլոգիական փոփոխությունների։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է նեյրոքիմիայի, կենսաքիմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի և ախտաֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով նյարդային համակարգի ախտաբանական վիճակներում ամինաթթվային նյարդահաղորդման դերի և դրա կարգավորման մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է շենքերի և ինժեներական կառույցների հիմքերի գրունտների ամրացման տեխնոլոգիական մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ ցեմենտացման տարբեր մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում թույլ, անհամասեռ կամ անբավարար կրողունակությամբ գրունտների ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների բարելավումն է, ինչը կարևոր նշանակություն ունի հիմքերի կայունության, կառուցվածքների հուսալիության և երկարաժամկետ շահագործման ապահովման համար։ Քննվում են գրունտային միջավայրի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ծակոտկենությունը, խոնավությունը, ջրաթափանցելիությունը, խտությունը և ամրությունը՝ որպես ամրացման եղանակի ընտրության վրա ազդող հիմնական գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ցեմենտային նյութերի և գրունտային զանգվածի փոխազդեցությանը, որի արդյունքում կարող են նվազել դատարկությունները, ձևավորվել լրացուցիչ կապեր մասնիկների միջև և բարելավվել գրունտի դեֆորմացիոն ու ամրության բնութագրերը։ Համեմատական տեսանկյունից դիտարկվում են ցեմենտացման տարբեր տեխնոլոգիական մոտեցումների կիրառելիության սահմանները՝ կախված գրունտի տեսակից, շերտերի կառուցվածքից, ստորերկրյա ջրերի պայմաններից և կառույցից փոխանցվող բեռնվածքներից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ամրացման արդյունավետության գնահատմանը՝ մինչև միջամտությունը և դրանից հետո գրունտի ինժեներաերկրաբանական ու մեխանիկական ցուցանիշների համադրման միջոցով։ Ուսումնասիրվում է ամրացված զանգվածի միասեռության խնդիրը, քանի որ նյութի անհավասար տարածումը կարող է հանգեցնել տարբեր հատվածներում մեխանիկական հատկությունների զգալի տարբերությունների։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գոյություն ունեցող կառույցների հիմքերի ուժեղացման խնդիրներին, երբ անհրաժեշտ է բարելավել հիմքի աշխատանքային պայմանները՝ հնարավորինս սահմանափակելով շենքի բնականոն շահագործման վրա ազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության ինժեներատնտեսական հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով աշխատանքի բարդությունը, նյութատարությունը, իրականացման տևողությունը և ակնկալվող տեխնիկական արդյունքը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել ամրացված գրունտների երկարաժամկետ վարքին, արտաքին բեռնվածքների և ջրային պայմանների փոփոխության նկատմամբ դրանց կայունությանը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է հիմքերի և հիմնատակերի նախագծման, ինժեներական երկրաբանության, գրունտների մեխանիկայի և շինարարական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպաստելով տարբեր ինժեներաերկրաբանական պայմաններում հիմքերի հուսալիության բարձրացման և գրունտների ամրացման արդյունավետ լուծումների գիտական հիմնավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի մշակության պայմաններում հողային հերբիցիդների կիրառման և սևահողերի կենսաբանական ակտիվության միջև փոխկապակցվածության ագրոէկոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ Գեղարքունիքի մարզին բնորոշ բնակլիմայական և հողային պայմանների հաշվառմամբ։ Հետազոտության առանցքում հողի կենսաբանական վիճակի փոփոխություններն են, որոնք կարող են առաջանալ մոլախոտերի դեմ կիրառվող քիմիական միջոցների ազդեցությամբ։ Հողը դիտարկվում է որպես բարդ կենդանի համակարգ, որտեղ միկրոօրգանիզմների գործունեությունը, օրգանական նյութերի քայքայումը, սննդատարրերի շրջանառությունը և ֆերմենտային գործընթացները կարևոր նշանակություն ունեն հողի բերրիության պահպանման ու մշակաբույսերի բնականոն զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հերբիցիդների ազդեցության պայմաններում հողային միկրոֆլորայի ընդհանուր ակտիվության, տարբեր ֆիզիոլոգիական խմբերի հարաբերակցության և կենսաքիմիական գործընթացների հնարավոր փոփոխություններին։ Քննվում է, թե բույսերի պաշտպանության միջոցների կիրառումը որքանով կարող է ժամանակավորապես փոփոխել հողի կենսաբանական հավասարակշռությունը և ինչպիսի դեր ունեն այդ փոփոխությունների բնույթի մեջ հողի հատկությունները, եղանակային պայմանները, խոնավությունը և ջերմաստիճանը։ Կարևոր ուղղություն է հողի ֆերմենտային ակտիվության ուսումնասիրությունը, քանի որ համապատասխան ցուցանիշները կարող են օգտագործվել որպես հողային միջավայրում տեղի ունեցող կենսաբանական փոփոխությունների զգայուն ցուցիչներ։ Դիտարկվում են նաև հումուսի և սննդատարրերի փոխակերպման հետ կապված գործընթացները, որոնք անմիջականորեն առնչվում են հողի բերրիության և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության հետ։ Հետազոտության շրջանակում համադրվում են մշակաբույսի աճեցման, մոլախոտային բուսականության վերահսկման և հողային էկոհամակարգի պահպանման խնդիրները՝ գնահատելով գյուղատնտեսական միջոցառումների հնարավոր ազդեցությունը ոչ նպատակային հողային կենսաբանական գործընթացների վրա։ Գեղարքունիքի մարզի պայմանների առանձնացումը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել բարձրադիր գյուղատնտեսական տարածքներին բնորոշ կլիմայական գործոնների և սևահողերի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հողի կենսաբանական ակտիվության ցուցանիշների միջոցով ագրոէկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է հողագիտության, ագրոքիմիայի, գյուղատնտեսական մանրէաբանության և ագրոէկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն գնահատել բույսերի պաշտպանության քիմիական միջոցների և հողի կենսաբանական գործընթացների փոխազդեցությունը ու նպաստել հողային ռեսուրսների կայուն օգտագործման սկզբունքների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ճշմարտության գոյաբանական կարգավիճակի և դրա ճանաչման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հանս-Գեորգ Գադամերի փիլիսոփայական հերմենևտիկայի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է ճշմարտությունը բացահայտվում հասկացման, մեկնաբանության և լեզվական հաղորդակցության գործընթացներում, և ինչ հարաբերություն ունի այն գիտական մեթոդով ստացվող գիտելիքի հետ։ Քննվում է այն հիմնադրույթը, ըստ որի մարդկային ճանաչողությունը չի սահմանափակվում միայն մեթոդաբանական կանոններով ստուգվող գիտելիքով, քանի որ արվեստի, պատմության, լեզվի և մշակութային փորձի ոլորտներում մարդը կարող է հանդիպել այնպիսի իմաստների, որոնք չեն ենթարկվում բնական գիտություններին բնորոշ ապացուցման եղանակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հասկացման պատմական պայմանավորվածությանը․ մեկնաբանող սուբյեկտը երբեք ամբողջությամբ դուրս չէ իր ժամանակաշրջանից, մշակույթից և լեզվական միջավայրից, ուստի ցանկացած ըմբռնում ձևավորվում է նախնական պատկերացումների և պատմական փորձի ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է «նախապաշարման» գաղափարի վերաիմաստավորումը, երբ այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճանաչողությունը խանգարող գործոն, այլև որպես հասկացման հնարավոր նախապայման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում «հորիզոնների միաձուլման» գաղափարը, որով նկարագրվում է մեկնաբանողի և մեկնաբանվող տեքստի, ավանդույթի կամ պատմական երևույթի միջև երկխոսական փոխհարաբերությունը։ Ճշմարտությունն այս մոտեցմամբ ներկայանում է ոչ թե որպես պատրաստի բովանդակության մեխանիկական վերարտադրում, այլ որպես հասկացման ընթացքում բացահայտվող իմաստային իրադարձություն։ Քննվում է նաև հերմենևտիկական շրջանի նշանակությունը, որի համաձայն ամբողջի ըմբռնումը կապված է նրա մասերի մեկնաբանության հետ, իսկ առանձին մասերի իմաստը բացահայտվում է ամբողջի համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվին՝ որպես հասկացման հիմնարար միջավայրի, որտեղ ձևավորվում և արտահայտվում է մարդու հարաբերությունը աշխարհի, պատմության և մյուս մարդկանց հետ։ Վերլուծվում են նաև արվեստի փորձը և ավանդույթի դերը՝ ցույց տալու համար, որ ճշմարտության փորձառությունը կարող է ունենալ ոչ միայն գիտական, այլև պատմական, գեղագիտական և լեզվական ձևեր։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ ներկայացնում է ճշմարտության խնդիրը որպես գոյաբանական և հերմենևտիկական հարց՝ բացահայտելով հասկացման պատմականությունը, լեզվականությունը և երկխոսական բնույթը, ինչպես նաև մեկնաբանության նշանակությունը մարդու աշխարհընկալման և ինքնաճանաչման գործընթացներում։

Աշխատությունը նվիրված է Լենինականում՝ ներկայիս Գյումրիում, հայկական թատերական կյանքի ձևավորման, զարգացման և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են քաղաքի թատերական ավանդույթների պատմական նախադրյալները, մասնագիտական բեմարվեստի կայացման գործընթացը, ստեղծագործական խմբերի գործունեությունը և թատրոնի դերակատարությունը Հայաստանի մշակութային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ժամանակաշրջանին, երբ քաղաքում ձևավորվեց պետական դրամատիկական թատրոնը և ստեղծվեց դերասանական ու ռեժիսորական կայուն միջավայր։ Քննվում է թատերախմբի կազմավորման գործընթացը, այդ թվում՝ տեղական բեմական ուժերի և մասնագիտական կրթություն ստացած դերասանների մասնակցությունը, ինչպես նաև ռեժիսորական դպրոցի ազդեցությունը ներկայացումների գեղարվեստական ուղղության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խաղացանկի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են ազգային դասական դրամատուրգիայի, ժամանակակից հայ հեղինակների, ռուսական և արևմտաեվրոպական թատերգության փոխհարաբերությունները։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական և մշակութային փոփոխություններն արտահայտվել բեմադրությունների թեմատիկայի, կերպարային համակարգի, դերասանական խաղի և ռեժիսորական մեկնաբանությունների մեջ։ Ուշադրություն է դարձվում նաև թատրոնի ստեղծագործական նշանավոր գործիչներին, որոնց գործունեությունը նպաստել է ոչ միայն քաղաքի, այլև ամբողջ հայկական բեմարվեստի զարգացմանը։ Թատերական կյանքը ներկայացվում է որպես քաղաքային մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որը ձևավորել է հանդիսատեսի գեղագիտական ճաշակը, ընդլայնել մշակութային հաղորդակցության հնարավորությունները և նպաստել ազգային դրամատուրգիական ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Քննվում են բեմադրությունների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, դերասանական արվեստի ավանդույթների փոխանցումը տարբեր սերունդների միջև, թատերախմբի ստեղծագործական որոնումները և նոր բեմական ձևերի յուրացումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է հատկացվում թատրոնի և հանդիսատեսի փոխհարաբերություններին, հյուրախաղերին, մշակութային փոխանակումներին և քաղաքի հասարակական կյանքում թատերական հաստատության ունեցած նշանակությանը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հայկական թատրոնի պատմությունը դիտարկել ոչ միայն մայրաքաղաքային կենտրոնների, այլև տարածաշրջանային մշակութային զարգացման տեսանկյունից՝ ընդգծելով Լենինականի առանձնահատուկ տեղը ազգային բեմարվեստի պատմության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը արժեքավոր է հայկական թատրոնի պատմական զարգացման, ստեղծագործական ավանդույթների, դերասանական ու ռեժիսորական դպրոցների և քաղաքային մշակութային միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միգրացիոն քաղաքականության սահմանադրաիրավական հիմքերի, դրա ձևավորման և իրականացման մեխանիզմների, ինչպես նաև ոլորտում առկա տեսական ու կիրառական խնդիրների համալիր իրավագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում միգրացիոն քաղաքականության տեղն ու նշանակությունն է պետական քաղաքականության և սահմանադրաիրավական կարգավորման համակարգում՝ այն դիտարկելով մարդու հիմնական իրավունքների, պետական կառավարման, ազգային անվտանգության և միջազգային իրավական պարտավորությունների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Քննվում են միգրացիոն գործընթացների իրավական կարգավորման սկզբունքները, պետական մարմինների իրավասությունների բաշխումը և ոլորտի ինստիտուցիոնալ կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձի ազատ տեղաշարժի, բնակության վայրի ընտրության, Հայաստանի Հանրապետությունից դուրս գալու և վերադառնալու, օտարերկրացիների իրավական կարգավիճակի, ապաստանի և փախստականների պաշտպանության հետ առնչվող սահմանադրաիրավական հարցերին։ Հետազոտվում է նաև պետության իրավունքն ու պարտականությունը՝ սահմանելու միգրացիոն գործընթացների կառավարման այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք համատեղելի են մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային շահերի ապահովման սկզբունքների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միգրացիոն քաղաքականության պատմական զարգացմանը և օրենսդրական կարգավորումների փոփոխություններին՝ հնարավորություն տալով բացահայտել իրավական համակարգի ձևավորման հիմնական միտումները։ Քննվում են աշխատանքային միգրացիայի, արտագաղթի և ներգաղթի, վերադարձի ու վերաինտեգրման, անկանոն միգրացիայի և հարկադիր տեղահանության հետ կապված իրավական հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միգրացիոն քաղաքականության իրականացման համար պատասխանատու պետական կառույցների գործունեության համակարգմանը, նրանց գործառույթների արդյունավետությանը և իրավական կարգավորումների գործնական կիրառության ընթացքում առաջացող խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում միգրացիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնակչության տարածական տեղաշարժ, այլև որպես սահմանադրական իրավունքի բազմաթիվ ինստիտուտների հետ առնչվող բազմաշերտ հասարակական երևույթ։ Վերլուծվում է ազգային օրենսդրության և միջազգային իրավական չափանիշների փոխհարաբերությունը՝ մարդու արժանապատվության, իրավահավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև միգրացիոն քաղաքականության արդյունավետության գնահատման և իրավական կարգավորման շարունակական կատարելագործման անհրաժեշտությունը՝ հասարակական ու ժողովրդագրական փոփոխություններին համապատասխան։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է սահմանադրական իրավունքի, միգրացիոն իրավունքի, մարդու իրավունքների և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ ներկայացնելով միգրացիոն գործընթացների պետական կարգավորման ամբողջական իրավական համակարգի ձևավորման ու զարգացման հիմնախնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի հարավ-արևմտյան հատվածի գետային համակարգերի ջրերի էկոլոգիական և հիդրոքիմիական վիճակի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով գնահատել ջրային միջավայրի որակը, բացահայտել դրա վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնները և բնութագրել գետային ջրերի հնարավոր ազդեցությունը լճային էկոհամակարգի վրա։ Հետազոտության առանցքում գետերի ջրի ֆիզիկական և քիմիական ցուցանիշների համալիր գնահատումն է, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ջրային միջավայրում ընթացող գործընթացների և աղտոտման հնարավոր աղբյուրների մասին։ Ուսումնասիրվում են ջրի ջերմաստիճանի, թթվահիմնային վիճակի, հանքայնացման, լուծված թթվածնի, կենսածին տարրերի և այլ հիդրոքիմիական բաղադրիչների փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով դրանց տարածական ու սեզոնային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազոտի և ֆոսֆորի միացություններին, քանի որ դրանց ավելցուկային ներհոսքը կարող է նպաստել ջրային համակարգերում սննդանյութերի կուտակմանը և էկոլոգիական հավասարակշռության փոփոխությանը։ Քննվում են բնակավայրերից առաջացող կեղտաջրերի, գյուղատնտեսական տարածքներից մակերևութային հոսքերի, անասնապահության և հողօգտագործման այլ ձևերի հնարավոր ազդեցությունները գետերի ջրային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ հաշվի են առնվում բնական գործոնները՝ գետավազանի երկրաբանական կառուցվածքը, տեղումների քանակը, ձնհալքը, հոսքի սեզոնային փոփոխությունները և ջրահավաք տարածքի առանձնահատկությունները։ Ջրի որակի տարբեր ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գետերի առանձին հատվածների միջև տարբերությունները և գնահատելու հնարավոր աղտոտման տարածական օրինաչափությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գետային հոսքի միջոցով տարբեր նյութերի դեպի լիճ տեղափոխման գնահատումը, քանի որ վտակները կարևոր դեր ունեն լճի ջրային և նյութական հաշվեկշռի ձևավորման մեջ։ Երկարաժամկետ դիտարկումների դեպքում ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել նաև ջրի որակի փոփոխությունների միտումները բացահայտելու և ջրային էկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Կարևորվում է ջրային ռեսուրսների մշտադիտարկման և միասնական ցուցանիշներով գնահատման անհրաժեշտությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել էկոլոգիական անբարենպաստ փոփոխությունները։ Աշխատությունը միավորում է հիդրոքիմիայի, ջրաբանության և ջրային էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով գետային էկոհամակարգերի վիճակի առավել ամբողջական գնահատմանը և Սևանա լճի ջրահավաք ավազանի ջրային ռեսուրսների պահպանության գիտական հիմքերի զարգացմանը։