Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Մշակույթ

Հին և վաղ միջնադարյան Ադրբեջանի ճարտարապետությունը

Աշխատությունը նվիրված է պատմական Ադրբեջանի տարածքում հնագույն և վաղ միջնադարյան ժամանակաշրջաններում ճարտարապետական արվեստի ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է ճարտարապետական ժառանգության առաջացման պատմական, աշխարհագրական, սոցիալական և մշակութային նախադրյալները՝ փորձելով բացահայտել շինարարական ավանդույթների ձևավորման սկզբնաղբյուրները, դրանց զարգացման հաջորդականությունը և հին արևելյան քաղաքակրթությունների հետ ունեցած ընդհանրություններն ու փոխազդեցությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հնագույն բնակավայրերի, բազմասենյակ բնակելի տների, պաշտպանական կառույցների, ամրոցների, միջնաբերդերի և պաշտամունքային շինությունների ճարտարապետական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնակավայրերի հատակագծային կազմակերպմանը, շինությունների տարածական լուծումներին, կառուցողական առանձնահատկություններին, ճարտարապետական ձևերի ծագմանը և դրանց հետագա կատարելագործմանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև հնագիտական և պատկերագրական նյութերի նշանակությունը հնագույն ճարտարապետական միջավայրի վերակազմության գործում՝ անդրադառնալով Գոբուստանի ժայռապատկերներին, դրանցում արտացոլված բնակելի և պաշտամունքային կառույցների պատկերներին ու հնագույն հասարակությունների կենսակերպի հետ ունեցած կապին։ Աշխատության առանձին բաժին նվիրված է Ապշերոնի թերակղզու հնագույն և վաղ միջնադարյան քաղաք-ամրոցներին, միջնաբերդերին ու տաճարային կառույցներին։ Քննության են առնվում Բաքվի պատմական ամրաշինական համակարգերը, Գըզ Գալասը աշտարակային կառույցը, Աթեշի-Բագուան հնագույն քաղաքի պաշտամունքային միջավայրը, Ապամ Նապաթ աստվածության պաշտամունքի հետ կապվող հուշարձանները և Սաբայիլի ամրացված սրբազան տարածքի ճարտարապետական առանձնահատկությունները։ Այս հուշարձանների ուսումնասիրության միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու հնագույն քաղաքաշինության, պաշտպանական ճարտարապետության և կրոնական պատկերացումների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև ճարտարապետական կառույցների գործառնական և խորհրդանշական նշանակությունը։ Գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնագույն շինությունների և արվեստի ստեղծագործությունների գեղագիտական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է հնագույն ճարտարապետական մտածողության ձևավորմանը, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներին, տարածական համաչափություններին, կառուցվածքային լուծումներին և զարդարվեստի տարրերին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի աշխարհընկալման, կրոնական պատկերացումների ու մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում հին Արևելքի երկրների հետ ճարտարապետական և գեղարվեստական կապերին, փոխազդեցություններին ու զուգահեռներին, որոնք հնարավորություն են տալիս տարածաշրջանի ճարտարապետական զարգացումը դիտարկել ավելի լայն քաղաքակրթական գործընթացների շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև հնագույն պաշտամունքային կառույցների վերականգնման և վերակազմության խնդիրներին՝ ներառելով Իրանի վաղ Աքեմենյան ժամանակաշրջանի տաճարների, Ահուրա Մազդայի պաշտամունքի հետ առնչվող շինությունների և Միթրայի տաճարների ճարտարապետական առանձնահատկությունները։ Առանձին հետազոտական ուղղություն է ներկայացված Կովկասյան Աղվանքի ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ վանքերի, տաճարների և քարե կոթողների կառուցվածքային ու խորհրդանշական համակարգերը։ Քննության առարկա են դառնում պաշտամունքային խորհրդանիշները, տաճարային հորինվածքները, քարակոթողների պատկերագրական և գաղափարական բովանդակությունը, ինչպես նաև հնագույն մենհիրների, խաչքարատիպ և այլ քարե հուշարձանների ճարտարապետական ու մշակութային նշանակությունը։ Հեղինակը փորձ է կատարում բացահայտելու այդ հուշարձանների միջոցով արտահայտված աշխարհընկալումը, կրոնական պատկերացումները և գեղարվեստական ավանդույթները՝ դրանք կապելով տարածաշրջանի պատմական զարգացման հետ։ Գրքի կարևոր առանձնահատկություններից է ճարտարապետական հուշարձանների ուսումնասիրության համադրական մեթոդը, որի շրջանակում օգտագործվում են պատմական, հնագիտական, ճարտարապետական և արվեստաբանական դիտարկումներ, համեմատվում են տարբեր ժամանակաշրջանների ու հարակից տարածաշրջանների կառույցները, վերլուծվում դրանց հատակագծային, կառուցողական և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հեղինակը հատուկ տեղ է հատկացնում նաև հնագույն և վաղ միջնադարյան ճարտարապետական կառույցների վերականգնման, վերակազմության և սկզբնական գործառույթների բացահայտման խնդիրներին՝ ընդգծելով ճարտարապետական ժառանգության պահպանման ու գիտական մեկնաբանության կարևորությունը։ Աշխատության պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն ճարտարապետությունը ներկայացնում է ոչ միայն որպես շինարարական արվեստի դրսևորում, այլև որպես հասարակական կյանքի, կրոնական համակարգերի, գեղագիտական մտածողության, աշխարհընկալման և քաղաքակրթական փոխհարաբերությունների արտահայտություն։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հնագույն բնակավայրերի և ճարտարապետական հուշարձանների ուսումնասիրման մեթոդներին, հասկանալու քաղաքաշինական ու շինարարական ավանդույթների զարգացման տրամաբանությունը և պատկերացնելու տարածաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության բազմաշերտ բնույթը։ Գիրքը արժեքավոր մասնագիտական նյութ է ճարտարապետության, հնագիտության, արվեստի պատմության, պատմական քաղաքաշինության և հին Արևելքի մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների ու մասնագետների համար, ինչպես նաև օգտակար ընթերցանություն է բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են Կովկասի հնագույն պատմությամբ, մշակութային փոխազդեցություններով և ճարտարապետական հուշարձանների պատմական ու գեղարվեստական արժեքով։

Թարմացվել է՝ 2026-11-17
Հին և վաղ միջնադարյան Ադրբեջանի ճարտարապետությունը

Անվճար

Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Տեսնել ավելին Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Տեսնել ավելին Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Տեսնել ավելին