Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Լեզվաբանություն

Հինգերորդ դարի հայ թարգմանական գրականության լեզուն և ոճը

Աշխատությունը նվիրված է հայ թարգմանական գրականության ձևավորման և զարգացման կարևորագույն ժամանակաշրջանի՝ հինգերորդ դարի լեզվական ու ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է հայ գրավոր մշակույթի սկզբնավորման, թարգմանական գրականության կայացման և հայերեն գրական լեզվի զարգացման այն պատմական փուլին, երբ նորաստեղծ գրային համակարգը դարձավ գիտական, կրոնական, փիլիսոփայական և գեղարվեստական մտքի արտահայտման հիմնական միջոց։ Հինգերորդ դարը հայ մշակույթի պատմության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի ոչ միայն հայ գրերի ստեղծման և ազգային ինքնուրույն գրական ավանդույթի ձևավորման, այլև համաշխարհային հոգևոր ու մտավոր ժառանգության յուրացման տեսանկյունից։ Այս ժամանակաշրջանում իրականացված թարգմանական գործունեությունը նպաստեց հայերեն գրական լեզվի հարստացմանը, նրա արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնմանը և տարբեր գիտակարգերի ու գրական ժանրերի պահանջներին համապատասխան լեզվական միջոցների մշակմանը։ Աշխատության ուսումնասիրության առանցքում հայ թարգմանական գրականության լեզվական կառուցվածքն է՝ բառապաշարը, քերականական ձևերը, շարահյուսական համակարգը, արտահայտչամիջոցները և բնագրային լեզվից հայերեն փոխանցված լեզվական ազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում թարգմանական լեզվի ձևավորման սկզբունքներին, հայերենի ներքին օրինաչափությունների պահպանմանը և օտարալեզու բնագրերի բովանդակությունն ու ոճական նրբերանգները հայերենով արտահայտելու խնդիրներին։ Թարգմանական գրականության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հունարեն, ասորերեն և այլ լեզուներով ստեղծված երկերի ազդեցությամբ ընդլայնվել հայերենի բառային ու շարահյուսական հնարավորությունները, ինչպես են ձևավորվել նոր հասկացություններ արտահայտող բառեր և լեզվական կառույցներ, ինչպես նաև ինչ դեր է ունեցել թարգմանական գործունեությունը գրական հայերենի մշակման ու կանոնավորման գործում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ոճական համակարգի քննությունը, քանի որ հինգերորդ դարի թարգմանական երկերը ներկայացնում են տարբեր բովանդակային և ժանրային ուղղություններ՝ աստվածաբանական, փիլիսոփայական, պատմագրական, մեկնողական և այլ բնույթի գրականություն։ Յուրաքանչյուր ուղղություն իր առանձնահատկություններն է հաղորդել հայերեն գրավոր խոսքին՝ նպաստելով բառապաշարի, նախադասության կառուցման, խոսքի կազմակերպման և արտահայտչական միջոցների բազմազանեցմանը։ Այս տեսանկյունից կարևոր է թարգմանական գրականության լեզուն դիտարկել ոչ միայն որպես օտար բնագրերի վերարտադրության միջոց, այլև որպես ինքնուրույն գրական լեզվի ձևավորման, կատարելագործման և մշակութային ինքնության արտահայտման կարևոր գործոն։ Աշխատությունը նշանակալի է նաև հայ դասական գրական լեզվի պատմական զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար, քանի որ հինգերորդ դարի լեզվական իրողությունները հիմք են հանդիսացել հետագա գրական ավանդույթի ձևավորման և պահպանման համար։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու գրաբարի կառուցվածքային առանձնահատկությունների, վաղ շրջանի գրավոր խոսքի նորմերի, թարգմանական դպրոցի լեզվական մշակույթի և հայ հեղինակների ու թարգմանիչների ստեղծագործական մոտեցումների մասին։ Գրականագիտական և լեզվաբանական տեսանկյունների համադրումը նյութին հաղորդում է արժեքավոր գիտական նշանակություն՝ այն դարձնելով օգտակար հայոց լեզվի պատմությամբ, գրականության պատմությամբ, հին հայերենով, թարգմանության տեսությամբ և միջնադարյան մշակույթով հետաքրքրվողների համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ թարգմանական գրականության ակունքների, ազգային գրական լեզվի ձևավորման պատմական պայմանների և հայ մշակույթի՝ համաշխարհային քաղաքակրթական ժառանգության հետ ունեցած կապերի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ ընդգծելով հինգերորդ դարի թարգմանական շարժման բացառիկ դերը հայ գրավոր մշակույթի զարգացման գործում։

Թարմացվել է՝ 2026-11-18
Հինգերորդ դարի հայ թարգմանական գրականության լեզուն և ոճը

Անվճար

Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book4 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Տեսնել ավելին Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Տեսնել ավելին