Դավթյան, Հայկանուշ Յուրիի

Գրականություն

Սերո Խանզադյանի պատմավեպերում «ժամանակը» հանդես է գալիս որպես բազմաշերտ գեղարվեստական և գաղափարական կատեգորիա, որը միաժամանակ ընդգրկում է պատմական իրականությունը, ժողովրդի հիշողությունը և հեղինակի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Նրա ստեղծագործություններում ժամանակը չի սահմանափակվում միայն դեպքերի հաջորդական ընթացքով, այլ դառնում է պատմության ներքին շարժիչ ուժը, որտեղ անցյալը, ներկան և երբեմն նաև ապագայի կանխազգացումը միահյուսվում են մեկ ամբողջական պատկերի մեջ։ Պատմական ժամանակը Խանզադյանի մոտ հաճախ ներկայացվում է ազգային գոյապայքարի, հերոսական դիմադրության և սոցիալական փոփոխությունների համատեքստում՝ ընդգծելով ժողովրդի պատմական ճակատագրի շարունակականությունը։ Միաժամանակ կարևոր դեր ունի նաև հոգեբանական ժամանակը, երբ հերոսների ներաշխարհում իրադարձությունները կարող են դանդաղել կամ արագանալ՝ կախված ապրումների ուժգնությունից, հիշողությունների ազդեցությունից և ներքին հակասություններից։ Այսպիսով, ժամանակը նրա պատմավեպերում դառնում է ոչ միայն պատմական ֆոն, այլև գեղարվեստական կառուցվածքի կազմակերպիչ սկզբունք, որը օգնում է բացահայտել ազգային պատմության խորքային իմաստները և մարդու ու պատմության փոխհարաբերությունների բարդ բնույթը։