Егорин, Анатолий Захарович

Егорин, Анатолий Захарович

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Լիբիայի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական զարգացման փուլերը (1969–1987 թթ.)

Աշխատությունը ներկայացնում է Լիբիայի պատմության կարևորագույն ժամանակաշրջաններից մեկի՝ 1969–1987 թվականների քաղաքական, հասարակական և սոցիալ-տնտեսական զարգացումների համակողմանի ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության առանցքում 1969 թվականի սեպտեմբերի 1-ի հեղափոխությունից հետո երկրում սկսված արմատական վերափոխումներն են, որոնք հանգեցրին միապետական կարգերի տապալմանը, Լիբիայի քաղաքական համակարգի փոփոխությանը և պետական կառավարման նոր մոդելի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հեղափոխությունից հետո իշխանության եկած նոր քաղաքական ղեկավարության գործունեությունը, պետական ինստիտուտների վերակազմավորման գործընթացը, կառավարման համակարգի կենտրոնացման առանձնահատկությունները և երկրի հասարակական կյանքի վերափոխմանն ուղղված քաղաքական նախաձեռնությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մուամմար Քադաֆիի ղեկավարության տարիներին ձևավորված գաղափարախոսական հայեցակարգերին, ազգային ինքնիշխանության ամրապնդման քաղաքականությանը և սոցիալիստական կողմնորոշման վրա հիմնված զարգացման ուղու որոնումներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Լիբիայի քաղաքական համակարգի աստիճանական փոփոխությունները՝ հեղափոխական կառավարման սկզբնական փուլից մինչև նոր հասարակական-քաղաքական կառուցվածքի ձևավորումը, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականության վրա։ Զգալի տեղ է հատկացվում սոցիալ-տնտեսական վերափոխումներին, մասնավորապես՝ նավթային պաշարների և դրանցից ստացվող եկամուտների դերին ազգային տնտեսության զարգացման գործում, բնական ռեսուրսների նկատմամբ պետական վերահսկողության հաստատմանը, ազգային տնտեսական քաղաքականության ձևավորմանը և արտադրական ոլորտների զարգացմանը։ Դիտարկվում են տնտեսության պետական հատվածի ընդլայնման, արդյունաբերության և գյուղատնտեսության զարգացման, ենթակառուցվածքների բարելավման, բնակչության կենսամակարդակի բարձրացման և սոցիալական հարաբերությունների փոփոխության հիմնական ուղղությունները։ Կարևորվում են նաև տնտեսական զարգացման ծրագրերը, պետական սեփականության ընդլայնման գործընթացները, ռեսուրսների վերաբաշխման քաղաքականությունը և նավթային եկամուտներից կախված տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքական գաղափարախոսության և տնտեսական զարգացման մոդելի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ այսպես կոչված «Երրորդ համաշխարհային տեսության» գաղափարների ազդեցությունը պետական կառավարման, սեփականության հարաբերությունների և հասարակական կազմակերպման սկզբունքների վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվող ժամանակաշրջանը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև Լիբիայի տնտեսական քաղաքականության փոփոխություններին՝ պետականացման և տնտեսության կենտրոնացված կառավարման սկզբնական միտումներից մինչև տնտեսական դժվարությունների պայմաններում տնտեսական հարաբերությունների վերանայման ու զարգացման այլընտրանքային մոտեցումների ի հայտ գալը։ Քննարկվող ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Լիբիայի միջազգային դիրքի և արաբական աշխարհի քաղաքական գործընթացներում նրա ունեցած դերի ըմբռնման տեսանկյունից, քանի որ երկրի ներքին վերափոխումները սերտորեն կապված էին տարածաշրջանային հարաբերությունների, հակագաղութատիրական գաղափարների, արաբական համերաշխության և միջազգային քաղաքական միջավայրի փոփոխությունների հետ։ Հեղինակը պատմական գործընթացները դիտարկում է քաղաքական և տնտեսական փոխազդեցությունների համատեքստում՝ հնարավորություն ընձեռելով բացահայտելու հեղափոխությունից հետո ձևավորված պետական համակարգի առանձնահատկությունները, զարգացման ընտրված մոդելի հնարավորություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև երկրի հասարակական կառուցվածքի փոփոխության հիմնական միտումները։ Աշխատությունը կարևոր պատմագիտական և քաղաքագիտական արժեք ունի ժամանակակից Լիբիայի ձևավորման նախադրյալների, հետհեղափոխական պետականաշինության, արաբական երկրների զարգացման առանձնահատկությունների և նավթային տնտեսության ազդեցությամբ իրականացվող սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել Լիբիայի և ընդհանրապես արաբական աշխարհի նորագույն պատմությամբ, Մերձավոր Արևելքի ու Հյուսիսային Աֆրիկայի քաղաքական գործընթացներով, միջազգային հարաբերություններով, տնտեսական զարգացման մոդելներով և հետգաղութային պետությունների պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-11-20
Լիբիայի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական զարգացման փուլերը (1969–1987 թթ.)

Անվճար

Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Տեսնել ավելին Վահան Թեքեյան Վահան Թեքեյան 1878 թ․ – 1945 թ․ Վահան Թեքեյանը սփյուռքահայ գրականության ամենահայտնի բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են իրենց խորը քնարականությամբ և հայրենասիրությամբ։ Թեքեյանը գրել է սիրո, հայրենիքի և մարդկային կյանքի մասին։ Նա նաև ակտիվ լրագրող և հասարակական գործիչ էր։ Նրա պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել հայկական սփյուռքում։ Թեքեյանի լեզուն նուրբ է և արտահայտիչ։ Նա կարևոր դեր է ունեցել արևմտահայ մշակույթի պահպանման գործում։ Նրա գործերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։ Շատ գրականագետներ նրան անվանում են «Սփյուռքի բանաստեղծ իշխան»։ Նրա անունը շարունակում է մնալ հայ պոեզիայի կարևոր էջերից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Տեսնել ավելին Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Տեսնել ավելին Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին