Готовые материалы

Հրատարակությունը նվիրված է Անգլիայի թագուհի Վիկտորիայի և հայ Արշակունի արքայատոհմի միջև ենթադրվող տոհմական կապի մասին պատմական պնդման ներկայացմանը։ Աշխատության թեման առնչվում է արքայական ծագումնաբանության, տոհմական ժառանգության և տարբեր ժողովուրդների պատմական տոհմերի միջև հնարավոր կապերի վերաբերյալ 19-րդ դարում շրջանառված պատկերացումներին։ Արշակունիները կարևոր տեղ են զբաղեցնում Հայաստանի հին և վաղ միջնադարյան պատմության մեջ՝ որպես հայոց գահին իշխած արքայատոհմ, որի պատմական հիշողությունը հետագա դարերում շարունակել է հետաքրքրել հայ մտավորականությանը։ Վիկտորիա թագուհու անձի հետ այդ տոհմի կապի թեման արտացոլում է նաև եվրոպական միապետությունների ծագման, արքայական տոհմերի հեղինակության և պատմական ժառանգության նկատմամբ ժամանակի հետաքրքրությունը։ Նման հրապարակումները կարևոր են ոչ միայն իրենց առաջադրած պատմական վարկածի, այլև 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի, պատմական գիտակցության և ազգային ինքնության վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես իր ժամանակաշրջանի պատմագիտական ու տոհմաբանական հետաքրքրությունների արտահայտություն՝ միաժամանակ տարբերակելով ներկայացված ծագումնաբանական պնդումը հաստատված պատմական փաստից։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց հին պատմությամբ, Արշակունիների արքայատոհմով, տոհմաբանությամբ և 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գիրքը պատմողական-գեղարվեստական ստեղծագործություն է՝ նվիրված Բելիսարիոսի կերպարին, որը հայտնի է որպես Բյուզանդական կայսրության նշանավոր զորավարներից մեկը։ Նրա կյանքի և գործունեության շուրջ ձևավորված պատմական ավանդույթները ստեղծագործության համար հիմք են հանդիսանում՝ ներկայացնելու անհատի ճակատագրի, ռազմական ծառայության, իշխանության և մարդկային հարաբերությունների թեմաները։ Բելիսարիոսի կերպարը պատմական գրականության մեջ հաճախ դիտարկվում է որպես հավատարմության, քաջության, պարտքի և իշխանական միջավայրում մարդու դիրքի բարդության խորհրդանիշ։ Ստեղծագործության վիպական շարադրանքը պատմական անձի կենսագրական հանգամանքները ներկայացնում է գեղարվեստական պատումի միջոցով՝ ընթերցողին հաղորդակից դարձնելով անցյալի իրադարձությունների և ժամանակաշրջանի պատկերացումներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայերեն թարգմանական գրականության այն ավանդույթին, որի միջոցով հայ ընթերցողին են ներկայացվել եվրոպական և համաշխարհային գրականության պատմական թեմաներն ու նշանավոր կերպարները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես Բելիսարիոսի պատմական կերպարի գեղարվեստական մեկնաբանության, այնպես էլ 19-րդ դարի հայ գրական-թարգմանական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, թարգմանական գրականությամբ, պատմական արձակով և Բյուզանդիայի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Հրատարակությունը «Հիշատակարան» խորագրով մատենաշարի առանձին պրակներից է և ներկայացնում է տվյալ շարքի հերթական թողարկումը։ Այն դիտարկելի է որպես ժամանակաշրջանի հայ տպագիր մշակույթի և հասարակական մտքի ուսումնասիրության աղբյուր, որը կարող է տեղեկություններ պարունակել իր հրատարակման միջավայրի, ժամանակակից մտավոր ու մշակութային կյանքի և հայ համայնքի հետաքրքրությունների վերաբերյալ։ «Հիշատակարան» խորագիրը ենթադրում է հիշողության, գրանցման և անցյալի կամ ժամանակակից իրադարձությունների պահպանման հետ կապված բովանդակային ուղղվածություն, սակայն առանձին պրակի կոնկրետ նյութերի թեմատիկ շրջանակը պետք է որոշել հենց տպագիր բնագրի հիման վրա։ Որպես փոքրածավալ հրատարակություն՝ այն կարևոր է ոչ միայն իր հնարավոր բովանդակությամբ, այլև հայ գրքի պատմության, տպագրական ավանդույթների և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նման նյութերը կարող են ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայերեն գրավոր խոսքի, հրատարակչական նախաձեռնությունների և հասարակական հաղորդակցության առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ զբաղվող մատենագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աղբյուրագետներին և հայ տպագիր ժառանգության ուսումնասիրողներին։

Հրատարակությունը պատմական հուշագրական բնույթի աշխատություն է, որն անդրադառնում է հայ ժողովրդի՝ Օսմանյան կայսրության ժամանակաշրջանում ապրած ճգնաժամային իրադարձություններին և դրանց հասարակական ու քաղաքական հետևանքներին։ Նյութը կարևոր է 20-րդ դարի սկզբի արևմտահայության պատմական իրավիճակը, համայնքային կյանքի պայմանները և ժամանակի բարդ իրադարձությունների նկատմամբ հայ հասարակության արձագանքները ճանաչելու տեսանկյունից։ Հուշագրական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պատմական դեպքերը ոչ միայն ընդհանուր քաղաքական գործընթացների շրջանակում, այլև ժամանակակիցների հիշողությունների, անձնական դիտարկումների և հասարակական ընկալումների միջոցով։ Աշխատության երկու մասերը կազմում են մեկ ամբողջական թեմատիկ նյութ՝ ընթերցողին ներկայացնելով հայկական ճգնաժամի վերաբերյալ հիշողություններ և տեղեկություններ, որոնք կարող են լրացնել տվյալ ժամանակաշրջանի պատմության ուսումնասիրության աղբյուրագիտական շրջանակը։ Նման հրատարակությունները արժեքավոր են նաև պատմական հիշողության պահպանման, հասարակական տրամադրությունների, ազգային ինքնագիտակցության և արևմտահայության անցյալի վերակազմության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, արևմտահայության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, աղբյուրագետներին, ցեղասպանագիտության մասնագետներին և 20-րդ դարասկզբի հայկական հասարակական ու քաղաքական կյանքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է առասպելի, ծեսի և պատմության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը հասարակությունների աշխարհընկալման, մշակութային հիշողության և ինքնության ձևավորման գործընթացներում։ Առասպելը դիտարկվում է որպես ավանդական մտածողության կարևոր արտահայտություն, որի միջոցով մարդիկ իմաստավորում են աշխարհի ծագումը, բնական ու հասարակական երևույթները, մարդկային կյանքի տարբեր փուլերը և իրենց համայնքի անցյալը։ Ծեսը ներկայացվում է որպես մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման գործուն ձև, որի խորհրդանշական գործողությունները կապում են անհատին համայնքի ավանդույթների, հավատալիքների և արժեքային համակարգի հետ։ Պատմության հետ առասպելական ու ծիսական պատկերացումների կապի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հասարակական հիշողությունը, ավանդական պատմությունները և խորհրդանշական համակարգերը մասնակցում անցյալի մեկնաբանմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև ժողովրդական հավատալիքների, կրոնական պատկերացումների, ծիսական վարքագծի և մշակութային ժառանգության փոխկապակցվածությունը ճանաչելու տեսանկյունից։ Առասպելի, ծեսի և պատմական գիտակցության համադրական ուսումնասիրությունը նպաստում է մշակութային երևույթների ավելի ամբողջական ընկալմանը՝ դրանք դիտարկելով իրենց սոցիալական և պատմական միջավայրում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել առասպելագետներին, ազգագրագետներին, կրոնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին և ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է Շուշիի հայ բնակչության վերադարձի և քաղաքի հետպատերազմյան կյանքի ձևավորման գործընթացը 1992–2002 թվականներին՝ ազգագրական դիտանկյունից։ Ուսումնասիրության առանցքում ազատագրված քաղաքի բնակեցման, բնակչության առօրյայի վերականգնման և համայնքային կյանքի կազմակերպման հետ կապված գործընթացներն են։ Նյութը կարևոր է Շուշիի բնակչության սոցիալական և մշակութային միջավայրի փոփոխությունները, բնակության պայմանները, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունները և տեղական ավանդույթների շարունակականությունը դիտարկելու համար։ Հայերի վերադարձը ներկայացվում է ոչ միայն որպես բնակչության տեղաշարժ, այլև որպես քաղաքի հետ կապերի վերականգնման, սոցիալական միջավայրի ձևավորման և պատմական հիշողության պահպանման գործընթաց։ Ազգագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու մարդկանց կենսափորձին, առօրյա դժվարություններին, համայնքային փոխհարաբերություններին և նոր պայմաններում հասարակական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունն արժեքավոր է Շուշիի նորագույն պատմության և Արցախի բնակչության սոցիալական ու մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել որպես հետազոտական նյութ պատմաբանների, ազգագրագետների, սոցիոլոգների, մշակութաբանների և Արցախի պատմությամբ ու հասարակական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ոչ նյութական մշակութային ժառանգության հասկացության, դրա հիմնական բաղադրիչների, դասակարգման սկզբունքների և գնահատման չափորոշիչների ուսումնասիրությանը։ Ոչ նյութական ժառանգությունը ներառում է համայնքների և խմբերի կողմից պահպանվող ու սերունդներին փոխանցվող գիտելիքները, հմտությունները, սովորույթները, ծեսերը, տոնակատարությունները, բանավոր ավանդույթներն ու արտահայտման ձևերը, ինչպես նաև բնության և շրջակա միջավայրի վերաբերյալ ավանդական պատկերացումները։ Հրատարակության մեջ ներկայացվող դասակարգման և չափորոշիչների համակարգը կարևոր է մշակութային տարբեր դրսևորումները ճանաչելու, դրանց առանձնահատկությունները սահմանելու և ժառանգության պահպանության աշխատանքները կազմակերպելու տեսանկյունից։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու մշակութային արժեքների տեսակները, բացահայտելու դրանց փոխանցման մեխանիզմները, համայնքային նշանակությունն ու կենսունակության պայմանները։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի ոչ նյութական ժառանգության դիտարկումը ոչ թե որպես անփոփոխ անցյալի մնացորդ, այլ որպես շարունակաբար վերարտադրվող և հասարակական կյանքի փոփոխություններին հարմարվող մշակութային երևույթ։ Դրա փաստագրումը, ուսումնասիրությունը, դասակարգումն ու պահպանությունը նպաստում են ազգային և տեղական ինքնության ամրապնդմանը, մշակութային բազմազանության արժևորմանն ու ավանդական գիտելիքների փոխանցմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել մշակութաբանների, ազգագրագետների, բանագետների, թանգարանային և մշակութային հաստատությունների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության մեջ զավեշտի ձևավորման և արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես երգիծական մանրապատումների ու զվարճախոսությունների օրինակով։ Քննության առարկան ժողովրդական հումորի գեղարվեստական և լեզվական միջոցներն են, որոնց շնորհիվ ստեղծվում են զվարճալի իրավիճակներ, անսպասելի հանգուցալուծումներ, խոսքային հակադրություններ և երգիծական կերպարներ։ Ուշադրություն է դարձվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով բանավոր պատմությունները բացահայտում են մարդկային բնավորության, վարքագծի, հասարակական հարաբերությունների և առօրյա կյանքի տարբեր կողմերը՝ դրանք ներկայացնելով հեգնանքի, սրամտության ու չափազանցության միջոցով։ Ժողովրդական երգիծական մանրապատումներն ու զվարճախոսությունները կարևոր տեղ ունեն բանահյուսական ժառանգության մեջ, քանի որ ոչ միայն զվարճացնում են ունկնդրին, այլև արտահայտում են ժողովրդի կենսափորձը, արժեքային պատկերացումները, հասարակական դիտարկումներն ու քննադատական վերաբերմունքը շրջապատող իրականության նկատմամբ։ Դրանց կառուցվածքի, լեզվական հնարքների, պատմողական ձևերի և հումորային ազդեցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդական մտածողության առանձնահատկությունները և բանավոր խոսքարվեստի ստեղծագործական հնարավորությունները։ Աշխատությունը նշանակալի է հայ բանահյուսության, ժողովրդական երգիծանքի և հումորի մշակութային դերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, գրականագետներին, լեզվաբաններին, ազգագրագետներին, ուսանողներին և ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի միջնադարյան պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով քաղաքի տարածքում և շրջակայքում պահպանված պատմական հուշարձաններին ու դրանց վրա առկա վիմական արձանագրություններին։ Հուշարձանները ներկայացվում են որպես անցյալի նյութական վկայություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու քաղաքի պատմական միջավայրը, ճարտարապետական զարգացումը, հոգևոր կյանքը և մշակութային ավանդույթները։ Վիմական արձանագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են Երևանի և նրա բնակչության պատմության, հասարակական հարաբերությունների, կրոնական հաստատությունների, հիշատակի ավանդույթների ու անհատների գործունեության վերաբերյալ տեղեկություններ բացահայտելու համար։ Դրանց լեզուն, գրային առանձնահատկությունները, բովանդակությունն ու թվագրական տվյալները կարող են լրացնել գրավոր պատմական աղբյուրների տեղեկությունները և նպաստել տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունների ու մշակութային գործընթացների ճշգրտմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայկական միջնադարյան ճարտարապետության և վիմագրական ժառանգության փաստագրման, պահպանության ու գիտական արժևորման տեսանկյունից։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատու և ուսումնասիրության նյութ Երևանի պատմությամբ, միջնադարյան հուշարձաններով, հայ ճարտարապետությամբ ու վիմագրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հնագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների և ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է բանահյուսության՝ որպես ժողովրդի հոգևոր և մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչի ուսումնասիրությանն ու ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության տարբեր դրսևորումներ՝ հնարավորություն տալով ճանաչելու ավանդական հասարակության աշխարհընկալումը, պատմական հիշողությունը, հավատալիքները, կենցաղային պատկերացումները և գեղարվեստական մտածողությունը։ Բանահյուսությունը կարևոր աղբյուր է ժողովրդի պատմական փորձի, սոցիալական հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, ծիսական սովորույթների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Ժողովրդական ստեղծագործության տարբեր ժանրերի՝ հեքիաթների, ավանդազրույցների, երգերի, առասպելների, առածների, ասացվածքների, հանելուկների և այլ բանավոր ձևերի միջոցով պահպանվել ու սերունդներին են փոխանցվել համայնքների մշակութային հիշողությունն ու կենսափորձը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև բանավոր ավանդույթի ձևավորման, փոփոխության, տարածման և տարբեր պատմական միջավայրերում պահպանման առանձնահատկությունների ճանաչման տեսանկյունից։ Բանահյուսական ժառանգության հավաքումը, դասակարգումն ու գիտական ուսումնասիրությունը նպաստում են ազգային մշակույթի տարբեր շերտերի բացահայտմանը և դրանց արժեքի գիտակցմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և ժողովրդական ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ընդգրկում է Սուրբ Սարգիս զորավարի անձին, նրա պաշտամունքին և հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային կյանքում ունեցած նշանակությանը նվիրված գիտական նստաշրջանի նյութերը։ Սուրբ Սարգիսը հայ քրիստոնեական ավանդության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող սրբերից է, որի կերպարը դարերի ընթացքում ձևավորել է կրոնական, ժողովրդական և ծիսական պատկերացումների հարուստ համակարգ։ Հրատարակության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու սրբի մասին եկեղեցական ավանդություններին, նրա հիշատակի տոնակատարության առանձնահատկություններին, ժողովրդական հավատալիքներին և պաշտամունքի պատմական զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև Սուրբ Սարգսի կերպարի արտացոլումը հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության, ավանդազրույցների, սովորույթների և տոնական ծեսերի մեջ։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը նպաստում են կրոնական ավանդության և ժողովրդական մշակույթի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով քրիստոնեական սրբերի պաշտամունքի տեղն ու դերը ազգային ինքնության և մշակութային հիշողության պահպանման գործում։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, կրոնագետների, պատմաբանների, ազգագրագետների, բանագետների, մշակութաբանների, ուսանողների և հայ եկեղեցական ու ժողովրդական ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը մ.թ.ա. III հազարամյակում՝ կարևորելով այդ ժամանակաշրջանի հնագիտական ժառանգությունը և վաղ հասարակությունների պատմական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանի հնագիտական մշակույթները, բնակավայրերի կառուցվածքը, նյութական մշակույթի ձևերը, տնտեսական գործունեությունը և հասարակական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հնագիտական գտածոների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու բնակչության կենցաղի, արհեստների, արտադրական հմտությունների, առևտրային կապերի և մշակութային փոխազդեցությունների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի խեցեղենի, մետաղագործական իրերի, զենքերի, զարդերի, կենցաղային առարկաների և այլ նյութական վկայությունների քննությունը, որոնց միջոցով բացահայտվում են ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական ու գեղարվեստական զարգացումները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության մշակութային կապերի, տարածաշրջանային ընդհանրությունների և տեղական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն նպաստում է վաղ բրոնզի դարի պատմական գործընթացների և մ.թ.ա. III հազարամյակի մշակութային միջավայրի ճանաչմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, նախապատմական շրջանի ուսումնասիրողների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է անհատական և հավաքական հիշողության ուսումնասիրմանը՝ բանավոր պատմությունների միջոցով բացահայտելով անցյալի իրադարձությունների ընկալման, պահպանման և սերունդներին փոխանցման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն ձայներն ու կենսափորձերն են, որոնք հաճախ դուրս են մնում պաշտոնական պատմագրությունից, հանրային հիշողությունից կամ գերակշռող պատմական պատումներից։ Բանավոր վկայությունների միջոցով ուսումնասիրվում են անձնական հիշողության, ընտանեկան պատմությունների և հավաքական ինքնության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև անցյալի իրադարձությունների ազդեցությունը հետագա սերունդների աշխարհընկալման վրա։ Հետհիշողության երևույթը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական փորձառությունները փոխանցվում այն մարդկանց, որոնք իրադարձություններին անմիջականորեն չեն մասնակցել, սակայն դրանք ճանաչում են ընտանեկան պատմությունների, պատմությունների վերապատմման, պատկերների և մշակութային հիշողության միջոցով։ Աշխատությունը կարևորում է բանավոր պատմության դերը որպես պատմական գիտելիքի ձևավորման և մոռացված կամ քիչ ուսումնասիրված փորձառությունների բացահայտման աղբյուր։ Այն նաև անդրադառնում է հիշողության սուբյեկտիվությանը, լռությանը, պատմելու և չպատմելու պատճառներին ու անցյալի մեկնաբանման բազմազանությանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ազգագրագետների, մարդաբանների, բանագետների, սոցիոլոգների և հիշողության ուսումնասիրություններով հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Գիտական աշխատությունը ներառում է բանագիտական ուսումնասիրություններ և ակնարկներ, որոնք նվիրված են բանավոր ժողովրդական ստեղծագործության, ավանդական մշակույթի և բանահյուսական ժառանգության տարբեր հարցերի քննությանը։ Այն ներկայացնում է բանագիտության՝ որպես գիտական բնագավառի ուսումնասիրության շրջանակը՝ անդրադառնալով ժողովրդական ստեղծագործության ժանրային բազմազանությանը, բանավոր ավանդույթի ձևավորման ու փոխանցման առանձնահատկություններին և հասարակական կյանքում դրա ունեցած նշանակությանը։ Բանագիտական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհընկալման, հավատալիքների, սովորույթների և բարոյական պատկերացումների արտացոլումը բանավոր ստեղծագործության մեջ։ Աշխատության թեմատիկ ուղղվածությունը կարևոր է նաև բանահյուսական երկերի գրառման, պահպանման, դասակարգման և գիտական մեկնաբանման մեթոդների տեսանկյունից։ Ժողովրդական խոսքի, պատմությունների, ավանդազրույցների և այլ բանավոր ձևերի ուսումնասիրությունը նպաստում է ազգային մշակութային ինքնության տարբեր շերտերի ճանաչմանը և սերնդեսերունդ փոխանցվող ժառանգության արժևորմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, ուսանողների և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նաև տեղեկատու և հետազոտական նշանակություն ունի հայ բանահյուսության ու ավանդական մշակույթի ուսումնասիրության բնագավառում։