Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

The Asiatic affinities of the old Italians

Աշխատությունը նվիրված է հին իտալիկ ժողովուրդների և Ասիայի ժողովուրդների ու մշակույթների միջև հնարավոր պատմական, լեզվական, էթնիկական և մշակութային կապերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն հարցի քննությունը, թե որքանով են հին Իտալիայի ժողովուրդների ծագումն ու վաղ զարգացման գործընթացները կապված Ասիայի տարբեր տարածաշրջանների բնակչության, մշակութային ավանդույթների և քաղաքակրթական կենտրոնների հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել պատմական աղբյուրներ, հնագիտական նյութեր, լեզվական տվյալներ, առասպելաբանական ավանդություններ և մշակութային ընդհանրություններ՝ հին իտալիկների ձևավորման և նրանց հնարավոր արտաքին կապերի վերաբերյալ վարկածները գնահատելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական նմանություններին և տարբերություններին, տեղանուններին, անձնանուններին, կրոնական պատկերացումներին, ծիսական սովորույթներին և նյութական մշակույթի տարրերին, որոնք կարող են տեղեկություն հաղորդել հնագույն ժողովուրդների փոխազդեցությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հնդեվրոպական ժողովուրդների տարածման և մշակութային փոխազդեցությունների ավելի լայն համատեքստին՝ փորձելով հին Իտալիայի բնակչության պատմությունը դիտարկել Միջերկրածովյան և Ասիական տարածաշրջանների միջև տեղի ունեցած երկարատև շփումների շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունը տարբեր տեսակի աղբյուրների համադրումն է, քանի որ հնագույն ժողովուրդների ծագման և ազգակցական կապերի հարցերը սովորաբար պահանջում են լեզվաբանական, պատմական և հնագիտական տվյալների համալիր վերլուծություն։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հին ժողովուրդների ինքնության ձևավորման, միգրացիոն գործընթացների և մշակութային փոխանցումների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հին աշխարհի պատմությամբ, հնդեվրոպագիտությամբ, դասական հնագիտությամբ, համեմատական լեզվաբանությամբ և Միջերկրածովյան քաղաքակրթությունների վաղ պատմությամբ զբաղվող մասնագետների և հետազոտողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-08-15
The Asiatic affinities of the old Italians

Անվճար

Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book16 Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book6 Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book10